VI SA/Wa 1197/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. sp. z o.o. z siedzibą w W. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi B. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] stycznia 2013 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym postanawia: odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy. Skarżąca – B. sp. z o.o. z siedzibą w W., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego, którą Sąd wyrokiem z 5 maja 2014 r. oddalił (k. 103 akt). Z zachowaniem terminu pełnomocnik skarżącej wniósł od powyższego rozstrzygnięcia skargę kasacyjną, która ostatecznie postanowieniem z 28 października 2015 r. została odrzucona z uwagi na nieuiszczenie od niej należnego wpisu (k. 219 akt). Na powyższe postanowienie skarżąca złożyła zażalenie, które Sąd postanowieniem z 15 stycznia 2016 r. odrzucił (k. 235 akt). Postanowienie z 15 stycznia 2016 r. skarżąca także zażaliła i wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata (art. 255 akt). Postanowieniem z 21 lipca 2016 r. Referendarz sądowy odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, gdyż uznał, że pomimo wezwania nie udokumentowała ona swojej sytuacji materialnej, bez czego niedopuszczalnym jest pozytywne rozpoznanie jej wniosku (k. 282 akt). Z zachowaniem terminu skarżąca wniosła sprzeciw wraz z żądaniem przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 86 i art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 718), dalej p.p.s.a. uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o jego przywrócenie i uczyni to w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, dokonując jednocześnie czynności, dla której określony był ów termin, a we wniosku uprawdopodobni okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu temu terminowi i uchybienie to powoduje dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego. Zgodnie zaś z treścią art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Na wstępie Sąd wyjaśnia, że złożenie wniosku o przywrócenie terminu uwarunkowane jest przede wszystkim tym, by termin do podjęcia czynności procesowej upłynął, ponieważ dopiero wówczas czynność taka staje się bezskuteczna (art. 85 p.p.s.a.). Niedopuszczalne jest więc żądanie przywrócenia terminu w sytuacji, gdy terminowi, o przywrócenie którego się wnosi, nie uchybiono. W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, że nie zaszła powyższa przesłanka. Skarżąca nie uchybiła terminowi do wniesienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bowiem przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi nie zakreślają żadnych terminów, które zawężałyby okres, w jakim można wystąpić z takim wnioskiem. Zgodnie z art. 243 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Z treści powołanego przepisu jednoznacznie wynika, że skarżąca ma możliwość złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy w każdym momencie postępowania sądowoadministracyjnego. W konsekwencji Sąd stwierdza, że żądanie skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o przyznanie prawa pomocy jest niedopuszczalne, a tym samym wniosek ów podlega odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 88 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.