VI SA/Wa 1171/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Protokolant ref. staż. Monika Piotrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi L. Sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] marca 2010 r. Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. art. 39a, art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm., dalej nazywaną "u.t.d.") oraz lp. 11.1 ust. 1 lit. d, lp. 10.2 a i b, lp. 10.3 a i b, lp. 10.4 a i b, lp. 1.8 ust. 2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, art. 4 lit. g, art. 6 ust. 1, art. 7, art. 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. WE L 102/1 z dnia 11.4.2006 ze zm.), załącznik I rozdział VI ust. 3b Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE Nr L 370 z 31.12.1985, P.0008-0021 ze zm.), § 7 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 11 kwietnia 2005 r. w sprawie zezwoleń na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym - tachografów samochodowych (Dz. U. Nr 33, poz. 295), po rozpatrzeniu odwołania L. Sp. z o.o. z siedzibą w L. (nazywanej dalej skarżącą, Spółką) z dnia [...] grudnia 2009 r. od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] listopada 2009 r. Nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15 000 (słownie: piętnaście tysięcy) złotych, utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości w mocy. Podstawę faktyczną wydanego rozstrzygnięcia stanowiło: - wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie zostało poddane wymaganej kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu; - skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego; - przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia bez przerwy przy wykonywaniu transportu drogowego; - przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego; - wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie prowadzenia wymaganej dokumentacji dotyczącej pracy kierowcy. Powyższe naruszenia zostały ustalone w dniu [...] sierpnia 2009 r. podczas przeprowadzonej kontroli drogowej, która miała miejsce w miejscowości S., droga krajowa nr [...]. Kontroli poddano pojazd marki [...] o nr rej. [...], kierowany przez J. B., wykonującego przewóz drogowy na potrzeby własne (ładunek - ciastka, waga ok. 4459 kg). W wyniku kontroli stanu technicznego wymienionego pojazdu stwierdzono, że urządzenie kontrolno-pomiarowe (tachograf) zamontowane w pojeździe, nie zostało poddane badaniu kontrolnemu lub kontroli okresowej. Na podstawie tabliczki pomiarowej znajdującej się w tachografie stwierdzono, że ostatnie badanie kontrolne zostało przeprowadzone w dniu [...] lipca 2007 r. Kierowca nie wskazał innej tabliczki pomiarowej, z której wynikałoby, że tachograf posiada aktualne badania na dzień kontroli, tj. dzień [...] sierpnia 2009 r. Kierowca oświadczył, że nie zwrócił uwagi, iż brak jest legalizacji (badania okresowego) tachografu. W trakcie kontroli stwierdzono również przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego: a) o czas powyżej 15 minut do 30 minut. W wyniku analizy 12 sztuk wykresówek okazanych przez kierowcę podczas kontroli drogowej, obejmujących okres [...] sierpnia 2009 r., stwierdzono, że kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy w dniach: [...] sierpnia 2009 r. - kierowca prowadził pojazd (po odliczeniu przerw i chwilowych zatrzymań) przez 7 godzin 38 minut - od godz. 18:45 dnia [...] sierpnia 2009 r. do godz. 3:40 dnia [...] sierpnia 2009 r. Przekroczony został czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 3 godziny i 8 minut, [...] sierpnia 2009 r. - kierowca prowadził pojazd (po odliczeniu przerw i chwilowych zatrzymań) przez 4 godziny i 56 minut - od godz. 11:50 do godz. 17:00. Przekroczony został czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 26 minut. [...] sierpnia 2009 r. - kierowca prowadził pojazd (po odliczeniu przerw i chwilowych zatrzymań) przez 6 godzin 56 minut - od godz. 11:50 do godz. 19:00. Przekroczony został czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 2 godziny 26 minut. [...] sierpnia 2009 r. - kierowca prowadził pojazd (po odliczeniu przerw i chwilowych zatrzymań) przez 7 godzin 16 minut - od godz. 8:10 do godz. 16:00 Przekroczony został czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 2 godziny 46 minut. [...] sierpnia 2009 r. - kierowca prowadził pojazd (po odliczeniu przerw i chwilowych zatrzymań) przez 7 godzin i 34 minuty - od godz. 12:45 do godz. 21:40. Przekroczony został czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 3 godziny 4 minuty. Biorąc pod uwagę ustalony powyżej stan faktyczny stwierdzono również przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego: b) za każde następne rozpoczęte 30 minut. Na podstawie okazanych przez kierowcę do kontroli 12 sztuk wykresówek obejmujących okres [...] sierpnia 2009 r. stwierdzono skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego: a) o czas do jednej godziny: [...] sierpnia 2009 r. Najdłuższy stwierdzony odpoczynek na wykresówce w 24-godzinnym okresie rozliczeniowym wyniósł 2 godziny i 20 minut - od godziny 5:20 dnia [...] sierpnia 2009 r. do godziny 7:40 dnia [...] sierpnia 2009 r. Brakowało do prawidłowego (skróconego - 9 godzinnego) odpoczynku dobowego 6 godzin i 40 minut. Kierowca