VI SA/Wa 1180/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2009 r., na podstawie art. 4 pkt 3 lit. b), art. 5 ust. 3 lit. c), art. 12 ust. 1 i ust. 1a, art. 92 ust. 1, ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j. t. Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) – dalej jako u.t.d. - nałożono na przedsiębiorę E. S. wykonującą działalność gospodarczą pod nazwą P.H.U. E. E.S., za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek karę pieniężną w wysokości 8000 zł złotych. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] października 2008 r. na drodze krajowej nr [...] w miejscowości K. przeprowadzono kontrolę drogową pojazdu marki DAF o nr rej. [...] wraz z naczepą o nr rejestracyjnym [...]. Kontrolowanym pojazdem kierował M. W. pracownik E. S. wynajęty do pracy przez przewoźnika. Pojazdem wykonywany był międzynarodowy transport drogowy towarów niebezpiecznych z Polski do Niemiec. Organ administracji ustalił, na podstawie umowy najmu z dnia [...] grudnia 2007 r. i dokumentu CMR oraz zlecenia transportowego nr [...], iż przewóz wykonywany był przez F. "M." M. G. na zlecenie P.H.U. E. E. S., siedziba przedsiębiorcy W. zakład główny w R. filia: Spedycja w O. Firmę E. S. podnajęła T. sp. z o.o. z B., która miała umowę na przewóz zawartą z nadawcą ładunku – Z. S.A. Odbiorcą towaru był zakład A. Kontrolę udokumentowano protokołem kontroli nr [...], podpisanym przez kierowcę bez wnoszenia zastrzeżeń. Do kontroli kierowca okazał wypis z licencji nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, udzielonej przedsiębiorcy M.G. Przesłuchany w dniu [...] października 2008 r. w charakterze świadka kierujący pojazdem podał, że jest zatrudniony w firmie P.H.U. E. E. S. lecz w pojeździe posiadał jedynie licencję firmy Handlowo-Usługowej "M." M.G. Stwierdzając, że przejazd był wykonywany przez E. S. bez licencji, zawiadomieniem z dnia [...] października 2008 r. poinformowano E. S. o wszczęciu postępowania informując jednocześnie o prawie do składania wyjaśnień i wypowiedzenia się w sprawie. E. S. przedłożyła dwie umowy najmu z [...] grudnia 2007 r. na wynajęcie przez nią M. G. kontrolowanego pojazdu i cysterny, posiadaną licencję na przewozy międzynarodowe nr [...], fakturę [...] z [...] października 2008 r. wystawioną dla T. sp. z o.o., dokument CMR i zlecenie transportowe nr [...]wystawione dla przedsiębiorstwa E. S. przez T. sp. z o.o. Następnym zawiadomieniem z [...] grudnia 2008 r. organ powiadomił E. S. o rozszerzeniu postępowania administracyjnego o naruszenie polegające na wykonywaniu transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. E. S. złożyła odpowiedź na wezwanie z dnia [...] grudnia 2008 r. przedkładając dwa zlecenia transportowe z [...] i z [...] października 2008 r. wystawione dla niej przez T. sp. z o.o. oraz przez nią dla firmy M. G., list CMR i fakturę VAT nr [...] wystawioną przez firmę M. G. dla P.H.U. E. E. S. W dniu [...] stycznia 2009 r. E. S. wystąpiła do Starosty Powiatu [...] o udzielnie licencji w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy i decyzją starosty z dnia [...] lutego 2009 r. stosowną licencję otrzymała. W dniu [...] marca 2009 r. organ I instancji wydał decyzję, w której nałożył karę pieniężną w wysokości 8000 zł wskazanej w lp. 1.