VI SA/Wa 1157/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant ref. staż. Małgorzata Ciach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2015 r. sprawy ze skargi J. C. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oddala skargę w całości Zaskarżoną decyzją z [...] lutego 2015 r. nr [...] Minister Administracji i Cyfryzacji, działając na podstawie art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. Nr 85, poz. 728, ze. zm., dalej także "u.o.a.") oraz art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej także "kpa"), po rozpatrzeniu odwołania J. C. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "B." (dalej także "skarżący" lub "strona") od decyzji Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. z dnia [...] grudnia 2014 r. Nr [...] nakazującej rejestrację 8 używanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalającej opłatę za używanie 8 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 4 632,00 zł, uchylił decyzję w części dotyczącej nakazania rejestracji 8 używanych odbiorników telewizyjnych i w tym zakresie umorzył postępowanie pierwszej instancji. Decyzje obu organów zapadły w oparciu o następujące ustalenia faktyczne oraz wywody prawne. W dniu [...] października 2014 r. przeprowadzona została kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w lokalu przy ul. [...] w miejscowości B. zajmowanym na potrzeby prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej. Kontrola została przeprowadzona w obecności pracownika – E. Z. W trakcie przeprowadzonej kontroli ujawniono w lokalu 8 odbiorników telewizyjnych w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Na podstawie ustnego oświadczenia E. Z. stwierdzono, że odbiorniki używane są od 2 lat. Protokół z kontroli został bez zastrzeżeń podpisany przez kontrolerów i pracownika skarżącego E. Z. Do protokołu załączono oświadczenie E. Z., opatrzone datą [...] października 2014 r., z którego wynika, że 8 odbiorników telewizyjnych w lokalu zajmowanym przez stronę jest w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Uruchomienie tych odbiorników, w celu stwierdzenia technicznej możliwości dostosowania do odbioru programu nie było możliwe z następujących przyczyn: pokoje zajęte przez gości hotelowych (doba hotelowa trwa do 13:00). Pismem z [...] listopada 2014 r. organ I instancji zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych. Jednocześnie organ I instancji poinformował stronę o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Po przeprowadzeniu postępowania, w dniu [...] grudnia 2014 r. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. wydał decyzję nakazującą rejestrację 8 używanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalającą opłatę za używanie 8 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 4 632,00 zł. Rozstrzygnięcie to zostało wydane na podstawie protokołu z przeprowadzonej 21 października 2014 r. kontroli wykonania obowiązku rejestracji odbiorników RTV. Strona wniosła odwołanie od powyższej decyzji, w którym zarzuciła wprowadzenie w błąd pracownika skarżącego E. Z. Skarżący wskazał, że używany był tylko jeden odbiornik telewizyjny, a pozostałe zainstalowane zostały w październiku 2014 r. W jego ocenie nie jest uprawnione zawarte w decyzji stwierdzenie, iż do dnia jej wydania odbiorniki nie zostały zarejestrowane, gdyż odbiorniki zostały zarejestrowane w dniu [...] października 2014 r. Stwierdzony okres 2 lat używania odbiorników dotyczył odbiornika znajdującego się w barze, a pozostałe odbiorniki zainstalowane zostały dopiero w październiku 2014 r. Ponadto strona z racji pobytu w sanatorium nie miała możliwości wypowiedzenia się w tej sprawie (zał. kopia karty informacyjnej). Strona wskazała, że E. Z. nie była w stanie stwierdzić czy trzy telewizory są sprawne bo nie miała do nich dostępu. Strona podniosła, iż nie jest prawdą stwierdzenie organu, iż podczas kontroli w lokalu było użytkowanych 8 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych, gdyż dokumenty potwierdzają zarejestrowanie odbiorników w dniu [...] października 2014 r. Do odwołania strona załączyła kopię pisma E. s.c. z zawartą prośbą o odbiór sprzętu RTV przeznaczonego do kasacji, przy czym znajduje się na nim adnotacja Strony o odebraniu sprzętu w dniu [...] września 2014 r. Załączono także kopię wyjaśnień E. Z., w których podniosła, iż została zapewniona przez kontrolerów o braku możliwości prowadzenia postępowania w tej sprawie, z uwagi na niedziałanie prawa wstecz, dlatego też nie miało znaczenia czy podany okres używania odbiorników wynosi dwa lata czy miesiąc. Ponadto wskazała na dwuletni okres używania odbiornika w barze, a nie odbiorników w pokojach. O rejestracji telewizorów nic jej nie było wiadomo. Minister Administracji i Cyfryzacji rozpatrując odwołanie stwierdził, że okoliczność używania przez stronę w dniu przeprowadzonej kontroli 8 odbiorników telewizyjnych będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu nie budzi wątpliwości. Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutu wprowadzenia w błąd pracownika skarżącego E. Z. wskazał, że podpisując bez zastrzeżeń protokół z kontroli potwierdziła ona prawdziwość wskazanych w nim informacji. Protokół zawiera informacje, iż został ona odczytany wszystkim osobom obecnym, biorącym udział w kontroli, które złożyły pod nim podpisy. Zdaniem organu, gdyby E. Z. nie posiadała wiedzy na temat okresu używania wszystkich ujawnionych odbiorników, to z pewnością nie podałaby okresu dwóch lat, co najwyżej sprecyzowałaby w protokole z kontroli, iż podane informacje dotyczą jedynie jednego odbiornika telewizyjnego. W ocenie organu odwoławczego okoliczność wprowadzenia w błąd nie znajduje uzasadnienia w przedmiotowej sprawie także z uwagi na wskazanie w pouczeniu zawartym w protokole z kontroli o konsekwencjach prawnych stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika, a E. Z. będąca pracownikiem skarżącego zapoznała się z treścią pouczenia, co poświadczyła własnoręcznym podpisem. Organ dokonując oceny wiarygodności oświadczeń E. Z. dał wiarę spontanicznym twierdzeniom osoby uczestniczącej w kontroli. Tym samym, w ocenie Ministra Administracji i Cyfryzacji, podniesiona w odwołaniu argumentacja stanowi próbę odwrócenia niekorzystnych dla strony skutków, jakie wywołały oświadczenia E. Z. - składane w toku kontroli. Minister Administracji i Cyfryzacji wskazał, że strona złożyła wniosek o rejestrację odbiorników w dniu kontroli, lecz uczyniła to po jej przeprowadzeniu. Organ II instancji uznał w związku z tym, że decyzja I instancji w części dotyczącej nakazania rejestracji odbiorników stała się bezprzedmiotowa. Okoliczność ta pozostaje jednak bez wpływu na ustaloną opłatę tytułem używania niezarejestrowanych odbiorników. Minister Administracji i Cyfryzacji odniósł się także do wyjaśnień skarżącego, który z racji pobytu w sanatorium nie miał możliwości wypowiedzenia się w sprawie. Podkreślił, że protokół kontroli jest odzwierciedleniem czynności kontrolnej, a nie wizji lokalnej, czy oględzin w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Jednocześnie nie jest przesłuchaniem świadka, czy też strony odebranie do protokołu kontroli oświadczeń na temat liczby i rodzaju używanych odbiorników RTV od osób, które dysponują wiedzą na ten temat. Oświadczenia takie, jak również sam protokół kontroli, stanowią materiał dowodowy, który podlega ocenie organu administracji w myśl art. 80 w zw. z art. 75 § 1 kpa. W sprawach wszczętych w związku z przeprowadzoną kontrolą wykonania obowiązku rejestracji odbiorników RTV, regulacją w oparciu o którą organ dokonuje subsumcji faktów uznanych za udowodnione jest art. 7 ust. 6 u.o.a. W przedmiotowej sprawie organ I instancji zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego. Jednocześnie, zgodnie z art. 10 § 1 kpa organ I instancji poinformował stronę o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Minister Administracji i Cyfryzacji zauważył, ze wysokość opłaty używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych nie wynika ze swobodnego uznania Poczty Polskiej S.A., która jedynie została wskazana w ustawie jako podmiot pobierający opłaty i dokonujący kontroli obowiązku rejestracji odbiorników. Zdaniem Ministra Administracji i Cyfryzacji organ I instancji wyczerpująco zbadał wszystkie istotne okoliczności sprawy oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7, art. 77 oraz 80 kpa. Oparł swoje rozstrzygnięcie na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego oceny oraz uzasadnił swoje stanowisko w wydanej decyzji, w zakresie wymaganym przez przepisy postępowania, w szczególności art. 107 § 3 kpa. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] lutego 2015 r., w zakresie dotyczącym ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 2 ust. 2 u.o.a. oraz nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w prawidłowy sposób, co spowodowało wyciągnięcie pochopnych i nieprawdziwych wniosków, które z kolei zostały zinterpretowane na niekorzyść skarżącego. W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w zaskarżonej części oraz zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. Skarżący zauważył, że odbiorniki zgodnie z przedłożonym pismem firmy E. s.c. z [...] września 2014 r. oraz oświadczeniem skarżącego zostały wydane stronie w październiku 2014 r. co wcale nie oznacza, że były one sprawne i umożliwiały natychmiastowy odbiór programów. Podkreślił, że niesprawność - przynajmniej kilku z odbiorników - wprost wynika z ww. pisma Firmy T. Wskazał, że w pierwszej kolejności był zmuszony do naprawienia uszkodzonych urządzeń i dopiero z dniem ich naprawy powstał obowiązek rejestracji. Daty tej - innej dla każdego z odbiorników - organ jednak nie ustalił przyjmując bezpodstawnie, że w dniu kontroli termin ten minął. W tej sytuacji zdaniem skarżącego, stwierdzenie organu, że w dniu kontroli wszystkie 8 odbiorników było sprawnych, a termin ich rejestracji już upłynął jest nieprawdziwe i niepoparte żadnym dowodem. Za dowód taki nie może posłużyć oświadczenie pracownika E. Z., która została wprowadzona w błąd przez kontrolujących, co potwierdza jej oświadczenie z dnia [...] grudnia 2014 r. Skarżący podkreślił, że z przedłożonych przez niego dokumentów wynika, że odbiorniki znalazły się w jego lokalu najwcześniej w październiku 2014 r., a dowodu tego organ pierwszej i drugiej instancji nie podważył. Jednocześnie z oświadczenia pracownika wynika, że skarżący używa tych odbiorników od 2 lat. Skoro jedno z oświadczeń jest ewidentnie błędne, uprawdopodabnia to stwierdzenie pracownika skarżącego będącego uczestnikiem kontroli, że został on wprowadzony przez kontrolujących w błąd i jego podpis na protokole i oświadczeniu nie może stanowić podstawy do twierdzeń, które stały się podstawą wydania skarżonej decyzji. W tej sytuacji trudno uznać za prawidłowe i zgodne z prawdą ustalenie organu, że w dniu [...] października 2014 r. skarżący używał 8 niezarejestrowanych odbiorników. W odpowiedzi na skargę, Minister Administracji i Cyfryzacji podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a."). Podkreślenia wymaga również, iż stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności. Rozpatrując skargę według powyższych kryteriów Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie. Na wstępie rozważań wskazać trzeba, iż zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 u.o.a. za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Co do zasady opłatę abonamentową uiszcza się za każdy odbiornik radiofoniczny i telewizyjny (ust. 4 art. 2 u.o.a.). Z językowej wykładni powołanych przepisów wynika, że ich adresatem jest posiadacz odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, który w sytuacji jego używania, zobowiązany jest do uiszczania opłaty abonamentowej. Przy czym należy zwrócić uwagę, że posiadanie w rozumieniu u.o.a. zostało określone, jako stan faktyczny rozpatrywany w oderwaniu od prawa własności, a "używanie" objęte jest domniemaniem zakładającym, że w sytuacji, gdy odbiornik znajduje się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, to jest on używany przez jego posiadacza. W myśl art. 7 ust. 1 i 2 u.o.a. kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator wyznaczony w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe. Nadzór nad wykonywaniem kontroli obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku pobierania opłaty abonamentowej sprawuje minister właściwy do spraw łączności. W przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego kierownik jednostki operatora wyznaczonego przeprowadzający kontrolę, wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiornika oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, o której mowa w art. 5 ust. 3. Od decyzji, o której mowa w ust. 6, służy odwołanie do ministra właściwego do spraw łączności (ust. 6 i 7 art. 7 u.o.a.). Stosownie do treści art. 5 ust. 3 u.o.a., w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego pobiera się opłatę w wysokości stanowiącej trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika. Zgodnie z art. 178 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz. U. 2012. 1529) Poczta Polska S.A. pełni obowiązki operatora wyznaczonego w okresie 3 lat od dnia wejścia w życie tej ustawy. 11 października 2013 r. weszło w życie Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 10 września 2013 r. w sprawie kontroli wykonywania obowiązków związanych z opłatami abonamentowymi (Dz. U. 2013. 