VI SA/Wa 1142/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędzia WSA Halina Święcicka Protokolant Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2006 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu od wpisu na listę aplikantów radcowskich 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Sprawiedliwości na rzecz skarżącej M. K. kwotę 455 (czterysta pięćdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. M. K. wniosła skargę na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu od wpisu skarżącej na listę aplikantów radcowskich Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] dokonanemu uchwałą nr [...] Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. Z przedstawionych przez organ akt administracyjnych wynika, iż M. K. w wyniku egzaminu konkursowego na aplikację radcowską zorganizowanego w dniu [...] grudnia 2005 r. przez Okręgową Izbę Radców Prawnych w [...] otrzymała 180 punktów, wobec czego uchwałą nr [...] (z tego samego dnia) Komisja Konkursowa powołana do przeprowadzenia przedmiotowego konkursu orzekła negatywny wynik konkursu. Następnie w dniu [...] grudnia 2005 r., w związku z wątpliwościami dotyczącymi prawidłowości treści niektórych odpowiedzi zawartych w teście egzaminacyjnym z dnia [...] grudnia 2005 r. na aplikację radcowską, Krajowa Rada Radców Prawnych podjęła uchwałę nr [...], zobowiązującą Zespół do przygotowania pytań na aplikację, do wydania w dniu [...] grudnia 2005 r. komunikatu o uznaniu za prawidłowe innych odpowiedzi, niż wynikające z arkusza prawidłowych odpowiedzi. Powyższy komunikat stał się podstawą do dokonania sprostowań wyników egzaminu konkursowego przez poszczególne Komisje, w efekcie czego przeprowadzono weryfikację odpowiedzi udzielonych w teście przez M. K. i stwierdzono, że uzyskała ona 186 punktów a nie 180, co nadal skutkowało uzyskaniem negatywnej oceny z egzaminu. W dniu [...] stycznia 2006 r. Komisja Konkursowa, powołana do przeprowadzenia egzaminu konkursowego w Okręgowej Izbie Radców Prawnych w [...], wobec własnych wątpliwości dotyczących prawidłowości treści niektórych pytań i odpowiedzi zawartych w teście, innych niż wskazane w komunikacie Zespołu do przygotowania pytań na aplikację radcowską z dnia [...] grudnia 2005 r., ponownie dokonała analizy testów egzaminacyjnych złożonych przed nią. W wyniku tej ponownej weryfikacji Komisja wyłoniła listę 10 osób, które uzyskały co najmniej 190 punktów. Wśród tych osób znalazła się także M. K., która według ustaleń Komisji, udzieliła poprawnej odpowiedzi na 191 pytań testu, a zatem uzyskała 191 punktów, co skutkowało otrzymaniem przez nią pozytywnej oceny z egzaminu. Dlatego też w dniu [...] stycznia 2006 r. Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] podjęła uchwałę o wpisie M. K. na listę aplikantów radcowskich stwierdzając, że wnioskodawczyni spełniła warunki określone w art. 24 ust. 1 pkt 1 i 3-5 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych tj. uzyskała pozytywną ocenę z egzaminu, który odbył się dnia [...] grudnia 2005 r. Stosownie bowiem do art. 33 ust. 2 w/w ustawy aplikantem radcowskim może być tylko taka osoba, która uzyska pozytywną ocenę z egzaminu, tj. zgodnie z art. 339 ust. 3 ustawy otrzyma z testu co najmniej 190 punktów. M. K. w wyniku postępowania konkursowego uzyskała 191 punktów, a zatem przekroczyła minimalną liczbę 190 punktów, wymaganych dla pozytywnego zdania egzaminu na aplikację radcowską. Uchwale tej sprzeciwił się Minister Sprawiedliwości stwierdzając w swojej decyzji z dnia [...] marca 2006 r., że ani komisje konkursowe ani rady okręgowych izb radców prawnych nie miały uprawnień do samodzielnego ustalania klucza prawidłowych odpowiedzi do pytań egzaminacyjnych i przeprowadzania dodatkowych weryfikacji wyników egzaminu w oparciu o inne pytania, niż te wskazane w komunikacie z dnia [...] grudnia 2005 r. Minister zajął stanowisko, iż ostateczną liczbę punktów, jaką uzyskała M. K. jest liczba 186, która nie pozwala na uzyskanie przez nią pozytywnego wyniku z egzaminu, a tym samym