VI SA/Wa 114/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Asesor WSA Justyna Żurawska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 lutego 2025 r. sprawy ze sprzeciwu M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję w całości, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego M. P. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem sprzeciwu M. P. (dalej także: Skarżący", "Strona") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2024 r. nr [...] uchylająca, na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 572), dalej: "k.p.a.", decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...] wymierzającą M. P. karę pieniężną w kwocie 57 550,50 zł za zajęcie pasa drogowego (drogi krajowej) ul. [...] w rejonie ul. [...] w dniach od 2 sierpnia do 19 września 2023 r. poprzez umieszczenie w nim reklamy o treści "[...] ..." na nośniku oznaczonym nr [...] o pow. 14,50 m2 bez zezwolenia zarządcy drogi. Decyzja ta została wydana w następującym stanie sprawy: W związku z przeprowadzoną w dniu 2 sierpnia 2023 r. kontrolą, stwierdzono zajęcie pasa drogowego ul. [...] w rejonie [...] poprzez umieszczenie reklamy na nośniku oznaczonym nr [...] bez zezwolenia zarządcy drogi. Podczas kontroli wykonano dokumentację fotograficzną oraz sporządzono protokół, w którym zapisano zmierzoną powierzchnię reklamy. Kolejne kontrole przeprowadzone w dniach 23 sierpnia, 7 oraz 19 września 2023 r. potwierdziły nielegalne funkcjonowanie reklamy. Po wszczęciu postępowania, decyzją z dnia [...] lipca 2024 r. Prezydent [...] wymierzył Skarżącemu karę pieniężną w kwocie 57 550,50 zł za zajęcie opisanego wyżej pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 40 ust. 12 pkt 1 i ust. 13 w zw. z art. 40d ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 320), dalej "u.d.p.". W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że przedmiotowy pas drogowy został zajęty przez Stronę bez wymaganego prawem zezwolenia, poprzez umieszczenie w nim reklamy. Ustalił nadto wysokość kary jako iloczyn powierzchni reklamy – 14,50 m2, stawki kar, w wysokości wynikającej z treści uchwały Rady m.st. Warszawy nr XXXI/666/2004 z dnia 27 maja 2004 r. oraz liczby dni zajęcia pasa drogowego. Wyjaśnił również, że przebieg pasa drogowego został potwierdzony w bazie kartograficzno-geodezyjnej, do której to bazy organ posiada dostęp elektroniczny. Odwołanie, w ustawowym terminie, wniósł Skarżący, domagając się uchylenia zakwestionowanej decyzji i umorzenia postępowania administracyjnego, względnie uchylenia decyzji zaskarżonej i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu odwołania Skarżący wskazał, że Prezydent [...] nie wyjaśnił dlaczego to właśnie jego uznał za podmiot zajmujący pas drogowy. Podniósł, że właścicielem reklamy jest N. z siedzibą w W., a organ w ogóle nie wypowiedział się co do ewentualnej odpowiedzialności właściciela reklamy. Skarżący wskazał nadto, że brak jest dokumentów z których by wynikała powierzchnia zajęta przez reklamę oraz okres jej umieszczenia. Brak jest także jakichkolwiek map, a organ oparł się na dokumentach znanych mu, a sporządzonych poza postępowaniem administracyjnym. Na skutek wniesionego odwołania, zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2024r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy") uchyliło decyzję organu I instancji w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a. W uzasadnianiu decyzji Kolegium wskazało, że materialnoprawną podstawę nałożenia na Stronę kary stanowi przepis art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. Prawidłowo odczytany art. 40 ust. 12 tej ustawy wskazuje, że załatwienie sprawy - w przedmiocie wymierzenia kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia - wymaga ustalenia trzech okoliczności: zajęcia pasa i jego zakresu, podmiotu który zajął pas drogowy oraz nieistnienia podstawy do jego zajęcia w postaci stosownego zezwolenia zarządcy drogi. Zdaniem Kolegium w sprawie organ I instancji prawidłowo uznał Skarżącego za podmiot faktycznie zajmujący pas drogowy i stronę niniejszego postępowania, co znajduje uzasadnienie w przepisach prawa materialnego mających w sprawie zastosowanie. Powyższe wynika z zawartej w aktach sprawy analizy umowy najmu zawartej