VI SA/Wa 1216/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś - Rosińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Dorota Wdowiak Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2015 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącego A. S. kwotę 1617 (jeden tysiąc sześćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia 27 grudnia 2011 r. A. S. wystąpił do Urzędu Patentowego RP o udzielenie prawa ochronnego na oznaczenie słowne "Festiwal Piosenki i Ballady Filmowej Movie Themes and Ballads Festival". Decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. Urząd Patentowy RP odmówił udzielenia ochrony przedmiotowemu oznaczeniu na podstawie art. 131 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej ( Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 , ze .zm.), dalej p.w.p. Od decyzji wpłynął w dniu 16 stycznia 2014 r. do Urzędu Patentowego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. Urząd Patentowy RP działając na podstawie art. 245 ust.1 w związku z art. 129 ust. 1 pkt 2 i art. 129 ust 2 pkt 1 i pkt 2, art. 131 ust. 1 pkt 3 oraz art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p., po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji Urzędu Patentowego z dnia [...] grudnia 2013 r. o odmowie udzielenia prawa ochronnego na oznaczenie słowne "Festiwal Piosenki i Ballady Filmowej Movie Themes and Ballads Festival" zgłoszone w dniu 27 grudnia 2011 r. za numerem [...] przez A. S., T., orzekł o uchyleniu w całości zaskarżonej decyzji z dnia [...] grudnia 2013 r. i odmówił udzielenia prawa na podstawie art.129 ust. 1 pkt 2 i art. 129 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 art. 131 ust. 1 pkt 3 oraz art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. W uzasadnieniu organ stwierdził, że zgodnie z art.129 ust. 1 pkt 2 i 129 ust. 2 pkt 1 i 2 cytowanej wyżej ustawy prawo własności przemysłowej, istotą znaku towarowego jest zdolność odróżniania towarów lub usług jednego przedsiębiorstwa od towarów lub usług tego samego rodzaju innych przedsiębiorstw w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego. Znak towarowy powinien zatem posiadać ujętą abstrakcyjnie zdolność do odróżniania, oraz ocenianą w odniesieniu do towarów i usług, dla jakich został zgłoszony zdolność odróżniającą, tzn. posiadać dostateczne znamiona odróżniające. Znamion tych nie posiadają w szczególności takie oznaczenia, które w sposób bezpośredni informują o rodzaju, właściwościach, przeznaczeniu, przydatności towaru oraz takie oznaczenia, które ze swej istoty nie nadają się do odróżniania towarów lub usług dla których zostały zgłoszone. Przedmiotem oceny jest zawsze oznaczenie jako całość. Organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie zgłoszone oznaczenie nr [...] jest przeznaczone do oznaczania towarów zawartych w klasie: 16 tj. plakaty, foldery, materiały informacyjne i reklamowe, koperty, materiały piśmienne, nalepki, plansze, reprodukcje graficzne, materiały filmowe; usług w klasie 35 tj. reklama; w klasie 41 tj. nauczanie; kształcenie; rozrywka; działalność sportowa i kulturalna. Organ podkreślił, że zgłoszone oznaczenie "Festiwal Piosenki i Ballady Filmowej Movie Themes and Ballads Festival" jest jedynie słowne, a więc nie posiada żadnej wyróżniającej szaty graficznej w postaci np: fantazyjnej czcionki czy rysunku graficznego. Oznaczenie nie dysponuje również żadnym wyróżnikiem identyfikującym wskazane towary i usługi z ich oferentem. Oznaczenie składa się z czterech wyrazów, pisanych rozłącznie, tworzących jedno wspólne określenie "Festiwal Piosenki i Ballady Filmowej" mających konkretne znaczenie w języku polskim. Niniejszym wyrażenie "Festiwal Piosenki" zgodnie z internetowym słownikiem języka polskiego oznacza uroczystość złożoną z szeregu imprez artystycznych w połączeniu z wykonaniem krótkich utworów muzycznych z tekstem do śpiewania czyli piosenek" kolejno określenie "ballady filmowej" określa "gatunek filmowy o charakterze epicko - lirycznym, a wydarzenia koncentrują się głównie wokół osoby bohatera, którego charakterystyczny wizerunek zależy od emploi aktora a istotną rolę odgrywają w balladach filmowych światło, kolor i muzyka". Zdaniem organu oznaczenia jednocześnie ma charakter ogólnoinformacyjnego hasła reklamowego, wskazującego grupę odbiorców, do której kierowana jest oferta. Jest to zwrot bardzo banalny i brak w nim jakichkolwiek wyróżników, które mogłyby w świadomości konsumentów być powiązane z konkretnym oferentem. Wyrażenie Festiwal Piosenki i Ballady Filmowej należy do najprostszych komunikatów językowych, natychmiastowo zrozumiałych i bezpośrednio odczytywanych które jednoznacznie opisuje świadczone usługi w klasie 35 i 41 będą bezpośrednio związane z komunikatem jakie samo w sobie niesie hasło czyli wprost odnoszącego się do szerokiego wachlarza usług związanych z nauczaniem, rozrywką oraz reklamą, które będą ze sobą ściśle współpracować pełniąc nieodłączną funkcję. Ponadto oznaczenie wskazuje także bezpośrednio na rodzaj produkowanych towarów jako ze są to towary w klasie 16 oraz na przeznaczenie poprzez wyróżnienie iż wszystkie będą wytwarzane dla celów marketingowych przy organizacji Festiwalu Piosenki i Ballady Filmowej. Zdaniem organu umieszczenie określenia identycznego lecz pisanego w języku angielskim "Movie Themes and Ballads Festival" wzmacnia tym bardziej niedystynktywność oznaczenia stanowiącego w całkowitej formie odniesienie do połączenia wyrazów "festiwal Piosenki i Ballady Filmowej" jako wiadomo że będzie w ten sposób kierowane do ogółu społeczeństwa a także do szerszego gremium znającego język angielski. Ponadto, zgłoszony znak jest jedynie znakiem słownym i nie posiada żadnego charakterystycznego elementu graficznego, który mógłby mu nadać zdolność odróżniającą. Tak więc postać zgłoszonego oznaczenia w żaden sposób nie wyróżnia usług określonego przedsiębiorstwa od usług tego samego rodzaju innych podmiotów gospodarczych, zatem nie spełnia funkcji oznaczenia pochodzenia, co stanowi bezwzględną przesłankę przemawiająca za odmową udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy. Organ wskazał również, że zgodnie z art. 131 ust. 1 pkt 3 ustawy nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, których używanie może wprowadzić nabywców w błąd co do właściwości lub charakteru towaru. Przedmiotowy znak został również zgłoszony dla usług: "działalność sportowa" z klasy 41. Ponieważ usługi te nie dotyczą jakichkolwiek festiwali piosenki, stwierdzić trzeba, iż sygnowanie przez Zgłaszającego takich usług oznaczeniem Festiwal Piosenki i Ballady Filmowej Movie Themes and Ballads Festival może wprowadzać odbiorców w błąd, w szczególności co do charakteru tychże usług "działalność sportowa" sklasyfikowanych w klasie 41. Urząd Patentowy podtrzymał podstawę odmowy udzielenia prawa ochronnego na zgłoszony znak towarowy powołaną w decyzji z dnia [...] grudnia 2013 r. tj. art. 131 ust. 2 pkt. 1 ustawy Prawo własności przemysłowej. Zgodnie z tym przepisem nie udziela się prawa ochronnego na oznaczenia jeżeli zostały zgłoszone w złej wierze do Urzędu Patentowego w celu uzyskania ochrony. Zgłoszenie znaku towarowego w warunkach istnienia złej wiary jest bezwzględną przeszkodą rejestracji znaku towarowego. Organ wskazał, że prekursorem i organizatorem Festiwalu Piosenki i Ballady Filmowej jest Miasto T. W tworzenie tego projektu był zaangażowany m.in. A. S., co potwierdza dokument Zarządzenia nr 116 Prezydenta Miasta T. z dnia 20.06.2008r. w sprawie ustanowienia Pełnomocnika Prezydenta Miasta T. P. A. S., który sprawował funkcje Dyrektora Biura z czego jasno wynikają powierzone mu obowiązki, cele i działania. Z zarządzenia nr 193 Prezydenta Miasta T. z dnia 17.09.2008r. stanowiącego załącznik -Rozdział 3, wynika, że do funkcji Biura Miasta T., którego dyrektorem był Pan S. należy " prowadzenie działań wzbogacających i podnoszących atrakcyjność oferty kulturalnej T. z wykorzystaniem unikalnych walorów architektonicznych i historycznych obszaru TCM oraz współpraca z Biurem ESK 2016" z którymi ściśle związana jest organizacja imprez kulturalnych w tym docelowo Festiwalu Sztuki i Ballady Filmowej. W związku z powyższym zdaniem organu, działanie uprawnionego cechuje zła wiara potwierdzona ustalonymi zdarzeniami w sprawie w powiązaniu z obiektywną oceną działań A. S. jako pełnomocnika Prezydenta i zarazem Dyrektora Biura Miasta T., które było koordynatorem całej organizacji festiwalu. Pismem z dnia 31 marca 2015 r. A. S. reprezentowany przez adwokata M. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów: 1. Postępowania, które należy zakwalifikować jako stanowiące przyczynę do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ppsa, tj. wydanej z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w postaci: - art. 139 k.p.a. w związku z art. 244 § 1 i art. 245 ust. 1 p.w.p. poprzez ich niezastosowanie i w konsekwencji naruszenie przez organ zakazu reformationis in peius przejawiające się w wydaniu decyzji w wyniku złożenia przez stronę wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy na jej niekorzyść, albowiem odmowa udzielenia prawa w treści zaskarżonej decyzji nastąpiła na podstawie art. 129 ust. 1 pkt 2 oraz art. 129 ust. 2 pkt 1 i 2 p.w.p., a także art. 131 ust. 1 pkt 3 oraz art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p., zaś uchylona decyzja z dnia 2 grudnia 2013 r. została wydana jedynie na podstawie art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p., - art. 15 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i rozstrzygnięcie organu w oparciu o inne przepisy prawa materialnego niż w uchylonej decyzji, co doprowadziło do zmiany przedmiotu postępowania, zaś decyzja tak wydana narusza zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, - art. 9 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niepoinformowanie skarżącego o wpływie do Urzędu pisma G. G. z dnia 2 października 2012 r., z którym strona zapoznała się dopiero z własnej inicjatywy w trakcie przeglądania akt przedmiotowej sprawy, - art. 11 w związku z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niewyjaśnienie stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy przejawiające się w nieodniesieniu się organu do argumentów przedstawionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 16 stycznia 2014 r. w zakresie rzekomej złej wiary zgłaszającego, - art. 12 § 1 w związku z art. 35 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i działanie organu w sposób powierzchowny i opieszały, co potwierdza podejmowanie lub pozorowanie czynności przez organ jedynie w razie skierowania do niego pisma przez skarżącego, - art. 76 § 1 k.p.a. poprzez jego błędną interpretację i w konsekwencji zakwalifikowanie przez organ zbiorczo "umów, oświadczeń, zarządzeń" jako dokumentów urzędowych; 2. Prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w postaci: - art. 129 ust. 1 pkt 2 oraz art. 129 ust. 2 pkt 1 i 2 p.w.p. poprzez jego bezpodstawne zastosowanie i uznanie, że zgłoszone oznaczenie nie ma dostatecznych znamion odróżniających w sytuacji, gdy przeczy temu praktyka Urzędu w udzielaniu prawa ochrony składająca się na jego linię orzeczniczą, - art. 131 ust. 1 pkt 3 pwp poprzez jego bezpodstawne zastosowanie i uznanie przez organ, że przedmiotowe oznaczenie może wprowadzać odbiorców w błąd co do charakteru lub właściwości towaru w zakresie klasy 41 w sytuacji, gdy klasa ta obejmuje działalność sportową i kulturalną, - art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. poprzez jego bezpodstawne zastosowanie i uznanie przez organ, że przedmiotowe