na wpis na listę aplikantów radcowskich. Minister Sprawiedliwości zarzucił Komisji Konkursowej naruszenie konstytucyjnej zasady równości wobec prawa i powołał się na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lutego 2004 r. sygn. akt P 21/02 w którym Trybunał wskazał, że selekcja kandydatów na aplikantów i ich kwalifikowanie (ocenianie) winny być przeprowadzane wyłącznie według zasad ustawowych i na podstawie jednoznacznie sprecyzowanych kryteriów, ustalonych w ustawach (a w kwestiach technicznych w wydanych na ich podstawie aktach o charakterze wykonawczym). Na powyższy sprzeciw Ministra Sprawiedliwości M. K. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca w skardze zarzuciła organowi rażące naruszenie prawa materialnego, tj. art. 33 ust. 2, 3, 4 i 5, art. 24 ust. 2, art. 331 ust. 3, art. 339 ust. 1, 2 i 3 oraz art. 3310 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1059 z późn. zm.), art. 7 ust. 4, 5, 6, 7 i 12 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy –Prawo o adwokaturze i niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 163, poz. 1361), art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, a także naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 7 k.p.a. W uzasadnieniu skargi podkreśliła, że przyczyną wniesienia sprzeciwu przez Ministra Sprawiedliwości był fakt, iż jego zdaniem Komisja Konkursowa Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] nie była uprawniona do ustalenia, iż skarżąca udzieliła prawidłowych odpowiedzi na pytania nr 46, 154, 182, 226, 249, a więc odpowiedzi innych niż uznane za prawidłowe przez Zespół do przygotowania pytań oraz Krajową Izbę Radców Prawnych. Minister Sprawiedliwości dokonując oceny prawidłowości wpisu na listę aplikantów radcowskich nie dokonał natomiast oceny, czy skarżąca udzieliła prawidłowych odpowiedzi na te pytania, czy też nie. Minister nie ocenił więc, które odpowiedzi należy uznać za prawidłowe, czy te ustalone przez Zespół do spraw przygotowania pytań, czy przez Komisję Konkursową Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...]. Za wadliwe należy uznać, w ocenie skarżącej, stanowisko organu, że Komisja Konkursowa Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] nie była uprawniona do oceny prawidłowości udzielonych przez nią odpowiedzi. Minister Sprawiedliwości, wbrew normom prawnym, sprowadził w ten sposób rolę Komisji do bezwolnego organu uprawnionego jedynie do pilnowania porządku podczas egzaminu konkursowego oraz sprawdzenia odpowiedzi konkursowych według klucza ustalonego przez Zespół powołany przez Krajową Radę Radców Prawnych. Zgodnie natomiast z art. 7 ust. 12 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo o adwokaturze oraz niektórych innych ustaw to komisja konkursowa jest uprawniona do przeprowadzenia egzaminu konkursowego i jest organem kompetentnym do oceny prawidłowości odpowiedzi. Istotą konkursu jest natomiast udzielenie 190 obiektywnie prawidłowych odpowiedzi. Skarżąca podniosła przy tym, że Minister Sprawiedliwości nie zakwestionował faktu, iż odpowiedzi udzielone przez nią na sporne pytania są obiektywnie prawidłowe, lecz zakwestionował jedynie kompetencję Komisji Konkursowej Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] do oceny wyników egzaminu konkursowego. Minister Sprawiedliwości całkowicie zignorował więc kwestię oceny, czy skarżąca udzieliła prawidłowych odpowiedzi na pytania egzaminacyjne numer 46, 154, 182, 226, 249. Jeżeli natomiast Minister Sprawiedliwości miał wątpliwości, czy odpowiedzi na pytania konkursowe są prawidłowe, wówczas powinien samodzielnie dokonać oceny tych odpowiedzi i na tej podstawie ocenić liczbę punktów zdobytych przez skarżącą. Minister, tego nie uczynił, a więc naruszył tym samym przepis art. 339 ust. 3 ustawy o radcach prawnych oraz w konsekwencji art. 2 Konstytucji RP i art. 7 k.p.a. Za całkowicie chybione należy uznać natomiast, w ocenie skarżącej, powoływanie się przez Ministra Sprawiedliwości w uzasadnieniu decyzji na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 