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Organ I instancji jako podmiot wykonujący przewóz wskazał P.H.U. E. E. S. Od decyzji strona wniosła odwołanie. Główny Inspektor Transportu Drogowego po przeanalizowaniu materiału dowodowego decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania w celu ustalenia strony postępowania. W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego organ I instancji w dniu [...] listopada 2009 r. wydał wymienioną na wstępie decyzję. W powyższej decyzji ponownie jako strona została wskazana E. S., prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą P.H.U. E. W uzasadnieniu organ przytaczając stan faktyczny sprawy podkreślił, iż użytkownikiem ciągnika samochodowego marki DAF o numerze rej. [...], oraz naczepy o numerze rej. [...] w okresie od [...] grudnia 2007 r. do [...] czerwca 2009 r. był M.G., na podstawie umowy najmu z dnia [...] grudnia 2007 r. Zdaniem organu to on w myśl przepisów ustawy o transporcie drogowym wykonywał międzynarodowy transport drogowy rzeczy, na podstawie stosownych uprawnień transportowych tj. licencji Nt [...], do której zgłosił kontrolowany ciągnik samochodowy. Z. S.A. zleciły wykonanie przewozu materiału niebezpiecznego [...] firmie T. sp. z o. o. z siedzibą w B., która to podzleciła ten przewóz firmie P.H.U. E. E. S. (kopia zlecenie transportowego Nr [...] z dnia [...] października 2008 r.). Następnie firma P.H.U. E. E. S. zakład główny w R., filia: Spedycja w O., zleciła wykonanie tej usługi firmie M. G. – F. (kopia zlecenia transportowego Nr [...] z dnia [...] października 2008 r.). Za wykonaną usługę przedsiębiorca M.G. wystawił fakturę [...] z dnia [...] października 2008 r. na kwotę 4 202,60 zł brutto. Fakt ten M. G. również potwierdził w protokole przesłuchania z dnia [...] września 2009 r. Zeznał, iż wykonanie przewozu drogowego żywicy w roztworze na trasie N. w Niemczech zleciła mu firma P.H.U. E. E. S. Przewóz został wykonany w dniach [...]października 2008 r. a za wykonaną usługę wystawił fakturę VAT Nr [...]. Za wykonaną usługę firma P.H.U. E. E. S., wystawiła fakturę VAT Nr [...] w dniu [...] października 2008 r. na kwotę 4661,86 zł brutto firmie T. Sp. z o. o. w związku ze zleceniem [...]. E. S. potwierdziła ten stan faktyczny w oświadczeniu z dnia [...] września 2009 r. złożonym pod odpowiedzialnością karną. Organ w uzasadnieniu podkreślił, iż posiadana przez stronę licencja na międzynarodowy transport drogowy rzeczy nie uprawniała jej do wykonywania działalności w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy. Zdaniem organu, E. S. działając jako pośrednik naruszyła w związku z tym art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, nie posiadając odpowiedniej licencji. Na powyższą decyzję E. S. wniosła odwołanie, zarzucając decyzji naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 7 i 77 k.p.a. oraz błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że stroną jest E. S., prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą P.H.U. E., oraz błędne przyjęcie, że w niniejszej sprawie działała jako spedytor. Skarżąca wskazała, że pojazd marki DAF o nr rej. [...] został oddany w najem na czas określony za wynagrodzeniem, a zatem nie można było uznać, że podmiot oznaczony jako strona wykonywał przewóz. Skarżąca wskazała ponadto, że z dokumentu CMR wynikało, że jako przewoźnika wskazano P.H.U. E., a jako kolejnego przewoźnika – M. G., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Firma H., natomiast z dokumentu tego, jak i z faktur nr [...] oraz [...], nie wynikało by E. S. wykonywała spedycję. W tych okolicznościach E. S. nie musiała posiadać odrębnej licencji w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy – spedycji, działała bowiem jako przewoźnik zlecający drugiemu przewoźnikowi przewóz. Skarżąca zarzuciła błędną ocenę zeznań świadka M. G., gdyż jej zdaniem nie wynikało z nich, że E. S. działała jako pośrednik przy przewozie rzeczy - spedytor. Podkreślała, że z żadnych dokumentów zgromadzonych w sprawie (zlecenia, faktury, umowa) nie wynika by E. S. działała jako spedytor. Faktury wystawiono za usługę transportową, a nie na prowizję spedycyjną. Decyzją z dnia [...] marca 2010 r., Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu odnosząc się do zarzutów odwołania