VI SA/Wa 1187/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Protokolant Monika Staniszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2008 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych postanowił zawiesić postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie Decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2008 r. nakładającą na W. K. karę pieniężną w wysokości 3.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1 i art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.), jak również lp. 4.1 załącznika do tej ustawy, a także § 3 i § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych – Dz. U. Nr 151, poz. 1089 (dalej rozporządzenie). Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiła wykryta w trakcie kontroli drogowej okoliczność polegająca na nieumieszczeniu samoprzylepnej winiety w sposób trwały wewnątrz pojazdu w prawym dolnym rogu przedniej szyby, przy jednoczesnym okazaniu przez kierowcę odcina kontrolnego miesięcznej opłaty drogowej. W skardze na powyższą decyzję W. K. podniósł, iż kierowca nie mógł rozdzielić samoprzylepnej winiety od odcinka kontrolnego karty opłaty drogowej z powodu jej wadliwości i obawy przed jej zniszczeniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postanowieniem z dnia 7 listopada 2007 r. (sygn. akt III SA/Gd 325/07) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, mając za podstawę art. 193 Konstytucji RP, przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu następujące pytanie prawne: czy przepisy art. 92 ust. 1 w zw. z pkt 4.1 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2007 r., nr 125, poz. 874 ze zm.) są zgodne z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 2 Konstytucji RP w zakresie w jakim zrównują odpowiedzialność osób, które uiściły opłatę za przejazd po drogach krajowych, ale nie posiadały karty opłaty drogowej w pojeździe w czasie kontroli, z osobami które należnej opłaty za przejazd nie uiściły w ogóle. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. (dalej p.p.s.a.), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego nakładająca na skarżącego karę pieniężną w wysokości 3000 złotych za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Należy jednak zaznaczyć, iż w sprawie bezspornym jest, że w trakcie kontroli kierowca należącego do skarżącego pojazdu okazał funkcjonariuszowi kartę opłaty drogowej, jednakże nie była ona rozdzielona a winieta nie została umieszczona w sposób trwały w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu. Mając na względzie powyższe okoliczności Sąd uznał, iż w sytuacji w której przedmiotem pytania skierowanego do Trybunału Konstytucyjnego jest kwestia odpowiedzialności osób, które uiściły opłatę za przejazd po drogach krajowych, ale nie posiadały karty opłaty drogowej w pojeździe w czasie kontroli, z osobami, które należnej opłaty za przejazd nie uiściły w ogóle, w sprawie zachodzi przesłanka zawieszenia postępowania, o której mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. i tym samym w pełni uzasadnione jest jego zawieszenie do czasu zakończenia postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym. W ocenie Sądu, rozstrzygniecie powyższe podyktowane jest względami celowości, sprawiedliwości oraz ekonomiki procesowej. W szczególności zapobiega ewentualnemu późniejszemu wznowieniu postępowania administracyjnego w oparciu o przepis art. 145a kpa. Stwierdzenie zaś w toku postępowania sądowoadministracyjnego naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, obliguje Sąd do uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. Z tego względu Sąd na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.