18 lutego 2004 r. (P 21/02) oraz na art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Minister Sprawiedliwości w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ nie podzielił argumentacji skarżącej odnośnie możliwości przeprowadzenia dodatkowej weryfikacji wyników egzaminu przez Komisję Konkursową i Radę Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...], wskazując że tylko Zespół do przygotowania pytań na aplikację radcowską mógł dokonać zmiany klucza prawidłowych odpowiedzi, a ustalanie prawidłowych odpowiedzi przez poszczególne Komisje Konkursowe zniweczyłoby założenia noweli z dnia [...] czerwca 2005 r. Możliwość ustalania wyników egzaminu konkursowego w oparciu o kryteria indywidualnie przyjęte przez każdą z komisji konkursowych bądź rad okręgowych izb radców prawnych uniemożliwia bowiem obiektywne i bezstronne sprawdzenie wiedzy kandydatów w skali całego kraju. Dokonanie zaś drugiej weryfikacji wyników przez Komisję Konkursową przeprowadzającą egzamin w Okręgowej Izbie Radców Prawnych w [...], doprowadziło do zastosowania przy ocenie wyniku egzaminu skarżącej M. K. ustaleń, które nie były brane pod uwagę przez wszystkie komisje konkursowe przy ocenie kandydatów, co narusza wyrażone w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP zasady: równości wobec prawa oraz równego traktowania przez władze publiczne. Minister Sprawiedliwości nie zgodził się również z zarzutem skargi odnośnie naruszenia art. 7 k.p.a. podkreślając, że nie był organem uprawnionym do oceny prawidłowości odpowiedzi udzielonych przez skarżącą podczas egzaminu przeprowadzonego w 2005 r. Dokonanie przez niego takiej oceny byłoby jednoznaczne z dodatkową weryfikacją egzaminu i ponownym ustaleniem jego wyniku, do czego nie jest uprawniony zarówno na podstawie przepisów ustawy o radcach prawnych, jak również przepisów ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując oceny zaskarżonej decyzji z punktu widzenia powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W 2005 roku nabór na aplikację radcowską odbywał się w oparciu o zasady wskazane w ustawie z dnia 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy – Prawo o adwokaturze i niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 163, poz. 1361). Zgodnie z art. 7 ust. 1 cyt. ustawy nabór na aplikację radcowską w drodze egzaminu konkursowego przeprowadzały rady okręgowych izb radców prawnych. Egzamin miał formę testu wyboru, przygotowanego przez zespół powołany przez Krajową Radę Radców Prawnych do przygotowania pytań na egzamin konkursowy dla kandydatów na aplikantów radcowskich (art. 7 ust. 4 i 10 w/w ustawy). Polegał on na sprawdzeniu wiedzy kandydata na aplikanta radcowskiego z zakresu szczegółowo wskazanego w ustawie (art. 311 ust. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych w zw. z art. 7 ust. 27 ustawy o zmianie ustawy - Prawo o adwokaturze i niektórych innych ustaw - Dz. U. Nr 163, poz. 1361). W jego trakcie należało rozwiązać test składający się z zestawu 250 pytań zawierających po trzy propozycje odpowiedzi, z których tylko jedna jest prawidłowa. Kandydat mógł wybrać tylko jedną odpowiedź, zaś za każdą prawidłową odpowiedź uzyskiwał 1 punkt. Test podlegał sprawdzeniu przez komisję w składzie, w którym przeprowadzała egzamin konkursowy. Pozytywny wynik z egzaminu konkursowego otrzymywał kandydat, który uzyskał z testu co najmniej 190 punktów. Z przebiegu egzaminu sporządzany był protokół, podpisany przez członków komisji, zaś wynik kandydata po przeprowadzeniu egzaminu komisja ustalała w drodze uchwały (art. 339 i art. 3310 ust. 1 ustawy o radcach prawnych w zw. z art. 7 ust. 27 ustawy o zmianie ustawy - Prawo o adwokaturze i niektórych innych ustaw - Dz. U. Nr 163, poz. 1361). Ani ustawa o radcach prawnych ani też ustawa o zmianie ustawy - Prawo o adwokaturze i niektórych innych ustaw – Dz. U. Nr 163, poz. 1361 nie przewidziały sytuacji wadliwie opracowanego testu i w związku z tym nie zawierają one procedur usuwania tej wadliwości. Ustawy nie