oznaczenie zostało zgłoszone w celu uzyskania ochrony w złej wierze jedynie na podstawie treści pisma zgłaszającego uwagi G. G. z dnia 2 października 2012 r. niepopartego żadnymi dowodami, - art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych poprzez jego błędną interpretację i bezpodstawne zastosowanie, a w konsekwencji uznanie przez organ, że przedmiotowe oznaczenie powstało w związku z czynnościami podejmowanymi przez skarżącego na podstawie stosunku pracy przy całkowitym pominięciu przez organ celu umowy o pracę i zgodnego zamiaru stron. Wobec powyższego skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji. Ponadto wniósł o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, w tym kosztów wpisu od skargi w kwocie 1 000,00 zł, opłaty od wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 16 stycznia 2014 r. w kwocie 100,00zł, zastępstwa procesowego obejmującego sześciokrotność stawki minimalnej wynikającej z treści § 18 ust. 1 pkt 1) lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości 3 600,00 zł z uwagi na niezbędny nakład pracy pełnomocnika, charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia, opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17,00 zł. W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął powyższe zarzuty, podkreślając że Urząd Patentowy w sposób jaskrawy naruszył zakaz reformationis in peius, co skutkowało wydaniem decyzji na niekorzyść strony, która złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Odmowa udzielenia prawa nastąpiła bowiem na podstawie art. 129 ust. 1 pkt 2 oraz art. 129 ust. 2 pkt 1 i 2, a także art. 131 ust. 1 pkt 3 oraz art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p., zaś uchylona decyzja z dnia 2 grudnia 2013 r. została wydana jedynie na podstawie art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. Powyższa obraza procedury generowała ponadto naruszenie przez organ przepisu art. 15 k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie Urzędu Patentowego w oparciu o inne przepisy prawa materialnego niż w uchylonej decyzji, co doprowadziło do zmiany przedmiotu postępowania. Zdaniem skarżącego, organ naruszył dyspozycję przepisu art. 77 § 1 w związku z art. 7 i art. 80 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Organ również nie wyjaśnił stronie zasadności przesłanek, którymi się kierował przy ocenie rzekomej złej wiary zgłaszającego, choć był do tego zobowiązany na podstawie art. 11 w związku z art. 107 § 3 k.p.a. Nie odniesiono się nawet w najmniejszym stopniu do argumentów przedstawionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 16 stycznia 2014 r., w którym powołano bogate orzecznictwo i poglądy doktryny. Odnosząc się do stanowiska organu, że zgłoszone oznaczenie nie ma dostatecznych znamion odróżniających, skarżący wskazał na praktykę Urzędu, który udzielił ochrony takim znakom słownym jak "Festiwal Kwiatów" (TOW: (111) 1326337), "W FESTIWAL" (TOW: (111) 14970), czy "FESTIWAL GUSTÓW FILMOWYCH" (TOW: (111) 220531). Skarżący podkreślił, że nigdzie w Europie, a tym bardziej w Polsce, nie organizuje się festiwalu o takiej nazwie, jaką posiada Festiwal Piosenki i Ballady Filmowej. Zarzut, że zgłoszony znak jest tylko "słowny" i nie wyróżnia go żadna szata graficzna przeczy praktyce Urzędu, który nie miał takiego zastrzeżenia do wspomnianych już znaków, jak też np. znaku słownego "LNIANY FESTIWAL" czy "FESTIWAL SMAKU " Natomiast piosenka i ballada filmowa nie jest oznaczeniem ogólnoinformacyjnym, albowiem wskazuje precyzyjnie na określone, zindywidualizowane i zdefiniowane fragmenty filmowej ścieżki muzycznej - piosenki i ballady, nie zaś ogólnie na "muzykę filmową", choć najprawdopodobniej i to oznaczenie byłoby dostatecznie odróżniające tę muzykę od innych jej rodzajów. W tym kontekście zupełnie chybiona jest analiza przedmiotowego oznaczenia poprzez rozbicie go na wyrażenia "Festiwal Piosenki" oraz "Ballada Filmowa", ponieważ należy je odczytywać jako całość - łącznie. Odnosząc się do zarzutu Urzędu, że przedmiotowe oznaczenie może wprowadzać odbiorców w błąd co do charakteru lub właściwości towaru w zakresie klasy 41, skarżący zauważył, że organ nie wziął pod uwagę, iż klasa ta obejmuje działalność sportową i kulturalną. Ponadto przedstawienie tego zarzutu dopiero na etapie rozpoznawania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy należy uznać za spóźnione. W ocenie skarżącego trudno również uznać, że przedmiotowe oznaczenie zostało zgłoszone w celu uzyskania ochrony w złej wierze w rozumieniu treści przepisu art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. Konkluzja ta jak podniósł skarżący została sformułowana jedynie na podstawie treści pisma zgłaszającego uwagi G. G. z dnia 2 października 2012 r., które nie zostało poparte żadnymi dowodami. Skarżący jasno podkreśla, że nie było żadnego przypadku, w którym pracownicy Urzędu Miasta T. cokolwiek by tworzyli albo wydawali w tym zakresie jakiekolwiek polecenia jego osobie. Poza tym w ocenie skarżącego, kompletnym nieporozumieniem jest zakwalifikowanie wyrażenia "Festiwal Piosenki i Ballady Filmowej Movie Themes and Ballads Festival", który stanowi zwrot informacyjny, jako utworu w rozumieniu przepisu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Skarżący stwierdził, że Urząd Patentowy RP całą konstrukcję, w ocenie skarżącego karkołomną, oparł jedynie o zapis zawarty w § 6.1 lit. f) Załącznika nr 1 do Zarządzenia nr 193 Prezydenta Miasta T. z dnia 17 września 2008 r. w sprawie ustalenia wewnętrznej struktury organizacyjnej i szczegółowego zakresu działania Biura T. Centrum Miasta, który brzmi "Do zadań Biura należy prowadzenie działań wzbogacających i podnoszących atrakcyjność oferty kulturalnej T. z wykorzystaniem unikalnych walorów architektonicznych i historycznych obszaru TCM oraz współpraca z Biurem ESK 2016." Niemożliwym jest wyprowadzenie z powyższego takiego oto wniosku, że do zakresu obowiązków skarżącego należało stworzenie utworu w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych w postaci znaku towarowego słownego "Festiwal Piosenki i Ballady Filmowej Movie Themes and Ballads Festival". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracji w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r.poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a."). Oceniając wydaną w sprawie decyzję Sąd doszedł do przekonania, że doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem skargi jest decyzja Urzędu Patentowego, który uchylił wydaną wcześniej decyzję i odmówił udzielenia prawa na podstawie art.129 ust. 1 pkt 2 i art. 129 ust 2 pkt 1 i pkt 2 art. 131 ust. 1 pkt.3 oraz art. 131 ust.2 pkt.1 ustawy z dnia ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej ( Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 , ze .zm., dalej p.w.p.). W ocenie orzekającego w niniejszej sprawie Sądu, Urząd Patentowy wydając zaskarżoną decyzję na skutek wniesionego wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy bezsprzecznie naruszył postanowienia art. 139 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. W przekonaniu Sądu kontrolowane rozstrzygniecie powyższą regulację narusza. Zakres zakazu informationis in peius wyraża się w tym, że organ odwoławczy nie może pogarszać - określonej decyzją organu pierwszej instancji - sytuacji prawnej strony odwołującej się. Strona odwołująca się powinna bowiem pozostawać w usprawiedliwionym przekonaniu, że wniesione przez nią odwołanie, jeżeli nie okaże się skuteczne, spowoduje co najwyżej utrzymanie jej dotychczasowej sytuacji prawnej ustalonej zaskarżoną decyzją, w żadnym zaś wypadku nie doprowadzi do jej pogorszenia. Jak podkreśla A. Wróbel "niekorzyść", o której mowa w art. 139, to obiektywne pogorszenie sytuacji