VI SA/Wa 1140/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant Michał Syta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania J. P. od decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z dnia [...] marca 2006 r. odmawiającej wydania pozwolenia na broń palną myśliwską, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] marca 2006 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji w O. (dalej jako KWP) odmówił wydania J. P. pozwolenia na broń palną myśliwską w celach łowieckich w ilości sześciu egzemplarzy . Jako podstawę prawną decyzji powołał przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm. w dalej jako ustawa o b.i.a). W uzasadnieniu decyzji wskazano, że J. P. wyrokiem Sądu Rejonowego w D. z dnia [...] października 2002 r. , sygn. akt [...] został skazany na karę 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem kary na okres dwóch lat za to, że w miesiącu marcu 1998 r. w R. nabył ciągnik o wartości 100.000 zł, wiedząc, iż ciągnik ten został uzyskany za pomocą czynu zabronionego. Ponadto Komenda Powiatowa Policji w N. prowadziła w stosunku do strony postępowanie karne [...] o to, że w styczniu 1998 r. strona użyła dwóch sfałszowanych faktur VAT w celu dokonania na ich podstawie obliczenia kwot naliczonego podatku od towaru i usług oraz o to, że [...] lutego 1998 r. w N. będąc osobą upoważnioną do wystawiania faktur VAT, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w deklaracji przedstawionej w Urzędzie Skarbowym poświadczył nieprawdę, przez co doprowadził Skarb Państwa do bezpodstawnego zwrotu podatku. Akta postępowania przygotowawczego skierowano do Prokuratury Rejonowej w N. w dniu [...] marca 2005 r. ,celem sporządzenia aktu oskarżenia. Organ wskazał, że ustalenie, w trakcie przeprowadzonego postępowania administracyjnego faktu, skazania prawomocnym orzeczeniem sądu oraz prowadzenia przeciwko stronie postępowania karnego za popełnienie przestępstwa, przeciwko mieniu, stanowi zatem wystarczającą przesłankę do odmowy wydania pozwolenia na posiadanie broni myśliwskiej. J. P. wniósł od powyższej decyzji odwołanie podnosząc, że popełnione przez niego przestępstwo podlega zatarciu z mocy prawa po upływie okresu próby i wówczas taką osobę nie uważa się za karaną Odnośnie toczącej się sprawy karnej związanej z użyciem faktur Vat, zwrócił uwagę, że sprawa ta jeszcze nie rozpoczęła się przed Sądem, a zatem obowiązuje zasada domniemania niewinności. Ponadto zaznaczył, iż nie istnieje obawa, że użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego bowiem skarżący cieszy się nieposzlakowaną opinią. Od 1997 r. czyli w chwili obecnej już drugą kadencję pełni aktywnie i z sukcesami funkcje sołtysa. W międzyczasie pełnił funkcje radnego. Jest członkiem Polskiego Związku Łowieckiego oraz Wojskowego Koła Łowieckiego w N., które zajmuje się gospodarką łowiecka na terenie gminy. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o b.i.a. utrzymał w mocy decyzję KWP w O.. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że niekwestionowanym faktem jest, iż J. P. został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo z art. 291 § l k.k. Wbrew jego twierdzeniu, jest to przestępstwo umyślne, skierowane przeciwko mieniu. Wyrok w tej sprawie uprawomocnił się 12 listopada 2003 r., zatem w świetle prawa J. P. jest osobą karaną bowiem skazanie nie uległo zatarciu. Organ podkreślił, iż wobec osób, które naruszają porządek prawny, organy Policji stosują bardzo restrykcyjną politykę co do przyznania im tak szczególnego dobra, jakim jest prawo do posiadania broni palnej, bez względu na to jaki jest ich status społeczny czy rodzaj wykonywanego w przeszłości zawodu. Skoro strona jest sołtysem, a wcześniej sprawowała funkcję radnego, zatem jej świadomość prawa i uwrażliwienie na przestrzeganie porządku prawnego winno być więc wyższe niż przeciętnego obywatela. Jednocześnie podkreślił iż ww. czyn zabroniony wypełnia znamiona paserstwa czynnego, wobec tego należy je ocenić surowiej niż inny rodzaj paserstwa biernego (art. 292 § 1 k.k.). Także sama wartość przedmiotu przestępstwa, tj. 100 tys. zł. świadczy o wysokim stopniu społecznej szkodliwości, a w konsekwencji uzasadnia istnienie uzasadnionej obawy użycia broni palnej niezgodnie z prawem. Jednocześnie toczy się przeciwko stronie postępowanie karne o popełnienie dwóch czynów, tj. z art. 270 § l k.k. oraz z art. 271 § 3 k.k. i 273 k.k. w związku z art. 11 § 2 k.k. oraz w związku z art. 12 k.k. i w dniu 30 czerwca 2005 r. został przesłany akt oskarżenia do Sądu Rejonowego w N.. Fakt, iż strona popełniła przestępstwo przeciwko mieniu i toczy się wobec niej kolejne postępowanie karne o przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów, nie jest obojętny dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Dlatego, w ocenie organu, interes strony w posiadaniu broni palnej myśliwskiej winien ustąpić na rzecz interesu społecznego, który przejawia się w tym, aby pozwolenie na broń posiadały osoby przestrzegające prawa. Zdaniem tych organów rodzaj popełnionego przez J. P. przestępstwa, które zostało expresis verbis zawarte w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji oraz fakt toczącego się przeciwko niemu kolejnego postępowania karnego, wykluczają możliwość wydania mu pozwolenia na broń myśliwską. W tej sytuacji zatem to, iż strona posiada pozytywną opinię z macierzystego koła łowieckiego, parafii, orzeczenia lekarskie i psychologiczne, potwierdzające jej zdolność do dysponowania bronią oraz upłynęła znaczna część wyznaczonego okresu próby, nie mogło przesądzić o korzystnym rozstrzygnięciu jej wniosku o wydanie nowego pozwolenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Komendanta Głównego Policji J. P. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucił: l) naruszenie prawa materialnego tj. art. 15 ust 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji tj. błędną wykładnię tego przepisu, poprzez uznanie skarżącego za osobę prawomocnie skazaną za przestępstwo przeciwko mieniu a także przyjęcie, iż toczące się postępowanie karne stanowi przeszkodę do uzyskania pozwolenia na broń myśliwską w ilości 6 egzemplarzy, a nadto nie ustalenie związku pomiędzy " uzasadnioną obawą użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego" podczas gdy: a) nastąpiło zatarcie skazania z mocy prawa wyroku o popełnienie występku z art. 291 § l k.k., b) toczące się postępowanie karne, oznacza że skarżący jest osobą niewinną do czasu prawomocnego skazania wyrokiem Sądu, c) czyny, za które został wcześniej skazany i objęte toczącym się postępowaniem karnym cechują się wręcz znikomą społeczną ich szkodliwością i nie mogą przekreślać przeszłego oraz aktualnego pozytywnego dorobku życiowego skarżącego, działalności zawodowej i społecznej, a nadto na pewno nie potwierdzają istnienia uzasadnionej obawy użycia broni myśliwskiej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i procesowym. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 dalej jako p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi i powołaną podstawą prawną. Badając zaskarżone postanowienie pod tym kątem Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa materialnego ani procesowego wymagającego uwzględnienia skargi i uchylenia decyzji. Stosownie do art. 15 ust.1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie organy Policji słusznie przyjęły, że interpretacja przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji musi uwzględniać fakt, że od osób starających się o pozwolenie na posiadanie broni należy wymagać bezwzględnego przestrzegania przepisów prawa. W stosunku do takich osób obowiązuje zatem miernik najwyższej staranności. Oznacza to, że każde naruszenie przepisów prawa musi podlegać ocenie z punktu widzenia istnienia uzasadnionej obawy użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Niewątpliwie zatem popełnienie przez skarżącego przestępstwa z art. 292 § 1 k.k. czyli paserstwa czynnego jest zachowaniem skierowanym wbrew obowiązującemu porządkowi prawnemu. Niezależnie od powyższego trzeba podkreślić, że ocena czy w konkretnym przypadku takie szczególne obawy występują i czy są one uzasadnione należy do organów Policji zaś rolą Sądu jest kontrola czy ocena ta nie nosi cech dowolności oraz czy przy wydawaniu decyzji nie zostały naruszone przepisy prawa. W rozpoznawanej sprawie nie można dopatrzyć się przekroczenia tych granic. Zdaniem Sądu organy Policji właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego oraz prawidłowo oceniły całokształt zgromadzonego materiału dowodowego. Podzielając ustalony w sprawie stan faktyczny stwierdzić należy, że chybione są argumenty skarżącego odnośnie zatarcia skazania za paserstwo. Stosownie do art. 76 § 1 k.k. skazanie ulega zatarciu z mocy prawa z upływem 6 miesięcy od zakończenia okresu próby. Z akt sprawy wynika, że wyrok Sądu Rejonowego w D. skazujący skarżącego za paserstwo czynne uprawomocnił się w dniu 12 listopada 2003 r. rozpoczynając jednocześnie bieg 2- letniego okresu próby. W tej sytuacji okres próby zakończył się w dniu 12 listopada 2005 r. Z kolei od tego momentu rozpoczął swój bieg 6 - miesięczny okres prowadzący do zatarcia skazania. Jednakże biorąc pod uwagę datę wydania decyzji ostatecznej czyli 24 kwietnia 2006 r. skazania nie uległo zatarciu przed ukończeniem postępowania administracyjnego. Na ocenę prawidłowości działania organów Policji nie miał wpływu fakt zatarcia skazania w dniu wydania wyroku przez Sąd. Zasadą bowiem jest, że weryfikacja zaskarżonych decyzji przez Sąd jest dokonywana według stanu faktycznego ustalonego w toku postępowania administracyjnego. Chybione są argumenty skargi dotyczące nie uwzględnienia przez organ pozycji zawodowej skarżącego. Skarżący podnosił w skardze, że aktywnie udziela się społecznie i pełni różne funkcje w organach samorządowych. Zdaniem Sądu, skoro skarżący jest osobą powszechnie szanowaną, zatem w od niego w szczególności powinno się wymagać postępowania zgodnego z prawem. Natomiast popełnienie przestępstwa paserstwa czynnego oraz toczące się inne postępowanie karne o przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów przeczy tym zasadom. Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie znajdując uzasadnionych podstaw faktycznych i prawnych do uwzględnienia skargi, w oparciu o art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.