VI SA/Wa 1153/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Maria Jagielska ( spr. ) Sędzia WSA - Magdalena Bosakirska Asesor WSA - Izabela Głowacka-Klimas Protokolant: Łukasz Poprawski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 marca 2005 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] marca 2004r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia oddala skargę Decyzją z dnia [...] listopada 2003r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...] obciążył A. S. karą pieniężną w wysokości 2.880zł za przejazd pojazdem nienormatywnym, co stwierdzone zostało podczas kontroli drogowej w dniu [...] września 2003r. Z kontroli sporządzony został protokół, z którego wynika że kontrolowany pojazd – marki [...] ciągnik z naczepą [...], należący do A. S., jest nienormatywny z uwagi na przekroczenie dopuszczalnego nacisku na drugą oś pojazdu o 15,66kN. Kierowca protokół podpisał nie wnosząc do niego żadnych uwag. Zawiadomieniem z dnia [...] września 2003r. wszczęto postępowanie administracyjne w sprawie obciążenia A. S. karą pieniężną za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia, które doręczono skarżącemu dnia [...] września 2003r. W złożonym przez A. S., zwanego dalej skarżącym, wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, skarżący prosił o uchylenie wydanej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie. Prośbę umotywował tym, że jest zatrudniony w firmie [...] Sp. z o.o. w [...] na podstawie zawartej umowy i jego zadaniem jest przewóz materiałów na budowę dróg zbiorczych. W miejscu załadunku nie ma wag, które mogłyby skontrolować oraz wykryć nieprawidłowości rozłożenia przewożonego materiału, materiał ten jest sypki i podczas jazdy może ulec przesunięciu. Skarżący podniósł, że sam jest użytkownikiem dróg, zależy mu na ich dobrym stanie i dlatego nigdy nie dopuściłby się świadomego niszczenia tych dróg. Do wniosku dołączona zostały kopie umów z zatrudniającą skarżącego firma [...]. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2004r. na podstawie art. 13 ust. 2a i 2b lp. 5 pkt1 lit b), art. 18a ust. 5 i art. 20 pkt 8 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych ( Dz. U. z 2000 Nr 71, poz. 838 ze zmianami ) w związku z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. – Prawo o ruchu drogowym ( Dz. U. Nr 98, poz. 602 ze zmianami ) oraz § 1 – 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia ( Dz. U. Nr 32, poz. 262 ), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Podkreślono, że skarżący nie kwestionuje stwierdzonego przekroczenia, a obowiązujące przepisy przewidują możliwość poruszania się pojazdem nienormatywnym po drogach krajowych, tylko po uprzednim uzyskaniu zezwolenia. Za bezpodstawne organ uznał oczekiwania skarżącego fakultatywnego potraktowania przeciążonych pojazdów w zależności od przewożonego ładunku lub braku wag kontrolnych w miejscu załadunku. Parametry, którym powinien odpowiadać normatywny pojazd, określone są w powołanym we wstępie decyzji rozporządzeniu Ministra Infrastruktury, a zgodnie z przepisami ustawy Prawo o ruchu drogowym przewoźnik zobowiązany jest do takiego załadunku towary, aby nie powodował przekroczenia określonych prawem parametrów. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze, skarżący domagał się uchylenia decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] marca 2004r. i umorzenie postępowania w sprawie. Argumentował, iż kwota kary naliczonej jest bardzo krzywdząca i na tle trudnej sytuacji materialnej skarżącego bardzo wysoka. Masa całkowita pojazdu nie była przekroczona, a przewóz piasku po drogach gruntowych musi powodować nierównomierne rozłożenie takiego towaru. Jako kierowcy zależy mu na dobrym stanie dróg i z pewnością nie jest jego zamierzeniem niszczenie ich z narażeniem budżetu rodzinnego. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 u.