organ podkreślił, iż na wystawionych przez E. S. P.H.U. E. dokumentach pojawiało się określenie rodzaju wykonywanej działalności jako spedycja. Fakt, iż strona była spedytorem był wielokrotnie podniesiony w odwołaniu oraz w pismach z wyjaśnieniami składanych w toku postępowania administracyjnego. W aktach sprawy znajduje się też wysłane zlecenie transportowe nr [...] z dnia [...] października 2008 r., w którym jako zleceniobiorca, czyli podmiot faktycznie wykonujący przewóz wskazany był M. G. F., natomiast E. S., prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą P.H.U. E. - jako spedytor. Organ podkreślił, iż znowelizowane przepisy ustawy o transporcie drogowym nakładały od dnia [...] lipca 2006 r. obowiązek posiadania przez przedsiębiorcę wykonującego pośrednictwo przy przewozie rzeczy licencji na krajowy transport drogowy rzeczy. Jak ustalono w toku postępowania administracyjnego E. S., dysponowała licencją nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, która uprawniała ją do wykonywania działalności transportowej jako przewoźnika, ale nie była wystarczającym dokumentem do podjęcia działalności w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy. Organ wskazał, iż zgodnie z art. 12 ust. 1a ustawy o transporcie drogowym przedsiębiorca wykonujący pośrednictwo przy przewozie rzeczy oraz transport międzynarodowy powinien uzyskać licencję zarówno na wykonywanie międzynarodowego jak i krajowego transportu drogowego. Zdaniem organu odwoławczego z akt sprawy wynikało, iż działalność w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy była przez stronę wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły i nie miała charakteru jednorazowego powierzenia wykonania przewozu innemu przewoźnikowi. Na powyższą decyzję E. S. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając organowi naruszenie przepisów prawa materialnego, mających wpływ na wynik sprawy tj. lp.1.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, art. 5 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 3 lit. b powyższej ustawy poprzez błędne przyjęcie, że wykonywała usługi spedycyjne w sytuacji, gdy działała jako przewoźnik. Ponadto zarzucono naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez pominięcie przez organ obowiązku wyjaśnienia prawdy materialnej, jak również naruszenie art. 77 k.p.a. poprzez jedynie wybiórcze rozpatrzenie materiału dowodowego polegające na pominięciu niektórych dowodów. W konsekwencji podniesiono, że decyzja została skierowana do podmiotu, który nie jest stroną niniejszego postępowania, co winno skutkować jego umorzeniem. Dodatkowo, zdaniem skarżącej organy administracji publicznej opierając swoje rozstrzygnięcia na zeznaniach świadków wybiórczo oceniły materiał dowodowy sprawy, z którego treści nie wynikał fakt prowadzenia przez skarżącą działalności spedytora. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona niezasadna. Istotą sporu pomiędzy stronami jest to, czy skarżąca wykonywała usługę spedycji czy wyłącznie była przewoźnikiem, który zlecił przewóz następnemu przewoźnikowi. Jeżeli bowiem działalność gospodarcza była wykonywana przez E. S. w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy (art. 4 pkt 3 lit. b u.t.d.) to wówczas skarżąca musiałaby spełniać warunki podane w art. 12 ust. 1a u.t.d. co sprowadzałoby się do wymogu posiadania licencji spedycyjnej. W ocenie Sądu w składzie orzekającym organ administracji wykazał na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie, iż skarżąca faktycznie wykonała usługę w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy (spedycję). W dniu [...] października 2008 r. zostało wystawione przez T. sp. z o. o. z siedzibą w B. zlecenie transportowe nr [...] dla E. S. wykonującej działalność pod nazwą P.H.U. E. Zgodnie