oświadczył, że musiał dostarczyć przewożony ładunek na czas do odbiorcy. [...] sierpnia 2009 r. Najdłuższy stwierdzony odpoczynek na wykresówce w 24-godzinnym okresie rozliczeniowym wyniósł 4 godziny i 32 minuty - od godziny 16:58 dnia [...] sierpnia 2009 r. do godziny 21:30 dnia [...] sierpnia 2009 r. Brakowało do prawidłowego (skróconego - 9 godzinnego) odpoczynku dobowego 4 godzin i 28 minut. Kierowca oświadczył, że musiał dostarczyć przewożony ładunek na czas do odbiorcy. [...] sierpnia 2009 r. Najdłuższy stwierdzony odpoczynek na wykresówce w 24-godzinnym okresie rozliczeniowym wyniósł 6 godzin i 20 minut - od godziny 17:50 dnia [...] sierpnia 2009 r. do godziny 00:10 dnia [...] sierpnia 2009 r. Brakowało do prawidłowego (skróconego - 9 godzinnego) odpoczynku dobowego 2 godzin i 40, minut. Kierowca oświadczył, że musiał dostarczyć przewożony ładunek na czas do odbiorcy. [...] sierpnia 2009 r. oraz [...] sierpnia 2009 r. Najdłuższy stwierdzony odpoczynek na wykresówce w 24-godzinnym okresie rozliczeniowym wyniósł 8 godzin i 15 minut - od godziny 13:00 dnia 1[...] sierpnia 2009 r. do godziny 21:15 dnia [...] sierpnia 2009 r. Brakowało do prawidłowego (skróconego - 9 godzinnego) odpoczynku dobowego o 45 minut. Kierowca oświadczył, że musiał dostarczyć przewożony ładunek na czas do odbiorcy, [...] sierpnia 2009 r. Najdłuższy stwierdzony odpoczynek na wykresówce w 24-godzinnym okresie rozliczeniowym wyniósł 4 godziny i 2 minuty - od godziny 02:20 dnia [...] sierpnia 2009 r. do godziny 6:25 dnia [...] sierpnia 2009 r. Brakowało do prawidłowego (skróconego - 9 godzinnego) odpoczynku dobowego 4 godzin i 58 minut. Kierowca oświadczył, że musiał dostarczyć przewożony ładunek na czas do odbiorcy. Powyższe ustalenia pozwoliły stwierdzić również skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego: b) za każdą rozpoczętą kolejną godzinę. Na podstawie analizy 12 sztuk wykresówek za okres [...] sierpnia 2009 r. ustalono przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego: a) o czas powyżej 15 minut do jednej godziny: w dniach [...] sierpnia 2009 r. oraz [...] sierpnia 2009 r. kierowca przekroczył maksymalny dzienny okres prowadzenia pojazdu o 14 godzin i 50 minut. Łączny czas prowadzenia pojazdu w tym okresie (po odliczeniu przerw i chwilowych zatrzymań) wyniósł 24 godziny i 50 minut - od godziny 01:30 dnia [...] sierpnia 2009 r. do godziny 20:10 dnia [...] sierpnia 2009 r. w dniach [...] sierpnia 2009 r. oraz [...] sierpnia 2009 r. kierowca przekroczył maksymalny dzienny okres prowadzenia pojazdu o 13 godzin i 28 minut. Łączny czas prowadzenia pojazdu w tym okresie (po odliczeniu przerw i chwilowych zatrzymań) wyniósł 23 godziny i 28 minut - od godziny 03:05 dnia [...] sierpnia 2009 r. do godziny 19:00 dnia [...] sierpnia 2009 r. w dniach [...] sierpnia 2009 r. kierowca przekroczył maksymalny dzienny okres prowadzenia pojazdu o 1 godzinę i 42 minuty. Łączny czas prowadzenia pojazdu w tym okresie (po odliczeniu przerw i chwilowych zatrzymań) wyniósł 11 godzin i 42 minut - od godziny 00:10 dnia [...] sierpnia 2009 r. do godziny 17:50 dnia [...] sierpnia 2009 r. w dniach [...] sierpnia 2009 r. kierowca przekroczył maksymalny dzienny okres prowadzenia pojazdu o 10 godzin i 44 minuty. Łączny czas prowadzenia pojazdu w tym okresie (po odliczeniu przerw i chwilowych zatrzymań) wyniósł 20 godzin i 44 minut - od godziny 21:20 dnia [...] sierpnia 2009 r. do godziny 17:25 dnia [..] sierpnia 2009 r. w dniach [...] sierpnia 2009 r. kierowca przekroczył maksymalny dzienny okres prowadzenia pojazdu o 5 godzin i 15 minut. Łączny czas prowadzenia pojazdu w tym okresie (po odliczeniu przerw i chwilowych zatrzymań) wyniósł 15 godzin i 15 minut - od godziny 22:35 dnia [...] sierpnia 2009 r. do godziny 21:40 dnia [...] sierpnia 2009 r. Kierowca oświadczył, że musiał dostarczyć przewożony ładunek na czas do odbiorcy (art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8, art. 92 ust. 4 oraz na podstawie Ip. 10.4 lit. a załącznika do ustawy o transporcie drogowym). Uzasadniając stwierdzone przekroczenia maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu kierowca podał, iż wynikały one z konieczności dostarczenia przewożonego ładunku na czas odbiorcy. Podany powyżej stan faktyczny był podstawą do stwierdzenia przekroczenia maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego: b) za każdą następną rozpoczętą godzinę. Podane naruszenia utrwalono w protokole kontroli z dnia [...] sierpnia 2009 r. Nr [...]