w dniu 1 stycznia 2023 r. pomiędzy N., a Skarżącym. Dalej Kolegium podniosło, że słuszny jest argument Strony dotyczący braku wykazania kolizji reklamy z pasem drogowym. W aktach sprawy brak jest wystarczającego materiału dowodowego wskazującego, że ul. [...] w rejonie wjazdu do W., na którym zauważono reklamę, stanowi pas drogi publicznej. Brak mapy zasadniczej z dokładnie wrysowanym i zaznaczonym pasem drogowym oraz wrysowanym usytuowaniem obiektu, dla którego została naliczona kara. Dowodów tych, w ocenie organu odwoławczego, nie może zastąpić deklaracja zarządcy drogi o dostępie elektronicznym do bazy kartograficzno-geodezyjnej. Wskazano także, że Kolegium nie posiada dostępu do tej bazy. A zatem ponownie rozpatrując sprawę zarządca drogi winien uzupełnić postępowanie o udokumentowanie granic prasa drogowego i kolizji reklamy na spornym nośniku. Nadto organ odwoławczy wyjaśnił, że istotny wpływ na wynik sprawy ma również powierzchnia reklamy jaka została przyjęta do wyliczenia kary. Kwestia ta powinna zostać szczegółowo uzasadniona w decyzji organu I instancji poprzez wykazanie jak ustalono/na jakiej podstawie ustalono przedmiotową powierzchnę. Końcowo Kolegium wskazało, że wskazane wyżej uchybienia miały wpływ na wynik sprawy, a zatem sprawę należało przekazać organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Sprzeciw od powyższej decyzji wywiódł Skarżący domagając się uchylenia decyzji zaskarżonej i zasądzenia na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. Decyzji Kolegium zarzucono naruszenie: 1) art. 138 § 2 k.p.a. poprzez uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, podczas gdy zachodzą przesłanki do merytorycznego rozpoznania odwołania i wydania decyzji w sprawie uchylenia decyzji w całości i umorzenia postępowania administracyjnego, a to wobec faktu, iż Skarżący nie dokonał zajęcia pasa drogowego i nie jest podmiotem odpowiedzialnym za owo zajęcie, a przynajmniej takowej okoliczności bezsprzecznie nie ustalił organ I instancji; 2) art. 8 § 2 k.p.a. poprzez odstąpienie od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym bez uzasadnionej przyczyny, a przynajmniej braku jakiegokolwiek wyjaśnienia, dlaczego w tym samym stanie faktycznym i prawnym, rozpoznając odwołania od tożsamych decyzji, organ w tym samym składzie orzeczniczym, raz uznaje, iż nie wykazano i nie uzasadniono dlaczego odpowiedzialność za zajęcie pasa drogowego przypisuje się Skarżącemu, by innym razem odpowiedzialność tę uznawać za pewną, bez ujawnienia jakichkolwiek dowodów na tę okoliczność w aktach sprawy, a decyzję w tym względzie opierać na wiedzy pozaprocesowej; 3) art. 80 k.p.a. poprzez dowolną i wybiórczą ocenę postanowień umowy najmu, zawartej przez Skarżącego, przejawiające się w przypisaniu Skarżącemu odpowiedzialności za zajęcie pasa drogowego, przy czym umowa nie nakłada na najemcę obowiązku uzyskania zezwolenia; a contrario obowiązek ten pozostał po stronie właściciela reklamy umieszczającego ją w pasie drogowym; oraz naruszenie przepisów postępowania wymienionych w treści sprzeciwu i odwołania. Nadto Strona zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie prawa materialnego: 4) art. 4 pkt 23 u.d.p., poprzez nieprawidłową wykładnię przejawiającą się w uznaniu za reklamę w rozumieniu tegoż przepisu także samej powierzchni reklamowej, a nie jej nośnika (tablicy reklamowej, urządzenia reklamowego, czy innego nośnika informacji wizualnej). 5) art. 40 ust. 2 pkt 3 u.d.p., poprzez niewłaściwe jego zastosowanie i w konsekwencji bezpodstawne przyjęcie, że podmiotem umieszczającym w pasie drogowym urządzenie obce oraz reklamę jest Skarżący; 6) art. 28 k.p.a. w zw. z art. 40 i nast. u.d.p. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie i w konsekwencji bezpodstawne przyjęcie, że Skarżący jest stroną stosunku administracyjnoprawnego w sprawie uiszczenia stawki sankcyjnej za brak zezwolenia; 7) art. 65 § 1 i § 2 ustawy Kodeks cywilny poprzez nieprawidłową wykładnię § 3 pkt 3 umowy najmu przejawiające się rozszerzającym przyjęciu na potrzeby postępowania administracyjnego, iż ww. postanowienie umowne ustanawia na najemcy powierzchni reklamowej obowiązek uzyskania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, podczas gdy z wyraźnej treści tegoż postanowienia umownego oraz zgodnego zamiaru stron wynikało wyłącznie tyle, iż to najemca jest odpowiedzialny za emitowaną na reklamie treść, a to w kontekście ewentualnego naruszenia praw osób trzecich takich jak prawa autorskie, firmy, znaku towarowego, itp. praw "cywilnych", a nie stanu technicznego, czy "legalności" reklamy, w rozumieniu ustawy - czyli owej konstrukcji, nośnika; - mające istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem skutkowały błędnym przypisaniem Skarżącemu odpowiedzialności za zajęcie pasa drogowego, podczas gdy adresatem takowej decyzji winien być podmiot faktycznie posadawiający w pasie drogowym ową reklamę, tj. nośnik reklamowy, a nie podmiot który jedynie okazjonalnie skorzystał z powierzchni reklamowej tego nośnika. Jednocześnie Strona wniosła o przeprowadzenie rozprawy i przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentów wskazanych w sprzeciwie, w postaci decyzji wydanych w innych sprawach, a dotyczących również zajęcia pasa drogowego przez Stronę oraz wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2024 r. VI SA/Wa 1613/24. W uzasadnieniu sprzeciwu Skarżący przedstawił argumenty na poparcie podniesionych zarzutów. Wskazał m.in., że organ odwoławczy był władny wydać decyzję reformatoryjną, skoro w innej sprawie z udziałem Skarżącego takową decyzję przecież wydał. W odpowiedzi na sprzeciw Kolegium wniosło o jego oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sprzeciw zasadniczo zasługiwał na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Kolegium z dnia [...] listopada 2024r. uchylająca w całości, na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., decyzję organu I instancji i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Stosownie do treści art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", "Od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw, zwany dalej "sprzeciwem od decyzji".". Rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. (art. 64e p.p.s.a.). Z powyższego wynika, że sąd administracyjny rozpoznając sprzeciw od decyzji kasatoryjnej, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., ocenia jedynie zachowanie przesłanek do podjęcia rozstrzygnięcia tego rodzaju (art. 64e p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a.). Jednakże zgodnie z treścią art. 134 § 1 w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a. sąd nie jest związany granicami sprzeciwu, w tym zakresem zaskarżenia oraz podniesionymi zarzutami i wnioskami, co oznacza, że uwzględnienie sprzeciwu może nastąpić także z przyczyn niewskazanych w powyższym środku zaskarżenia (por. wyrok NSA z 14.03.2024 r. II GSK 334/24). Stosownie do art. 138 § 2 k.p.a. "Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.". Ocena zachowania przesłanek wydania decyzji kasatoryjnej, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., wymaga sięgnięcia do treści podlegających konkretyzacji norm materialnoprawnych w celu wyznaczenia obszaru istotnych prawnie faktów, co nie podważa zasady wyartykułowanej w art. 64e p.p.s.a. Obszar ten wyznaczają normy prawa materialnego (lub także procesowego), które podlegają konkretyzacji w danej sprawie administracyjnej. Trafnie zauważono w orzecznictwie, że w świetle art. 138 § 2 k.p.a. konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy, mający istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, należy oceniać przez pryzmat przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie w danej sprawie, a przepis art. 64e p.p.s.a. należy rozumieć w ten sposób, że sąd administracyjny, rozpoznając sprzeciw od decyzji, ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., ale czyni to w świetle przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie w danej sprawie (zob. wyrok NSA z 13.02.2019 r. II OSK 132/19; wyrok NSA z 8.08.2018 r. I OSK 2045/18; wyrok NSA z 11.12.2018 r. I OSK 4191/18). W sprawie niniejszej decyzja kasacyjna organu odwoławczego dotyczyła decyzji organu I instancji którą nałożono na Skarżącego karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, opartą o art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. Wymierzenie kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia winno być poprzedzone