wskazują także kto, na czyj wniosek i w jakiej formie poprawia błędnie opracowany test, a zdaniem Sądu trudno przyjąć, że wadliwości testu, wobec braku stosownych procedur są nieusuwalne. W ocenie Sądu nie jest zasadny pogląd Ministra Sprawiedliwości, że wadliwie opracowany test weryfikować mógł tylko jego autor, czyli Zespół ds. przygotowania pytań. Pogląd ten nie znajduje oparcia w prawie i jest zbyt daleko idący. Niezasadny jest również pogląd przeciwny, że Zespół miał opracować jedynie zestaw pytań, zaś Komisja Konkursowa samodzielnie powinna ustalić, które wyniki są prawidłowe. Przyjąć natomiast niewątpliwie należy dopuszczalność procedur pozwalających na skuteczne wyeliminowanie błędów testu i tym samym zapewniających prawidłowy sposób przeprowadzenia konkursu i rzetelne wyłonienie najlepszych kandydatów. Ze zgromadzonych w sprawie dokumentów wynika, że prawidłowość testu egzaminacyjnego, a co za tym idzie prawidłowość przeprowadzenia egzaminu i ustalenia jego wyników budziła poważne zastrzeżenia. W zaistniałej sytuacji wdrożone zostały "awaryjne", nie przewidziane ustawą procedury mające na celu usunięcie błędów. Zaliczyć do nich należy podjęcie przez Krajową Radę Radców Prawnych uchwały nr [...] o konieczności weryfikacji wyniku egzaminu, wydanie przez Zespół ds. przygotowania pytań komunikatu z dnia [...] grudnia 2005 r., w którym zmieniono wskazanie prawidłowych odpowiedzi na 10 pytań testowych, wydanie przez Ministra Sprawiedliwości komunikatu, w którym apelował on do Przewodniczących Komisji o rozstrzyganie wątpliwości na korzyść kandydatów. Odnosząc się do treści komunikatu Ministra Sprawiedliwości zauważyć należy, iż pomimo komunikatu Zespołu z dnia [...] grudnia 2005 r. dopuszczał on istnienie dalszych wątpliwości. Kierując się powyższym apelem, zawartym w komunikacie Ministra Sprawiedliwości, Komisja Konkursowa, składająca się z trzech radców prawnych i dwóch sędziów – przedstawicieli Ministra, dokonała na podstawie uzasadnionych zastrzeżeń własnych do przygotowania dalszych pytań i odpowiedzi na te pytania nie uwzględnionych w komunikacie zespołu do przygotowania pytań z dnia [...] grudnia 2005 r., ponownej analizy testu wyboru odbytego dnia [...] grudnia 2005 r. konkursu. W oparciu o powyższą analizę ustaliła, iż dalszych dziesięć osób spośród kandydatów na aplikację radcowską uzyskało 190 punktów, bądź więcej. Wśród tych osób była także skarżąca M. K., która w wyniku ponownej weryfikacji uzyskała 191 punktów. Weryfikacja ta nie została zakończona wydaniem przez Komisję Konkursową uchwały, co niewątpliwie stanowi naruszenie art. 3310 ust. 1 ustawy o radcach prawnych. Naruszenie to jednak – w ocenie Sądu – nie ma wpływu na wynik sprawy. Z protokołu z posiedzenia Komisji Konkursowej w dniu [...] stycznia 2006 r. podpisanego przez wszystkich członków komisji oraz dołączonej do niego listy osób po drugiej weryfikacji jednoznacznie wynika, że dla skarżącej został ustalony pozytywny wynik złożonego przez nią egzaminu, gdyż uzyskała 191 punktów na 190 punktów wymaganych dla uzyskania pozytywnego wyniku z egzaminu konkursowego. Wskazać również należy, że w stanie prawnym obowiązującym w dacie przeprowadzenia konkursu uchwała podejmowana przez komisję w trybie art. 3310 ust. 1 ustawy nie była zaskarżalna. Zatem nawet przyjęcie, że nie dochowano wymaganej formy dla ustalenia wyników egzaminu, nie spowodowało naruszenia przepisów postępowania i praw skarżącej. Brak zastosowania przez komisję wymaganej prawem formy wskazania wyników egzaminu nie może wywierać negatywnych skutków dla skarżącej, która przekroczyła wyznaczony ustawą limit punktów przewidziany dla uzyskania pozytywnego wyniku z egzaminu konkursowego. Zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy o radcach prawnych aplikantem radcowskim może być osoba, która oprócz wymogów tzw. formalnych uzyskała pozytywną ocenę z egzaminu konkursowego. Skarżąca uzyskała taką ocenę, o czym jednoznacznie świadczy protokół Komisji Konkursowej z dnia [...] stycznia 2006 r., a zatem Okręgowa