VI SA/Wa 1167/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 listopada 2020 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia wypisu z licencji wspólnotowej na okres 6 miesięcy oraz zawieszenia wydawania nowych świadectw kierowców przez okres roku oddala skargę Decyzją z [...] marca 2020 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "organ", "GITD") utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] listopada 2019 r. nr [...] cofającą A. Sp. z o. o. z siedzibą w S., zwanej dalej "skarżącą", "stroną" na okres 6 miesięcy wypis o nr blankietu [...] z licencji wspólnotowej nr [...] uprawniającej do wykonywania międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy i zawieszającej wydawanie nowych świadectw kierowców przez okres roku. Jako podstawę prawną wskazał art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 256, zwanej dalej "k.p.a.", "kodeks postępowania administracyjnego"), art. 32f ust. 3 i art. 32b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 2140, zwanej dalej "u.t.d.", lub "ustawa o transporcie drogowym"), art. 12 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz. Urz. UE. L 300, s. 72 ze zm.), pkt 10.3 załącznika nr I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniające załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE. L Nr 74, str. 8). Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] września 2015 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego wydał A. Sp. z o. o. licencję wspólnotową nr [...] dotyczącą międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy na okres od dnia 8 września 2015 r. do dnia 7 września 2020 r. Decyzją z [...] marca 2019 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 5000 zł. Kara została nałożona za naruszenie określone w lp. 3.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, tj. wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy przez kierowcę nieposiadającego ważnego świadectwa kierowcy. Naruszenie zostało popełnione 4 lutego 2019 r. podczas wykonywania przewozu drogowego z Czech do Polski przez kierowcę O. Y., który nie okazał wymaganego świadectwa kierowcy. Oświadczył kontrolerom, iż go nie posiada, gdyż takowe nie zostało mu wydane. Strona wykonała decyzję, dokonując 5 kwietnia 2019 r. wpłaty nałożonej na nią kary. Główny Inspektor Transportu Drogowego pismem z 14 października 2019 r. zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia na okres 6 miesięcy 1 wypisu z licencji wspólnotowej nr [...] uprawniającej do wykonywania międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy udzielonej stronie i zawieszeniu wydania nowych świadectw kierowców przez okres roku. Postępowanie zakończyło się wydaniem przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego decyzji z [...] listopada 2019 r. nr [...] stwierdzającej cofnięcie na okres 6 miesięcy wypisu o nr blankietu [...] z licencji wspólnotowej na [...] uprawniającej do wykonywania międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy i zawieszającej wydawanie nowych świadectw kierowców przez okres roku. Strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zarzuciła, że organ nałożył bezpodstawnie karę, a postępowanie administracyjne było prowadzone wadliwie i niezgodnie z obowiązującymi przepisami. Ponadto, organ nie wykazał należytej staranności o dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz nie uzasadnił w pełni rozstrzygnięcia decyzji. Strona podniosła, iż skarżona decyzja jest dotknięta poważną wadą w postaci braku przeanalizowania przez organ całości materiału dowodowego. Została również oparta na błędnych ustaleniach i przesłankach oraz wydana z rażącym naruszeniem prawa i zawierała wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Wobec tego, strona 22 listopada 2019 r. złożyła do [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej, którego kopię załączyła do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jednocześnie wniosła o zawieszenie toczącego się postępowania do czasu rozstrzygnięcia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego o nałożeniu kary pieniężnej. GITD wspomnianą na wstępie decyzją z [...] marca 2020 r. cofnął stronie na okres 6 miesięcy wypis z licencji wspólnotowej i zawiesił wydawanie nowych świadectw kierowców przez okres roku. W uzasadnieniu organ rozpoznający sprawę wskazał, że zgodnie z art. 32f ust. 3 u.t.d., w przypadku bardzo poważnego naruszenia dotyczącego świadectwa kierowcy, określonego w załączniku 1 