VI SA/Wa 1216/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska po rozpoznaniu w dniu 21 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. S. o uzupełnienia postanowienia Sądu z 29 września 2016 r. poprzez orzeczenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy postanawia: uzupełnić postanowienie Sądu z 29 września 2016 r. w ten sposób, że dotychczasową sentencję oznacza jako pkt 1 i dodaje pkt 2 w brzmieniu "2. zasądzić od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz A. S. kwotę 120 złotych (słownie: sto dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego". Skarżący – A. S., reprezentowany przez adwokata, z zachowaniem trybu i terminu wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej WSA) skargę na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej (dalej organ). Sąd wyrokiem z 2 października 2015 r. w pkt 1 uwzględnił powyższą skargę, a w pkt 2 zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania. Pełnomocnik skarżącego – adwokat, z zachowaniem terminu wniósł zażalenie na pkt 2 ww. wyroku. W zażaleniu zgłosił również wniosek o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego według norm przypisanych z uwzględnieniem kosztów zastępstwa adwokackiego (k. 61 akt). Od zażalenia został uiszczony wpis w kwocie 100 złotych (k. 65 akt). Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 20 kwietnia 2016 r. (IIGZ 302/16) uwzględnił powyższe zażalenie. Przekazując Sądowi I instancji sprawę do ponownego rozpoznania w zakresie kosztów postępowania NSA polecił zasądzić na rzecz skarżącego od organu także zwrot wydatków profesjonalnego pełnomocnika z tytułu kosztów jego przejazdu do Sądu. Postanowieniem z 29 września 2016 r. WSA zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania w łącznej kwocie 1.793,80 złotych, na które złożyły się: 17 złotych poniesione tytułem opłaty skarbowej za udzielone adwokatowi pełnomocnictwo; wynagrodzenie adwokata przy uwzględnieniu, że nie może ono być jednak wyższe niż stawka opłaty określona w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia - 600 złotych oraz przy ustaleniu, że zaczął on reprezentować skarżącego dopiero przed sądem; a także koszty sądowe - 1.000 złotych oraz wydatki w udokumentowanej na rozprawie w wysokości 176,80 złotych, poniesione tytułem kosztu podróży do Sądu. Postanowienie to zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego 12 października 2016 r. (z.p.o. k. 119 akt). Nadanym na adres WSA dnia 13 października 2016 r. pismem pełnomocnik skarżącego wniósł o uzupełnienie postanowienia WSA z 29 września 2016 r. poprzez orzeczenie o zwrocie na rzecz skarżącego od organu kosztów postępowania zażaleniowego z uwzględnieniem zastępstwa adwokackiego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym (art. 157 § 2 p.p.s.a.). Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów (art. 157 § 3 p.p.s.a.). W myśl art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Sąd stwierdza, że w rozpoznawanym przypadku pełnomocnik skarżącego z zachowaniem terminu wniósł o uzupełnienie postanowienia WSA wydanego dnia 29 września 2016 r. w przedmiocie kosztów postępowania, i że wniosek ów dotyczy kosztów, których zwrot uprzednio zgłosił w zażaleniu na pkt 2 wyroku z 2 października 2015 r. W myśl art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji skarżącemu przysługuje od organu, który wydał zaskarżony akt (...) zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Stosownie do treści art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się m.in. wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata (...), koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Zasady ustalania wysokości przysługujących stronie należności oraz tryb przyznawania i sposób wypłacania tych należności określają przepisy odrębne. Przepisami, które mają zastosowanie w niniejszej sprawie, są regulacje zawarte w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2013 r. poz. 490). Zgodnie z unormowaniem § 18 ust. 1 pkt 2 lit. d tego rozporządzenia stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w postępowaniu zażaleniowym wynosi 120 złotych. Sąd zauważa przy tym, że adwokat nienależnie uiścił wpis od zażalenia na pkt 2 wyroku, tj. dotyczący zasądzenia kosztów postępowania. Stosownie bowiem do art. 227 § 2 p.p.s.a zażalenie na postanowienie w przedmiocie kosztów sądowych jest wolne od opłat. W związku z powyższym Sąd nie mógł uwzględnić rozpoznawanego wniosku w zakresie zasądzenia na rzecz skarżącego od organu 100 złotych tytułem uiszczonego wpisu od zażalenie. Wpis ten zostanie zwrócony skarżącemu jako nienależnie uiszczony odrębnym zarządzeniem. W związku z tym Sąd, mając powyższe na względzie oraz biorąc pod uwagę przepisy art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., a także § 18 ust. 1 pkt 2 lit. d ww. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r., na podstawie art. 157 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.