VI SA/Wa 1172/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 września 2009 r. sprawy ze skargi P. G. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu konkursowego na aplikację radcowską oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. Minister Sprawiedliwości, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 3310 ust. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych ( Dz. U. nr 123, poz. 1059 ze zm.), po rozpoznaniu odwołania P. G. utrzymał w mocy uchwałę nr [...] z dnia [...] września 2008 r. Komisji Egzaminacyjnej do spraw aplikacji radcowskiej przy Ministrze Sprawiedliwości na obszarze Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu konkursowego na aplikację radcowską. Zajmując stanowisko w sprawie Minister wyjaśnił, iż ww. uchwałą Komisja Egzaminacyjna ustaliła, że zdający uzyskał z testu wyboru 184 punktów, co zgodnie z przepisem art. art. 339 ust. 3 ustawy o radcach prawnych, oznaczało negatywny wynik egzaminu. W odwołaniu od powyższej uchwały P. G. wniósł o jej zmianę i uznanie, że uzyskał pozytywny wynik egzaminu konkursowego. Skarżący nie zgodził się ze wskazanymi jako prawidłowe odpowiedziami na pytania testowe nr 97, 100, 128, 134, 139, 140, 150, 193, 196, 198 i 206, powołując w uzasadnieniu odwołania szczegółowe argumenty mające świadczyć o prawidłowości udzielonych przez niego odpowiedzi. Stwierdził także, iż pytania nr 210, 213 i 218 wykraczają poza ustawowy zakres egzaminu. Nadto, wprowadzenie do testu egzaminacyjnego zbyt wielu trudnych i szczegółowych pytań z dziedzin wykraczających poza zakres materiału wskazany w art. 33 1 ust.1 ustawy narusza art. 6 i 8 kpa. Minister wskazał, iż egzamin przeprowadzony został w trybie zgodnym z wymogami ustawy o radcach prawnych i rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2005 r. w sprawie powoływania i odwoływania członków komisji egzaminacyjnej do spraw aplikacji radcowskiej oraz szczegółowego trybu i sposobu przeprowadzania egzaminu konkursowego i radcowskiego (Dz. U. nr 258, poz. 2164 ze zm.). Z przebiegu egzaminu sporządzono prawidłowy protokół podpisany przez Przewodniczącego i członków Komisji Egzaminacyjnej, a uchwała Komisji podjęta została zgodnie z obowiązującymi przepisami. Minister podniósł także, iż w ramach postępowania odwoławczego dokonał ponownego przeliczenia punktów, w wyniku czego ustalił, iż uchwała Komisji Egzaminacyjnej jest w tym zakresie w pełni prawidłowa, zaś P. G. uzyskał z egzaminu konkursowego 184 punkty, co stanowi wynik negatywny. Podkreślił, iż decyzja dotycząca ustalenia wyniku egzaminu konkursowego nie jest decyzją uznaniową, w której Minister Sprawiedliwości ma możliwość wyboru i swobodnej oceny, jaki wynik kandydata może uznać za pozytywny. Minister Sprawiedliwości odniósł się też do zarzutów odwołania dotyczących pytań nr 97, 100, 128, 134, 139, 140, 150, 193, 196, 198 i 206 nie podzielając w tym zakresie stanowiska zainteresowanego. Wskazał na podstawę prawną z której wynikała odpowiedź na zakwestionowane pytania podana w kluczu. Zdaniem Ministra Sprawiedliwości kwestionowane pytania zostały sformułowane jednoznacznie, a wśród propozycji odpowiedzi była wyłącznie jedna poprawna odpowiedź. Organ nie podzielił także poglądu, że pytania nr 210, 213 i 218 nie mieszczą się w zakresie wskazanym w art. 33 1 ust 3 ustawy o radcach prawnych. Pytania dotyczyły zakresu ustaw- Prawo własności przemysłowej (zakres prawa administracyjnego, cywilnego i gospodarczego), Prawo pocztowe (zakres materialnego prawa administracyjnego) oraz Prawo o szkolnictwie wyższym (zakres administracyjnego prawa materialnego). Minister podniósł, iż wewnętrzna struktura testu ani też poziom stopnia szczegółowości nie została uregulowana w ustawie o radcach prawnych W konkluzji organ uznał, iż wynik egzaminu konkursowego na aplikację radcowską został ustalony prawidłowo. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P. G., zwany dalej skarżącym, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Podniósł zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 339 § 1 ustawy o radcach prawnych poprzez odmowę stwierdzenia wadliwości pytań nr 97,100, 128, 134, 139, 140, 193, 196, 198 i 206 polegającej na możliwości udzielenia na te pytania więcej niż jednej poprawnej odpowiedzi bądź też braku poprawnej odpowiedzi, art. 33 1 § 3 poprzez wprowadzenie do testu egzaminacyjnego pytań nr 210, 213 i 218 wykraczających poza zakres materiału wskazany w powyższym przepisie, oraz zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego tj. art. 6 i 8 kpa poprzez wprowadzenie do testu egzaminacyjnego zbyt wielu trudnych i szczegółowych pytań z dziedzin wykraczających poza ustawowy zakres materiału jak również wprowadzenie do testu nieproporcjonalnie wielu szczegółowych pytań sprawdzających tylko pamięć kandydata. Skarżący podniósł także, iż Minister w postanowieniu o przedłużeniu terminu do rozpatrzenia odwołania nie wskazał nowego terminu załatwienia sprawy czym naruszył art. 36 § 1 kpa a decyzja została wydana z naruszeniem art. 35 § 3 kpa. Na wstępie obszernego uzasadnienia skargi skarżący zacytował szereg orzeczeń Naczelnego i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wydanych w sprawie pytań egzaminacyjnych na aplikację adwokacką i radcowską w latach 2006- 2009 zarzucając, iż zaskarżone pytania nie odpowiadają standardom obowiązującym w administracyjnym postępowaniu konkursowym na aplikacje. Skarżący ponowił swoje dotychczasowe, szczegółowo przedstawione w odwołaniu, zarzuty dotyczące pytań testowych nr 97,100, 128, 134, 139, 140, 193, 196, 198 i 206 stwierdzając, iż sporny test dla kandydatów na aplikację radcowską zawierał błędy, pytania sformułowano niejednoznacznie i nie precyzyjnie. W szczególności szeroko wywodził, iż na pytanie nr 97 nie można było udzielić prawidłowej odpowiedzi albowiem odpowiedź "C" wskazana w kluczu jako prawidłowa była niekompletna, co więcej- pytanie to odwołuje się do kodeksu postępowania cywilnego natomiast odpowiedzi pochodzą z komentarza. Pytanie nr 100 zostało źle zredagowane, dotyczy zagadnienia spornego i w propozycjach odpowiedzi zamieszczona została więcej niż jedna prawidłowa odpowiedź. W pytaniu nr 128 początkowo udzielił prawidłowej odpowiedzi, jednakże w trakcie rozwiązywania kolejnych pytań powziął wątpliwości zasugerowane sformułowaniem pytania nr 130. W tej sytuacji Minister winien wziąć pod uwagę tok rozumowania skarżącego i okoliczności, które spowodowały zmianę pierwotnie zaznaczonej odpowiedzi z klucza. Pytanie 134 jest niekompletne i przez to wadliwe, a żadna z proponowanych odpowiedzi nie jest prawidłowa. Odnośnie pytania nr 139 skarżący podniósł, iż dotyczyło ono zagadnienia wywołującego spór w doktrynie. Pytanie nr 140 zostało błędnie sformułowane przez co możliwe było udzielenie dwóch poprawnych odpowiedzi. Redakcja pytania nr 193 sugeruje, iż wszczęcie postępowania następuje wyłącznie w formie postanowienia tymczasem z Ordynacji podatkowej wynika, iż występują od tej zasady wyjątki a zatem możliwe są dwie poprawne odpowiedzi. Konstrukcja pytania nr 196 powoduje stan dezinformacji u zdającego i żadna z proponowanych odpowiedzi nie jest poprawna ze względów językowych. W pytaniu nr 198 możliwe są dwie poprawne odpowiedzi. Pytanie nr 206 zaprzecza sformułowaniom ustawy o podatkach i opłatach lokalnych z uwagi na wykładnię językową natomiast pytania nr 210, 213, 218 wykracząją poza zakres ustawowy, a zatem powinny zostać uznane za niedopuszczalne. Tezę te potwierdza wykaz tytułów prawnych z których wybrane będą stanowić podstawę opracowania pytań testowych na egzamin wstępny na aplikację w roku 2009. W konkluzji skarżący stwierdził, iż negowane przez niego pytania testowe nie spełniały wymagań, jakie stawia przepis art. 339 ustawy o radcach prawnych. W tej sytuacji - zdaniem skarżącego - każda odpowiedź powinna być uznana przez Komisję Egzaminacyjną za prawidłową. W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym datowanym na dzień [...] sierpnia 2009 roku skarżący podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko rozszerzył zarzuty skargi kwestionując prawidłowość sformułowania pytania nr 234. Oświadczył także, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w toku rozpoznawania skarg innych kandydatów na aplikantów radcowskich uznał za wadliwe pytania nr 100, 139 i 193. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. W uzasadnieniu decyzji organ podał przesłanki podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja odnosi się do istotnych w sprawie okoliczności faktycznoprawnych. Stosownie do przepisów art. 332 ust. 1 i 4 ustawy o radcach prawnych Minister Sprawiedliwości każdego roku powołuje zespół do przygotowania pytań na egzamin konkursowy dla kandydatów na aplikantów radcowskich (zespół konkursowy), który przygotowuje jeden zestaw pytań w formie testu wyboru (test składa się z zestawu 250 pytań zawierających po trzy propozycje odpowiedzi, z których tylko jedna jest prawidłowa; pozytywny wynik otrzymuje kandydat, który uzyskał z testu co najmniej 190 punktów – por. art. 339 ust. 1 i 3 ustawy; uprawnia go to do złożenia wniosku o wpis na listę aplikantów radcowskich w ciągu 2 lat od ogłoszenia wyników egzaminu - por. art. 33 ust. 3 ustawy). Zgodnie z przepisami art. 331 ust. 1 i 2 ustawy egzamin konkursowy przeprowadzają komisje egzaminacyjne do spraw aplikacji radcowskiej przy Ministrze Sprawiedliwości, powoływane na obszarze właściwości jednej lub kilku rad okręgowych izb radców prawnych; Minister Sprawiedliwości jest organem wyższego stopnia w stosunku do komisji. Jak stanowi natomiast art. 3310 ust. 1 i 2 ustawy, po przeprowadzeniu egzaminu konkursowego komisja ustala wynik kandydata w drodze uchwały. Od uchwały komisji służy kandydatowi odwołanie dotyczące wyniku jego egzaminu do Ministra Sprawiedliwości. Postępowanie konkursowe na aplikację radcowską jest więc postępowaniem administracyjnym. Uchwała komisji ustalająca wynik egzaminu ma niewątpliwie charakter decyzji administracyjnej, a odwołanie, o którym mowa w przepisie art. 3310 ust. 2 r. p., jest odwołaniem w rozumieniu art. 127 § 1 k.p.a. Zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, określona w art. 15 k.p.a., polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonej decyzji. Działanie organu odwoławczego nie ma charakteru kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym. Dlatego w rozpatrywanej sprawie Minister Sprawiedliwości miał obowiązek ponownego rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie, niezależnie od tego czy strona podnosiła zarzuty związane z procedurą przeprowadzenia egzaminu konkursowego czy też ich nie podnosiła. Organ odwoławczy miał zatem obowiązek poddać analizie zarówno prawidłowość przygotowania egzaminu (w tym także testu egzaminacyjnego), jak i jego przebiegu. Obowiązek ten w rozpoznawanej sprawie został zrealizowany . Skarżący zarówno w odwołaniu, jak i w skardze wniesionej do Sądu zarzucił, iż organy obu instancji nieprawidłowo ustaliły wynik egzaminu konkursowego na aplikację radcowską z uwagi na niewłaściwą ocenę odpowiedzi udzielonych na pytania nr 97, 100, 128, 134, 139, 140, 193, 196, 198 i 206 W ocenie Sądu - jeśli chodzi o pytania nr 97, 100, 128, 134, 140, 196, 198 i 206 podniesione zarzuty należy uzna za chybione. Organ prawidłowo, w sposób wszechstronny i przekonywujący odniósł się do każdego z zarzutów podniesionych przez skarżącego w odwołaniu od uchwały Komisji Egzaminacyjnej nr [...] z dnia [...] września 2008 r. Minister w sposób pełny przedstawił obowiązujący w tej materii stan prawny oraz wyjaśnił stronie skarżącej, dlaczego jej stanowisko nie znajduje uzasadnienia. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela dokonaną przez Ministra Sprawiedliwości materialnoprawną ocenę stawianych zarzutów, uznając, iż w świetle obowiązujących przepisów prawa skarżący nie udzielił poprawnej odpowiedzi na wymienione wyżej pytania. W ocenie Sądu pytanie 97 zostało sformułowanie w sposób prawidłowy i nie zachodzi taka sytuacja, aby żadna z zaproponowanych odpowiedzi nie była odpowiedzią prawidłową. Wskazana w kluczu odpowiedź wynika wprost z art. 4798a § 1 i 6 k.p.c., a nie z wykładni systemowej przepisów dokonywanej przez organ. Przepis ten obecnie utracił moc obowiązującą (zmiana weszła w życie 5 maja 2009 r. Dz. U. 2009.67.571), obowiązywał jednak w dacie egzaminu i wydania zaskarżonej decyzji. Pytanie dotyczyło postępowania odrębnego, które w zakresie pewnych instytucji, w tym np. w zakresie wzywania do uzupełniania i poprawiania pism procesowych, różni się od postępowania zwykłego. Dlatego też odpowiedzi "A" i "B" były oczywiście nieprawidłowe albowiem w postępowaniu w sprawach gospodarczych zwrot pozwu następuje zarządzeniem wydanym przez przewodniczącego bądź referendarza sądowego. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie podziela stanowiska składów orzekających kwestionujących poprawność sformułowania pytania nr 100 na które, według klucza odpowiedzią prawidłową jest odpowiedź "C", oparta na art. 169 par. 3 kpc w zw z art., 130 par. 1 kpc. W ocenie Sądu ze wskazanych przepisów można wyinterpretować odpowiedź "C" jako odpowiedź prawidłową. Stwierdzić bowiem należy, iż wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia apelacji jest pismem procesowym. Nie dołączenie do niego apelacji stanowi brak formalny, bez usunięcia którego (w trybie art. 130 § 1 kpc), pismu nie można nadać dalszego biegu a zatem wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia apelacji nie można rozpoznać merytorycznie. Niezależnie od powyższego odpowiedzi "A" i "B" są odpowiedziami wadliwymi także dlatego, iż odrzuceniu (odpowiedź "A") podlega tylko wniosek o przywrócenie terminu spóźniony lub niedopuszczalny z mocy samego prawa - art. 171 kpc , natomiast nie można rozpoznać merytorycznie (odpowiedź "B") wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności która nie została dokonana. Istota pytania nr 128, co jednoznacznie wynika z jego treści, sprowadzała się do tego, do kogo wnosi się odwołanie, nie zaś do problemu kto odwołanie rozpatruje i odpowiadając na nie zdający winien skoncentrować się na zakresie podmiotowym pytania. Prawidłowa odpowiedź wynika wprost z art. 184 ust. 2 ustawy Prawo zamówień publicznych. Wskazanie w treści pytania nr 134 na ustawę z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji oznacza, że odpowiedź winna dotyczyć przedsiębiorstw państwowych oraz jednoosobowych spółek Skarbu Państwa o szczególnym znaczeniu dla gospodarki państwa, które ujęte zostały w wykazie stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów, wydanego na podstawie art. 1a ust. 1 i 4 ww. ustawy. Prawidłowa odpowiedź na pytanie nr 140 wynikała wprost z art. 161 § 3 kodeksu spółek handlowych albowiem jego teza dotyczyła chwili ustania odpowiedzialności osób, które działały w imieniu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji. Odpowiedź na pytanie nr 196, dotyczącego kwestii czy w postępowaniu podatkowym dopuszczalne jest przeprowadzenie rozprawy, a jeżeli tak to przed jakim organem, wynika z literalnego brzmienia art. 200a § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. W treści pytania nr 198 zawarta była wskazówka interpretacyjna, wskazująca na stan faktyczny i żadne stwierdzenie w nim zawarte nie upoważniało do sięgania po normę przejściową z art. 4 ust 1 i 2 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy -Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw. Natomiast poprawna odpowiedź na pytanie nr 206 wynika wprost z art. 19 pkt 1 lit. a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w dniu egzaminu. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie podziela także stanowiska składu orzekającego kwestionującego poprawność sformułowania pytania nr 234 na które, według klucza odpowiedzią prawidłową jest odpowiedź "C", oparta na art. 63 § 2 pkt 1 w zw. z § 3 Prawa o ustroju sądów powszechnych. Z treści pytania wynika bowiem, iż radca prawny spełnia pozostałe wymogi ustawowe za wyjątkiem minimalnego okresu wykonywania zawodu radcy wymaganego do powołania na stanowisko sędziego sądu okręgowego. Tym samym zakres pytania został ograniczony wyłącznie do wskazania tego okresu. Sąd nie podzielił również stanowiska skarżącego, iż pytania nr 210, 213 oraz 218 nie mieszczą się w ustawowym zakresie wskazanym w art. 331 ust. 3 ustawy o radcach prawnych albowiem dotyczą one szeroko pojętego prawa administracyjnego (pyt. 213 i 218) oraz cywilnego i gospodarczego (pyt. 210). Zdaniem Sądu sporne pytania testowe mieszczą się w ramach zakresu przedmiotowego egzaminu konkursowego na aplikację radcowską. Zostały one sformułowane zgodnie z zaleceniem zawartym w przepisie art. 339 ust. 1 omawianej ustawy, zaś odpowiedź wskazana przez organ, jako właściwa - wynika z poprawnego w tym zakresie klucza odpowiedzi załączonego do testu. Natomiast zasadnicze wątpliwości Sądu wzbudziła kwestia stanowiska Ministra Sprawiedliwości wyrażonego w zakresie pytania nr 139. W odwołaniu od uchwały Komisji Egzaminacyjnej skarżący powołał orzecznictwo Sądu Najwyższego związane z problematyką ujętą w tym pytaniu, jak również poglądy doktryny, w tym krytyczne wobec uchwały siedmiu sędziów SN, na którą powołuje się organ. W tej sytuacji za nieuprawniony należy uznać pogląd organu o jednolitym stanowisku w orzecznictwie i literaturze potwierdzającym, że odwołany członek zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, nie będący jej wspólnikiem nie ma legitymacji do wytoczenia przeciwko spółce powództwa o stwierdzenie nieważności uchwały wspólników sprzecznej z prawem. W orzecznictwie NSA został wyrażony pogląd, który Sąd w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę w pełni podziela, że w teście egzaminacyjnym na aplikację nie powinno być takich pytań, na które możliwe jest udzielenie więcej niż jednej odpowiedzi prawidłowej, a wybór odpowiedzi wiąże się z koniecznością opowiedzenia się po stronie poglądów wyrażonych w doktrynie bądź po stronie stanowiska, i to nie jednoznacznego, prezentowanego w orzecznictwie, które jest kwestionowane przez uznanych przedstawicieli doktryny. Od przyszłego aplikanta nie można bowiem wymagać, aby jednoznacznie rozstrzygał zagadnienia prawne, co do których nie są zgodne autorytety prawnicze. Obowiązkiem organu było odniesienie się do zarzutów formułowanych przez skarżącego w stosunku do tego pytania, z którego to obowiązku organ nie wywiązał się w sposób należyty. Uchybienie to jednak pozostaje bez wpływu na wynik sprawy z uwagi na uzyskaną przez skarżącego liczbę punktów z egzaminu. Sąd uznał także za trafny zarzut polegający na wadliwym skonstruowaniu pytania nr 193, w którym żadna z przedstawionych propozycji odpowiedzi nie stanowi zdania prawdziwego. Zgodnie z kluczem prawidłową odpowiedzią jest odpowiedź "A" wynikająca, jak wskazał organ, z art. 165 § 2 ustawy z dnia 29 lipca 1997 roku Ordynacja podatkowa. Tymczasem w myśl § 5 ww. normy prawnej, § 2 i § 4 nie znajdują zastosowania w określonych sprawach. A zatem, zgodnie z ordynacją podatkową, nie zawsze wszczęcie postępowania podatkowego z urzędu następuje w formie postanowienia. Skoro organowi chodziło o tzw. zasadę winno to znaleźć odzwierciedlenie w treści pytania. Uwzględniając zakres kontroli decyzji w niniejszej sprawie stwierdzić należy, że pytanie nr 193 nie spełnia wymagań o jakich mowa w art. 339 ust. 1 ustawy. Jednakże również i to uchybienie pozostaje bez wpływu na wynik sprawy z uwagi na uzyskaną przez skarżącego liczbę punktów z egzaminu. Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd w konsekwencji uznał, że pytania konkursowe zakwestionowane przez skarżącego oparte były na przepisach wchodzących w zakres egzaminu i zostały sformułowane w sposób poprawny, a wśród propozycji odpowiedzi była wyłącznie jedna poprawna odpowiedź. Minister Sprawiedliwości w sposób wystarczający na potrzeby rozpoznawanej sprawy i nie budzący wątpliwości natury procesowej przedstawił swoje argumenty, wskazując konkretne przepisy, z których wynikała prawidłowa odpowiedź. Organowi nie można postawić zarzutu, że załatwił sprawę z naruszeniem norm procesowych. Minister swoje stanowisko szczegółowo uzasadnił, wyjaśnił przesłanki działania, a przytoczona w tym zakresie argumentacja nie nasuwa istotnych zastrzeżeń. Stanowisko Sądu nie dotyczy pytania nr 139 i 193, ale jak wskazano powyżej uchybienia których dopuścił się organ w zakresie tych pytań pozostają bez wpływu na wynik sprawy. Reasumując powyższe rozważania Sąd stanął na stanowisku, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.