ustaleniami czy w ogóle doszło do zajęcia pasa drogowego, kto dokonał zajęcia, w jaki sposób i w jakim okresie oraz czy miał do tego podstawę w postaci zezwolenia właściwego zarządcy drogi. W sprawie organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia wskazując, że nie została w sposób wystarczający udokumentowana okoliczność mająca istotne znaczenie, a mianowicie kolizja reklamy z granicą pasa drogowego. Organ odwoławczy nakazał również organowi I instancji szczegółowe uzasadnienie w decyzji co do tego jak ustalono/na jakiej podstawie ustalono powierzchnię reklamy. Wskazał, że w aktach winien znajdować się stosowny materiał dowodowy np. w postaci mapy usytuowania nośnika reklamowego w pasie drogowym zawierającym powierzchnię reklamy. W orzecznictwie przyjmuje się powszechnie, że decyzja o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. będzie uzasadniona, gdy organ odwoławczy nie dysponuje wystarczającymi ustaleniami faktycznymi, które pozwoliłyby mu na obiektywne rozpatrzenie sprawy. Rozważając celowość zastosowania w sprawie art. 138 § 2 k.p.a., zawsze należy mieć na uwadze, że obowiązkiem organu odwoławczego jest przede wszystkim rozstrzygnąć sprawę co do istoty, co zgodnie z art. 138 § 1 k.p.a. następuje przez wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego. Natomiast odstępstwem od tej ogólnej zasady jest, wynikające z art. 138 § 2 k.p.a., uprawnienie organu odwoławczego do wydania decyzji kasacyjnej. Rozstrzygnięcie kasatoryjne organu odwoławczego powinno mieć wyjątkowy charakter, gdyż zgodnie z ustanowioną w art. 15 k.p.a. zasadą dwuinstancyjności każda sprawa administracyjna winna podlegać dwukrotnemu merytorycznemu rozstrzygnięciu, przez dwa różne organy administracji publicznej. Skuteczne wniesienie odwołania przenosi na organ drugiej instancji ciężar ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej, a postępowanie odwoławcze nie ogranicza się jedynie do kontroli decyzji organu I instancji. W sytuacji gdy nie ma przeszkód do ponownego rozpatrzenia sprawy administracyjnej i zakończenia jej merytoryczną decyzją drugoinstancyjną, niedopuszczalne – jako niezgodne z zasadą dwuinstancyjności – jest wydanie decyzji kasacyjnej. W sprzeczności z art. 138 § 2 k.p.a. pozostaje wydanie decyzji o której mowa w tym przepisie zarówno, gdy zaskarżona decyzja jest dotknięta jedynie błędami natury prawnej, jak i gdy postępowanie wyjaśniające pierwszej instancji jest dotknięte niewielkimi brakami, które można uzupełnić w postępowaniu odwoławczym na podstawie art. 136 § 1 k.p.a., albo w przypadku istotnych braków postępowania wyjaśniającego, gdy jest możliwa zgoda stron na usunięcie nieprawidłowości w postępowaniu odwoławczym, na podstawie art. 136 § 2 i § 3 k.p.a. Z mocy art. 136 § 4 k.p.a. – przepisów § 2 i 3 nie stosuje się, jeżeli przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy byłoby nadmiernie utrudnione (por. wyrok WSA w Olsztynie z 15.02.2024 r. II SA/Ol 62/24). Decyzja kasacyjna ma charakter procesowy, gdyż podstawą jej podjęcia jest wyłącznie naruszenie przepisów postępowania. Taki sposób rozstrzygnięcia determinuje również sposób przeprowadzenia kontroli jej legalności dokonywanej przez sąd. Skoro decyzja kasacyjna jest w istocie rozstrzygnięciem procesowym, gdyż nie kształtuje ona stosunku materialnoprawnego, to możliwości rozpoznania i orzekania sądu administracyjnego podlegają w tych sytuacjach istotnemu ograniczeniu, gdyż sąd dokonuje kontroli legalności tego rodzaju rozstrzygnięcia w świetle ustawowych przesłanek określonych w art. 138 § 2 k.p.a. Kontrola ta nie może natomiast, co do zasady, obejmować sformułowania końcowej oceny materialnoprawnej związanej z istotą sprawy, gdyż formułowanie wniosków w tym zakresie byłoby przedwczesne i niedopuszczalne (por. wyrok NSA z 17.04.2018 r. II OSK 1781/17). Rozstrzygając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy nie rozstrzyga o meritum sprawy, gdyż wydając decyzję kasacyjną wskazuje właśnie na konieczność przeprowadzenia w określonym zakresie lub w całości postępowania wyjaśniającego, celem poczynienia ustaleń niezbędnych do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. W ocenie Sądu, co do zasady rację należy przyznać organowi odwoławczemu, że do