VI SA/Wa 1197/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędzia WSA Dorota Wdowiak Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2007 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową oddala skargę W dniu 10 lutego 2005 r., w związku z informacją uzyskaną z Komendy Powiatowej Policji w P. dotyczącą wszczęcia przeciwko stronie skarżącej postępowania przygotowawczego przez Prokuraturę Rejonową w P., o czyn z art. 288 § 1 Kodeksu karnego, Komendant [...] Policji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej. Postępowanie to było związane z wydarzeniami mającymi miejsce w dniu 9 lutego 2005r. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego organ ten decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. cofnął stronie skarżącej pozwolenie na posiadanie broni palnej bojowej. W decyzji tej wskazano, że skarżący w dniu 9 lutego 2005 r. będąc w stanie nietrzeźwości posiadał przy sobie broń palną bojową. W wyniku rozpoznanego odwołania od decyzji, Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. W decyzji tej organ wskazał między innymi, że w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy niezbędne jest ponowne przesłuchanie świadka oraz funkcjonariuszy policji. W wyniku przeprowadzonego ponownego rozpatrzenia sprawy, decyzją z dnia [...] marca 2007 r. nr [...], na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 4 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) - cytowana dalej jako "ustawa o broni i amunicji" cofnięto stronie skarżącej pozwolenie na posiadanie broni palnej bojowej. W toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego ustalono, że postępowanie przygotowawcze przeprowadzone przez Prokuraturę Rejonową w P., w związku z wycofaniem przez osobę uprawnioną wniosku o ściganie, zostało w dniu [...] lutego 2005 r. umorzone. Z akt tego postępowania wynikało, że strona skarżąca pokryła koszty zniszczonego mienia. Ponadto organ pierwszej instancji ustalił, że w dniu 9 lutego 2005 r. strona skarżąca będąca w stanie pod wpływem alkoholu, posiadała przy sobie broń palną bojową. Tym samym organ przychylił się do zeznań złożonych przez policjantów dokonujących zatrzymania strony skarżącej w dniu 9 lutego 2005 r., jak również wziął pod uwagę wyniki badań strony skarżącej na zawartość alkoholu. Natomiast nie uwzględnił zeznań świadka, ze względu na łączące go ze stroną skarżącą relacje. Mając powyższe na uwadze, organ wskazał, że o ile samo wprowadzenie się w stan nietrzeźwości nie stanowi naruszenia prawa, o tyle niedopuszczalne jest wprowadzenie się w ten stan w przypadku posiadania przy sobie broni. Zdaniem organu, osoba pozostająca pod wpływem alkoholu ma ograniczoną zdolność oceny sytuacji. Zachodzi więc obawa, że może posługiwać się bronią w sytuacji tego nie wymagającej, w sposób niezgodny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Tym samym noszenie przez stronę skarżącą broni palnej bojowej w chwili znajdowania się w stanie nietrzeźwości stanowi przesłankę do cofnięcia tego pozwolenia. Organ ten wskazał również, że osoba pozostająca pod wpływem alkoholu ma ograniczoną zdolność oceny sytuacji. Zachodzi więc obawa, że może posługiwać się bronią w sytuacji tego nie wymagającej, w sposób niezgodny z interesem bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego. Tym samym, w ocenie organu, ustalony stan faktyczny wypełnia normę art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji. Od powyższej decyzji strona skarżąca złożyła odwołanie, w którym zarzuciła naruszenie art. 7, art. 107 § 3 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 z ze zm.) - cytowany dalej jako "k.p.a.", jak również art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji. W ocenie strony skarżącej funkcjonariusze policji nie potwierdzili w czasie składania zeznań faktu posiadania przez nią broni palnej bojowej w chwili zatrzymania. Zdaniem strony skarżącej, z zeznań tych wynika jedynie, że ujawniono broń przy zatrzymaniu. Jednocześnie nie zawierają żadnych informacji odnoszących się do obecności przy tym wydarzeniu osób trzecich. Okoliczność ta, w ocenie strony skarżącej jest istotna, gdyż przy zatrzymaniu były obecne inne osoby. Strona skarżąca podkreśliła również, że z zeznaniami tymi nie korespondują zeznania świadka, który zeznał, że wydał funkcjonariuszom broń sam, na ich polecenie z kasetki znajdującej się w pomieszczeniu zaplecza kawiarenki internetowej. Okoliczność ta świadczyć ma o prawidłowym przechowywaniu broni palnej bojowej przez stronę skarżącą. Co więcej, w ocenie strony skarżącej, przywołane przez organ zeznania funkcjonariuszy policji są wewnętrznie sprzeczne, gdyż w ich ocenie jednocześnie obezwładniali stronę skarżącą. Ponadto zdaniem strony skarżącej, dyskwalifikacja zeznań świadka, ze względu na jego bliskie kontakty z jej osobą jest niedopuszczalne. W ocenie strony skarżącej, takie działanie organu jest niezgodne z art. 80 k.p.a. Równocześnie strona skarżąca wskazała, że ustaleniom organu administracji polegającymi na noszeniu broni palnej bojowej w stanie po spożyciu alkoholu przeczy treść pisma Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia 29 września 2005 r. Z treści tego pisma wynika, że organ ten zaprzecza prowadzeniu wobec strony skarżącej postępowania w tym kierunku. Wobec powyższego, strona skarżąca daje rękojmię zgodnego z prawem posiadania broni palnej bojowej, a organ administracji publicznej nie dokonał właściwej, z punktu widzenia prawa procesowego, analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, Komendant Główny Policji wydał decyzję z dnia [...] maja 2007 r., którą utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W ocenie organu, w sposób właściwy w postępowaniu pierwszej instancji wyjaśniono zasadność zastosowanej podstawy prawnej. Element ten był niezbędny przy znajdujących się w aktach sprawy zeznaniach świadka oraz samej strony skarżącej. Zdaniem organu, z materiału dowodowego zebranego w sprawie jednoznacznie wynika, że strona skarżąca w dniu zdarzenia była w stanie nietrzeźwości. Organ ten dał również wiarę zeznaniom policjantów, z których wynika, że w momencie zatrzymania strona skarżąca miała przy sobie broń palną bojową. Zdaniem organu, wyjaśnienia te są bardziej spójne od złożonych w sprawie przez stronę skarżącą i świadka. Organ ten podkreślił, że strona skarżąca, w ocenie organu, jest mniej wiarygodna. Potwierdzeniem tego stanowiska ma być między innymi zapłacenie przez stronę skarżącą na rzecz właściciela sklepu komputerowego odszkodowania za wybite szyby, mimo, że ze złożonych przez nią zeznań wynika, że nie przyznała się do ich wybicia. Organ podkreślił, że brak wszczęcia postępowania w sprawie noszenia przez stronę skarżącą broni w stanie po spożyciu alkoholu przez właściwa jednostkę Policji prowadzącą postępowanie karne o czyn z art. 288 § 1 kodeksu karnego jest nieprawidłowością. Jednakże, w ocenie organu, brak skazania za wykroczenie z art. 51 ust. 2 pkt 4 ustawy o broni i amunicji nie stoi na przeszkodzie zastosowaniu w sprawie niniejszej art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, jeśli inne dowody potwierdzają fakt, że posiadacz broni nosił ją w stanie nietrzeźwości. Tym samym możliwe było prowadzenie przez organ niniejszego postępowania i wydanie decyzji o cofnięciu pozwolenia na taką broń. Jednocześnie zarzut strony skarżącej polegający na wewnętrznej sprzeczności zeznań funkcjonariuszy, jest słuszny, jednakże z zeznań tych wynika w sposób jednoznaczny, że broń została ujawniona przez jednego z nich. Wobec powyższego, organ utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Ponadto organ zgodził się z zarzutem strony skarżącej dotyczącym braku w notatkach funkcjonariuszy policji informacji wskazującej na obecność przy zatrzymaniu strony skarżącej osoby postronnej. Jednakże, w ocenie organu, kwestia ta została wyjaśniona na dalszym etapie postępowania administracyjnego. Od decyzji organu drugiej instancji, strona skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i wniosła ojej uchylenie. Podobnie jak w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 77 § 1 i art. 7 k.p.a. poprzez rozpatrzenie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie w sposób sprzeczny z tymi przepisami oraz niepodjęcie wszystkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności nieskonfrontowanie świadka oraz funkcjonariuszy policji. Strona skarżąca wskazała również, że w toku postępowania administracyjnego doszło do naruszenia art. 80 k.p.a., zasady swobodnej oceny dowodów. Ponadto w skardze zarzuciła organowi naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji. W ocenie strony skarżącej, zeznania policjantów interweniujących w dniu 9 lutego 2005 r. stanowiące podstawę ustaleń organu w tej sprawie, są niespójne. Osoby składające je, zmieniały i uzupełniały swoje stanowisko w sprawie w toku prowadzonego postępowania administracyjnego. Zdaniem strony skarżącej, wątpliwości budzi sposób w jaki funkcjonariusze policji uzupełniali swoje zeznania. Na poparcie tego zarzutu, strona skarżąca wskazała, że funkcjonariusze policji byli przesłuchiwani dzień po dniu, co w jej ocenie, umożliwiało im wzajemne konsultowanie się co do treści zeznań. Strona skarżąca wskazała również, że organ w dowolny sposób ocenił dowód w postaci zeznania świadka. W ocenie strony skarżącej, nie danie wiary zeznaniom świadka, z uwagi na fakt, że jego zeznania są odmienne od policjantów, jest niezgodne z art. 80 k.p.a. Strona skarżąca podkreśla, że zeznania świadka były, w przeciwieństwie do zeznań policjantów, spójne od samego początku. Ponadto, zeznania te nie były na etapie prowadzonego postępowania wyjaśniającego zmieniane. W odpowiedzi na skargę, Komendant Główny Policji wnosił o jej oddalenie podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreślił, że w toku postępowania administracyjnego policjanci konsekwentnie przedstawiali taką samą wersję wydarzeń, które miały miejsce w dniu 9 lutego 2005 r. Jednocześnie organ potwierdził fakt uzupełniania zeznań przez policjantów w toku postępowania. W ocenie organu okoliczność uzupełniania zeznań wynika z dwóch dowodów zebranych w sprawie. Mianowicie informacje przedstawione przez policjantów pochodzą z jednej strony z notatki służbowej, która ze swej istoty stanowi zwięzłą relację z przebiegu służby, a z drugiej zaś z przesłuchania wyżej wymienionych w charakterze świadków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2002 r., Nr 150, poz. 1270, zwanej dalej p.p.s.a.). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2007 roku utrzymująca w mocy decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] marca 2007 roku, którą cofnięto skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej bojowej. Materialną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z nim właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano nosi broń znajdując się w stanie po użyciu alkoholu, środka odurzającego lub substancji psychotropowej albo środka zastępczego. Oznacza to, że organ Policji nie tylko ma prawo, ale i obowiązek cofnąć pozwolenie na broń w sytuacji przewidzianej w tym przepisie. Bezsporne jest, iż w momencie zatrzymania w dniu 9 lutego 2005 roku skarżący był w stanie nietrzeźwym (vide sprawozdanie z 15 lutego 2005 r. z przeprowadzonych badań krwi, pobranej u skarżącego w dniu zatrzymania, które wykazały zawartość w niej 2,0 ‰ alkoholu etylowego). Spór dotyczy natomiast tego, czy w momencie zatrzymania skarżący miał przy sobie broń, czy też znajdowała się ona w kasetce na zapleczu kawiarenki internetowej i została wydana funkcjonariuszom na polecenie skarżącego. Według organu, który oparł się w tym względzie na zeznaniach funkcjonariuszy policji, skarżący w czasie zatrzymania miał przy sobie broń, natomiast niewiarygodne są zeznania świadka G. i wyjaśnienia skarżącego, że broń była w tym czasie zabezpieczona w specjalnej kasetce na zapleczu kawiarenki internetowej i po zatrzymaniu została wydana policjantom. Sąd podziela ocenę dowodów, dokonaną przez organ. Zgadza się z poglądem, wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż zeznania funkcjonariuszy są spójne ze sobą, poza tym świadkowie Ci nie mieli żadnego powodu, aby bezpodstawnie stawiać stronie zarzut posiadania broni w stanie po użyciu alkoholu. Natomiast wyjaśnienia skarżącego, chociaż poparte zeznaniami świadka G. nie zasługują na wiarę. Przede wszystkim, na co wskazał organ, świadek ten jest bliskim znajomym skarżącego, poza tym niezrozumiałe jest, dlaczego świadek ten miałby pytać policjantów co ma zrobić z bronią, która według jego zeznań znajdowała się w kasetce, do której nie miał dostępu, albowiem klucze od niej posiadał sam zatrzymany. Na podkreślenie zasługuje fakt, iż dopiero w skardze wyjaśnione zostało, iż skarżący przy pasku podtrzymującym spodnie miał kaburę na broń. Podanie tej okoliczności miało uwiarygodnić wersję przedstawioną przez świadka G., który, podobnie jak i sam skarżący, o tak ważnym szczególe nie wspomniał ani słowem w trakcie postępowania administracyjnego. Z tych też względów te wyjaśnienia skargi nie podważają prawidłowej oceny materiału dowodowego dokonanej przez organy Policji. Za niesporny należy uznać zarzut skargi, iż funkcjonariusze w trakcie postępowania zmieniali swoje zeznania. Faktem jest, iż w trakcie powtórnego przesłuchania uzupełnili swoje poprzednie zeznania o szczegóły, które nie były również ujawnione w notatce służbowej, ale było to podyktowane zaleceniem, zawartym w uzasadnieniu decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2006 roku, który uchylając decyzję wydaną w I instancji i kierując sprawę do ponownego rozpatrzenia zlecił dokładne zbadanie okoliczności zatrzymania skarżącego i ujawnienia przy nim broni. Fakt, że nie zostało wszczęte postępowanie karne dotyczące popełnienia przez skarżącego wykroczenia z art. 51 ust. 2 pkt 4 ustawy nie stanowi przeszkody dla ustalenia powyższych okoliczności w trakcie postępowania o cofnięcie pozwolenia na broń. Organy Policji władne były bowiem czynić ustalenia odnośnie noszenia przez skarżącego broni w stanie po użyciu alkoholu jako przesłanki wydanego rozstrzygnięcia. Reasumując, według oceny Sądu, organy Policji prawidłowo i wnikliwie przeprowadziły postępowanie w sprawie zgodnie z wymaganiami zawartymi w art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a., zaś uzasadnienia wydanych decyzji odpowiadają wymogom zawartym w art. 107 § 3 k.p.a. W świetle ustalonego przez organy Policji stanu faktycznego sprawy nie znajduje potwierdzenia zarzut skargi naruszenia prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji. Z tych to względów Sąd, na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.