z tym dokumentem przedsiębiorca – E. S. - podjęła się wykonania usługi przewozu jednakże to zlecenie nie ograniczało przedsiębiorcy w zakresie rodzaju usługi. W tym czasie E. S. miała już zawarte z M. G. umowy najmu z dnia [...] grudnia 2007 r. na kontrolowany pojazd i cysternę przystosowaną do przewozu materiałów niebezpiecznych, na przewóz których otrzymała zlecenie od T. sp. z o. o. z siedzibą w B. Zgodnie z tymi umowami M. G. otrzymał do dyspozycji zarówno pojazd, jak i cysternę. Kolejnym ustaleniem organu administracji był dokument CMR, w którym jako przewoźnika określono P.H.U. E. E. S. z podaniem numerów rejestracyjnych kontrolowanego pojazdu i cysterny, a jako kolejnego przewoźnika firmę M.G. Po przeprowadzonej kontroli, na wezwanie organu administracji, E. S. złożyła odpowiedź sporządzoną przez siebie w dniu [...] grudnia 2008 r. W dacie składania owej odpowiedzi organ administracji zawiadomieniami z [...] października i z [...] grudnia 2008 r. powiadomił skarżącą, kolejno o wszczęciu postępowania w sprawie wykonywania przewozu bez licencji, a następnie, gdy skarżąca przedłożyła licencję na przewozy międzynarodowe, o wykonywaniu przewozów pojazdem niezgłoszonym do licencji. Broniąc się więc przed postawionym zarzutem wykonywania przewozu pojazdem niezgłoszonym do licencji (pierwszy zarzut o braku licencji stał się nieaktualny) skarżąca w swojej odpowiedzi przyznała, że nie zgłosiła do licencji kontrolowanego pojazdu aczkolwiek był jej własnością, gdyż to M. G., jako najemca tego pojazdu zgłosił go do swojej licencji. W tym zakresie poddawała w wątpliwość, czy możliwe było by dokonanie dwóch zgłoszeń tego samego pojazdu do dwóch różnych licencji. W związku z tym wyjaśniła, że przewoźnikiem był wyłącznie M. G., natomiast P.H.U. E. E. S. działając jako spedytor (podkreślenie skarżącej) na podstawie zlecenia transportowego z dnia [...] października 2008 r. podzleciła wykonanie usługi stałemu partnerowi gospodarczemu – firmie F.H.U. "M." M. G.. Powołując się także na dokument CMR tłumaczyła dlaczego wpisała siebie w rubryce "przewoźnik" wyjaśniając, iż wpis jest prawidłowy, bowiem rubryka ta jest miejscem, w którym wpisuje się również dane spedytora. Dalej skarżąca stwierdzała, że z tytułu zlecenia przez T. sp. z o. o. z siedzibą w B. wystawiła tej spółce fakturę nr [...], natomiast z tytułu zlecenia nr ZLC [...] z dnia [...] października 2008 r. wystawionego przez skarżącą firmie M. G. została wystawiona przez M. G. firmie E.S. faktura VAT nr [...] z dnia [...] października 2008 r. za wykonanie przewozu na rzecz spedytora (skarżącej). Jak stwierdzała skarżąca w omawianej odpowiedzi z porównania kwot na obu fakturach jasno wynika, że P.H.U. E. działał jako pośrednik otrzymując różnicę wynagrodzeń pomiędzy tymi fakturami. Podsumowując swoje stwierdzenia skarżąca podkreśliła, że przewoźnikiem był wyłącznie M. G. posiadając w użytkowaniu pojazd na podstawie umowy najmu zgłoszony do własnej licencji, a więc to on powinien być stroną postępowania. Wobec takiego stanowiska w sprawie organ administracji pismem z dnia [...] stycznia 2009 r. wezwał skarżącą do przedłożenia licencji zgodnej z wymaganiami art. 12 ust. 1 pkt 1a u.t.d. uprawniającej do działalność gospodarczej w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy. Na to wezwanie skarżąca przedłożyła odpowiedź z [...] stycznia 2009 r., w której stwierdziła, że wymaganej licencji nie posiadała lecz nie było to konieczne wobec posiadania licencji na przewozy międzynarodowe, która "konsumuje" licencję na transport drogowy krajowy. Zmieniła jednocześnie swoje poprzednie stanowisko stwierdzając, że zlecenie otrzymane od T. sp. z o. o. było wykonane przez dwóch przewoźników, z których kontrolowany był przewoźnik dalszy. Uwalniając się niejako od obowiązku pierwszego przewoźnika, którego to obowiązku nie mogła się podjąć ponieważ nie miała zgłoszonego do swojej licencji kontrolowanego pojazdu, podzleciła drugiemu przewoźnikowi – M. G. – wykonanie przewozu. Wskazując na dokument CMR wyprowadzała w związku z tym z niego odmienne stwierdzenie od uprzedniego twierdząc, że w tym dokumencie wpisano dwóch przewoźników firmę skarżącej i M. G. Podkreślała w związku z tym, że to nie jej firma była w rezultacie przewoźnikiem lecz M. G. Skutkiem przyznania przez skarżącą, że nie posiadała licencji na wykonywanie działalność gospodarcza w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy organ administracji zawiadomieniem z dnia [...] stycznia 2009 r. wszczął postępowanie administracyjne zakończone zaskarżoną decyzją. Ten niejako dodatkowy opis ustaleń organu administracji mieści się w granicach rozważań Sądu ponieważ zarówno w odwołaniu od decyzji organu I instancji, jak i w skardze podnoszono zasadność drugiego stanowiska skarżącej zajętego w postępowaniu administracyjnym z powołaniem się na niektóre dokumenty zawarte w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. Odnosząc się do zarzutów skargi należy w związku z tym zwrócić uwagę, iż faktycznie skarżąca otrzymała od T. sp. z o. o. z siedzibą w B. zlecenie nr [...] z dnia [...] października 2008 r. na transport materiałów niebezpiecznych. Skarżąca miała świadomość tego, że zlecenia tego wykonać nie może z dwóch powodów: pojazd właściwy do wykonania zlecenia został przez nią wynajęty M. G. i pojazd ten został ujęty w zgłoszeniu do licencji najemcy, a nie do licencji posiadanej przez skarżącą. W związku z tym skarżąca postawiona przed zarzutem niezgłoszenia do posiadanej licencji kontrolowanego pojazdu w swoim wyjaśnieniu z dnia [...] grudnia 2008 r. stanowczo i jednoznacznie stwierdzała, wskazując na umowy najmu, zlecenia transportowe, faktury i dokument CMR, że zlecenie transportowe i fakturę, które wystawiła dla firmy M. G. wystawiła działając jako spedytor, a nie jako przewoźnik. W świetle ustaleń organu administracji to stanowisko skarżącej znajduje uzasadnienie. Zgodnie z treścią zlecenia nr [...] skierowanego do M. G. skarżąca działała jako spedytor. Na zleceniu ujęto firmę skarżącej z jednoczesnym wskazaniem na filię spedycyjną jej przedsiębiorstwa – "filia: spedycja ul. K. [...]". Dla zleceniobiorcy (M. G.) określono, że zlecenie wykona pojazdami które były skontrolowane (nr rejestracyjne tych pojazdów). W zleceniu określono wysokość stawki frachtu spedytora wskazując okres płatności od daty otrzymania oryginalnych dokumentów CMR. Jednocześnie skarżąca w swoim pierwszym wyjaśnieniu podkreślała, że w rubryce "przewoźnik" wpisała swoje przedsiębiorstwo jako spedytora, gdyż jest to miejsce właściwe także dla wpisania danych spedytora. M.G. wystawił skarżącej fakturę nr [...] z dnia [...] października 2008 r. za wykonany przewóz stwierdzającą, że faktura została wystawiona za zlecenie ZLC [...], a więc za zlecenie wystawione przez skarżącą jako spedytora. Skarżąca otrzymała od swojego zleceniodawcy T. sp. z o. o. z siedzibą w B. z tytułu zlecenia nr [...] z dnia [...] października 2008 r. wynagrodzenie - faktura nr [...] z [...] października 2008 r. – określając się w tej fakturze również jako spedytora. W swoim pierwszym wyjaśnieniu zasadnie stwierdziła, że z porównania obu faktur daje się wyprowadzić jedyny wniosek, iż działała jako pośrednik, gdyż faktycznie otrzymała wynagrodzenie stanowiące różnicę pomiędzy obiema fakturami, stwierdzenie to potwierdziła oświadczeniem z dnia [...] września 2009 r. złożonym w Policji. W swoim drugim wyjaśnieniu zaprzeczała żeby wykonywała kontrolowany transport, wskazując na brak możliwości wykonania zlecenia T. sp. z o. o. ze względu na niezgłoszenie do