VI SA/Wa 1216/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie: WSA Magdalena Bosakirska (spr.) Asesor WSA Andrzej Wieczorek Protokolant Małgorzata Neudek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2005r. sprawy ze skargi H.Z. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu. Dnia [...] sierpnia 2003r. o na drodze krajowej nr [...] Inspektorzy Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w K. skontrolowali pojazd członowy [...] osiowy, ciągnik marki [...] nr rejestracyjny [...] z naczepą marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], wiozący żwir, należący do H.Z., prowadzony przez kierowcę J.J.. Jak wynika z protokołu inspektorzy dokonali ważenia pojazdu przenośnymi wagami do pomiarów statycznych. W wyniku ważenia stwierdzili, że nacisk na drugą oś wynosił [...]kN co dawało przekroczenie dopuszczalnego nacisku o [...]kN, nacisk na czwartą oś wynosił [...]kN co dawało przekroczenie o [...]kN zaś nacisk na piątą oś wynosił [...]kN co dawało przekroczenie o [...]kN, przy dopuszczalnej normie nacisku osi składowych [...]kN. Po dokonaniu pomiarów odległości osi przyjęto przy tym, że z uwagi na odległości między 3 i 4 oraz 4 i 5 osią - są to osie składowe o odległościach odpowiednio [...] m i [...] m. Masa pojazdu i naciski na pozostałe osie mieściły się w granicach dopuszczalnych norm. Kierowca pojazdu podpisał protokół bez uwag. Decyzją z dnia [...] listopada 2003r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad nałożył na H.Z. karę pieniężną w wysokości [...] zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Jako podstawę prawną decyzji wskazano z art. 13 ust.2a i 2b w związku art.18 ust.5 i art. 20 p.8 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000r., Nr 71, poz. 838 ze zm.) oraz lp. 5 p.1 lit.b, lp.5, p.4 lit.a, lp.5, p.4 lit.c tabeli będącej załącznikiem do wskazanej ustawy w związku z art.64 ust.1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. prawo o ruchu drogowym /Dz.U. z 2003r. nr 58 poz.515/ a także § 4 ust.1, § 5 ust.4, § 5 ust.5 p.3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 marca 2002r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. nr 32 z 2003r. poz.262) i art.104 § 1 KPA. W uzasadnieniu tej decyzji podano wyniki ważenia przeprowadzonego podczas kontroli w dniu [...] lipca 2002r. i stwierdzone wówczas przekroczenie dopuszczalnych parametrów pojazdu, stanowiące podstawę naliczenia opłaty. Ukarany H.Z. odwołał się od wskazanej decyzji. Kwestionował wyniki pomiarów odległości między osiami kontrolowanego pojazdu oraz brak danych o jakości i twardości podłoża, na którym ustawione były wagi. Dołączył do odwołania opinię rzeczoznawcy techniki motoryzacyjnej z dnia [...] i [...] grudnia 2003r., z której wynika, że odległość między osiami naczepy wynosi [...] mm. Podnosił, że skoro pomiary robione były niestarannie to i ważenie też musiało być niedokładne. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] lutego 2004r. nr [...] powołując się na art.138 § 1 p.2 w związku z art.127 § 3 i art.5 § 2 p.3 KPA oraz art.13 ust.2 a i 2b ustawy z 21 marca 1985r. o drogach publicznych, a także § 4 ust.1, § 5 ust.4, § 5 ust.5 p.4 cytowanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002r. uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej kary pieniężnej w wysokości [...] zł i obciążył stronę karą pieniężną w wysokości [...] zł za przekroczenie dopuszczalnego nacisku na II i V oś. W uzasadnieniu podał, że uznał dołączoną do odwołania opinię rzeczoznawcy i przyjął podane tam pomiary odległości między osiami. Ich przyjęcie spowodowało korektę wysokości kary, uchylenie decyzji w części dotyczącej wymierzenia kary za przekroczenia nacisku na osie składowe IV i V i wymierzenie kary w nowej wysokości [...] zł. Wyjaśnił także, że stanowisko ważenia odpowiada wymogom przewidzianym dla użytych wag, a prawidłowość przygotowania podłoża została potwierdzona w protokole pochylenia terenu przez uprawnionego geodetę. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego H.Z.. Wskazał na niedbałe zrobienie pomiarów odległości między osiami, podniósł, że w dniu kontroli temperatura wynosiła 29 st.C i asfalt był niestabilny, a pomiaru dokonywano dwukrotnie z innymi wynikami za każdym razem. Wskazał też, że w tabeli kar punktem granicznym dla wyższej stawki kary jest wielkość nacisku [...] kN, zaś w jego pojeździe stwierdzono nacisk [...] kN i ta wartość - [...] kN zadecydowała o zastosowaniu wyższej stawki kary - [...] zł zamiast [...] zł, którą to stawkę stosuje się przy przekroczeniu nacisku do [...] kN. Podniósł, że niemożliwe było dokonanie pomiarów z dokładnością do [...] kN. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podniósł, że ważenie odbywa się w dwóch etapach wtedy, kiedy ilość wag jest mniejsza niż ilość kół. Tak było w sprawie niniejszej, a pozostałe koła znajdowały się na podkładkach. Kara była wymierzona zgodnie z przepisami prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W związku z treścią art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 z 2002r. poz. 1270 z późn. zmianami, zwane dalej p.p.s.a./. Zgodnie z art.134 p.p.s.a. Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi i orzeka w granicach danej sprawy. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja narusza prawo. Jak wynika z zestawienia wyników pomiarów, zastosowanych w sprawie przepisów i uzasadnienia decyzji z dnia [...] lutego 2004r., intencją organu było odstąpienie od ukarania za przekroczenie nacisku na IV oś /kwota [...] zł w pierwszej decyzji/ i skorygowanie kary za przekroczenie nacisku na V oś /zamiast kwoty [...] zł wymierzonej w pierwszej decyzji – kwota [...] zł wymierzona w drugiej decyzji/. Daje to łączne obniżenie kary o [...] zł, a więc kara należna powinna wynosić [...] zł zamiast kary [...] zł. Zaskarżona decyzja z dnia [...] lutego 2004r., nie prowadzi jednak do takiego rezultatu. Skoro pierwsza decyzja z [...] listopada 2003r., uchylona została tylko w części co do [...] zł, to pozostała jej część, co do [...] zł nie została uchylona i pozostała w mocy. Gdy organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy nałożył ponownie karę [...] zł, to w obrocie prawnym pozostają dwie decyzje nakładające na skarżącego dwa razy karę po [...] zł /nieuchylona co do tej kwoty decyzja pierwsza i nakładająca tę kwotę decyzja druga/. Taka treść decyzji jest nieprawidłowa, sprzeczna z art.138 § 1 p.2 KPA i niezgodna ani ze stanem faktycznym ani z intencją organu, co wynika wprost z uzasadnienia drugiej decyzji. W tym stanie rzeczy zaskarżona decyzja podlega uchyleniu. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ prawidłowo zredaguje decyzję: tj. zgodnie z wymogami art.138 § 1 p.2 KPA uchyli całą pierwszą decyzję i wymierzy karę na nowo, uzasadniając jej wysokość. Zarzuty skargi dotyczące niedokładności ważenia Sąd uznał za gołosłowne, brak bowiem jakichkolwiek podstaw do ich uwzględnienia. Poszczególne kwoty kar związane są z określonymi ustawą granicami przekroczeń dopuszczalnych nacisków i mogą się zdarzyć sytuacje, że ustalona granica przekroczona jest nieznacznie, ale jednak przekroczona. Dopóki nie jest wykazana wadliwość ważenia, dopóty nie można przyjąć, że niewielkie przekroczenie wielkości granicznej związane jest tylko z niedokładnością ważenia. Takie nieprawidłowości nie były podnoszone ani wykazane przez skarżącego w postępowaniu administracyjnym i nie mogą obecnie prowadzić do podważenia decyzji. W tym stanie rzeczy działając na podstawie art. 145 § 1 p.1, lit.c p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł jak w sentencji. O niewykonywaniu uchylonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a.