Izba Radców Prawnych w [...] stosownie do art. 33 ust. 4 cyt. ustawy nie mogła odmówić wpisu na listę aplikantów radcowskich. Minister Sprawiedliwości zakwestionował drugą weryfikację przeprowadzoną przez Komisję Konkursową, gdyż w jego ocenie tylko Zespół ds. przygotowania pytań był właściwy do weryfikacji testu. Zgodnie z art. 331 ust. 1, art. 339 ust. 1 ustawy o radcach prawnych do zadań Komisji Konkursowej należy przeprowadzenie egzaminu konkursowego, sprawdzanie testu oraz ustalenie i ogłoszenie wyniku egzaminu. Przy prawidłowym przebiegu konkursu zakres kompetencji Komisji Konkursowej nie budzi żadnych wątpliwości. W rozpoznawanej sprawie Komisja Konkursowa miała zastrzeżenia do przygotowania dalszych tj. innych niż wskazanych w komunikacie Zespołu, pytań i odpowiedzi na te pytania. W ocenie Sądu przy dostrzeżeniu błędów, w świetle wyżej wskazanych uregulowań, nie tylko prawem, ale wręcz obowiązkiem Komisji Konkursowej było dostrzeżone nieprawidłowości wyrazić w protokole weryfikacji wyników konkursu. Do niej bowiem należało sprawdzenie testu oraz prawidłowe (rzetelne) ustalenie wyników egzaminu. Podkreślić jednoznacznie należy, że skład komisji tj. trzech radców prawnych i dwóch sędziów okręgowych gwarantował właściwy poziom merytoryczny dla dokonania takiej weryfikacji. Komisja Konkursowa Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] oceniła poprawność odpowiedzi na poszczególne pytania, uwzględniając także odpowiedzi wskazane przez Zespół ds. przygotowania pytań. Nie do zaakceptowania jest pogląd, iż Komisja, która w trakcie sprawdzania testu dostrzegła w nim błędy, powinna je zignorować i nie uwzględnić przy ustalaniu wyników, szczególnie wobec treści uchwały Krajowej Rady Radców Prawnych z dnia [...] grudnia 2005 r., komunikatu Zespołu z dnia [...] grudnia 2005 r., a także komunikatu Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] grudnia 2005 r. Brak jest uregulowania wyłączającego takie działanie z kompetencji Komisji, a także brak było ustawowej procedury, która nakazywałaby Komisji zwracanie się w takiej sytuacji z wątpliwościami do Zespołu ds. przygotowania pytań jako do autora testu. Nie można bowiem uznać, że Komisja Konkursowa była powołana jedynie do spełnienia czynności technicznych tj. np. sprawdzanie tożsamości kandydatów, rozdanie arkuszy testów i sprawdzenie wyników poprzez przyłożenie "klucza" odpowiedzi do odpowiedzi udzielonych przez osoby zdające. Gdyby tak w istocie było to zbędne byłoby określanie takiego składu komisji jak to uczynił ustawodawca tj. składającego się z fachowców, gdyż dla spełnienia czynności stricte technicznych skład komisji mógłby być dowolny. Powyższe względy zdaniem Sądu wskazują, iż oparcie przez Ministra Sprawiedliwości sprzeciwu na braku kompetencji Komisji Konkursowej do dokonania powtórnej weryfikacji wyników egzaminu nastąpiło z naruszeniem przepisów prawa materialnego wskazanych powyżej. Odnosząc się do podniesionego w sprzeciwie Ministra zarzutu naruszenia zasady równości wobec prawa wskazać należy, iż w świetle orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego "równości w prawie" oznacza nakaz jednakowego traktowania podmiotów znajdujących się w takiej samej sytuacji faktycznej i prawnej. Kandydaci na aplikantów radcowskich znajdowali się niewątpliwie w takiej samej sytuacji prawnej, natomiast w toku postępowania prowadzącego do wydania sprzeciwu nie została wykazana tożsama sytuacja faktyczna tj. taka jak w przypadku skarżącej. Dlatego też w ocenie Sądu – należy uznać, iż organ nie wykazał naruszenia powyższej zasady. Jednocześnie wskazać należy, że równość wobec prawa została zagwarantowana poprzez ustalenie tych samych pytań dla wszystkich uczestników konkursu, czego konsekwencją winno być prawo do zobiektywizowanej oceny odpowiedzi na poszczególne pytania. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a, art. 152 oraz art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz U z 2002 r. Nr 153, poz 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.