do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, organ, o którym mowa w art. 32b, cofa, w drodze decyzji administracyjnej, 1 wypis z licencji wspólnotowej na okres 6 miesięcy i zawiesza wydawanie nowych świadectw kierowców przez okres roku. Główny Inspektor Transportu Drogowego jest organem, o którym mowa w art. 32b u.t.d. Organ wskazał, że z treści art. 32f ust. 3 u.t.d., wynika, że decyzja o cofnięciu wypisu z licencji wspólnotowej na okres 6 miesięcy i zawieszenia wydawania nowych świadectw kierowców przez okres roku ma charakter tzw. decyzji związanej, a więc takiej której sam fakt wydania oraz treść jest ściśle określona przepisami prawa, a proces oceny organu administracji jest ograniczony. Wydający decyzję weryfikuje jedynie, czy są spełnione przesłanki wydania takiej decyzji. Organ podkreślił, że obiektywny charakter sankcji administracyjnej polega w tym przypadku na tym, że jest oderwany od konieczności stwierdzania winy i uwarunkowany jest jedynie wykazaniem dopuszczenia się przez określony podmiot prawa deliktu administracyjnego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 2018 r., sygn. akt II GSK 4086/16). GITD podniósł, że w związku z ostateczną decyzją z [...] marca 2019 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 5000 zł, za naruszenie, po którym organ ma obowiązek cofnąć stronie na okres 6 miesięcy wypis z licencji wspólnotowej o nr blankietu [...] z licencji wspólnotowej nr [...] uprawniającej do wykonywania międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy i zawieszeniu wydawania nowych świadectw kierowców przez okres roku. Organ podkreślił, iż art. 32f ust. 3 u.t.d. stanowi wykonanie art. 12 ust, 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz. Urz. UE L 300 z 14.11.2009, str, 72, z późn. zm.). Według art. 12 ust. 2 ww. rozporządzenia - w przypadku poważnego naruszenia, obejmującego wszelkie przypadki niewłaściwego wykorzystywania świadectw kierowców, właściwe organy państwa członkowskiego siedziby przewoźnika, który dopuścił się takiego naruszenia, nakładają na niego odpowiednie sankcje, takie jak: 1. zawieszenie wydawania świadectw kierowców; 2. cofnięcie świadectw kierowców; 3. uzależnienie wydania świadectw kierowców od dodatkowych warunków w celu zapobieżenia niewłaściwemu wykorzystaniu; 4. czasowe lub trwałe cofnięcie niektórych lub wszystkich uwierzytelnionych wypisów z licencji wspólnotowej; 5. czasowe lub trwałe cofnięcie licencji wspólnotowej. Sankcje te mogą być określone po podjęciu ostatecznej decyzji w danej sprawie i uwzględniają wagę naruszenia, którego dopuścił się posiadacz licencji wspólnotowej. Organ wyjaśnił, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym polegającego na stwierdzeniu bardzo poważnego naruszenia dotyczącego świadectwa kierowcy, co zostało potwierdzone decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] marca 2019 r. nr [...]. W związku z niewniesieniem przez stronę odwołania do Głównego Inspektora Transportu Drogowego, decyzja stała się ostateczna i wykonalna. Organ wyjaśnił również, że wbrew zarzutom odwołania, postępowanie prowadzone w pierwszej instancji zostało przeprowadzone w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami. Organ zebrał w pełni materiał dowodowy i stronie zapewniono czynny w nim udział. Decyzja zawierała wszystkie niezbędne elementy, w szczególności uzasadnienie faktyczne, w którym wymieniono fakty, jakie organ uznał za udowodnione oraz dowody, na których organ się oparł. Decyzja zawierała również uzasadnienie prawne, w którym w niezbędnym zakresie przywołano podstawy prawne decyzji wraz z przytoczeniem właściwych przepisów prawa. A tym samym nie został w żaden sposób naruszony art. 107 § 3 k.p.a. Jednocześnie organ wskazał, że we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżąca wskazała, iż złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej 5000 zł. Odnosząc się do tego wniosku, organ wyjaśnił, że Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] marca 2020 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności w/w decyzji ostatecznej. Dlatego też GITD uznał, że brak było podstaw do zawieszenia toczącego się postępowania do czasu rozstrzygnięcia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. Na ww. decyzję skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzuciła naruszenie: 1. art. 7 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, 2. art. 10 § 1 w z zw. z art. 81 k.p.a. poprzez niezapewnienie skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu wyjaśniającym, w szczególności poprzez uniemożliwienie mu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji w I Instancji; 3. art. 11 k.p.a. zasadą przekonywania, zgodnie z którą organ administracji jest zobowiązany do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, 4. art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 i art. 15, art. 75, art. 81 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na nie poczynieniu ustaleń oraz nie zebraniu materiału dowodowego niezbędnego do wydania decyzji oraz poczynieniu ustaleń niezgodnych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, skutkujące w konsekwencji przyjęciem, że zebrane dowody w sposób jednoznaczny wskazują na wpływ lub zgodę skarżącego na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego, 5. art. 73 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie postępowania zapoznanie się z aktami przedmiotowej sprawy - brak zawiadomienia o zakończeniu przeprowadzonego postępowania dowodowego, w konsekwencji umożliwienia wypowiedzenia się przed wydaniem werdyktu w przedmiotowej sprawie. 6. art. 107 § 3 k.p.a. przez niedopełnienie obowiązku starannego i wszechstronnego przeprowadzenia postępowania dowodowego, a następnie sporządzenia takiego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, aby strona mogła poznać szczegółowe podstawy nałożenia kary pieniężnej. Mając na uwadze stawiane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie decyzji wydanej w II instancji oraz umorzenie postępowania administracyjnego przed tym organem. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U z 2019 poz. 2325, dalej jako "p.p.s.a."). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie organ uznał, że skarżąca dopuściła się naruszenia opisanego w art. 32f ust. 3 u.t.d. i nałożył na przewoźnika sankcję administracyjną w postaci cofnięcia licencji wspólnotowej na okres 6 miesięcy oraz zawieszenia wydawanie nowych świadectw kierowców przez okres roku. Stwierdzone podczas kontroli naruszenie przepisów o transporcie drogowym polegało na braku posiadania ważnego świadectwa kierowcy wykonującego na rzecz skarżącej zlecenie transportu międzynarodowego. Z taką kwalifikacją naruszenia nie zgadza się skarżąca, jak również z nałożoną na nią sankcją. Odnosząc się do pierwszej z powyższych kwestii wskazać należy, że w obowiązującym stanie prawnym - kierowca, który jest obywatelem państwa spoza Unii Europejskiej i Konfederacji Szwajcarskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, i który chce zawodowo na terenie RP wykonywać transport drogowy zgodnie z art. 32a i art. 39f ust. 3 u.t.d. zobowiązany jest posiadać świadectwo kierowcy. W myśl zaś art. 32b ust. 1 u.t.d., GITD, w drodze decyzji administracyjnej, wydaje, odmawia wydania, zmienia albo cofa świadectwo kierowcy. Świadectwo kierowcy wydaje się na wniosek przedsiębiorcy, posiadającego licencję wspólnotową (art. 32b ust. 2 u.t.d.). Świadectwo kierowcy wraz z wypisem ze świadectwa kierowcy wydaje się przedsiębiorcy na okres do 5 lat (art. 32b ust. 3 u.t.d.). Zgodnie z art. 32f ust. 3 u.t.d., w przypadku bardzo poważnego naruszenia dotyczącego świadectwa kierowcy, określonego w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, organ, o którym mowa w art. 32b, cofa, w drodze decyzji administracyjnej, 1 wypis z licencji wspólnotowej na okres 6 miesięcy i zawiesza wydawanie nowych świadectw kierowców przez okres roku. Od dnia 4 grudnia 2011 r. do świadectw kierowcy stosuje się bezpośrednio przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz.U. UE. L. 2009.300.72), dalej "rozporządzenie (WE) nr 1072/2009". Stosownie do art. 3 ww. rozporządzenia, wykonywanie przewozów międzynarodowych wymaga posiadania licencji wspólnotowej oraz, jeśli kierowca jest obywatelem państwa trzeciego, świadectwa kierowcy. Zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1072/2009, świadectwo kierowcy jest wydawane przez państwo członkowskie każdemu przewoźnikowi, który: a) jest posiadaczem licencji wspólnotowej; b) albo legalnie zatrudnia w tym państwie członkowskim kierowcę, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego ani rezydentem długoterminowym w rozumieniu dyrektywy Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi (13), albo w sposób legalny korzysta z usług kierowcy, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego ani rezydentem długoterminowym w rozumieniu dyrektywy 2003/109/WE, pozostającego w dyspozycji