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wchodzi więc tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Innymi słowy, sąd administracyjny nie rozważa kwestii, czy decyzja organu administracji publicznej jest słuszna, lecz czy mieści się w granicach obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Analizując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powołanych wyżej kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż w zaskarżonej decyzji nie można się dopatrzyć naruszenia prawa. Jak stanowi art. 61 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym ( Dz. U. Nr 98, poz. 602 ze zmianami ) ładunek w pojeździe nie może przekraczać dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności, a umieszcza się go w sposób nie powodujący przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę. Cytowany artykuł dopuszcza w ust. 11 przejazd pojazdem, którego masa, naciski osi lub wymiary z ładunkiem czy bez niego są większe od dopuszczalnych, po uzyskaniu zezwolenia. W rozpatrywanej sprawie nastąpiło przekroczenie dopuszczalnych norm nacisków na jednej osi pojazdu. Dokumentuje to protokół z zatrzymania i kontroli pojazdu z dnia [...] września 2003r.i potwierdza skarżący, tak we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jak też w złożonej skardze upatrując przyczynę powstania przekroczenia w konieczności przejazdu po drogach gruntowych. Procedura ważenia nie została zakwestionowana przez kierowcę, a więc niekwestionowane przez osobę uczestniczącą w kontroli ustalenia protokołu należy uznać więc za wiarygodne i zgodne ze stanem faktycznym. Zgodnie z art. 61 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. – Prawo o ruchu drogowym ( Dz. U. Nr 58, poz. 515 ze zmianami ) ładunek umieszcza się na pojeździe w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę, a stosownie do ust. 11 cyt. artykułu jeżeli masa, naciski osi lub wymiary pojazdu z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach określających warunki techniczne pojazdów oraz określonych w ust. 6, 8 i 10, przejazd pojazdu jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia. Z kolei przepis art. 13 ust. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych ( Dz. U. z 2000r. Nr 71, poz. 838 ze zmianami ) przewiduje pobieranie kar pieniężnych za przejazd po drogach publicznych pojazdów, o których mowa w ust. 2 pkt 3 ( tzn. pojazdów o masie, naciskach osi lub wymiarach przekraczających wielkości określone w odrębnych przepisach ) bez zezwolenia lub wbrew warunkom zezwolenia wydanego. Wysokość pobieranych kar pieniężnych określa, zgodnie z art. 13 ust. 2b ustawy o drogach publicznych, załącznik do ustawy. W rozpatrywanej sprawie ustalono ponad wszelką wątpliwość przekroczenie nacisku osi drugiej pojazdu o wielkość podaną w protokole kontrolnym niekwestionowanym przez skarżącego. Bez znaczenia dla obowiązku organu wymierzenia kary pieniężnej, pozostaje podnoszony przez skarżącego argument, iż w miejscu załadunku nie było wag oraz, iż przejazd dokonywany był po drogach gruntowych mogących powodować przemieszczenie się ładunku sypkiego. Przewoźnik obowiązany jest stosować obowiązujące przepisy i tak organizować i realizować przewóz, aby nie spowodować przekroczeń masy czy nacisku na osie pojazdu. Również bez znaczenia pozostaje fakt, iż skarżący miał zawarte umowy cywilnoprawne na przewóz towarów z firmą [...], bowiem przewoźnikiem był skarżący, do niego należał pojazd, którym dokonywano przewozu, zatem wszelkie obowiązki związane z przestrzeganiem warunków przewozu obciążały skarżącego jako przewoźnika. Ustawą z dnia 14 listopada 2003r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 200, poz. 1953 ) zmieniła się podstawa i zasady nakładania kar pieniężnych, jednak zgodnie z art. 10 tej ustawy do postępowań wszczętych, a nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Ustawa w części dotyczącej nakładania kar pieniężnych weszła w życie dnia 24 listopada 2003r. Skoro zatem w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności protokołu zatrzymania i kontroli pojazdu, miał miejsce przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia, zasadnie skarżący został obciążony karą pieniężną. W związku z tym, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.