1140). Zgodnie z § 2 tego rozporządzenia jednostką Poczty Polskiej S.A. uprawnioną do przeprowadzania na terenie kraju kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej za ich używanie jest Centrum Obsługi Finansowej. Oznacza to, że jednostką operatora wyznaczonego, właściwą do przeprowadzenia kontroli, było Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A., zaś organem właściwym do wydania decyzji w I instancji był kierownik tej jednostki. W niniejszej sprawie, w toku przeprowadzonej przez pracowników Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej kontroli, w dniu [...] października 2014 r., w lokalu użytkowym zajmowanym przez Hotel [...], którego właścicielem jest skarżący, położonym przy ul. [...] w miejscowości B. ustalono, że w lokalu użytkowanych jest 8 odbiorników telewizyjnych. Ustalenie to poczyniono w oparciu o oświadczenie E. Z. obecnej w lokalu w trakcie kontroli, która oświadczyła, że jest pracownikiem właściciela, oświadczyła też, że odbiorniki te są sprawne technicznie. Zgodnie z tym oświadczeniem uruchomienie odbiorników w celu stwierdzenia technicznej możliwości dostosowania do odbioru programu nie było możliwe z powodu zajmowania pokoi przez gości. W protokole kontroli wskazano niektóre typy odbiorników oraz odbierane przez nie programy, jak również to, że do odbiorników doprowadzona jest antena zewnętrzna (vide s.17 akt administracyjnych). Okres użytkowania odbiorników telewizyjnych został również ustalony zgodnie z oświadczeniem ww. pracownika, który wskazał, że okres używania odbiorników wynosi 2 lata. Ustalenia kontroli utrwalone w protokole z kontroli stanowiły dla organu I instancji podstawę do wydania decyzji nakazującej rejestrację odbiorników i ustalającej opłatę za ich używanie. Na dalszym etapie postępowania skarżący dowiódł, że odbiorniki zostały zarejestrowane, w związku z czym organ II instancji w tym zakresie postępowanie umorzył. Zdaniem Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do stwierdzenia zaistnienia deliktu administracyjnego w postaci używania niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych. Z protokołu przeprowadzonej kontroli w sposób jednoznaczny wynika, że w kontrolowanym lokalu znajdowały się wskazane odbiorniki, które były w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programów. Jako okres używania określono w protokole kontroli – 2 lata, co oznacza, że organy prawidłowo przyjęły, że upłynął czternastodniowy termin przewidziany na ich zarejestrowanie wynikający z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. Skoro zatem niezarejestrowane odbiorniki telewizyjne znajdowały się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programów to słusznie organy zastosowały w niniejszej sprawie art. 7 ust. 6 u.o.a. ustaliły opłatę za ich używanie. Również wysokość ustalonej przez organy opłaty, stanowiącej iloczyn liczby stwierdzonych, a niezarejestrowanych odbiorników i trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej, która w dniu stwierdzenia ich używania wynosiła 19,30 złotych zgodnie z rozporządzeniem Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 7 maja 2013 r. w sprawie wysokości opłat abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz zniżek za ich uiszczanie z góry za okres dłuższy niż jeden miesiąc w 2014 r. (Dz. U. 2013. 566) uznać należy za prawidłową. Odnosząc się do zarzutów skargi zważyć na wstępie należy, że w mechanizmie odpowiedzialności za używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego podstawowe znaczenie mają ustalenia dotyczące stanu faktycznego, stwierdzone w toku kontroli. Zasadniczo, bowiem jedynie na tym etapie postępowania strona ma możliwość wpływu na ocenę, czy istotnie w jej przypadku doszło do sytuacji używania niezarejestrowanego odbiornika. Przy czym podkreślić należy, że protokół obrazuje stan faktyczny, który później może być trudny do odtworzenia i jako taki stanowi podstawowy dowód w sprawie. Przy czym w warunkach niniejszej sprawy w kontroli uczestniczyła E. Z. - pracownik skarżącego. Jej podpis na protokole kontroli należy uznać za potwierdzający, po pierwsze, że brała ona udział w kontroli, a po drugie, że nie kwestionuje ona jej ustaleń. Nie ma przy tym znaczenia czy faktycznie była umocowana do działania w imieniu skarżącego. Żaden przepis u.o.a. nie wymaga, by w toku kontroli udział brały osoby kontrolowane lub ich przedstawiciele, a