tego przewoźnika zgodnie z warunkami zatrudnienia i kształcenia zawodowego określonymi w tym państwie członkowskim: (i) na mocy przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych; oraz, w odpowiednich przypadkach, (ii) na mocy układów zbiorowych, zgodnie z regułami stosowanymi w tym państwie członkowskim. Świadectwo kierowcy jest wydawane przez właściwe organy państwa członkowskiego siedziby przewoźnika na wniosek posiadacza licencji wspólnotowej każdemu kierowcy, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego ani rezydentem długoterminowym w rozumieniu dyrektywy Rady 2003/109/WE i jest przez tego przewoźnika legalnie zatrudniony, lub każdemu kierowcy pozostającemu w jego dyspozycji, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego ani rezydentem długoterminowym w rozumieniu tej dyrektywy. Każde świadectwo kierowcy poświadcza, że kierowca w nim wskazany jest zatrudniony, zgodnie z warunkami określonymi w ust. 1 (art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1072/2009). Jak wynika z powyższych regulacji, świadectwo kierowcy jest wydawane przez określonego przewoźnika kierowcy, z którego usług on korzysta (w ramach zawartej z nim umowy). Oznacza to, że kierowca jest uprawniony do wykonywania transportu międzynarodowego tylko dla przedsiębiorcy, który wydał mu stosowne świadectwo i tylko w oparciu o wydane i posiadane przez kierowcę świadectwo. W niniejszej sprawie skarżąca nie wydała kierowcy O. Y. w dniu 4 lutego 2019 r. świadectwa kierowcy, skoro go nie posiadał. Wszak bezsporne jest w sprawie niniejszej, że podczas wykonywania przewozu drogowego z Czech do Polski kierowca ten nie okazał do kontroli wymaganego świadectwa kierowcy i oświadczył, iż go nie posiada, gdyż dokument ten nie został mu wydany. Ze względu na treść przytoczonych wyżej przepisów, które znajdują zastosowanie w sprawie, prawidłowa pozostaje ocena organu, iż kierowca realizujący na rzecz skarżącej zlecenie transportowe, w dniu kontroli nie posiadał ważnego, w rozumieniu obowiązujących przepisów prawa, świadectwa kierowcy. Odnosząc się z kolei do kwestii nałożonej na skarżącą sankcji z tytułu stwierdzonego naruszenia, dla porządku wskazać należy, że przepis art. 32f ust. 3 u.t.d. bezpośrednio odwołuje się do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 i zawartego w rozporządzeniu (WE) nr 1072/2009 klasyfikacji grup możliwych naruszeń, w obrębie dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych. Jak wynika z treści tych przepisów (art. 3 oraz art. 5 ww. rozporządzenia oraz pkt 10 poz. nr 3 załącznika) - Przewóz towarów bez ważnego świadectwa kierowcy (w tym braku takiego świadectwa) stanowi bardzo poważne naruszenie, co skutkuje sankcją nakładaną na przewoźnika w postaci cofnięcia na okres 6 miesięcy wypisu z licencji wspólnotowej i zawieszenia wydawanie nowych świadectw kierowców przez okres roku. W ocenie Sądu, na odpowiedzialność przewoźnika nie może w tym przypadku mieć wpływu okoliczność wcześniejszego nałożenia na niego innej kary (pieniężnej) za stwierdzone naruszenie, na podstawie Ip. 3.3 załącznika nr 3 do u.t.d., gdyż sankcje wynikające z prawa unijnego oraz prawa krajowego nie są z sobą powiązane, a mające pierwszeństwo przed regulacjami krajowymi i bezpośrednie zastosowanie przepisy rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 i rozporządzenia (WE) nr 1072/2009 - przewidują za naruszenia w obrębie świadczenia usług międzynarodowych przewozów drogowych - możliwość nakładania różnych kar za to samo przewinienie, w zależności od jego istotności. Jak wyżej wskazano, przewóz towarów bez ważnego świadectwa kierowcy stanowi bardzo poważne naruszenie przepisów i z tego powodu podlega dodatkowej sankcji administracyjnej. Nie ma też istotnego znaczenia dla wyniku rozstrzygnięcia, dokonana przez ustawodawcę we wrześniu 2018 r. nowelizacja przepisów u.t.d. mająca charakter systematyzujący te przepisy w zgodności z prawem UE, gdyż przedmiotowa sankcja wynikała bezpośrednio z prawa UE tj. wspomnianego wyżej rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403. Podkreślenia wymaga, że sankcja wynikająca z tego przepisu pełni przede wszystkim funkcję prewencyjną, służy bowiem mobilizowaniu podmiotów organizujących transport drogowy do wymuszenia takiej organizacji pracy przedsiębiorstwa, by transport drogowy odbywał się w sposób bezpieczny, bez zagrożenia życia, zdrowia i mienia innych osób. Strona jako profesjonalista wykonujący usługi transportowe miała