VI SA/Wa 121/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Maria Jagielska Asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.) Protokolant Aleksandra Borowiec-Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 marca 2006r. sprawy ze skargi H. Spółka jawna z siedzibą w G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2005 nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez skarżącą spółkę H. Spółka jawna z siedzibą w G. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] września 2005 r., nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 3.200,- złotych w zakresie kwestionowanej kary pieniężnej w kwocie 3.000,- złotych – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] lipca 2005 r., w miejscowości O., na drodze krajowej nr [...], około godz. 11:42, zatrzymano i przeprowadzono kontrolę samochodu ciężarowego marki [...] o nr rej. [...], należącego do skarżącej spółki handlowej, którym kierowca Pan T. Z. wykonywał przewóz na potrzeby własne przedsiębiorcy. Podczas przeprowadzonej kontroli pojazdu inspektor [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w [...] stwierdził, że kierowca przedstawił do kontroli miesięczną kartę opłaty drogowej seria i nr [...], ważną od [...].06.2005 do [...].07.2005, która nie była wypełniona w polu "Numer rejestracyjny". Ponadto inspektor WITD stwierdził, iż kierowca nie okazał do kontroli wykresówki z dnia [...] lipca 2005 r., oświadczając, iż w tym dniu nie prowadził pojazdu. W protokole stwierdzono ponadto, iż w trakcie przeprowadzania kontroli kierowca, po konsultacji z przedsiębiorcą, okazał do kontroli czyste wykresówki z wpisanym jedynie imieniem i nazwiskiem, datą i numerem rejestracyjnym bez zapisów aktywności, prędkości i długości drogi, na których brak było także ręcznych zapisów na odwrocie wykresówki, a także na których nie było pieczęci przedsiębiorcy. W protokole stwierdzono, iż kierowca odmówił podpisania protokołu (dowód: Protokół kontroli nr [...] z dnia [...] lipca 2005 r.; w aktach administracyjnych sprawy). Pismem z dnia [...] lipca 2005 r. strona skarżąca została zawiadomiona przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego o wszczęciu postępowania administracyjnego i pouczona o przysługującym jej na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. prawie do złożenia wyjaśnień przed wydaniem decyzji. W piśmie z dnia [...] lipca 2005 r. skarżąca spółka jawna, ustosunkowując się do zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego, stwierdziła, iż jeśli chodzi o zarzut nieokazania przez kierowcę wykresówek – strona nie wnosi żądnych uwag, a jedynie wyjaśnia, że kierowca w dniu kontroli zapomniał wziąć stosownego zaświadczenia o nieprowadzeniu pojazdu. Ustosunkowując się do zarzutu braku wpisania na karcie opłaty numeru rejestracyjnego – skarżąca spółka stwierdziła, że opłata za przejazd pojazdem o numerze rejestracyjnym [...] została wniesiona, a więc kwalifikacja tego uchybienia jako brak uiszczenia opłaty jest niezasadna. W tej sytuacji skarżąca wniosła o przekwalifikowanie stwierdzonego naruszenia na "przejazd z nieprawidłowo wypełnioną kartą opłaty po drogach krajowych" (wg Lp. 1.4.4. załącznika do ustawy o transporcie drogowym), co jest sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 500,- złotych. Skarżąca spółka nadmieniła, iż posiada dwa samochody ciężarowe, których używa do przewożenia towarów. Strona podniosła, że drugi z posiadanych samochodów o nr rej. [...] w czasie kontroli, tj. w dniu [...] lipca 2005 r. miał ważną kartę opłaty, a więc nie było żadnej możliwości manipulacji i użycia tej samej karty opłaty przez obydwa pojazdy. W konsekwencji ustaleń dokonanych w toku kontroli [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] wydał w dniu [...] września 2005 r. decyzję nr [...], na podstawie której – działając w oparciu o przepis art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2001 r. Nr 125, poz. 1371 ze zm.), a także na podstawie art. 15 ust. 7 rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.Urz. WE L 370 z 31 grudnia 1985 r.) o art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz.U. z 2004 r. Nr 92, poz. 879) oraz Lp. 1.4.1. i Lp. 1.11.11. ust. 1 lit. b) załącznika do ustawy o transporcie drogowym – nałożył na skarżącego karę pieniężną w łącznej wysokości 3.200,- złotych, w tym karę w wysokości 3.000,- złotych za brak uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych, oraz karę 200,- złotych z tytułu nieokazania wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli drogowej. W uzasadnieniu organ I instancji stwierdził, iż skarżący dopuścił się uchybienia polegającego na wykonywaniu przewozu na potrzeby własne bez posiadania w pojeździe dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych, albowiem okazana w toku kontroli karta opłaty za przejazd po drogach krajowych, jako niewypełniona w rubryce "Numer rejestracyjny", była nieważna w świetle przepisu § 5 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz.U. Nr 150, poz. 1684 ze zm.). Zdaniem organu okazana karta nie stanowi dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych, ponieważ przed rozpoczęciem przejazdu nie była wypełniona w powyższym zakresie, co daje możliwości wykorzystania karty w innym pojeździe, gdyż okazana karta w wyraźny sposób nie identyfikuje, do którego pojazdu została przeznaczona. Odnośnie drugiego z naruszeń organ wskazał, iż w dniu kontroli kierowca nie okazał wykresówki z dnia [...] lipca 2005 r., także dokumentu, który mógł stanowić zaświadczenie potwierdzające fakt nieprowadzenia przez kierowcę pojazdu w dniu [...] lipca 2005 r. Skarżąca spółka jawna w piśmie z dnia [...] września 2005 r. odwołała się od w/w decyzji organu I instancji do Głównego Inspektora Transportu Drogowego w części dotyczącej kary pieniężnej w wysokości 3.000,- zł z tytułu nieuiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Wnosząc o przekwalifikowanie stwierdzonego naruszenia na "przejazd z nieprawidłowo wypełnioną kartą opłaty po drogach krajowych", w rozumieniu przepisu Lp. 1.4.4. załącznika do ustawy o transporcie drogowym, strona zarzuciła organowi I instancji błędne ustalenie przyjęcie, iż brak wpisanego na karcie numeru rejestracyjnego kontrolowanego pojazdu stanowi brak uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Strona skarżąca podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko, uznając, iż uiściła opłatę za przejazd pojazdem o nr rejestracyjnym [...]. Do odwołania załączyła trzy odpisy winiet dotyczących pojazdów skarżącej spółki jawnej. W wyniku rozpatrzenia odwołania strony skarżącej Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2005 nr [...] - działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1 i 2, art. 92 ust. 1 i 4 w zw. z Lp. 1.4.1. załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. ustawy o transporcie drogowym, oraz § 4 i § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji powołując się na obowiązujące w tej materii przepisy prawa materialnego, w tym w szczególności ustawy o transporcie drogowym, oraz na wyniki przeprowadzonej w dniu [...] lipca 2005 r. kontroli pojazdu, stwierdził, iż w przedmiotowym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do uznania, iż w chwili kontroli doszło do naruszenia przepisów prawa w zakresie obowiązku uiszczania opłat za przejazd po drogach krajowych, albowiem w dniu kontroli kierowca pojazdu należącego do skarżącej spółki okazał miesięczną kartę opłaty, w której stwierdzono brak wpisu numeru rejestracyjnego pojazdu. W ocenie organu okazana w toku kontroli karta, nie zawierając wpisu numeru rejestracyjnego pojazdu – nie stanowi dowodu uiszczenia opłaty drogowej za przejazd po drogach krajowych. Zdaniem organu odwoławczego skutek prawny uiszczenia opłaty następuje nie przez sam fakt wykupienia odpowiedniej karty, ale dopiero przez jej wypełnienie w przewidziany prawem sposób. W ocenie organu dopiero bowiem z chwilą prawidłowego wypełnienia karta taka identyfikuje konkretny pojazd, którym jest wykonywany przejazd, stając się przez to dowodem uiszczenia stosownej opłaty, za ten właśnie przejazd. Zdaniem organu odwoławczego fakt, iż drugi pojazd strony skarżącej miał wykupioną kartę opłaty drogowej nie stanowi podstawy do zmiany rozstrzygnięcia, ponieważ na podstawie miesięcznej karty opłaty drogowej, na której nie wpisano numeru rejestracyjnego pojazdu przewóz może być wykonywany przez więcej niż jeden pojazd, przy czym powtórne wykorzystanie karty nie musi być dokonane przez tego samego przedsiębiorcę. W tej sytuacji karta taka nie może – według organu II instancji – stanowić dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Skarżąca spółka handlowa H. Spółka jawna z siedzibą w G., reprezentowana przez pełnomocnika procesowego w osobie radcy prawnego – działając za pośrednictwem organu odwoławczego - wniosła w dniu [...] grudnia 2005 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Strona skarżąca – wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji - zarzuciła organowi II instancji błędne zakwalifikowanie stwierdzonego naruszenia jako nieuiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. W ocenie strony gdyby ustawodawca traktował przewóz bez jakiejkolwiek karty opłaty na równi z przewozem z kartą nieprawidłowo wypełnioną, to obie te sytuacje opisałby i usankcjonował identyczną karą. Skoro tego nie uczynił i w załączniku do ustawy przewidział sankcję za wykonywanie transportu drogowego z nieprawidłowo wypełnioną kartą, to brak jest podstaw do uznania, że w przypadku karty nieprawidłowo wypełnionej będzie zasadne uznanie, iż skarżący nie uiścił opłaty. Zdaniem pełnomocnika skarżącej spółki jawnej, przedstawiając karty opłat drogowych wszystkich pojazdów będących w posiadaniu strony, skarżąca dowiodła, że uiściła opłatę, lecz nieprawidłowo wypełniła kartę opłaty. W tej sytuacji – według skarżącej – wymierzając karę w wysokości 3.000,- złotych organ dopuścił się oczywistego nadużycia, gdyż nie dowiódł, że strona nie uiściła opłaty. Zdaniem skarżącej spółki przedstawiając w toku kontroli nieprawidłowo wypełniona kartę opłaty, a następnie kartę opłaty na inny pojazd będący własnością strony, skarżąca udowodniła, że uiściła należną opłatę. W tej sytuacji właściwą karą byłaby kara w wysokości 500,- zł przewidziana w Lp. 1.4.4. załącznika do ustawy o transporcie drogowym. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy stwierdził, że w niniejszej sprawie karta opłaty nie zawierała wszystkich wymaganych wpisów, a więc na podstawie takiej karty nie można ustalić, że była ona wypełniona celem użycia wyłącznie dla potrzeb przewozów realizowanych ściśle określonym pojazdem w ściśle określonym przedziale czasowym. W konsekwencji organ odwoławczy przyjął, iż karta ta nie może stanowić dowodu uiszczania opłaty za przejazd po drogach krajowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Sąd administracyjny nie ocenia decyzji organu pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga spółki handlowej H. Spółka jawna z siedzibą w G. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego, jak również poprzedzająca ją decyzja organu I instancji z dnia [...] września 2005 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 3.000,- złotych za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych – nie naruszają prawa. Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym ustanawia obowiązek uiszczania opłat drogowych przez przedsiębiorców. Przepis art. 42 tej ustawy ustanawia sam obowiązek uiszczania opłat (ust. 1), określa zasady ustalania stawek opłat (ust. 2), jednostki w których opłata może być uiszczana (ust. 3, 4 i 5). Art. 42 ust. 7 cyt. ustawy zawiera również delegację ustawową dla ministra właściwego do spraw transportu do określenia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, w drodze rozporządzenia rodzaju i stawek opłaty za przejazd po drogach krajowych - zgodnie z zasadami określonymi w art. 42 ust. 2 ustawy, trybu jej wnoszenia i sposobu rozliczania w razie niewykorzystania, a także wzorów dokumentów potwierdzających wniesienie przedmiotowej opłaty. Korzystając z tego upoważnienia ustawowego Minister Infrastruktury wydał rozporządzenie z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych. W § 2 ust. 1 tego rozporządzenia organ ustalił rodzaje opłat: dobową, siedmiodniową, miesięczną, półroczną i roczną, a w § 2 ust. 2 ustanowił stawki opłat. W § 4 ust. 1 określił tryb wnoszenia opłaty: poprzez nabycie karty opłaty, która następnie ma zostać prawidłowo wypełniona według wskazań zawartych w § 5 przedmiotowego rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Wzory kart stanowią załączniki do rozporządzenia. Sposób wypełnienia kart określa szczegółowo § 5 rozporządzenia. Jak wynika z zestawienia § 5 ust. 1 i 2 kartę opłaty wypełnia co do zasady jednostka, o której mowa w art. 42 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym, niemniej w przypadku kart dobowych i siedmiodniowych – minister wskazał, iż w części dotyczącej numeru rejestracyjnego pojazdu oraz terminu ważności – karta może być wypełniona również przez przedsiębiorcę. Zgodnie z § 5 ust. 3 rozporządzenia kartę opłaty wypełnia się przed rozpoczęciem przejazdu przez wpisanie w odpowiednim miejscu numeru rejestracyjnego pojazdu, dat i godzin określających termin ważności karty, daty wydania karty oraz oznaczenie emisji spalin pojazdu samochodowego. Przepis § 5 ust. 6 omawianego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. stanowi, że karta niewypełniona lub wypełniona w inny sposób, niż określony w § 5 ustęp 1, 3-5, a także zawierająca poprawki, nie stanowi dokumentu potwierdzającego wniesienie opłaty. Konieczność wypełnienia karty w rubryce dotyczącej numeru rejestracyjnego pojazdu ustanowiona jest w ustępie 3 § 5 przedmiotowego aktu normatywnego. W ocenie Sądu należy przyjąć, że karta opłaty niewypełniona w rubryce dotyczącej numeru rejestracyjnego nie stanowi dowodu uiszczenia opłaty, albowiem w rozporządzeniu wyraźnie skutek taki jest przewidziany w § 5 ust. 6. Według Sądu podkreślenia wymaga również fakt, że w świetle unormowań przepisów art. 87 i art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym należy uznać, iż karę pieniężną nakłada się na przedsiębiorców za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Mając na względzie wskazane przepisy prawa materialnego oraz wyniki przeprowadzonej w dniu [...] lipca 2005 r. kontroli pojazdu należącego do skarżącej spółki - stwierdzić należy, iż w przedmiotowym stanie faktycznym zachodzą ewidentne przesłanki do uznania, iż w chwili kontroli doszło do naruszenia przepisów prawa w zakresie obowiązku uiszczania opłat za przejazd po drogach krajowych, albowiem w dniu kontroli na drodze krajowej nr [...] kierowca zatrzymanego pojazdu okazał do kontroli kartę opłaty, w której stwierdzono brak wpisu numeru rejestracyjnego pojazdu. W ocenie Sądu organy obu instancji zasadnie uznały, iż okazana w toku kontroli karta, nie zawierając wpisu numeru rejestracyjnego pojazdu – nie stanowi dowodu uiszczenia opłaty drogowej za przejazd po drogach krajowych. Orzekając w niniejszej sprawie Sąd miał na względzie, iż mogą zaistnieć przypadki, kiedy karta jest wypełniona nieprawidłowo, a jednak uznaje się, że opłata za przejazd została uiszczona i organ w konsekwencji wymierza karę tylko za nieprawidłowe wypełnienie karty w wysokości 500,- zł (vide: Lp. 1.4.4 załącznika do ustawy o transporcie drogowym). Sąd miał na względzie również fakt, iż ustawodawca nie wskazuje definicji nieprawidłowego wypełnienia karty opłaty, ani nie wskazuje, jakie sytuacje są nieprawidłowym wypełnieniem karty, a jakie są przykładem jej niewypełnienia, a tym samym nieuiszczenia opłaty. W ocenie Sądu każde uchybienie należy oceniać indywidualnie, kierując się wskazówką, że celem przepisów jest pobranie opłaty drogowej za każdy przejazd. Jeżeli więc karta jest wypełniona nieprawidłowo, ale nazwijmy to "skasowana" dla uiszczenia opłaty za konkretny przejazd, tzn. wypełniona w sposób uniemożliwiający jej powtórne użycie (dla innego pojazdu, w innym dniu, w innym okresie czasu, itp.), uchybienie należy traktować łagodniej i karać wg uregulowań Lp. 1.4.4. załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Gdy zaś karta jest wypełniona wadliwie w sposób, który umożliwia jej ponowne użycie lub nie pozwala na ustalenie, za który przejazd opłatę uiszczono (np. sytuacje, w których brak jest wskazania numeru rejestracyjnego pojazdu, lub występuje całkowity brak daty ważności karty, czy też, gdy karta została wypełniona po rozpoczęciu przejazdu), należy uznać, że opłata nie została uiszczona i karać za jej brak, wymierzając karę pieniężną w wysokości 3.000,- złotych (Lp. 1.4.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym). W sprawie niniejszej nie ulega wątpliwości, że przedsiębiorca wypełnił kartę w sposób wadliwy, sprzeczny z dyspozycją § 5 ust. 3 cyt. rozporządzenia, a w konsekwencji uniemożliwiający ustalenie, za który konkretny przejazd opłatę uiszczono. W ocenie Sądu należy uznać, iż swym działaniem organy obu instancji nie naruszyły zarówno przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz norm rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych, jak również nie dopuściły się obrazy przepisów postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., a także art. 80 i 107 § 3 k.p.a. Organy administracji obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i oficjalności (art. 7 i art. 77 k.p.a.). Organ odwoławczy, jak również organ I instancji, nie dopuściły się – w ocenie Sądu – obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), albowiem organy te oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Brak również jakichkolwiek podstaw do zarzucenia organom obu instancji naruszenia przepisu art. 107 § 1 i 3 k.p.a., albowiem decyzje wydane w niniejszej sprawie w sposób dokładny i jednoznaczny wskazują na podstawę faktyczną i prawną rozstrzygnięcia. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie można również uznać, iż przedstawiając w toku kontroli nieprawidłowo wypełnioną kartę opłaty, a następnie w trakcie dalszego postępowania administracyjnego - kartę opłaty przeznaczoną na inny pojazd, będący własnością strony - skarżąca spółka jawna udowodniła, że uiściła należną opłatę za przejazd po drogach krajowych kontrolowanym w dniu [...] lipca 2005 r. pojazdem o nr rejestracyjnym [...]. Należy podzielić bowiem ocenę Głównego Inspektora Transportu Drogowego, że na podstawie okazanej przez kierowcę karty nie można ustalić, że była ona wypełniona celem użycia wyłącznie dla potrzeb przewozów realizowanych ściśle określonym pojazdem, w ściśle określonym przedziale czasowym. W konsekwencji organ odwoławczy zasadnie – zdaniem Sądu - przyjął, iż okazana w dniu [...] lipca 2005 r. karta nie mogła stanowić dowodu uiszczania opłaty za przejazd po drogach krajowych. Jednocześnie wskazać należy, że - zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych – skutek prawny uiszczenia opłaty wywołuje tylko i wyłącznie posiadanie karty opłaty prawidłowej pod każdym względem, a więc odpowiedniej do wykonywanego przejazdu oraz wypełnionej w całości i bez poprawek (tak m.in. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie /w:/ wyroku z dnia 3 czerwca 2004 r., sygn. akt 6 II SA 737/03; podobnie: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2005 r., OSK 1875/04, nie publik.). W ocenie Sądu należy zwrócić uwagę, iż z przytoczonych w niniejszej sprawie przepisów prawa wynika, że uregulowania te wyraźnie ograniczają możliwości dowodowe kierującego pojazdem. Na nim spoczywa ciężar dowodu, że należna opłata została uiszczona, przy czym może on to uczynić tylko w jeden jedyny sposób – przez okazanie prawidłowo wypełnionej karty opłaty (tak również: Naczelny Sąd Administracyjny /w:/ wyroku z dnia 7 grudnia 2005 r., OSK 214/05, nie publik.). Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.