. Kierowca podpisał protokół kontroli bez zastrzeżeń. Na podstawie dokonanych ustaleń Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...], na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8, art. 92 ust. 4 u.t.d. oraz lp. 11.1 ust. 1 lit. d załącznika do ustawy o transporcie drogowym nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 1000 złotych za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie zostało poddane wymaganej kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu. Organ wskazał na treść załącznika 1 Rozdział VI ust. 3 lit. a i b rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym. Na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8, art. 92 ust. 4 u.t.d. oraz lp. 10.3 lit. a załącznika do ustawy o transporcie drogowym nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 750 złotych za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego: a) o czas powyżej 15 minut do 30 minut. Organ wskazał na treść art. 7 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE nr L 102/1 z 11.04.2006 r.). Na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8, art. 92 ust. 4 u.t.d. oraz lp. 10.3 lit. b załącznika do ustawy o transporcie drogowym nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 4.200,00 złotych za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego: b) za każde następne rozpoczęte 30 minut. Organ wskazał na art. 7 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8, art. 92 ust. 4 u.t.d. oraz lp. 10.2 lit. a załącznika do ustawy o transporcie drogowym nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 500 złotych za skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego a) o czas do jednej godziny. Organ wskazał na art. 8 ust. 1-4, art. 9 ust. 1-2, art. 4 lit. g Rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8, art. 92 ust. 4 u.t.d. oraz lp. 10.2 lit. b załącznika do ustawy o transporcie drogowym nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 3.200,00 złotych za skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego b) za każdą rozpoczętą kolejną godzinę. Organ wskazał na art. 8 ust. 1-5, art. 9 ust. 1-2, art. 4 lit. g Rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8, art. 92 ust. 4 u.t.d. oraz lp. 10.4 lit. a załącznika do ustawy o transporcie drogowym nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 750 złotych za przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego: a) o czas powyżej 15 minut do jednej godziny. Organ wskazał na art. 6 ust. 1-5 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8, art. 92 ust. 4 u.t.d. oraz lp. 10.4 lit. b załącznika do ustawy o transporcie drogowym nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 10.600,00 złotych za przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu: b) za każdą następną rozpoczętą godzinę. Organ wskazał na art. 6 ust. 1 i ust. 4 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8, art. 92 ust. 4 u.t.d. oraz lp. 1.8 lit. 2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym w związku z art. 39 "1" ust. 1 pkt 3, pkt 4, art 39 "m" u.t.d. nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 500 złotych za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie: prowadzenia wymaganej dokumentacji dotyczącej pracy kierowcy. W toku prowadzonego postępowania administracyjnego, podczas analizy zgromadzonych dowodów stwierdzono, że skarżąca Spółka nie prowadzi wymaganej dokumentacji dotyczącej pracy kierowcy, co stanowi naruszenie przepisu lp. 1.8.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym w związku z art. 92 ust. 1 u.t.d. Pismem z dnia [...] października 2009 r. zawiadomiono stronę o zakończeniu postępowania oraz stwierdzeniu w/w naruszenia, wzywając do przedłożenia wszelkich dokumentów i wyjaśnień mających znaczenie dla sprawy. Jednocześnie wyznaczono 7-dniowy termin udzielenia odpowiedzi oraz pouczono, iż niewypełnienie wezwania Organu spowoduje wydanie decyzji administracyjnej w oparciu o posiadany materiał dowodowy. Strona do dnia wydania decyzji nie zajęła stanowiska wobec stwierdzonego naruszenia. Po analizie całokształtu zebranego materiału dowodowego w sprawie, organ uznał, że wobec faktu, iż strona nie przedstawiła w toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego zaświadczenia (kserokopii) o ukończeniu kursu dokształcającego kierowców przewożących rzeczy – J. B., ważnego na dzień kontroli drogowej tj. [...] sierpnia 2009 r. organ I instancji uznał, iż nie został spełniony warunek art.39a ust. 1 pkt 5 i 6 u.t.d., który mówi, że przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę, jeżeli osoba ta: uzyskała kwalifikację wstępną, ukończyła szkolenie okresowe. Pismem z dnia [...] grudnia 2009 r. skarżąca Spółka wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji z dnia [...] listopada 2009 r., zarzucając jej naruszenie art. 8, art. 11, art. 7 w związku z art. 75 oraz art. 107 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu odwołania, skarżąca podała, że w opisie naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, w zakresie nie poddania urządzenia rejestrującego wymaganej kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu, organ w żaden sposób nie wykazał, że kontrolowany samochód ciężarowy winien być wyposażony w urządzenie rejestrujące. WITD ograniczył się jedynie do opisu stanu faktycznego oraz przytoczenia przepisów prawa regulujących problematykę kontroli okresowej urządzeń rejestrujących. WITD przerzucił ciężar dowodowy na skarżącą Spółkę, co jest niedopuszczalne w świetle przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Niewskazanie przez organ podstawy prawnej uzasadniającej obowiązek posiadania przez kontrolowany pojazd urządzeń rejestrujących, stanowi naruszenie art. 8 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. Decyzja ta nie tylko nie pogłębia zasady zaufania obywateli do Państwa lecz wprost przeciwnie, doprowadza od regresu zaufania. Odnosząc się do postawionych przez WITD zarzutów przekroczenia przez kierowcę maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez wymaganych przepisami prawa przerw przy wykonywaniu przewozu drogowego, jak również skrócenia dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego, strona zauważyła, że Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nie udowodnił w przedmiotowej decyzji wskazanych okoliczności w sposób niebudzący wątpliwości. Jak wynika z treści decyzji, podstawą ustalenia przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego przekroczenia przez kierowcę maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez wymaganych przepisami prawa przerw na odpoczynek były okazane do kontroli tzw. "wykresówki" czyli karty, na których za pomocą tachografu, ewidencjonuje się czas pracy kierowcy. Na podstawie wskazanych wykresówek organ stwierdził przekroczenia przez kierowcę maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez stosownych przerw, jak również skrócenia dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego i wymierzył za te naruszenia kary pieniężne wyszczególnione w uzasadnieniu decyzji. Skarżąca Spółka zauważyła, że oparcie decyzji w zakresie kar wymierzonych za przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez stosownych przerw, jak również skrócenia dziennego czasu odpoczynku, tylko na odczytach z wykresówek uzasadnia zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. w zw. z art. 75 k.p.a. Mianowicie Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w żadnym miejscu swojej decyzji nie wyjaśnił, czy wykresówki pochodzące z tachografu, który nie został poddany okresowej kontroli stanowią wiarygodny dowód w myśl art. 75 k.p.a. Zdaniem skarżącej, odpowiedzi wymaga pytanie: czym jest kontrola okresowa urządzenia rejestrującego i jaki jest jej cel? W ocenie strony, kontrola okresowa tachografu służy weryfikacji i potwierdzeniu jego sprawności technicznej i prawidłowości zapisu danych nanoszonych na wykresówkę. Jeżeli zatem, tachograf nie posiadał aktualnego badania kontrolnego, czyli istnieje ryzyko, że urządzenie to nie działało w sposób prawidłowy, to wówczas należy dopuścić, że generowane przez niego wydruki na wykresówkach również mogły nie być prawidłowe. Tymczasem w uzasadnieniu decyzji, organ I instancji w żadnym miejscu nie wyjaśnił powyższych wątpliwości. W ocenie skarżącej, doszło do naruszenia art. 7 k.p.a. w związku z art. 75 k.p.a. Fakty mające znaczenie prawne zostały, co najwyżej uprawdopodobnione przez organ za pomocą przytoczonych dowodów, nie zaś udowodnione. Nadto, uzasadnienie decyzji nie spełnia podstawowych wymogów, jakie kodeks postępowania administracyjnego stawia decyzji administracyjnych stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. Główny Inspektor Transportu Drogowego, po analizie materiału dowodowego: protokołu kontroli Nr [...], dokumentacji fotograficznej, uznał, że w ustalonym stanie faktycznym zaszły przesłanki do stwierdzenia naruszenia przepisów o urządzeniach rejestrujących, zaś organ I instancji prawidłowo ocenił materiał dowodowy i nałożył karę pieniężną w wysokości 1000 złotych za naruszenie przepisu lp. 11.1 ust. 1 lit. d załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Organ odwoławczy powołał się na treść załącznika I rozdział VI ust. 3b Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz § 7 Rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy w sprawie zezwoleń na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym - tachografów samochodowych. W toku kontroli drogowej ustalono, iż w pojeździe nie znajdowała się aktualna na dzień kontroli tabliczka pomiarowa tachografu. Na podstawie tabliczki pomiarowej znajdującej się w tachografie stwierdzono, że ostatnie badanie kontrolne zostało przeprowadzone w dniu [...] lipca 2007 r., w związku z czym jego ważność upłynęła w dniu [...] lipca 2009 r. Odnosząc się do naruszenia polegającego na skróceniu dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas do jednej godziny oraz za każdą rozpoczętą kolejną godzinę, organ odwoławczy wziął pod uwagę art. 4 lit. g, art. 8 ust. 1-5 i 8 Rozporządzenia (WE) Nr 561/2006. Konsekwencją tego naruszenia jest treść lp. 10.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas do jednej godziny, karą pieniężną w wysokości 100 złotych oraz karą pieniężną w wysokości 200 zł za każdą rozpoczętą kolejną godzinę. Po dokonaniu analizy wykresówek kierowcy z dni: [...] organ odwoławczy stwierdził naruszenie polegające na skróceniu dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas do jednej godziny oraz za każdą rozpoczętą kolejną godzinę. Mając powyższe na względzie organ odwoławczy uznał, iż organ I instancji prawidłowo ocenił materiał dowodowy i prawidłowo nałożył karę pieniężną w wysokości 3.700 złotych za naruszenie przepisu lp. 10.2 a i b załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Organ odwoławczy, mając na uwadze art. 7 rozporządzenia (WE) Nr 561/2006 oraz po analizie wykresówek kierowcy z dni:[...]