VI SA/Wa 1153/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Ł. SA z siedzibą w Ł. o wstrzymanie wykonania decyzji Komisji Odwoławczej ds. Licencji Klubowych PZPN z dnia [...] maja 2009 r. Nr [...] w sprawie ze skargi Ł. SA z siedzibą w Ł. na decyzję Komisji Odwoławczej ds. Licencji Klubowych PZPN z dnia [...] maja 2009 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania licencji uprawniającej do uczestnictwa w rozgrywkach Ekstraklasy w sezonie 2009/2010 postanawia: oddalić wniosek Skarżąca spółka – Ł. SA z siedzibą w Ł., złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komisji Odwoławczej ds. Licencji Klubowych PZPN z dnia [...] maja 2009 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania licencji uprawniającej do uczestnictwa w rozgrywkach Ekstraklasy w sezonie 2009/2010. Wraz ze skargą skarżąca spółka złożyła do Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji. W jego uzasadnieniu wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji, spowoduje szkodę w postaci zagrożenia dla dalszego istnienia zespołu piłkarskiego Ł., co w konsekwencji wywoła skutki nie tylko poważne, ale wręcz niemożliwe do odwrócenia. Przedstawiając sposób funkcjonowania sezonu piłkarskiego w najważniejszych ligach piłkarskich w Polsce – tj. w Ekstraklasie i w I Lidze, skarżąca spółka podniosła, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, spowoduje wystąpienie skutków prawnych i faktycznych, o charakterze trwałym, nie tylko dla niej, ale dla całego polskiego futbolu. Przytaczając stanowisko doktryny wskazała, że dyspozycja art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), cytowanej dalej jako p.p.s.a. nie łączy wyrządzenia szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jedynie z sytuacją skarżącego, dlatego też dla rozstrzygnięcia niniejszego wniosku, znaczenie powinny mieć również skutki wykraczające poza sferę jej praw i obowiązków. Skarżąca spółka powołała się także na prestiż bycia w Ekstraklasie i z tym związane korzyści, które utraci w sytuacji, gdy nie będzie mogła uczestniczyć w ww. rozgrywkach. Wskazała także na zaciągnięte przez siebie zobowiązania, wynikające z umów sponsorskich i umów zawartych z piłkarzami, w których znajdują się klauzule, uzależniające wzajemne świadczenia stron, od uplasowania się klubu Ł. w tabelach piłkarskich. Konkludując skarżąca spółka stwierdziła, że brak wstrzymania wykonania rzeczonej na wstępie decyzji, cofającej jej licencję na grę w piłkarskiej Ekstraklasie, spowoduje wystąpienie zarówno znacznych szkód, jak i skutków trudnych do odwrócenia w ich kwalifikowanej postaci, w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z tego wynika, że Sąd rozstrzygając, w oparciu o ww. przepis związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych w nim wskazanych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Konsekwencją takiej regulacji jest fakt, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. nie ma więc charakteru bezwzględnie suspensywnego, dlatego też orzeczenie, dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma fakultatywny charakter. Sąd może, lecz nie musi wstrzymać wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nawet w wypadku, gdy występują w sprawie przesłanki przewidziane w powołanym wyżej przepisie, od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Na kanwie niniejszej sprawy podkreślenia wymaga także, że w orzecznictwie i doktrynie nie budzi wątpliwości, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy bowiem aktów zobowiązujących; ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania; aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. praca zbiorowa pod red. T. Wosia: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2005 r., s. 296). Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie, sprowadzenie, w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym, takiego stanu w rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu. Akt administracyjny zostaje wykonany, gdy rzeczywisty stan stosunków społecznych odpowiadać będzie stanowi określonemu w nim jako powinny. A zatem nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. Nadto należy wskazać, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych i doktryną, to po stronie skarżącej leży obowiązek wykazania istnienia przesłanek, które uzasadniłyby wstrzymanie wykonania decyzji. "Sąd nie bada z urzędu faktu czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć. Uprawdopodobnienie tego faktu spoczywa na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji." (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 16 marca 2005 r. sygn. akt I OZ 62/05, niepubl.; z dnia 6 kwietnia 2005 r. sygn. akt I OZ 190/05, niepubl.; oraz z dnia 18 lutego 2005 r. sygn. akt OZ 1506/04). Sąd rozpoznając przedmiotowy wniosek obowiązany jest zbadać trzy kwestie: po pierwsze czy wskazany we wniosku akt administracji – decyzja Komisji Odwoławczej ds. Licencji Klubowych PZPN jest aktem podlegającym wykonaniu – czy nadaje się do wykonania. Po drugie, jeżeli decyzja nadaje się do wykonania Sąd musi ocenić czy skarżąca spółka w sposób przekonywujący i pełny wykazała przesłanki – okoliczności, przemawiające za koniecznością wstrzymania wykonania ww. decyzji. Po trzecie czy ww. przesłanki istnieją i czy dają one podstawę do zastosowania tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, o której mowa w art. 61 p.p.s.a. W rozpoznawanym przypadku żądaniem wstrzymania wykonania została objęta ostateczna decyzja w przedmiocie odmowy wydania licencji. Zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, że akt ten jest rozstrzygnięciem nie wymagającym, a wręcz nie nadającym się do wykonania, bowiem dotyczy odmowy wydania licencji, a nie jak twierdzi skarżąca spółka cofnięcia licencji. Decyzja odmawiająca wydania licencji ze swej istoty nie nadaje się do wykonania, gdyż nie wymaga ona żadnej czynności stron. Wobec powyższego, w ocenie Sądu bezzasadny jest wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Ewentualne wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji nie spowodowałoby, jak chciałaby tego skarżąca spółka, że jej klub piłkarski mógłby wziąć udział w ww. rozgrywkach. Wstrzymanie wykonania decyzji odmawiającej wydania licencji nie skutkowałoby przyznaniem licencji, gdyż pozytywna decyzja w tym względzie należy do organów związkowych PZPN. W tej sytuacji nie może być mowy o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu, albowiem brak mu cechy wykonalności, co przesądza o niemożliwości pozytywnego ustosunkowania się do rozpoznawanego wniosku. Przyjmując hipotetycznie sytuację, w której Sąd postanowiłby wstrzymać wykonanie decyzji, odmawiającej wydania licencji, to nie stanowiłoby to automatycznego uprawnienia po stronie klubu piłkarskiego Ł. do gry w rozgrywkach Ekstraklasy. Reasumując Sąd uznał, że decyzja objęta rozpoznawanym wnioskiem jest aktem nienoszącym znamion wykonalności, wobec czego bezzasadny jest wniosek o jej wstrzymanie. W konsekwencji powoduje to, że postępowanie przed sądem administracyjnym w tej kwestii – wstrzymania wykonalności zaskarżonego aktu, jest bezprzedmiotowe i wniosek podlega oddaleniu. W świetle powyższego, wniosek o wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji odmawiającej wydania licencji należało uznać za niezasadny i oddalić go na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.