VI SA/Wa 1157/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej postanawia odrzucić skargę M. K. pismem z dnia 9 maja 2012 r. (nadanym w dniu 15 maja 2012 r. – data stempla pocztowego, k. 12 akt sądowych) wniósł skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej. Przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję była dwukrotnie awizowana w dniu 5 stycznia 2012 r. oraz 12 stycznia 2012 r. i nie została odebrana w terminie 14 dni od daty pierwszego awizowania. Z uwagi na fakt, iż na dokumencie koperty nie było adnotacji doręczyciela o pozostawieniu zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki, Sąd zwrócił się do właściwego miejscowo urzędu pocztowego o nadesłanie zwrotnego potwierdzenia odbioru (duplikatu) przesyłki z którego wynika ww. adnotacja. W odpowiedzi Kierownik Wydziału Operacyjnego Urzędu Pocztowego oświadczył, że z przeprowadzonych wyjaśnień wynika, iż informacja o możliwości odbioru przesyłki w placówce pocztowej została przez listonosza pozostawiona w skrzynce oddawczej adresata. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje; Na podstawie art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - dalej jako "p.p.s.a.", skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (§ 1 art. 54 p.p.s.a.). Organ o którym mowa w § 1 art. 54 p.p.s.a. przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (§ 2 art. 54 p.p.s.a.). Stosownie natomiast do art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestodniowym, licząc od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie do art. 44 § 1 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 k.p.a.: 1) poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej – w przypadku doręczania pisma przez pocztę, 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) – w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. Według art. 44 § 2 k.p.a., zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 k.p.a.), zaś doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 44 § 4 k.p.a.). W niniejszej sprawie skarżący nie odebrał przesyłki, mimo jej dwukrotnego awizowania w dniu 5 stycznia 2012 r. oraz 12 stycznia 2012 r. Zatem stwierdzić należy, że skuteczne doręczenie zaskarżonej decyzji nastąpiło (w trybie doręczenia zastępczego) w dniu 19 stycznia 2012 r., tak więc termin do wniesienia skargi upłynął z dniem 20 lutego 2012 r. Stwierdzić zatem należy, że skarga złożona w dniu 15 maja 2012 r. została wniesiona po upływie ustawowego terminu i podlega odrzuceniu stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., który stanowi, że sąd, na posiedzeniu niejawnym, odrzuca skargę wniesioną po terminie. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s. należało orzec jak w sentencji postanowienia.