przypisania odpowiedzialności za samowolne zajęcie pasa drogowego konieczne jest wykazanie kolizji reklamy z pasem drogowym odpowiednimi dowodami, jednakże braki postępowania dowodowego w tym zakresie mogą zostać – co do zasady – uzupełnione w trybie art. 136 § 1 k.p.a. Stosownie do treści tego przepisu organ odwoławczy z urzędu lub na żądanie strony może przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi który wydał decyzję. W przypadku, gdy organ odwoławczy dochodzi do przekonania o konieczności wydania decyzji kasacyjnej, winien nie tylko uzasadnić istnienie przesłanek wymienionych w art. 138 § 2 k.p.a., lecz również wskazać, dlaczego nie skorzystał z możliwości przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego w trybie art. 136 k.p.a. Ocena organu w tym zakresie powinna zaś znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji, co służy wypełnieniu dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a., określającego wymogi dla uzasadnienia faktycznego decyzji oraz realizacji wynikającej z art. 11 k.p.a. zasady przekonywania. W sprawie powyższego zabrakło. Powyższa argumentacja dotyczy także kolejnej przyczyny uchylenia decyzji organu I instancji, a to szczegółowego uzasadnienia w decyzji sposobu ustalenia bądź podstawy ustalenia powierzchni reklamy, zwłaszcza że w aktach sprawy znajduje się protokół z kontroli pasa drogowego w treści którego wskazano powierzchnię nośnika reklamowego. Podsumowując, w ocenie Sądu, w zaskarżonej decyzji Kolegium nie wykazało, że zachodzi potrzeba zwrotu sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W realiach sprawy Kolegium w ogóle nie rozważyło możliwości skorzystania z uzupełnienia materiału dowodowego w trybie art. 136 k.p.a. Doszło zatem, zdaniem Sądu, do naruszenia przez organ odwoławczy przepisu art. 138 § 2 k.p.a. Odnosząc się zaś do zarzutów naruszenia prawa materialnego, wskazać należy, że na tym etapie ocena tych zarzutów byłaby przedwczesna. Jak już wyżej wskazano rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., nie ocenia zatem istoty sprawy i nie przesądza w żadnym kierunku jej wyniku. Sąd nie weryfikuje też prawidłowości wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego, w ramach których organ odwoławczy stwierdził potrzebę wydania decyzji kasatoryjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (por. wyrok WSA w Warszawie z 31.08.2020 r. I SA/Wa 1066/20). W treści decyzji Kolegium wyraziło jednoznaczne stanowisko kto jest podmiotem odpowiedzialnym za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. Sąd zastrzega przy tym – w odniesieniu do zarzutów sprzeciwu – że na tym etapie postępowania nie ocenia czy zasadnie Kolegium przyjęło, iż Skarżący jest podmiotem odpowiedzialnym za zajęcie pasa drogowego. Ocena w tym zakresie, z uwagi na procesowy charakter rozstrzygnięcia organu odwoławczego, byłaby przedwczesna. W odniesieniu do wniosku Strony o rozpoznanie sprawy wywołanej sprzeciwem na rozprawie, wskazać należy, że wniosek Strony o rozpoznanie sprzeciwu na rozprawie nie jest dla sądu wiążący (por. wyrok NSA z 28.08.2020 r. II OSK 1501/20). Zasadą jest, że sąd rozpoznaje sprzeciw od decyzji na posiedzeniu niejawnym (art. 64d § 1 p.p.s.a.). Nadto Sąd nie uwzględnił wniosku Strony o przeprowadzenie uzupełniających dowodów z decyzji wydanych w innych sprawach dotyczących Skarżącego, a załączonych do sprzeciwu, albowiem nie został spełniony warunek przeprowadzenia tego typu dowodu wynikający z treści art. 106 § 3 p.p.s.a., a to niezbędności do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. Sąd nie uwzględnił także wniosku Strony o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z wyroku tut. Sądu wydanego w sprawie VI SA/Wa 1613/14, albowiem wyrok ten jest sądowi znany z urzędu. W związku z powyższym, na podstawie art. 151a § 1 w zw. z art. 64d § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji o uchyleniu decyzji zaskarżonej w całości. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz art. 64b § 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1935). Zasądzona kwota obejmuje wynagrodzenie reprezentującego Stronę pełnomocnika (480 zł), uiszczoną opłatę od sprzeciwu (100zł) i zwrot kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł).