VI SA/Wa 1208/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Protokolant Aneta Stefaniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2009 r. sprawy ze skargi D. M. i T. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym oddala skargę Decyzją z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] nakładającą na D. M. i T. M. prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą "T." s.c. karę pieniężną za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] lipca 2008 r. przy ul. B. w G., drodze powiatowej, inspektorzy transportu drogowego przeprowadzili kontrolę pojazdu członowego składającego się z dwuosiowego pojazdu samochodowego marki [...] o nr rej. [...]i trzyosiowej naczepy marki [...] o nr rej. [...]. Pojazd prowadził kierowca S. S.. Kontrolowanym pojazdem wykonywany był przejazd w ramach transportu drogowego rzeczy na trasie [...]. Zgodnie z okazanym dokumentem przewożona była masa asfaltowa o wadze 27,5 t. Pojazd członowy został skierowany na punkt kontroli w miejscowości [...], przy drodze krajowej nr [...] celem dokonania ważenia w miejscu legalizowanym. W wyniku dokonanego ważenia, po uwzględnieniu błędów i tolerancji, ustalono iż nacisk potrójnej osi naczepy wyniósł 27,78 t. Dokonano także pomiaru odległości pomiędzy osiami składowymi potrójnej osi naczepy i stwierdzono, że odległość pomiędzy osiami wynosi 1,32 m i 1,31 m. Ze względu na fakt, że ul. B. w G. jest drogą powiatową o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 ton, a w przypadku potrójnej osi pojazdów silnikowych, przyczep i naczep, przy odległości pomiędzy osiami składowymi większej niż 1,3 m i nie większej niż 1,4 m. dopuszczalna jest maksymalna suma nacisków osi do 21 t, a kierowca pojazdu podczas kontroli nie okazał zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchy drogowym, stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku o 5,98 t. Kierowca podpisał protokół kontroli bez uwag. Pismem z dnia [...] lipca 2008 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił D. M. i T. M. dalej zwanych skarżącymi, o wszczęciu postępowania administracyjnego w związku z przeprowadzoną kontrolą, pouczając stronę o treści art. 10 § 1 k.p.a. oraz wzywając do przedstawienia wskazanych w piśmie dokumentów. Skarżący pismem z dnia [...] sierpnia 2008 r. przesłali wymagane dokumenty. Jednocześnie skarżący wskazali, że w ich ocenie nie zostały naruszone przepisy dotyczące transportu drogowego, gdyż: - ogólny tonaż samochodu z naczepą nie został przekroczony, - kierowca nie ma wpływu na rozmieszczenie ładunku na naczepie, - ze względu na wysoką temperaturę masy asfaltowej załadunkiem zajmuje się wyłącznie wyznaczona osoba z firmy "S.", a kierowca nie może opuszczać kabiny samochodu, - tonaż ładunku ważony jest na wadze przemysłowej, z tego powodu nie ma możliwości zważenia poszczególnych osi, - ul. B. w G. jest ulicą w dzielnicy przemysłowej, - wyjazd z obwodnicy [...] na tą ulicę nie jest poprzedzony znakiem, że jest to droga o nacisku osi do 8 t, - wjazd i wyjazd do firmy "S." jest możliwy wyłącznie od ul. B.. Decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżących karę pieniężną w wysokości 16000 zł za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczalny ruch pojazdów o naciskach osi do 8 t dla potrójnej osim pojazdów silnikowych, przyczep i naczep, przy odległości pomiędzy osiami składowymi większej niż 1,3 m i nie większej niż 1,4 m. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13c ust. 1 pkt 1, art. 13g ust. 1 i 2, art. 40c ust. 1 i 2, art. 41 ust. 4, ust. 5 i ust. 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.) oraz lp. 6 pkt 6 lit. d) i e) załącznika nr 2, art. 61 ust. 2 pkt 1 i art. 64 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), § 5 ust. 1 pkt 3b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262 ze zm.) oraz art. 104 § 1 k.p.a. Organ, powołując się na właściwe punkty załącznika do ustawy o drogach publicznych, wyjaśnił, iż nałożona kara pieniężna odpowiada stwierdzonym podczas kontroli drogowej przekroczeniom dopuszczalnych nacisków osi na drogę o 5,81 t. Odnosząc się do wyjaśnień, jakie złożyli skarżący, organ wskazał, że w kontrolowanym przypadku w wyniku ważenia pojazdu członowego stwierdzono znaczne przekroczenie dopuszczalnego nacisku potrójnej osi naczepy, tak więc nie ma podstawy aby twierdzić, że "nie zostały naruszone przepisy dotyczące transportu drogowego". Organ I instancji podniósł, że