VI SA/Wa 1181/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Zalewski po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia Głównego Inspektora Transportu Drogowego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 września 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 1181/14 zawieszające postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej w pełnej wysokości postanawia: uwzględnić zażalenie i uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 września 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 1181/14 Pismem z dnia 27 lutego 2014 r. M. K. (nazywany dalej "skarżącym") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej w pełnej wysokości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 11 września 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 1181/14, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., nazywanej dalej "p.p.s.a.") zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne, wskazując jako przesłankę pytanie prawne wystosowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 17 maja 2013 r. w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 201/13 w związku z powziętą wątpliwością co zgodności art. 13k ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1981 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2013 r. poz. 260) z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Sąd uznał, że treść pytania związana jest w całej rozciągłości z przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie oraz podstawą prawną kwestionowanej decyzji. Rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania. Pismem z dnia 23 października 2014 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (nazywany dalej "GITD") wniósł, na podstawie art. 194 § 1 p.p.s.a. zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 11 września 2014 r., zarzucając naruszenie art. 125 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, tj. błędne przyjęcie, że rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym. Na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. organ wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu zażalenia GITD zarzucił błędne zastosowanie przez Sąd art. 125 § 1 pkt 3 p.p.s.a., który nie uwzględnił faktu, że w dniu 10 września 2014 r. Trybunał Konstytucyjny w sprawie o sygn. akt P 36/13, po rozpoznaniu pytania prawnego, na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, postępowanie umorzył. W związku z powyższym w sprawie nie było podstaw do zawieszenia postępowania po 10 września 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do art. 195 § 2 p.p.s.a. jeżeli zażalenie jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i rozpoznać sprawę na nowo. W niniejszej sprawie Sąd, biorąc pod uwagę argumenty podniesione przez GITD w uzasadnieniu zażalenia na postanowienie z dnia 11 września 2014 r., uznał, że organ trafnie zarzucił błędne przyjęcie przez Sąd, że w sprawie zachodziły przesłanki zawieszenia postępowania sądowego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sprawa przed Trybunałem Konstytucyjnym, na którą powołał się Sąd, uznając ją za przesłankę zawieszenia postępowania sądowego, została zakończona postanowieniem Trybunału z dnia 10 września 2014 r., sygn. P 36/13, a zatem na dzień wydawania zaskarżonego postanowienia, tj. na dzień 11 września 2014 r. nie było podstaw do zawieszania postępowania z tejże przyczyny. Stąd też zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 11 września 2014 r. należało ocenić jako oczywiście uzasadnione i uchylić je w trybie art. 195 § 2 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.