pełną świadomość co do zatrudniania kierowców i dokumentów jakimi winni się legitymować zatrudniani kierowcy nie będący obywatelami państwa członkowskiego Unii Europejskiej. Przedsiębiorca przewozowy odpowiada za zatrudnianych pracowników i za posiadane przez nich dokumenty oraz ponosi w tym przedmiocie odpowiedzialność. Określone w ustawie wymogi powinny być spełnione w dniu dokonywania przewozu drogowego rzeczy w transporcie międzynarodowym i nie przewidują one konwalidowania w okresie późniejszym. Z powyższych względów, w rozpatrywanej sprawie należało uznać za uzasadnione zastosowanie przez organ art. 32f ust. 3 u.t.d., poprzez nałożenie na skarżącą sankcji w tym przepisie przewidzianej. W ocenie Sądu, niezasadne są wskazane w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przez GITD wskazanych w skardze przepisów postępowania administracyjnego. Podkreślić należy, że wbrew zarzutom skargi, poczynione w sprawie przez organ ustalenia faktyczne znajdują uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym. Materiał dowodowy został przez organ zgromadzony, rozpatrzony i oceniony w sposób wyczerpujący. Należy w tym miejscu podkreślić, że Sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie. W przedmiotowej sprawie Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 10 i 73 k.p.a. Sąd stwierdza, że rzeczywiście organ odwoławczy przed wydaniem zaskarżonej decyzji nie pouczył skarżącej o możliwości wypowiedzenia się w zakresie zgromadzonego materiału dowodowego. Jednak w orzecznictwie podnosi się, że zarzut naruszenia przepisów postepowania administracyjnego, w tym art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 831/05, publ. ONSA i WSA 2006/6/157, OSP 2007, nr 3, poz. 26, wyrok NSA z dnia 1 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 1098/10, publ. LEX nr 786594). Z uzasadnienia skargi nie wynika, aby skarżąca wykazała powyższy warunek uwzględnienia przez Sąd stwierdzonego naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Sąd nie dopatrzył się w toku postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez organy obu instancji naruszenia przepisów art. 7 (zasada prawdy obiektywnej), art. 8 (zasada zaufania do organów administracji publicznej), art. 11 (zasada przekonywania) i art. 107 § 3 k.p.a. (prawidłowe uzasadnienie decyzji). Materiał zebrany w sprawie jest kompletny, obszerny, prawidłowo oceniony, a uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia zrozumiałe, uwzględniające ustalenie stanu faktycznego i wskazanie właściwych przepisów prawa. Dotyczy to także dokonania rozstrzygnięcia niniejszej sprawy w oparciu o ustalenia innego organu, tj. wspomnianej na wstępie decyzji z [...] marca 2019 r. nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, którą organ nałożył na A. Sp. z o.o. karę pieniężną w wysokości 5000 zł, w związku z wykonywaniem międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy przez kierowcę nieposiadającego ważnego świadectwa kierowcy (Ip. 3.3 załącznika nr 3 do u.t.d). Ustalenia będące podstawą wydania tej decyzji, należało uznać za wiążące także w przedmiotowej sprawie. Skarżąca bowiem w toku postępowania nie kwestionowała faktu, że kierujący nie posiadał świadectwa kierowcy jednocześnie wskazując, iż organ nieprawidłowo przeprowadził postępowanie administracyjne. Ustalona we wskazany sposób sytuacja faktyczna i jej implikacje prawne uzasadniały zatem cofnięcie na okres 6 miesięcy wypis o nr blankietu [...] z licencji wspólnotowej nr TU-027970 uprawniającej do wykonywania międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy i zawieszenie wydawania nowych świadectw kierowców przez okres roku. Zastosowana dolegliwość, z istoty swej niewątpliwie wywołuje negatywne konsekwencje dla skarżącej i na tym polega dotkliwość tego środka, wykorzystywanego w systemie prawa jako gwarancja ochrony określonych wartości nadrzędnych i interesu publicznego. Ww. sankcja przewidziana w ustawie o transporcie drogowym służy mobilizowaniu podmiotów organizujących transport drogowy do wymuszenia takiej organizacji pracy przedsiębiorstwa, by transport drogowy odbywał się w sposób bezpieczny, bez zagrożenia życia, zdrowia i mienia innych osób, zaś w rozpoznawanej sprawie skarżący nie zapewnił obowiązkowego świadectwa kierowcy i dopuścił do wykonania przewozu w ramach rozwiązań organizacyjnych firmy, że doszło do zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a które Sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.