VI SA/Wa 1160/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie : Sędzia WSA Magdalena Bosakirska (spr.) Asesor WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Protokolant: Piotr Musiał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2005 r. sprawy ze skargi N. L. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie kary za przejazd pojazdem nienormatywnym oddala skargę Dnia [...] października 2004r. o godzinie 14:00 Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w K. na drodze [...] nr [...] odcinek Ł.-K. poddał kontroli drogowej i ważeniu pojazd nr rej. [...] z naczepą nr rej.[...] przewożący piasek i będący własnością N. L. prowadzącego P.. W protokole kontroli stwierdzono, że na drodze dopuszczalny jest nacisk pojedynczej osi napędowej 78,4 kN. Stwierdzono również, że dokonano ważenia pojazdu przenośnymi wagami do pomiarów statycznych, których numery wskazano w protokole. W protokole zaznaczono też, że wagi posiadały legalizację Urzędu Miar, a kierowca miał możliwość sprawdzenia zgodności numerów fabrycznych wag ze świadectwami legalizacji oraz protokółu pomiaru pochyłości terenu na stanowisku do ważenia pojazdów. W wyniku ważenia stwierdzono przekroczenie nacisków na pojedynczej osi napędowej o 6,68 kN, a także przekroczenie nacisków na osi składowej potrójnej naczepy o 77,23 kN. Protokół został podpisany przez kierowcę D. F. bez zastrzeżeń. Organ zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania. Decyzją z dnia [...] października 2004r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w K. powołując się na art.13 ust.1 p.2, art.13g ust.1, art.40c ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych /Dz.U. nr 71 z 2000r. poz.838/, art. 64 ust.1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. prawo o ruchu drogowym /Dz.U. nr 58 z 2003r. poz. 515 z późn. zmianami/ oraz § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia /Dz.U. nr 32 z 2003r. poz. 262 z późn. zmianami/ nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 9.450,00 zł. W uzasadnieniu wyjaśnił sposób obliczenia wysokości kary i wskazał, że za przekroczenie o 6,68 kN dopuszczalnego nacisku na pojedynczej osi napędowej pojazdu o zawieszeniu pneumatycznym - wymierzył karę 270,00 zł, tj. karę pomniejszoną o 25% z uwagi na pneumatyczne zawieszenie. Powołał się na lp.4 p.8 lit.b załącznika nr 2 do ustawy o drogach publicznych. Za przekroczenie o 77,23 kN nacisku dopuszczalnego dla potrójnej osi przyczep i naczep - wymierzył karę 9.180,00zł tj. karę pomniejszoną o 25% z uwagi na pneumatyczne zawieszenie. Powołał się na lp.4 p.7 lit.c i d załącznika nr 2 do ustawy o drogach publicznych. Od tej decyzji odwołał się skarżący. Wskazał, że naruszono § 34 ust.1 i 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 11 grudnia 2003r. w sprawie zasadniczych wymagań dla wag nieautomatycznych podlegających ocenie zgodności /Dz.U. nr 4 poz.23 z 2004r./ i wnosił o uchylenie decyzji. Podniósł, że zgodnie z § 34 powołanego rozporządzenia wagi powinny posiadać naniesione w sposób nieusuwalny, czytelny i dobrze widoczny odpowiednie oznaczenia oraz posiadać certyfikat zatwierdzenia typu WE. Dotychczas wydawana decyzja zatwierdzenia typu wag nieautomatycznych nie może stanowić bezpośredniej podstawy wydania certyfikatu typu WE, a zatem nie może być stosowana zgodnie z zapisem § 2 ust.2 cytowanego rozporządzenia. Podniósł także zarzuty co do sposobu ważenia wskazując, że jedna z 5 osi znajdowała się niżej od pozostałych. Waga pojazdu nie przekroczyła dopuszczalnej masy całkowitej, zatem pojazd był normatywny. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] kwietnia 2005r. nr [..] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w całości. Jako podstawę prawną wskazał art.138 § 1 p.1 KPA, art.61 ust.1 i ust.11 cytowanej wyżej ustawy prawo o ruchu drogowym, art.13g ust.1 oraz art.40c ust.1, art.41 ust.4, 5 i 6 cytowanej wyżej ustawy o drogach publicznych i lp.4 p.8 lit.b, lp.4 p.7 lit.c i d załącznika do ustawy o drogach publicznych. W uzasadnieniu wyjaśnił, że z art.40c ustawy o drogach publicznych wynika, że pojazd, który przekracza dopuszczalne naciski na osie jest pojazdem nienormatywnm, wyjaśnił też sposób obliczenia kary. Wyjaśnił również, że wagi posiadające aktualne świadectwo legalizacji są dopuszczone do użytku na dotychczasowych zasadach. Tę decyzję skarżący zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w całości domagając się jej uchylenia i zasądzenia kosztów postępowania. Zarzucał naruszenie prawa materialnego tj. art.61 ust.1 i 11 ustawy prawo o ruchu drogowym przez wadliwe przyjęcie, że kontrolowany pojazd był pojazdem nienormatywnym. Zarzucał błędy w przeliczeniu ton na kN, a z błędów tych wysnuł wniosek, że i ważenie mogło zawierać błędy. Podniósł także, że ograniczenia dopuszczalnego nacisku na osie ograniczają możliwości poruszania się po drogach i wymuszają zwiększoną liczbę kursów, co zwiększa ilość spalin i zanieczyszcza środowisko. Główny Inspektor Transportu Drogowego, w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie i wskazał, że kierowca nie zgłaszał uwag co do sposobu pomiaru oraz fakt, że kwestionowanie przez skarżącego zasadności unormowań prawnych nie zwalnia skarżącego z przestrzegania prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art.134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1270/ dalej zwanej p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami. Kontrolując w ten sposób zaskarżone decyzje Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, skarga jest więc nieuzasadniona. W sprawie niniejszej z protokołu kontroli wynika, że ważenie przebiegało w warunkach zgodnych z uregulowaniami przewidzianymi rozporządzeniem Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 10 lutego 2004r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu /Dz.U. nr 35 z 2004r. poz. 316/ a kierowca nie kwestionował ani przebiegu ważenia, ani jego wyników. Z wyników ważenia wynikają przekroczenia dopuszczalnych nacisków na oś pojedynczą i oś potrójną. Przeliczenie wyników ważenia z ton na kN tj. pomnożenie wyników ważenia w tonach przez współczynnik 9,8 rzeczywiście zawiera błędy w dotyczące setnych części kN. Błędy te nie mają jednak wpływu na prawidłowość przyjętych do wyliczenia należnej kary przeciążeń na osi, gdyż przeciążenia te zawarte są w przedziałach określonych w stosownych przepisach załącznika nr 2 do ustawy o drogach publicznych i nawet przyjęcie wartości niższych o setne części kN nie wpływa na objęcie stwierdzonych przeciążeń przyjętymi w decyzji przepisami prawa /to znaczy, że nawet wartości niższe, które wynikają z prawidłowego przeliczenia mieszczą się całkowicie w przyjętych przez organ przedziałach przeciążeń, z którymi łączy się wysokość nałożonej kary/. To uchybienie procesowe, polegające na błędzie w ustaleniach faktycznych tj. na niedokładnym przeliczeniu ustalonych prawidłowo wyników ważenia - na naciski na osie, wyrażone w kN, nie miało wpływu na wynik sprawy, a zatem zgodnie z art. 145 § 1 p.1, lit.c nie może być przyczyną uchylenia decyzji. Wysnuwanie wniosku, że jeśli przeliczenia ton na kN zawierają błędy rachunkowe, to i ważenie mogło być nieprawidłowe, jest niczym nie poparte i nieuprawnione. Odnośnie podstawowego zarzutu skargi tj. zarzutu naruszenia prawa materialnego tj. art.61 ust.1 i ust.11 ustawy prawo o ruchu drogowym, to nie jest on uzasadniony. Powołany art. 61 ust.2 stanowi że " Ładunek na pojeździe umieszcza się w taki sposób, aby: nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę", zaś art.61 ust.11 stanowi, że "Jeżeli masa, naciski osi lub wymiary pojazdu wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach określających warunki techniczne pojazdów /.../, przejazd pojazdu jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia". W sprawie niniejszej w wyniku ważenia stwierdzono, że dopuszczalne na danej drodze naciski na osie pojazdu zostały przekroczone, a wielkości tych przekroczeń zostały ustalone w sposób pozwalający bez wątpliwości połączyć wielkość przekroczeń z wymiarem należnej kary. Niesporne jest też, że skarżący nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. W tym stanie rzeczy organ nakładając karę za stwierdzone naruszenia prawa nie dopuścił się naruszenia prawa materialnego i zastosował je prawidłowo. Jak zaznaczono na wstępie Sąd kontroluje decyzje administracyjne pod kątem ich zgodności z prawem i nie ocenia zasadności i celowości ustaw, jest natomiast nimi związany, zatem nie może uwzględnić stanowiska skarżącego kwestionującego sens wprowadzania ograniczeń dopuszczalnych nacisków na osie. Ze wskazanych wyżej względów stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1270/ Sąd orzekł jak w sentencji i oddalił skargę.