VI SA/Wa 1217/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2005 r. sprawy ze skargi J. G. i P. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym oddala skargę Decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 roku nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa , art. 61 ust. 1 i 11 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym /Dz.U. nr 58, poz. 515/, art. 13g ust. 1 oraz art. 40c ust. 1, art. 41 ust. 4, 5, i 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych /Dz.U.nr 71, poz. 838/, lp. 4 pkt 8 lit. c) i d), il. 4 pkt 7 lit. c) i d) załącznika do ustawy o drogach publicznych, utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2005 roku nr [...] o nałożeniu na J. G. i P. G. prowadzących działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod nazwą U. w M. kary pieniężnej w wysokości 10710.00 złotych. Decyzje obu organów zapadły w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne: W dniu [...] września 2004 roku, na drodze wojewódzkiej nr [...], w miejscowości [...] zatrzymany został do kontroli pojazd marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą o nr rej. [...] należący do P. i J. G., przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą U. w M. Droga wojewódzka nr [...], w miejscowości P. została zakwalifikowana do dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o naciskach osi do 78,4 kN. Pojazdem kierowanym przez A. S. wykonywany był transport kruszywa wapiennego. Po dokonaniu pomiaru nacisków osi i masy całkowitej pojazdu stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku na oś pojedynczą napędową o 28,31 kN /nacisk na oś wynosił 106,71 kN/ oraz na osie składowe osi wielokrotnej przy rozstawie od 1,30 m do 1,40 m o 77, 71 kN /suma nacisków na potrójną oś wielokrotną wynosiła 141,31 kN/ Powyższe dane wynikają z protokołu kontroli oraz protokołu ważenia pojazdu. Protokół kontroli został podpisany przez kierowcę pojazdu bez zastrzeżeń. Funkcjonariusze Inspekcji Transportu Drogowego weryfikują stan faktyczny zastany w chwili kontroli drogowej używając w tym celu urządzeń, które posiadają ważną legalizację. Wobec przekroczenia dopuszczalnych norm, na przedsiębiorców została nałożona kara pieniężna albowiem nie posiadali oni zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Zgodnie z art. 13g ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych za przejazd pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu / art. 61 ust. 1 i 11, art. 64 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym/ wymierza się w drodze decyzji administracyjnej karę pieniężną. Inspektorzy transportu drogowego nie posiadają swobody w zakresie wysokości nakładanej kary. Ich wysokość została precyzyjnie określona w załączniku nr 2 do ustawy o drogach publicznych. W niniejszej sprawie wysokość kary została ustalona na podstawie załącznika nr 2 lp.4 pkt 7 lit. c) i d), lp.4 pkt 8 lit. c) i d) do ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych. Kary zostały pomniejszone złotych 25% ze względu na zastosowanie w zespole pojazdów zwieszenia pneumatycznego. Łączna kara pieniężna wyniosła 10710,00 złotych. Na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2005 roku utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2005 roku skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli J. G. i P. G. wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji i uchylenie kary lub zmianę nałożonej kary o mniejszej dolegliwości ekonomicznej – karę upomnienia. W jej uzasadnieniu powoływali się na możliwość i powody przemieszczenia się ładunku, niewłaściwy załadunek, za które nie mogą ponosić odpowiedzialności, wskazywali na sposoby, jakie mogłyby zapobiegać takim przesunięciom. Podnieśli także zarzut braku wiarygodności pomiaru. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie powołując się na argumentacje zawartą w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W grę więc wchodzi kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z prawem materialnymi i przepisami procesowymi. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Naczelną zasadą postępowania administracyjnego jest zasada prawdy obiektywnej. Została ona wyrażona w art. 7 kpa. Z zasady tej wynika obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co jest niezbędnym elementem właściwego zastosowania normy prawa materialnego. Realizację tej zasady zapewniają przede wszystkim przepisy regulujące postępowanie dowodowe. Zgodnie z art. 77 § 1 kpa organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać materiał dowodowy, a więc podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego i następnie go rozpatrzyć. W niniejszej sprawie organ nie uchybił powyższej zasadzie. W zaskarżonej decyzji nastąpiło szczegółowe ustalenie stanu faktycznego sprawy. Organ przedstawił także argumentację na poparcie zajętego stanowiska. Materiał dowodowy został przez organ zgromadzony i rozpatrzony w sposób wyczerpujący. Pojazdy poruszające się po drogach publicznych muszą spełniać warunki określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego ich wyposażenia /Dz.U. nr 32, poz. 262 ze zm./. W razie przekroczenia parametrów lub innych warunków określonych przepisami rozporządzenia, przejazd pojazdu jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia. W razie stwierdzenia, że przejazd pojazdu nienormatywnego odbywa się bez zezwolenia, wymierza się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej, której wysokość precyzyjnie określa załącznik do ustawy. Wobec tego, że skarżący nie posiadał wymaganego zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym, zasadnym było obciążenie go kara pieniężną, której wysokość została wyliczona prawidłowo, na podstawie załącznika nr 2 do ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych /Dz.U. nr 71, poz. 838/. W rozpoznawanej sprawie organy trafnie przyjęły, że zatrzymany do kontroli samochód nie spełniał warunków technicznych. Dowodzą tego wyniki pomiarów zawarte w protokole kontroli. Stwierdzone przekroczenie jest ich wynikiem. Skarżący nie zakwestionował wyników pomiaru, wskazywał na powody przekroczenia nacisków osi. Podniósł także zarzut, co do wiarygodności dokonanego pomiaru przez organy kontrolne. Zdaniem sądu brak jest jakichkolwiek podstaw do zakwestionowania wyników kontroli jak i sposobu jej przeprowadzenia. Kontrolę prowadziły wyspecjalizowane służby drogowe, w obecności kierowcy kontrolowanego pojazdu. Kierowca nie zgłosił żadnych zastrzeżeń ani do sposobu dokonanych pomiarów, ani ustawienia pojazdu w czasie ich dokonywania a także konfiguracji placu. Protokół kontroli został podpisany przez kierowcę bez żadnych uwag. Przyrządy pomiarowe użyte w czasie kontroli posiadały legalizację, co wyklucza możliwość wystąpienia błędu. W świetle powyższych rozważań zarzuty skarżącego sąd uznał za nieuzasadnione. Odpowiedzialność przewidziana art. 13g ust. 1 ustawy publicznych dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych ma charakter obiektywny. Obciążenie przewoźnika karą pieniężną za przejazd pojazdem nienormatywnym jest obligatoryjna. Obowiązkiem organu administracyjnego nakładającego karę pieniężną jest wykazanie, że do przekroczenia dopuszczalnych norm doszło na skutek okoliczności zależnych czy zawinionych przez przewoźnika. W niniejszej sprawie organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne sprawy, należycie je rozpatrzyły, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej /art. 7 i 77 kpa/. To do obowiązków przewoźnika należy takie załadowanie towaru, aby pojazd nie przekraczał określonych prawem parametrów i nie stwarzał w związku z tym zagrożenia na drodze. Strona nie posiadała zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. W przypadku więc stwierdzenia przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi bez wymaganego zezwolenia, wymierza się karę pieniężną. Fakt nieprzekroczenia masy całkowitej nie jest okolicznością łagodzącą a oczekiwania strony, co do fakultatywnego traktowania przeciążonych pojazdów bezpodstawne. Biorąc powyższe pod uwagę i na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd orzekł jak w sentencji wyroku.