posiadanej licencji kontrolowanych pojazdów. Należy więc z tego konsekwentnie wyciągnąć wniosek, że skarżąca nie była przewoźnikiem, a tym samym, w ocenie Sądu w składzie orzekającym, logiczne i trafne oraz uzasadnione było jej stwierdzenie w wyjaśnieniach z dnia [...] grudnia 2008 r. o tym, że w rubryce "przewoźnik" z braku rubryki o innej nazwie wpisała siebie jako spedytora. Ponieważ skarga stawiała decyzji wybiórcze potraktowanie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a więc dowolność rozstrzygnięcia, obowiązkiem Sądu było wskazanie na ustalenia organu administracji będące podstawą faktyczną wydanej decyzji. Organ odwoławczy co prawda nie wskazuje z dat i numerów wszystkich dokumentów, lecz odwołując się do ich nazw dał Sądowi możliwość zbadania zasadności dokonanych ustaleń. W ocenie Sądu w składzie orzekającym nie budzi wątpliwości fakt, że skarżąca w relacji gospodarczej z przedsiębiorcą M. G., udzielając temu przedsiębiorcy zlecenia na wykonanie kontrolowanego przewozu, działała jako spedytor. Późniejsze odmienne stanowisko skarżącej wynikało z nowej sytuacji procesowej powstałej na skutek pojawienia się nowego zarzutu – braku licencji uprawniającej do pośrednictwa przy przewozie rzeczy. Skład orzekający Sądu nie podzielił jednak tego stanowiska wobec dowodów składających się na ustalenia organu administracji, które zaprzeczają twierdzeniom skargi. W świetle przepisów ustawy o transporcie drogowym (art. 5 ust. 1) podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Pojęcie transportu drogowego obejmuje również, zgodnie z art. 4 pkt 3 lit. b) u.t.d., działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy. Należy w tym miejscu zwrócić uwagę, iż przepisy ustawy o transporcie drogowym odróżniają co najmniej dwa rodzaje tej działalności – przewóz rzeczy i pośrednictwo przy przewozie rzeczy. Dlatego pojęciem transportu drogowego, jako określonego rodzaju działalności gospodarczej, objęto również spedycję (pośrednictwo przy przewozie rzeczy) na co wskazuje także przepis art. 12 ust. 1a u.t.d. Zgodnie z tym przepisem na tę odrębną działalność gospodarczą wymagana jest licencja na krajowy transport drogowy rzeczy, którą można uzyskać po spełnieniu warunków wskazanych w tym przepisie. Jest natomiast poza sporem, że skarżąca wymaganej licencji nie posiadała. Tym samym nie można zgodzić się ze skargą, że posiadana przez skarżącą licencja na drogowe przewozy międzynarodowe rzeczy uprawniała ją również do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy, gdyż takich uprawnień nie można wywodzić z art. 12 ust. 2a u.t.d. Przepis ten daje uprawnienie do wykonywania przewozów w krajowym transporcie drogowym rzeczy na podstawie posiadanej przez przewoźnika licencji międzynarodowej, lecz nie daje uprawnienia do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy. Zatem stosownie do art. 92 ust. 1 skarżąca wykonywała inne czynności związane z przewozem naruszając warunki wymienione w tych przepisach co skutkowało nałożeniem kary pieniężnej w wysokości podanej przez lp. 1.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Sąd nie podzielił zarzutów skarżącej o naruszeniu przez organ administracji przepisów postępowania. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że organ administracji przeprowadził postępowanie wyjaśniając dokładnie stan faktyczny i prawny po zebraniu o rozpatrzeniu całego materiału dowodowego. Organ administracji nie dopuścił się również dowolności przy ocenie materiału dowodowego, gdyż uwzględnił wszystkie okoliczności i dowody zgromadzone w sprawie. To natomiast, że skarżąca interpretuje materiał sprawy odmiennie od organu, z pominięciem pewnych dokumentów, nie może uzasadniać trafności stawianych decyzji zarzutów. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.