. uznał, ze organ I instancji prawidłowo ocenił materiał dowodowy, nakładając na stronę karę pieniężną w wysokości 4.950 złotych za naruszenie przepisu lp. 10.3 a i b załącznika do ustawy o transporcie drogowym, tj. naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz za każde następne rozpoczęte 30 minut. Organ odwoławczy potwierdził również prawidłowość ustaleń organu I instancji odnośnie naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas powyżej 15 minut do jednej godziny i za każdą następną rozpoczętą godzinę - naruszenia przepisu lp. 10.4 a i b załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Organ odwoławczy uznał tym samym prawidłowość nałożonej kary pieniężnej w wysokości 11.350 złotych. Odnośnie naruszenia polegającego na wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie prowadzenia wymaganej dokumentacji dotyczącej pracy kierowcy, organ odwoławczy podał, że w toku postępowania wyjaśniającego, na wezwanie organu I instancji z dnia [...] sierpnia 2009 r. o przesłanie przez stronę zaświadczenia o ukończeniu szkolenia z zakresu przewozu rzeczy przez kierowcę J. B., strona nie przesłała wymaganego dokumentu i nie złożyła wyjaśnień w tym zakresie, wobec czego zasadnie stwierdzono naruszenie polegające na wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy i nałożono karę pieniężna w wysokości 500 złotych, wskazując na lp. 1.8 ust. 2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Odnosząc się do zarzutów strony podniesionych w odwołaniu, w tym niewskazania w zaskarżonej decyzji podstawy prawnej uzasadniającej obowiązek zamontowania urządzenia rejestrującego w kontrolowanym pojeździe, organ odwoławczy wskazał na treść art. 3 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 oraz art. 2 ust. 1 rozporządzenia Nr 561/2006, zgodnie z którym rozporządzenie ma zastosowanie w stosunku do przewozu drogowego rzeczy, gdy dopuszczalna masa całkowita pojazdu łącznie z przyczepą lub naczepą przekracza 3,5 tony. Zgodnie z protokołem kontroli w momencie zatrzymania pojazdu stwierdzono wykonywanie przewozu drogowego na potrzeby własne co nakłada obowiązek na przedsiębiorcę zamontowania urządzenia rejestrującego zgodnie z powołanymi przepisami. Art. 4 ust. 4 u.t.d. wskazuje przesłanki, których wypełnienie stanowi o charakterze wykonywanego przewozu drogowego. Wykonywanie przewozu na potrzeby własne potwierdza [...] określająca właściciela przewożonego w momencie kontroli ładunku. Ponadto, kierowca pojazdu był pracownikiem strony co potwierdza zaświadczenie strony z dnia [...] lutego 2005 r. Również przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania kontrolowanym pojazdem, na co kserokopia dowodu rejestracyjnego pojazdu. Organ odwoławczy odrzucił argument skarżącej, że skoro tachograf nie posiadał ważnej kontroli okresowej to niewiarygodne było stwierdzanie na podstawie zapisów tachografu rejestracji aktywności kierowcy, gdyż zapisy na wykresówkach mogły być nieprawidłowe. Organ zauważył, że kierowca prowadzący pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem I, musi być w stanie okazać, na każde żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych: i) wykresówki z bieżącego tygodnia oraz wykresówki używane przez kierowcę w ciągu poprzednich 15 dni; ii) kartę kierowcy, jeśli ją posiada; oraz iii) wszelkie zapisy odręczne i wydruki sporządzone. Podczas kontroli kierowca nie okazał wykresówek z zapisami wskazującymi na fakt wadliwego działania urządzenia rejestrującego do naprawy, którego zobowiązuje przedsiębiorcę art. 16 rozporządzenia Nr 3821/85. Ponadto, organ wskazał, iż zapisy na kontrolowanych wykresówkach w żaden sposób nie potwierdziły nieprawidłowego działania urządzenia rejestrującego, natomiast nie przestrzeganie przepisów przez przedsiębiorcę w zakresie obowiązku poddania badaniu urządzenia rejestrującego nie może być wykorzystywane do podnoszenia zarzutu nieprawidłowej rejestracji przez tachograf aktywności kierowcy bowiem zebrany w sprawie materiał dowodowy nie wskazuje na sugerowane przez stronę okoliczności. Organ odwoławczy wyjaśnił, że wprawdzie urządzenie rejestrujące w dniu kontroli nie posiadało ważnych badań okresowych, jednakże takie badanie było wcześniej wykonane, o czym świadczy tabliczka pomiarowa z informacją, że ostatnie badanie okresowe wykonano w dniu [...] lipca 2007 r. Fakt niedochowania przez stronę terminu do dokonania ponownego sprawdzenia okresowego urządzenia rejestrującego nie wywołało automatycznie skutku nieważności zapisów rejestrowanych przez przedmiotowy tachograf. Na wykresówkach znajdują się wszystkie wymagane zapisy, brak zatem podstaw do przyjęcia ich wadliwości. Organ odwoławczy zważył, iż w przedmiotowej sprawie organ I instancji wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 oraz art. 75 k.p.a. i zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Decyzja organu I instancji zawierała wszystkie niezbędne elementy określone w art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie organu odwoławczego, skarżąca Spółka nie udowodniła braku możliwości powstałych naruszeń, co uniemożliwiło organowi odwoławczemu zastosowanie art. 93 ust. 7 u.t.d. Pismem z dnia [...] kwietnia 2010 r. skarżąca Spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2010 r., wnosząc o jej uchylenie wraz z decyzja organu I instancji. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego: - art. 93 u.t.d. w związku z art. 15 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2004 r. Nr 92, poz. 879 z późn. zm.) poprzez nieprawidłowe nałożenie, w wyniku przeprowadzonej kontroli, kary pieniężnej; - art. 15 ustawy o czasie pracy kierowców poprzez przyjęcie, że naruszone zostały przepis o czasie pracy kierowców; 2. naruszenie przepisów postępowania: - art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niezebranie dostatecznego materiału dowodowego w sprawie, przez co sprawa nie została rozpatrzona w sposób wyczerpujący oraz przez przerzucenie ciężaru przeprowadzenia dowodów w sprawie na skarżącego, co doprowadziło do wadliwego jej rozstrzygnięcia - art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego odnoście każdego z zarzucanych poszczególnych naruszeń i w konsekwencji doprowadzenie do wydania decyzji nie poddającej się kontroli, a to stanowi uchybienie procesowe mogące mieć wpływ na wynik sprawy i powoduje konieczność jej uchylenia. Spółka zarzuciła, że organ nie rozstrzygnął w sprawie podstawowej kwestii dotyczącej interpretacji przepisów prawa w zakresie obowiązku zainstalowania w pojeździe przez przedsiębiorcę urządzenia rejestrującego (tachografu), a dopiero przesądzenie tej kwestii umożliwiało przyjęcie naruszenia obowiązku poddania kontroli tachografu. Zdaniem skarżącej, kara pieniężna za wykonywanie transportu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie zostało poddane kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu, dotyczyć może bowiem wyłącznie sytuacji, gdy w ustalonym stanie faktycznym istnieje obowiązek zainstalowania i używania tachografu w pojeździe należącym do przedsiębiorcy. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. oraz art. 75 k.p.a., strona zauważyła, że Główny Inspektor Transportu Drogowego w swojej decyzji nie wyjaśnił, czy wykresówki pochodzące z tachografu, który nie został poddany okresowej kontroli stanowią wiarygodny dowód w myśl art. 75 k.p.a. Zastrzeżenia skarżącej dotyczyły postępowania dowodowego w zakresie wykonywania przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie zostało poddane wymaganej kontroli okresowej oraz jednoczesnego udowadniania na podstawie wykresówek pochodzących z tego urządzenia przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez stosownych przerw, jak również skrócenia dziennego czasu odpoczynku. Kontrola okresowa tachografu służy weryfikacji i potwierdzeniu jego sprawności technicznej i prawidłowości zapisu danych nanoszonych na wykresówkę. Jeżeli zatem tachograf nie posiadał aktualnego badania kontrolnego, czyli istnieje ryzyko, że urządzenie to nie działało w sposób prawidłowy, to wówczas należało dopuścić, że generowane przez niego wydruki na wykresówkach również mogły być nieprawidłowe. Strona podkreśliła, że Główny Inspektor Transportu Drogowego w uzasadnieniu decyzji nie wyjaśnił powyższych wątpliwości. Wręcz przeciwnie, głównym dowodem przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez stosownych przerw, jak również skrócenia dziennego czasu odpoczynku są wykresówki z urządzenia, którego sprawność w tej samej decyzji jest podważana. Zdaniem skarżącego, decyzja organu II instancji nie zawiera rozstrzygnięcia o nałożeniu kar jednostkowych za każde z opisanych w jej uzasadnieniu naruszeń prawa, a w szczególności wymogu tego nie spełnia nałożenie kary stanowiącej sumę niesprecyzowanych kar jednostkowych. W sytuacji stwierdzenia wielu podobnych naruszeń, z których każde podlega odrębnej karze, nałożenie jednej kary za całą grupę podobnych naruszeń bez ustalenia wysokości kary za pojedyncze naruszenie i następne zsumowanie kar nałożonych za naruszenie grupy podobnych naruszeń nie spełnia wymagań stawianych rozstrzygnięciu w postaci decyzji administracyjnej. W niniejszej sprawie organ nałożył kary za grupy podobnych naruszeń, a następnie dokonał ich zsumowania. Aby decyzja była jasna i precyzyjna, z jej uzasadnienia musi wynikać w jakiej wysokości i dlaczego za każde z wymienionych naruszeń, w każdej grupie naruszeń, została nałożona konkretna kara. W opinii strony, również uzasadnienie decyzji organu I instancji nie spełnia wskazanych wyżej wymogów. Organ poczynił ustalenia faktyczne, przywołał przepisy prawa, ale nie wskazał, dlaczego te przepisy znajdują zastosowanie w konkretnym stanie faktycznym i co z tego zastosowania wynika - w szczególności w kwestii wysokości nałożonej kary. Tak skonstruowana decyzja jako wydana z naruszeniem art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. nie poddaje się kontroli, a to stanowi uchybienie procesowe mogące mieć wpływ na wynik sprawy i powoduje konieczność jej uchylenia. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji, wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują zatem kontrolę decyzji administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Badając pod tym kątem zaskarżone decyzje, Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2010 r., utrzymującą w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] listopada 2010 r. w zakresie nałożenia na stronę kary pieniężnej w wysokości 15.000 złotych z tytułu: wykonywania przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie zostało poddane wymaganej kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu, skrócenia dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego, przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia bez przerwy przy wykonywaniu transportu drogowego, przekroczenia maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego, wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie prowadzenia wymaganej dokumentacji dotyczącej pracy kierowcy. W związku z podniesionymi w skardze wątpliwościami odnośnie obowiązku zainstalowania w skontrolowanym pojeździe urządzenia rejestrującego (tachografu) należy wskazać na treść przepisów rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz rozporządzenia (WE) Nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenie RADY (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85. Zgodnie z art. 3 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85, urządzenie rejestrujące jest instalowane i użytkowane w tych pojazdach zarejestrowanych w Państwie Członkowskim, które są wykorzystywane do przewozu drogowego osób i rzeczy, z wyłączeniem pojazdów, o których mowa w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, tj.: pojazdów używanych do przewozu osób w ramach przewozów regularnych, których trasa nie przekracza 50 km; pojazdów o dopuszczalnej maksymalnej prędkości nie przekraczającej 40 km/h; pojazdów będących własnością sił zbrojnych, służb obrony cywilnej, straży pożarnej i sił odpowiedzialnych za utrzymanie porządku publicznego, lub wynajmowanych przez nie bez kierowcy, gdy przewóz wykonywany jest w związku z zadaniami powierzonymi tym służbom i pozostaje pod ich kontrolą; pojazdów używanych w razie wypadków lub do prowadzenia działań ratunkowych, w tym pojazdami używanymi w niehandlowym przewozie pomocy humanitarnej; pojazdów specjalistycznych używanych do celów medycznych; pojazdów specjalistycznych pomocy drogowej poruszającymi się w promieniu 100 km od swej bazy; pojazdów poddawanych próbom drogowym do celów rozwoju technicznego lub w ramach napraw albo konserwacji oraz pojazdami nowymi lub przebudowanymi, które nie zostały jeszcze dopuszczone do ruchu; pojazdów lub zespołu pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 7,5 tony używanych do niehandlowego przewozu rzeczy; pojazdów użytkowych o statusie pojazdów zabytkowych zgodnie z przepisami państwa członkowskiego, w którym są użytkowane, wykorzystywanymi do niehandlowych przewozów osób lub rzeczy. Z informacji zawartych w protokole kontroli wynika, iż w dniu [...] sierpnia 2009 r. wykonywano przewóz ładunku o masie 4459 kg na potrzeby własne w rozumieniu art. 4 pkt 4 u.t.d. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżąca Spółka legitymowała się pozwoleniem na wykonywanie przewozu drogowego na potrzeby własne (wypis Nr [...] z zaświadczenia nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne). Kierowca pojazdu był pracownikiem strony (v. zaświadczenie z dnia [...] lutego 2005 r.), która legitymowała się tytułem prawnym do dysponowania pojazdem (v. dowód rejestracyjny pojazdu). Dokumenty wydania nr [...] oraz [...] określały właściciela przewożonego ładunku. Ładunek przewożono pojazdem o dopuszczalnej masie całkowitej wynoszącej 15000 kg (15 t). Powyższe dane wykluczają zatem zastosowanie w sprawie wyłączeń, o których mowa w art. 3 Rozporządzenia (WE) Nr 561/2006, wskazując jednocześnie na obowiązek instalowania w pojeździe urządzenia rejestrującego w postaci tachografu. Nadto, wskazane dane wykluczają zastosowanie w sprawie przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2004 r. Nr 92, poz. 879 ze zm.), w tym art. 15 tejże ustawy, na naruszenie którego wskazała skarżąca. Przepisy ustawy o czasie pracy kierowców stosuje się do kierowców wykonujących przewozy regularne na trasach nieprzekraczających 50 km pojazdami, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 5561/2006. Definicja przewozów regularnych zawarta została w art. 4 pkt 7 u.t.d., zgodnie z którym jest to publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w ustawie i w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. – Prawo przewozowe (Dz. U. z 2000 r. Nr 50, poz. 601 ze zm.). Bezspornym w sprawie jest, iż zamontowany w kontrolowanym pojeździe tachograf, którego zapisy stanowiły podstawę do stwierdzenia naruszenia przepisów o czasie pracy kierowców, nie został poddany okresowej kontroli, zgodnie z obowiązującymi przepisami, tj. ust. 3 lit. b rozdziału VI załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz § 7 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 11 kwietnia 2005 r. w sprawie zezwoleń na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym - tachografów samochodowych (D. U. z 2005 r. Nr 33, poz. 295). Podstawowy problem prawny w rozpatrywanej sprawie, na który zwróciła uwagę strona skarżąca, sprowadza się zatem do ustalenia, czy urządzenie, które nie zostało poddane okresowej kontroli może posłużyć do kontroli norm prowadzenia pojazdów i odbierania odpoczynków. Mając na względzie wytyczne ustawy o transporcie drogowym, kary pieniężne mogą być nakładane za naruszenia obowiązków lub warunków wynikających z tej ustawy lub z przepisów ustaw i umów międzynarodowych, wymienionych w art. 92 ust. 1 pkt 1 - 6. Rozporządzenie Rady (EWG) Nr 3821/85, które zostało włączone do polskiego porządku prawnego poprzez art. 2 Traktatu Akcesyjnego (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864) mieści się w kategorii objętej pkt 6 tj. umowy międzynarodowej, bowiem właśnie umowa