prawnej strony odwołującej się wskutek wydania decyzji przez organ odwoławczy. O tym, czy pogorszenie takie nastąpi, przesądza zestawienie osnowy decyzji organu pierwszej instancji z projektowanym rozstrzygnięciem organu odwoławczego. W tej kwestii nie jest natomiast miarodajne żądanie odwołania, bowiem każda decyzja organu odwoławczego nieuwzględniająca żądania strony byłaby decyzją wydaną na niekorzyść strony odwołującej się, chociaż obiektywnie nie pogarszałaby jej sytuacji prawnej, np. decyzja utrzymująca w mocy zaskarżoną decyzję (A. Wróbel: Komentarz aktualizowany do art.139 Kodeksu postępowania administracyjnego pub. LEX/el 2015). W niniejszej sprawie skarżący wnosił o udzielenie prawa ochronnego na oznaczenie słowne "Festiwal Piosenki i Ballady Filmowej Movie Themes and Ballads Festival". Decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. Urząd Patentowy RP odmówił udzielenia ochrony przedmiotowemu oznaczeniu na podstawie art. 131 ust. 2 pkt 1 w/w ustawy p.w.p. podnosząc, że przedmiotowy znak został zgłoszony w złej wierze, albowiem koordynatorem Festiwalu było Miasto T., a skarżący jako Dyrektora Biura Miasta T., miał zajmować się sprawami organizacyjnymi. A zatem znak towarowy Festiwal Piosenki i Ballady Filmowej powstał w związku czynnościami podejmowanymi przez A. S. na podstawie stosunku pracy. A. S. znał plany swego pracodawcy dotyczące imprez kulturalnych związanych z miastem T. A. S. nie zgodził ze stanowiskiem organu, że istnieją podstawy do odmowy udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy na podstawie art. 131 ust. 2 pkt 1 w/w ustawy p.w.p., składając wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, w którym starał się wykazać, że jest pomysłodawcą i twórcą zgłoszonego znaku. Zaskarżoną do Sądu decyzją po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Urząd Patentowy jako podstawę odmowy udzielenia prawa ochronnego na zgłoszony znak towarowy wskazał poza art. 131 ust. 2 pkt 1 także art.129 ust. 1 pkt 2 i art. 129 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 art.131 ust. 1 pkt 3. Tym samym na skutek złożonego przez skarżącego wniosku o ponowne rozparzenie sprawy, organ rozszerzył podstawę odmowy udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy, wskazując że zgłoszony znak nie posiada znamion odróżniających, ma charakter ogólnoinformacyjny oraz że jego używanie może wprowadzić nabywców w błąd co do właściwości lub charakteru towaru. Powyższe w ocenie Sądu świadczy o naruszeniu przez organ art. 139 k.p.a. Bez znaczenia dla stwierdzonego uchybienia ma fakt, że organ informował skarżącego o naruszeniu powołanych przepisów, albowiem rozstrzygnięcie organu następuje w drodze decyzji, a nie pism informacyjnych. Niezależnie od powyższego w ocenie Sądu istotne wątpliwości budzi też sposób prowadzenia postępowania wyjaśniającego w niniejszej sprawie. Organ zupełnie pominął dowód przedstawiony przez skarżącego w postaci oświadczenia K. D. z dnia 28 listopada 2013 r. w którym stwierdził on, że pomysłodawcą, jedynym inicjatorem, autorem koncepcji jak i nazwy Festiwalu jest A. S. Organ zobowiązany był ocenić znaczenie tego oświadczenia w kontekście zarzucanego skarżącemu działania w warunkach złej wiary. Dlatego też Sąd działając na podstawie art. art. 145 § 1 pkt c) p. p. s. a. orzekł jak w sentencji. Jednocześnie Sąd – działając w oparciu o przepis art. 200 p.p.s.a. - zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego. Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013r. poz. 490). Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o zasądzenie wynagrodzenia na rzecz pełnomocnika w żądanej wysokości, mając na uwadze, że pełnomocnik reprezentował skarżącego dopiero na etapie postepowania sądowego. Sąd nie uwzględnił również wniosku pełnomocnika dotyczącego zwrotu kosztów podróży mając na uwadze treść art. 205 § 2 p.p.s.a.