ul. B. w G. jest drogą publiczną zaliczaną do sieci dróg powiatowych i do pojazdów poruszających się po niej mają zastosowanie przepisy ustawy o drogach publicznych. Wjazd z obwodnicy T. na ul. B. nie wymaga dodatkowego oznakowania, że jest to droga o nacisku osi do 8 t, gdyż zgodnie z art. 41 ust. 6 ustawy o drogach publicznych, drogi inne niż określone na podstawie ust. 4 i 5 stanowią sieć dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. Ponadto zauważył, iż nieprzekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu nie jest jednoznaczne z nieprzekroczeniem dopuszczalnych nacisków osi, gdyż dopuszczalna masa całkowita określona jest dla pojazdu, a dopuszczalne naciski osi dla danej drogi. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wnieśli o uchylenie przedmiotowej decyzji w całości ewentualnie uchylenie jej i przekazanie do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W ich ocenie organ I instancji naruszył art. 77 § 1 k.p.a., gdyż pomimo informacji uzyskanej od skarżących, iż załadunek masy asfaltowej należał do firmy S., nie zbadał czy ww. firma posiada zezwolenie, o którym mowa w art. 64 ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Także kierowca omawianego pojazdu podczas kontroli nie był wzywany do przedłożenia takiego zezwolenia. Skarżący ponieśli, iż kontrolowany pojazd w okresie [..] czerwiec – [...] październik jeździł na potrzeby firmy S., która dysponuje zezwoleniem na przejazd pojazdem nienormatywnym. Na dowód powyższego twierdzenia skarżący do odwołania załączyli kopię zaświadczenia z dnia [...] maja 2008 r. wystawionego przez S. S.A., w myśl którego kontrolowany pojazd w ww. okresie jeździł na potrzeby firmy S.. Jednocześnie, powołując się na treść art. 13g ust. 1b ustawy o drogach publicznych, skarżący wskazali, iż w przedmiotowej sprawie kierowca nie miał dostępu do załadunku, ani możliwości kontroli sposobu rozmieszczenia załadunku, a tym samym odpowiedzialność powinien ponieść nie podmiot wykonujący przejazd a nadawca transportu. Główny Inspektor Transportu Drogowego rozpoznając odwołanie, decyzją z dnia [...] maja 2009 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13g ust. 1, ust. 1a, ust. 2, art. 40c ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) oraz lp. 6 pkt 6 lit. d) i e) załącznika nr 2 do ww. ustawy, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym utrzymał w całości w mocy zaskarżoną decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2008 r. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Transportu Drogowego podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji I instancji. Ponadto, odnosząc się do argumentacji skarżących podniósł, to właśnie przewoźnik jest odpowiedzialny za ewentualne naruszenia tych regulacji. Jednocześnie organ odwoławczy podkreślił, iż zezwolenie na przejazd pojazdem nienormatywnym jest uprawnieniem osobistym, które nie może być przedmiotem obrotu prawnego, czy też użyczania między adresatem decyzji a osobą trzecią. Zezwolenie na przejazd pojazdem nienormatywnym reguluje prawa i obowiązki jedynie adresata decyzji. Stosownie do art. 64 ustawy o drogach publicznych właściwy organ wydaje zezwolenie na wniosek przedsiębiorcy. Strona postępowania administracyjnego możne je uzyskać jedynie w sposób pierwotny na drodze decyzji wydanej przez właściwy organ. W ocenie organu iż z zaświadczenia spółki S. nie wynika, by podmiot ten dysponował stosownym zezwoleniem. Z pisma tego wynika jedynie, że kontrolowany pojazd jeździł na potrzeby spółki S.. Ponadto organ podniósł, że okoliczności wskazane przez skarżącego nie mogą zwalniać go od odpowiedzialności. Przewoźnik powinien w taki sposób unormować system załadunku i swe relacje z kontrahentami by do naruszenia prawa nie doszło. Art. 13g ust. 1b ustawy o drogach publicznych przewiduje istotnie możliwość dodatkowego nakładania kar pieniężnych także na podmioty inne niż wykonujący przejazd - mianowicie na nadawcę, załadowcę lub spedytora ładunku. Niemniej jednak kara taka mogłaby być nałożona równolegle na te podmioty, a nie zamiast na podmiot wykonujący przewóz. W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący – D. M. i T. M. – wnieśli o uchylenie decyzji organu II instancji, zarzucając jej naruszenie art. 13g ust. 1 oraz art. 64 ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz art. 77 § 1 k.p.a. Skarżący powtórzyli swoją argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji I instancji. Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga wniesiona przez D. M. i T. M. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2009 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2008 r. nie naruszają prawa. Zgodnie z art. 61 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu oraz umieszcza się go w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę. Art. 4 pkt 25 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych stanowi natomiast, że pojazdem nienormatywnym jest pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach niniejszej ustawy, albo którego wymiary i masa wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach o ruchu drogowym, z wyłączeniem autobusów w zakresie nacisków osi. Ruch pojazdu lub zespołu pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, albo którego wymiary lub masa wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy, jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia (art. 64 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym). Za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym, zgodnie z art. 13g ustawy o drogach publicznych, wymierza się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej, w wysokości określonej w załączniku nr 2 do tej ustawy. Z powyższych unormowań wynika, iż w przypadku stwierdzenia podczas kontroli drogowej, że pojazd jest nienormatywny, służby kontrolujące mają obowiązek nałożyć karę pieniężną, a jej wysokość, odnoszona do wielkości stwierdzonego przekroczenia, jest ściśle określona. W niniejszej sprawie skarżący nie kwestionują ustaleń kontroli samych warunków ważenia. Służby Inspekcji Transportu Drogowego ustaliły, że pojazd skarżących, przewożący w momencie kontroli ładunek masy asfaltowej, przekraczał dopuszczalne parametry w zakresie dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę. Rodzaj i wielkość przekroczeń utrwalone zostały w protokole kontroli z dnia [...] lipca 2008 r. Kierowca kontrolowanego pojazdu nie zakwestionował wyników przeprowadzonego ważenia odmawiając powtórnego ważenia pojazdu, podpisał się pod protokołem kontroli, nie zgłaszając do niego żadnych uwag ani zastrzeżeń. A zatem zaakceptował ustalenia faktyczne, dotyczące wyników pomiarów i sposobu ich wykonania, dokonane przez organ kontrolujący. Naczelny Sąd Administracyjny w swoim orzecznictwie wielokrotnie wskazywał na walor dowodowy protokołu z kontroli drogowej, na okoliczność stwierdzonych przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego naruszeń przepisów ustawy o drogach publicznych. Skarżący w omawianej sprawie podnoszą, iż nie ponoszą odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia, albowiem winę za ich powstanie powinno ponieść przedsiębiorstwo S., na rzecz którego realizowany był kontrolowany przewóz. W ocenie Sądu ww. zarzuty są bezzasadne. Zgodnie z art. 13g ust. 1b ww. ustawy, karę pieniężną, o której mowa w ust. 1 tego przepisu, nakłada się na: 1. podmiot wykonujący przejazd; 2. nadawcę, załadowcę lub spedytora ładunku, jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Zezwolenie, o którym mowa w art. 13g ust. 1 w związku z treścią art. 64 ustawy – Prawo o ruchu drogowym winien uzyskać przedsiębiorca. Kara, o której mowa w ww. przepisie nakładana jest z tytułu braku przedmiotowego zezwolenia. Prawidłowo zatem adresatem decyzji nakładającej karę są skarżący. Podkreślić należy, że przewoźnik, jako użytkownik drogi odpowiada za nieprawidłowe jej użytkowanie, a tym jest przeciążenie pojazdu. Przewoźnikiem jest zaś prowadzący przedsiębiorstwo (zakład przewozowy) na własny rachunek: osoba fizyczna lub prawna, działająca w tym charakterze faktycznie, bez względu na rodzaj tytułu prawnego do pojazdu (własność, użytkowanie, dzierżawa, leasing). Ustalona i wymierzona - po dokonanej kontroli pojazdu - kara pieniężna stanowi skutek odpowiedzialności korzystającego z drogi publicznej przewoźnika za przejazd pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia i nie mają znaczenia podnoszone okoliczności związane z niewłaściwym załadowaniem towaru na pojazd przez firmę S. S.A. (załadowcę). W tym miejscu należy podkreślić, iż dopuszczone przez ustawodawcę nałożenie kary na nadawcę, załadowcę lub spedytora ładunku jest opcją dodatkową, niezależną od obligatoryjnego nałożenia kary na przedsiębiorcę, który – jak to zostało zaznaczone wyżej – jest podmiotem odpowiedzialnym za uzyskanie zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym i brak jest podstawy prawnej dla obciążania z tego tytułu innych podmiotów. Wyjątkiem jest sytuacja, o której mowa w art. 13g ust. 1 ww. ustawy, tj. gdy dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Ewentualne nałożenie kary na wymienione w tym przepisie podmioty nie wyłącza jednak odpowiedzialności administracyjnej przedsiębiorcy – przewoźnika – z tytułu braku przedmiotowego zezwolenia i jest od niej niezależna. W przedmiotowej sprawie istotne jest, czy zezwoleniem na przejazd pojazdem nienormatywnym legitymował się przewoźnik, a nie przedsiębiorca, który zlecił mu realizację przewozu. Należy wskazać, iż wbrew twierdzeniom skarżącego powoływane zaświadczenie wystawione przez S. S.A. w dniu [...] maja 2008 r. nie jest dowodem na posiadanie przez załadowcę zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym, o którym mowa w art. 64 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Co więcej załączona do odwołania od decyzji organu I instancji kserokopia zaświadczenia nawet nie uprawdopodobnia tej okoliczności. Z powyższego dokumentu wynika jedynie, iż kontrolowanym pojazdem w okresie od [..] czerwca 2008 r. do [...] października 2008 r. będą wykonywane przewozy na potrzeby przedsiębiorstwa S. S.A. Nadmienić należy, że jako podstawę prawną wydania tegoż zaświadczenia wskazano przepisy nieobowiązującego już w dniu jego wystawiania rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 sierpnia 2003 r. w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach (Dz. U. z 2003 r. Nr 161, poz. 1565). Podmiot wykonujący przejazd zobowiązany jest do przestrzegania wyznaczonych przepisami prawa ograniczeń w zakresie dopuszczalnych nacisków osi niezależnie od rodzaju przewożonego ładunku. Należy zwrócić uwagę, iż z treści art. 61 ust. 2 pkt 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, precyzującego, w jaki sposób należy dokonywać załadunku, wynika jednoznacznie, że ładunek na pojeździe umieszcza się w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogą. Już sam ruch pojazdu nienormatywnego po danej drodze publicznej wymaga zezwolenia. A zatem, przewoźnik przed rozpoczęciem przejazdu winien zbadać, czy pojazd odpowiada określonym normom. Dopracowanie się sprawnego systemu załadunku pojazdów, tak by nie przekraczane były normy wymagane przepisami o drogach publicznych, leży niewątpliwie w interesie przewoźnika, albowiem to on jest odpowiedzialny za ewentualne naruszenia tych regulacji. Podkreślić należy, iż odpowiedzialność za przekroczenie dopuszczalnych nacisków na osie jest odpowiedzialnością za skutek, ma charakter obiektywny i nie jest oparta na zasadzie winy, zatem sam wynik ważenia potwierdzający przekroczenia parametrów ustawowych wystarczał do nałożenia kar pieniężnych. Podnoszone przez skarżącego okoliczności, dotyczące zasad załadunku masy asfaltowej, nie mogły zatem być podstawą do wyłączenia jej odpowiedzialności. Wysokość kar za przekroczenie dopuszczalnych nacisków na osie pojazdu oraz dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu została określona w załączniku nr 2 do ustawy o drogach publicznych i organ nie ma też możliwości miarkowania ich wysokości, w zależności od okoliczności danej sprawy, w tym przypadku od rodzaju przewożonego towaru. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 lutego 2009 r. sygn. akt II GSK 760/08, przekroczenie dopuszczalnego nacisku osi pojazdu na drogę stanowi delikt administracyjny, zagrożony karą pieniężną przewidzianą w art. 40c u.d.p. (...) odpowiedzialność sprawcy z tytułu deliktu administracyjnego jest niezależna od kwestii winy. Innymi słowy, przekraczając dopuszczalny nacisk osi na drogę przewoźnik popełnia delikt nawet wówczas, gdy nie można mu przypisać winy. Przedsiębiorca wykonujący transport drogowy musi mieć świadomość nieuchronności ponoszenia konsekwencji w przypadkach wykonywania przewozu pojazdem nienormatywnym. Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy administracji - rozstrzygając sprawę - oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. W świetle niepodważonego przez skarżącego stanu faktycznego, zgodnie z którym kontrolowany pojazd był nienormatywny, zarówno w odniesieniu do nacisków na osie oraz prawidłowego zastosowania przez organ przepisów prawa, w tym prawidłowego łącznego wyliczenia kary za każde przekroczenie, zaskarżoną decyzję należało uznać za zgodną z prawem. Jednocześnie oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.