międzynarodowa - Traktat Akcesyjny stanowi podstawę stosowania Rozporządzenia w Polsce. Rozporządzenie Rady (EWG) Nr 3821/85 w rozdziale III reguluje w sposób ogólny wymagania dotyczące instalacji i naprawy tachografów, a kwestie legalizacji oraz badań okresowych reguluje Załącznik I do Rozporządzenia, który w pkt VI - badania i kontrole - nakazuje sprawdzanie co dwa lata prawidłowość funkcjonowania i homologacji tachografu, przy okazji okresowego badania technicznego. Obowiązek ten w polskim systemie prawnym został doprecyzowany w rozporządzeniu Ministra Gospodarki i Pracy w sprawie zezwoleń na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym - tachografów samochodowych. Zgodnie z § 7 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia sprawdzanie urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe zarejestrowanym na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, o którym mowa w ust. 3 lit. b rozdział VI załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, wykonuje się nie rzadziej niż co 24 miesiące, licząc od daty naniesionej na tabliczkę pomiarową, o ile wcześniej nie nastąpi uszkodzenie urządzenia rejestrującego, przekroczenie dopuszczalnych wartości błędów, uszkodzenie bądź utrata cechy nałożonej w czasie sprawdzania lub tabliczki pomiarowej. Z takiego uregulowania wynika, że w dacie kontroli obowiązek legalizowania tachografu istniał, a skarżąca Spółka go nie dopełniła w przewidzianym przepisami prawa terminie, a zatem naruszenie tego obowiązku podlegało karze na podstawie załącznika do ustawy o transporcie drogowym (art. 92 ust. 4 u.t.d.). Wskazany załącznik w lp.11.1.1. lit. d jako naruszenie podlegające karze wymienia wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie zostało poddane wymaganej kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 1000 złotych. Wskazując powyższe nie sposób zgodzić się z twierdzeniem skarżącej Spółki odnośnie braku podstaw do nałożenia kary za skrócenia dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego oraz przekroczenia maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu. Nie ulega wątpliwości, iż w dniu kontroli urządzenie rejestrujące nie posiadało ważnych badań okresowych, jednakże jak wynika z tabliczki pomiarowej badanie takie wykonane było w dniu [...] lipca 2007 r. Poddane kontroli wykresówki zawierały wszystkie wymagane zapisy, a więc nie można zakładać, iż dokonane w dniu kontroli odczyty były wadliwe. Prędkość, z jaką poruszał się kontrolowany pojazd odpowiadała przebytej drodze w przedziale czasu, w którym się on poruszał, a analiza prędkości do przebytej drogi nie rodziła wątpliwości co do prawidłowości zapisów na wykresówkach. Trafnie zatem, zdaniem Sądu, organ przyjął, iż niedochowanie przez stronę postępowania terminu do dokonania ponownej legalizacji urządzenia rejestrującego nie wywołuje automatycznie skutku nieważności zapisów rejestrowanych przez przedmiotowy tachograf. W tym miejscu warto zaznaczyć, iż czym innym jest wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie zostało poddane wymaganej kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu, a czym innym jest niesprawne działanie tachografu. W przypadku niesprawnego działania urządzenia rejestrującego ustawodawca przewidział nałożenie kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie rejestruje wszystkich wymaganych elementów. Należy zatem odróżnić sytuacje, w których w kontrolowanym pojeździe znajduje się urządzenie rejestrujące nie poddane wymaganej przepisami kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu, od sytuacji, w których w pojeździe znajduje się niesprawne urządzenie rejestrujące. Zdaniem Sądu organ prawidłowo postąpił przyjmując, iż odpowiednie i czytelne zapisy sprawnego, wyposażonego w odpowiednie wykresówki, a niepoddanego kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu tachografu, mogą stanowić podstawę do wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie pracy kierowcy. Przyjęcie rozwiązania, iż zatrzymanie do kontroli pojazdu, w którym znajdowałoby się urządzenie rejestrujące, które nie zostało poddane wymaganej kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu zwalnia z odpowiedzialności za nieprzestrzeganie czasu pracy kierowców, prowadziłoby – jak trafnie zauważa organ - do sytuacji, w której przedsiębiorcy masowo przestaliby wykonywać kontrolę okresową lub badania kontrolne urządzenia rejestrującego. Skoro przedstawione do kontroli wykresówki zostały uznane za wiarygodny materiał dowodowy bezpodstawny jest zarzut strony o naruszeniu art. 75 k.p.a. a tym samym zarzut o nieprawidłowo przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym. W konsekwencji, Sąd nie stwierdził naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. W tym stanie rzeczy, uznając, ze organ prawidłowo nałożył karę za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym określone w lp. 11.1 ust. 1 lit. d należało uznać, iż organ prawidłowo ocenił stan faktyczny sprawy i prawidłowo nałożył na stronę karę pieniężną za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, a w szczególności lp. 10.2 lit. a i b, lp. 10.3 lit. a i b, lp. 10.4 lit. a i b, lp. 1.8 ust. 2 załącznika do ww. ustawy. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.