VI SA/Wa 1170/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś – Dębecka (spr.) Sędzia WSA Olga Żurawska - Matusiak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 czerwca 2010 r. wniosku I. M. o dokonanie wykładni postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lutego 2010 r. w sprawie ze skargi I. M. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odwołania ze stanowiska komornika sądowego odmówić dokonania wykładni postanowienia Postanowieniem z dnia 26 lutego 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę I. M. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] kwietnia 2009 r. w przedmiocie odwołania ze stanowiska komornika sądowego. Pismem nadanym dnia 30 kwietnia 2010 r. strona skarżąca złożyła wniosek o dokonanie wykładni wskazanego wyżej postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że Wojewódzki Sąd Administracyjny ograniczył się w swych rozważaniach jedynie do zbadania przesłanek skutkujących prawidłowym wniesieniem skargi do Sądu. Wyjaśnił bowiem, iż decyzja Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] kwietnia 2009 r., nie została skutecznie doręczona skarżącej. Zdaniem wnioskującej, Sąd winien w uzasadnieniu rozstrzygnięcia dokonać analizy uchybień organu poprzedzających wydanie przedmiotowej decyzji. Podniesiono, iż skarżąca została pozbawiona prawa wynikającego z przepisu art. 10 k.p.a., również poprzez nieprzeprowadzenie weryfikacji dokumentacji zgromadzonej w toku postępowania. Ponadto wobec braku prawidłowego doręczenia, pozbawiono stronę możliwości skutecznego zaskarżenia decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Art. 166 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio. Wskazać należy, że konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków jakie orzeczenie to ma wywołać. Podkreślić również należy, że wykładnia orzeczenia nie może jednak prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek ten nie może również zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani też do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (postanowienie NSA z dnia 28 stycznia 2010 r. II GZ 1/10, postanowienie NSA z dnia 23 września 2008 r. I OZ 698/08 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Takie poglądy prezentowane są również w doktrynie prawa (T. Woś Komentarz do art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008 s. 576). W niniejszej sprawie wnioskodawca żąda w istocie uzyskania szerszego uzasadnienia orzeczenia o analizę postępowania poprzedzającego wydanie decyzji Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] kwietnia 2009 r. Wnioskująca oczekiwała bowiem zbadania czynności organu, które nie mieściły się w zakresie zaskarżenia w niniejszym postępowaniu. Rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego dotyczy bowiem zagadnienia stricte procesowego, zatem potrzeba analizy merytorycznej postępowania administracyjnego w niniejszym przypadku nie zachodziła. Dlatego dokonanie czynności w oznaczonym przez stronę zakresie wykracza poza obowiązek nałożony na sąd w treści art. 158 p.p.s.a. i z tej przyczyny nie można zadośćuczynić złożonemu wnioskowi. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego sentencja postanowienia została sformułowana w sposób jasny i nie rodzi problemów w odkodowaniu rozstrzygnięcia WSA. Nie zachodzi też sprzeczność rozstrzygnięcia zawartego w sentencji postanowienia z jego uzasadnieniem. Jasne są również skutki i cele powziętego orzeczenia. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny rozstrzygając na podstawie art. 158 p.p.s.a. w związku z art. 166 p.p.s.a orzekł jak powyżej.