VI SA/Wa 1141/12
PostanowienieWSA w Warszawie2012-09-11
Skład orzekający: Izabela Głowacka - Klimas
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy cofnięcie skargi przez podmiot, którego status strony w postępowaniu administracyjnym budzi wątpliwości, jest skuteczne i uzasadnia umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego?Ratio decidendi
Sąd umorzył postępowanie, uznając, że cofnięcie skargi przez skarżącego było skuteczne. Stwierdzono, że cofnięcie skargi nie zmierzało do obejścia prawa ani nie spowodowało utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności, pomimo wątpliwości co do statusu skarżącego jako strony postępowania administracyjnego. Brak jednoznacznego uregulowania w ustawie kwestii statusu strony dla Z. oraz oparcie tego na orzecznictwie sądów administracyjnych nie stanowiło przesłanki nieważności aktu administracyjnego.Stan faktyczny
Skarżący, Z. Oddział w L., złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia ustalającą podleganie osoby fizycznej obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego. W trakcie postępowania sądowoadministracyjnego skarżący cofnął skargę i wniósł o umorzenie postępowania. Prezes NFZ wniósł o umorzenie lub oddalenie skargi.Rozstrzygnięcie
Umorzono postępowanie sądowoadministracyjne.Pełny tekst orzeczenia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Izabela Głowacka - Klimas po rozpoznaniu w dniu 11 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. Oddział w L. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne.
Z. Oddział w L. (dalej skarżący) złożył
do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję
Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej Prezes NFZ), którą ustalono, że B. Z. podlegała obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego.
W odpowiedzi na skargę, Prezes NFZ wniósł o umorzenie postępowania lub oddalenie skargi.
W toku postępowania sądowoadministracyjnego skarżący cofnął skargę
i wniósł o umorzenie postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Stosownie do dyspozycji art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., nr 270), dalej p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Zdaniem Sądu, cofnięcie skargi jest w niniejszej sprawie dopuszczalne, tzn. nie zmierza do obejścia prawa, ani nie spowoduje utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności (art. 60 p.p.s.a.). Sąd uznał bowiem, że nie będzie stanowić obejścia prawa, jak również nie będzie miała miejsca sytuacja powodująca pozostawienie w obrocie prawnym aktu dotkniętego wadą nieważności, pomimo wątpliwości odnośnie statusu skarżącego – Z., jako strony postępowania administracyjnego w przedmiocie objęcia obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego. Zgodnie bowiem z art. 109 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r., nr 164, poz. 1072 ze zm.) Z. może wystąpić do Dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu z wnioskiem o rozstrzygnięcie indywidualnej sprawy z zakresu ubezpieczenia zdrowotnego. Jednocześnie przepisy owej ustawy nie rozstrzygają kwestii, czy Z. w takim postępowaniu ma interes prawny, w rozumieniu art. 28 k.p.a. czy też nie, a tym samym czy przysługuje mu status strony tego postępowania. Sąd zauważa jednocześnie, że brak przymiotu strony Z. wynika jedynie z orzecznictwa sądów administracyjnych (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w
Warszawie z 15 grudnia 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 1524/11). Zatem przy tak skonstruowanej formie uczestnictwa Z. w postępowaniu administracyjnym, prowadzonym przez Dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu, nie można w niniejszej sprawie mówić o zaistnieniu przesłanki nieważności, o której mówi art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż skarżący skutecznie cofnął skargę i w konsekwencji na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 25.07.2026. · Źródło