po drugie w toku kontroli osoby biorące w niej udział nie składają oświadczeń woli, lecz składają oświadczenia wiedzy dotyczące przedmiotu kontroli. Stwierdzone podczas kontroli - znajdującej umocowanie w art. 7 ust. 1 u.o.a. - używanie niezarejestrowanych odbiorników, uzasadniające nałożenie opłaty, o której mowa w art. 7 ust. 6 u.o.a. kontrolujący utrwala w protokole kontroli, co stanowi następnie podstawę do wydania decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 7 ust. 6 u.o.a. Taki protokół kontroli, sporządzony w przepisanej formie przez upoważnionych kontrolerów zdaniem Sądu zaliczyć należy do kategorii dowodów urzędowych wymienionych w art. 76 § 1 k.p.a. Przy czym ponownie podkreślić należy, że protokół obrazuje stan faktyczny, który później może być trudny do odtworzenia. W warunkach niniejszej sprawy - protokół został sporządzony i podpisany przez kontrolerów legitymujących się upoważnieniami do wykonywania czynności kontrolnych udzielonymi przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej, tj. organ powołany do kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz osobę obecną w lokalu i biorącą udział w kontroli. W ocenie Sądu dokonana następnie przez organy administracji ocena materiału dowodowego, a w szczególności protokołu z kontroli nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów i jako taka korzysta z ochrony przewidzianej w art. 80 k.p.a. Zgodnie z treścią tego przepisu "organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona". Oznacza to, że organy w ocenie materiału dowodowego nie są skrępowane żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonują według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego. Podkreślenia wymaga, że dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone, Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń. Tak też jest w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu, organy właściwie oceniły całość zebranego materiału dowodowego, a w szczególności protokół z kontroli, który stanowi podstawowy dowód w sprawie. Wbrew zarzutom skarżącego, późniejsze przesłuchanie strony, czy innych osób w świetle jasnych ustaleń protokołu nie było konieczne zwłaszcza, że strona pouczona o treści art. 10 k.p.a. nie formułowała takich wniosków na etapie postępowania administracyjnego, a podniosła je dopiero w odwołaniu. Sąd nie dopatrzył się w badanej sprawie jakichkolwiek okoliczności, które mogłyby podważyć wiarygodność ustaleń bezstronnych i niezaangażowanych osobiście w sprawę kontrolerów, a tym samym odmówić mocy dowodowej protokołowi, który utrwalił wyniki kontroli. Osoba biorąca udział w kontroli nie wniosła do niego zastrzeżeń, podpisała protokół i w złożonym oświadczeniu potwierdziła ustalenia wynikające z protokołu. Zdaniem Sądu argumentacja skarżącego kwestionująca wyniki kontroli stanowi jedynie próbę uwolnienia się od odpowiedzialności administracyjnej i nie zdołała podważyć wyników przeprowadzonej kontroli, a w konsekwencji prawidłowości rozstrzygnięć organów. W szczególności należy wskazać na sprzeczność zarzutów skarżącego, w zakresie braku świadomości pracownika co do faktycznego stanu posiadanych odbiorników oraz ograniczenia jego oświadczenia tylko do jednego z nich (zainstalowanego w barze), gdy pracownik ten w protokole kontroli wskazuje na rodzaje marek niektórych z odbiorników oraz odbieranych programów. Ponadto dokument mający zdaniem skarżącego świadczyć o nabyciu 7 sztuk odbiorników różnych marek w dniu [...] września 2014 r., na podstawie oświadczenia T. (s.8 akt administracyjnych) potwierdza jedynie dokonanie takiej darowizny na rzecz przedsiębiorstwa skarżącego B. z adresem ([...]) i w żaden sposób nie dowodzi, iż odbiorniki te zostały przekazane na wyposażenie Hotelu [...] ul. [...] w miejscowości B., gdzie miała miejsce przedmiotowa kontrola. Fakt rejestracji odbiorników w dniu [...] października (tj. w dniu kontroli) nie może mieć w tym przypadku znaczenia dla prawidłowości naliczenia opłaty za używanie niezarejestrownych odbiorników, co zostało w ocenie Sądu dowiedzione przez organy rozpatrujące niniejsza sprawę . W tej sytuacji, należy uznać, że organy w toku postępowania wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.), a swoje rozstrzygnięcia oparły na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny oraz uzasadniły swoje stanowiska wyrażone w spornych decyzjach, w sposób wymagany w art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku