VI SA/Wa 1206/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant ref. staż. Katarzyna Smaga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2010 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego - organ II instancji - decyzją z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 92 ust. 1 pkt 7, art. 92 ust. 2 pkt 2, art. 92 ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm), art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31.12.1985 r. ze zm.) oraz lp. 11.4.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym, art. 25 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz.U. z 2004r. Nr 92, poz. 879) po ponownym rozpatrzeniu sprawy ze skargi K. S. – skarżącego – na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego - organ I instancji - z [...] stycznia 2010 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 20000 złotych, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ I instancji ustalił, że podczas kontroli przeprowadzonej w przedsiębiorstwie skarżącego przez inspektorów transportu drogowego, wszczętej na podstawie imiennego upoważnienia do przeprowadzenia kontroli przez inspektorów wojewódzkiego inspektoratu transportu drogowego w [...] z dnia [...] października 2009 r. za okres od dnia [...] kwietnia 2009 r. do [...] czerwca 2009 r. nałożono karę pieniężną w związku z nieokazaniem wykresówek lub dokument potwierdzający fakt nieprowadzenia pojazdu. Powyższe opisane zostało w protokóle kontroli nr [...]. W odwołaniu pełnomocnik skarżącego wnosi o uchylenie przedmiotowej decyzji, zarzucając organowi I instancji naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. poprzez brak wskazania przepisu prawa materialnego. Nadto jego zdaniem doszło do naruszenia przepisów art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów. Nie wskazano konkretne dni, w których przedmiotowy pojazd nie pracował oraz niezastosowano art. 92a ust. 4 ustawy o transporcie drogowym, w sytuacji gdy strona nie miała wpływu na stwierdzone naruszenia. Błędnie zastosowano przepisu art. 14 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 poprzez przyjęcie, iż ww. przepis ma zastosowanie do strony niniejszego postępowania oraz błędnie ustalano stan faktyczny, bliżej nieokreślonego zdarzenia pochodzącego od świadka Pana S. C.. Wskazano, że zastosowano niekonstytucyjny przepis lp. 11.4 ust. 1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Ponadto załączono do odwołania potwierdzone za zgodność z oryginałem kserokopie pozwu o zapłatę kwoty pieniężnej w wysokości 2500 złotych, gdzie jako powoda wskazano S. C. a pozwanego Pana K. S.. W wyniku postępowania odwoławczego Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w całości decyzję organu I instancji. Jego zdaniem zgodnie z art. 92 ust. 1 pkt 2 i 8 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów ustawy o czasie pracy kierowców lub przepisów wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15000 złotych. Stosownie do przepisu art. 92 ust. 2 pkt 2 ustawy o transporcie drgowowym, suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli w przedsiębiorstwie nie może przekroczyć kwoty 30000 złotych. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z treścią lp. 11.4. ust. 1 załącznika do w/w ustawy, karą pieniężną w wysokości 500 złotych za każdy dzień, sankcjonuje za nieokazanie wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli drogowej w przedsiębiorstwie. Zgodnie z art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, przedsiębiorstwo przechowuje wykresówki i wydruki w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 15 ust. 1, w porządku chronologicznym oraz czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydaje ich kopie zainteresowanym kierowcom, na ich wniosek. Przedsiębiorstwo wydaje także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych wczytanych z kart kierowców oraz ich wydruki na papierze. Wykresówki, wydruki, oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. Stosownie do art. 25 ustawy o czasie pracy kierowców, pracodawca prowadzi ewidencję czasu pracy kierowców w formie: zapisów na wykresówkach; wydruków danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego; plików pobranych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego; innych dokumentów potwierdzających czas pracy i rodzaj wykonywanej czynności; rejestrów opracowanych na podstawie dokumentów, o których mowa w pkt 1-4. Ewidencję czasu pracy, o której mowa w ust. 1, pracodawca: udostępnia kierowcy na jego wniosek, przechowuje przez okres 3 lat po zakończeniu okresu nią objętego. Mając na uwadze powyższe należy zdaniem organu II instancji uznać, że "dokumentem potwierdzającym fakt nieprowadzenia pojazdu" będzie każdy akt pisemny lub zapis na komputerowym nośniku informacji, w oparciu o który organy inspekcji transportu drogowego będą mogły podczas kontroli w przedsiębiorstwie stwierdzić fakt nieprowadzenia przez kierowcę w określonym dniu pojazdu; w szczególności będą to rejestry, listy obecności, zaświadczenia lekarskie, wszelkie urządzenia biurowe występujące u przedsiębiorcy oraz karty chipowe. Jak wynika z potwierdzonej za zgodność z oryginałem kserokopii dokumentów: umowa o pracę z dnia [...] stycznia 2009 r., umowa o pracę z dnia [...] kwietnia 2009 r., oraz wykazu zatrudnionych pracowników, protokołu przesłuchania świadka z dnia [...] października 2009 r., Pan S. C. od dnia [...] stycznia 2009 r. do [...] lipca 2009 r. był zatrudniony przez przedsiębiorcę Pana K. S. na stanowisku kierowcy. Przedsiębiorca w okresie objętym kontrolą zatrudniał na stanowisku kierowcy Pana S. C. co zostało przez niego potwierdzone. Z potwierdzonej za zgodność z oryginałem kserokopii protokołu przesłuchania strony, przesłuchany w charakterze strony zeznaje on, iż "W okresie objętym kontrolą czyli od dnia [...] kwietnia 2009 r. do [...] czerwca 2009 r. Przedsiębiorstwo: [...] K. S. zatrudniało na podstawie umowy o pracę jednego kierowcę p. S. C.", zatem ten fakt należy zdaniem organu II instancji uznać za bezsporny i udowodniony. W wyniku przeprowadzonej w przedsiębiorstwie przez inspektorów transportu drogowego kontroli stwierdzono brak udokumentowania 40 dni zatrudniania Pana S. C. w sposób przepisany w art. 11.4. ust. 1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Kara pieniężna w wysokości 20000 (złotych, stanowiącą iloczyn stwierdzonych naruszeń (40) oraz przepisanej podstawy (500 złotych) należy uznać zdaniem organu II instancji za prawidłowo obliczoną. Zdaniem organu II instancji przeprowadzono postępowanie zgodnie z prawem i nie można podzielić zarzutów strony. Na powyższą decyzję strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze pełnomocnik strony skarżącej zarzuca naruszenie przepisów prawa, a w szczególności art. 7, art. 8, art. 7, art. 88 k.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, mających istotny wpływ na treść decyzji, w tym nie wyjaśnienie istoty sprawy, poprzez nie ustalenie w sposób nie budzący wątpliwości dni będących dniami wolnymi, w których przedmiotowy pojazd nie pracował. Zdaniem strony organ II instancji mógł zastosować w niniejszej sprawie art. 92a ust.4 ustawy o transporcie drogowym, bowiem okoliczności sprawy wskazują, że strona nie miała wpływu na powstanie naruszenia, co powinno skutkować brakiem wszczęcia postępowania, a wszczętego jego umorzeniem. Dodatkowo pełnomocnik skarżącego podnosi, iż w sprawie niewłaściwie zastosowano art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym, w sytuacji ustalenia, że stwierdzone naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń, których strona nie mogła przewidzieć. Ponadto zarzuca błędną interpretację i przez to niewłaściwe zastosowanie art. 14 ust.2 rozporządzenia (EWG) 3821/85 z dnia 20.12.1985 r. poprzez uznanie, że przepis ten ma zastosowanie do strony, z uwagi na to, iż przepis ten posługuje się niezdefiniowanym pojęciem "przedsiębiorstwa", w każdym razie innym niż zdefiniowanym pojęciem "przedsiębiorstwa transportowego", a nie użytego w przepisie art. 14 ust. 2 rozporządzenia. Organ podtrzymuje swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej także: p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 2 Konstytucji, Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Stosownie zaś do art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. W świetle powołanych wyżej przepisów decyzja administracyjna, a w szczególności, jak to ma miejsce w okolicznościach niniejszej sprawy, nakładająca na podmiot karę pieniężną jest oparta na obowiązującym przepisie prawa i zgodna z jego treścią. Zgodnie z art. 92 ust. 1 pkt 2 i 8 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów ustawy o czasie pracy kierowców lub przepisów wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15000 złotych. Stosownie do art. 92 ust. 2 pkt 2 ustawy o transporcie drogowowym, suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli w przedsiębiorstwie nie może przekroczyć kwoty 30000 złotych. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia zgodnie z ust. 4 art. 92 ustawy o transporcie drogowym określa załącznik do ustawy. Konsekwencją w/w przepisu jest treść lp. 11.4. ust. 1 załącznika do w/w ustawy, który karą pieniężną w wysokości 500 złotych za każdy dzień, sankcjonuje za nieokazanie wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli drogowej w przedsiębiorstwie. Przepis art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, wskazuje, że przedsiębiorstwo przechowuje wykresówki i wydruki w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 15 ust. 1, w porządku chronologicznym oraz czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydaje ich kopie zainteresowanym kierowcom, na ich wniosek. Przedsiębiorstwo wydaje także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych wczytanych z kart kierowców oraz ich wydruki na papierze. Wykresówki, wydruki, oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. Przedsiębiorca nie okazał na żądanie funkcjonariuszy inspekcji transportu drogowego dokumentów o których mowa w lp. 11.4 ust. 1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym za dni: [...] kwietnia 2009 r., [...] kwietnia 2009 r., [...] kwietnia 2009 r., [...] kwietnia 2009 r., [...] kwietnia 2009 r., [...] kwietnia 2009 r., [...] kwietnia 2009 r., [...] kwietnia 2009 r., [...] kwietnia 2009 r., [...] kwietnia 2009 r., [...] kwietnia 2009 r., [...] kwietnia 2009 r., [...] kwietnia 2009 r., [...] kwietnia 2009 r., [...] kwietnia 2009 r., [...] kwietnia 2009 r., [...] kwietnia 2009 r., [...] kwietnia 2009 r., [...] kwietnia 2009 r., [...] maja 2009 r., [...] maja 2009 r., [...] maja 2009 r., [...] maja 2009 r., [...] maja 2009 r., [...] maja 2009 r., [...] maja 2009 r., [...] maja 2009 r., [...] maja 2009 r., [...] maja 2009 r., [...] maja 2009 r., [...] maja 2009 r., [...] maja 2009 r., [...] maja 2009 r., [...] maja 2009 r., [...] maja 2009 r., [...] maja 2009 r., [...] maja 2009 r., [...] czerwca 2009 r., [...] czerwca 2009 r., [...] czerwca 2009 r. Kara pieniężna w wysokości 20000 (dwadzieścia tysięcy) złotych, stanowi iloczyn stwierdzonych naruszeń (40) oraz przepisanej podstawy (500 złotych) i jest zdaniem sądu prawidłowo obliczona. Decyzja z [...] stycznia 2010 r. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego zawiera wskazanie podstawy prawnej stanowiącej podstawę do orzeczenia kary pieniężnej tj. 11.4 ust. 1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, a więc zarzut naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. poprzez brak wskazania przepisu prawa materialnego jest bezzasadny. W niniejszej sprawie, zdaniem sądu, organ odwoławczy ustaleń faktycznych dokonał w oparciu o dowody w postaci zgromadzonych w toku kontroli działalności przedsiębiorcy dokumentów. Brak jest podstaw do odmówienia zeznaniom kierowcy Pana S. C. mocy dowodowej, bowiem są one spójne i nie sprzeczne z innymi dowodami zgromadzonymi w toku postępowania administracyjnego. O powyższym w szczególności świadczy fakt, iż jak wynika z poświadczonej przez pełnomocnika strony za zgodność z oryginałem kserokopii protokołu rozprawy, datowanego na [...] listopada 2009 r. oraz poświadczonej za zgodność z oryginałem kserokopii protokołu przesłuchania świadka z dnia [...] października 2009 r., składane przez Pana S. C. zeznania są tożsame. Z treści wspominanego powyżej protokołu rozprawy wynika możliwość nieuprawnionego zaboru wykresówek przez Pana S. C.. Zdaniem sądu organ odwoławczy słusznie uznaje, że powyższa okoliczność jest bez znaczenia dla treści rozstrzygnięcia wydanego w niniejszej sprawie. Brak jest wpływu na powstanie naruszenia lub brak możliwości przewidzenia powstania naruszenia musi realnie zaistnieć. Nie wystarczy tylko zakwestionować swoją odpowiedzialność. Wskazane w zebranym materiale dowodowym okoliczności popełnienia zarzucanych naruszeń były okolicznościami, do których zaistnienia przedsiębiorca nie powinien dopuścić. Na mocy art. 10 ust. 2-3 rozporządzenia 561/2006 przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców, o których mowa w ust. 1 w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszczają się kierowcy tego przedsiębiorstwa, nawet jeśli naruszenie takie miało miejsce na terytorium innego Państwa Członkowskiego lub w państwie trzecim. Tak więc naruszenie przepisów art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów nie miało miejsca. Wskazano konkretne dni, za które nie okazano dokumentów pracy bądź innych zajęć kierowcy (w tym także odpoczynku). Należy wskazać, iż okazana w toku kontroli wykresówka potwierdza fakt prowadzenia przez kierowcę pojazdu, we wskazanym w niej dniu. Fakt nieprowadzenia pojazdu może zostać potwierdzony każdym innym dokumentem. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, iż do przypisania odpowiedzialności przedsiębiorcy za realizację znamion lp. 11.4 ust. 1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym wystarczy obiektywne stwierdzenie co najmniej jednego dnia zatrudnienia kierowcy, nieobjętego ewidencją ww. dokumentów tj. wykresówka bądź dokumentem potwierdzającym fakt nieprowadzenia pojazdu. Zaświadczenia posiadają przymiot dokumentu, o którym mowa w przepisie lp. 11.4 ust. 1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, zatem okazanie tychże w toku kontroli przeprowadzonej w siedzibie przedsiębiorcy może potwierdzać okoliczność nieprowadzenia przez kierowcę pojazdu we wskazanym w nich okresie. Zaświadczenia posiadają przymiot dokumentu, o którym mowa w przepisie lp. 11.4 ust. 1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, zatem okazanie tychże w toku kontroli przeprowadzonej w siedzibie przedsiębiorcy może potwierdzać okoliczność nieprowadzenia przez kierowcę pojazdu we wskazanym w nich okresie. Wskazać należy, że przepis art. 92a ust. 4 ustawy o transporcie drogowym odnosi się wyłącznie do kontroli drogowej, nie odnajduje natomiast zastosowania w przypadku kontroli w siedzibie przedsiębiorcy. Zdaniem sądu organ prawidłowo uznał, że w powyższym stanie nie ma zastosowania treść art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. W przedmiotowej sprawie strona postępowania administracyjnego nie przedstawiła przed organem I i II instancji dowodów potwierdzających, że nie mogła przewidzieć zaistniałych naruszeń. Odnosząc się do zarzutu niekonstytucyjności przepisu lp. 11.4 ust. 1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, należy zauważyć, że gdy zdaniem strony akt prawny stanowiący podstawę wydania rozstrzygnięcia jest niezgodny z Konstytucją RP i w sprawie wyczerpano wszystkie środki prawne, skarga konstytucyjna, rozpatrywana jest przez Trybunał Konstytucyjny. Kary w transporcie drogowym określono w sposób sztywny w ramach poszczególnych przewinień, a decyzja wydawana na podstawie tych przepisów ma związany, a nie uznaniowy charakter. Zdaniem Sądu należy uznać, iż organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy administracji - rozstrzygając sprawę - oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.