VI SA/Wa 1222/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Asesor WSA Andrzej Kuna Protokolant Łukasz Poprawski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2007 r. sprawy ze skargi B.A. Z.A. Spółka Jawna [...] w G. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie opinii w sprawie wniosku o udzielenie koncesji na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] Komendant Główny Policji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 kpa i art. 268a k.p.a. oraz art. 16 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 roku o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2005 r. Nr 145, poz. 1221), po rozpatrzeniu zażalenia Z. A. wspólnika "B. A., Z. A.Spółka jawna [...]", utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. nr [...] [...] marca 2007 r. w sprawie negatywnego zaopiniowania wniosku dot. udzielenia koncesji na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia realizowanych w formie bezpośredniej ochrony fizycznej. Rozstrzygnięcie Komendanta Głównego Policji zapadło w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne: W związku z prowadzonym przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji postępowaniem administracyjnym w sprawie wszczętej na wniosek "B. A., Z. A. Spółka jawna [...]" z siedzibą w G., o udzielenie koncesji na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia, Komendant Wojewódzki Policji w G. postanowił negatywnie zaopiniować wniosek, gdyż wspólnik spółki – Z.A. – nie daje rękojmi należytego wykonywania koncesjonowanej działalności przez Spółkę. Przeciwko niemu toczy się postępowanie karne o popełnienie czynu z art. 49 ustawy o ochronie osób i mienia, tj. prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia bez wymaganej koncesji. Wyrokiem Sądu Rejonowego G. w G. Wydział [...] Karny z dnia [...] sierpnia 2006 r. sygn. akt [...] Z. A. został uznany winnym czynu z art. 49 powyższej ustawy o ochronie osób i mienia, i skazany na karę grzywny oraz zakaz prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie ochrony osób i mienia na okres 5 lat od uprawomocnienia się wyroku. Ponadto, w Wydziale [...] Sądu Rejonowego G. toczyło się przeciwko Z. A. o wykroczenie z art. 57 § 1 k.k.s. (uporczywe nie wpłacanie w terminie podatku). Komendant Główny Policji po przeprowadzeniu postępowania i ponownym rozpatrzeniu sprawy stwierdził, iż zebrany materiał dowodowy wykluczył poręczenie przez organy Policji, iż wnioskująca spółka jawna zasługuje na pozytywną opinię w sprawie wniosku na przyznanie jej koncesji na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia. Przeciwko wspólnikowi tej spółki – Z. A. toczy się postępowanie karne o prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie osób i mienia bez wymaganej prawem koncesji. Prowadzenie wobec wspólnika spółki, który na podstawie art. 29 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94, poz. 1037) jest uprawniony do jej reprezentowania, postępowania karnego należy do ustaleń faktycznych. Okoliczność ta nie jest kwestią obojętną dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Fakt ten uniemożliwia wydanie pozytywnej opinii. Zdaniem organu, osoby reprezentujące przedsiębiorstwo ubiegające się o udzielenie koncesji na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie ochrony osób i mienia, powinny posiadać nieskazitelną opinię i przestrzegać porządku prawnego. Nieposzlakowana opinia takich osób ma rekomendować firmę świadczącą usługi w zakresie ochrony osób i mienia, iż będzie prowadzić koncesjonowaną działalność w sposób niezagrażający bezpieczeństwu państwa i obywateli. Skargę, określoną jako zażalenie na powyższe postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2007 r. utrzymujące w mocy postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] marca 2007 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła B. A., Z. A.Spółka jawna [...] z siedzibą w G., wnosząc o jego uchylenie postanowienia i przekazanie go do Prezesa Rady Ministrów. W skardze zawarto również szereg zarzutów i żądań wobec różnych osób i urzędów. W piśmie procesowym z dnia 17 września 2007 r. skarżąca złożyła wniosek o odroczenie rozprawy do czasu zakończenia spraw związanych z przedmiotową sprawą oraz zmianami na stanowisku Komendanta Głównego Policji i Rzecznika Dyscyplinarnego Prokuratora Apelacyjnego w G.. Do pisma załączyła kopie różnych pism, jakie składał Z. A. w innych urzędach i organach. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosił o jej oddalenie. Podtrzymał argumenty przemawiające przeciwko pozytywnej opinii w sprawie wniosku. Odnosząc się do zarzutów podnoszonych w skardze dotyczących rzekomych nadużyć przez funkcjonariuszy publicznych stwierdził, że nie mają one żadnego związku z przedmiotem rozstrzygnięcia a ponadto były już wyjaśniane stronie. Na rozprawie, pełnomocnik organu wnosił o nieuwzględnianie wniosku o odroczenie rozprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Kontrolując zaskarżone postanowienie z punktu widzenia powyższych zasad sąd nie stwierdził naruszenia prawa i uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy podkreślić, iż przedmiotem rozpoznania jest skarga na postanowienie w sprawie negatywnego zaopiniowania wniosku w sprawie udzielenia koncesji na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie ochrony osób i mienia. Przepisy ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 145, poz. 1221 ze zm.) określają m.in. zasady prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia oraz wymagane kwalifikacje i uprawnienia pracowników ochrony. Zgodnie z art. 16 ustawy Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, po zasięgnięciu opinii właściwego komendanta wojewódzkiego Policji jest właściwy do udzielenia, odmowy udzielenia, ograniczenia zakresu działalności gospodarczej lub formy usług oraz cofania koncesji na działalność gospodarczą w zakresie usług ochrony osób i mienia. Opinia, o jakiej mowa w ww. przepisie, wydawana jest w trybie art. 106 § 5 k.p.a. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 grudnia 2002 r. (sygn. akt II SA 776/01, LEX nr 157671) postanowienie (opinia) wydane w trybie art. 16 ustawy o ochronie osób i mienia ma charakter rozstrzygnięcia wydanego w ramach uznania administracyjnego. W odniesieniu do takich orzeczeń administracyjnych zakres kontroli ich zgodności z prawem dokonywany przez sąd administracyjny jest ograniczony. Sąd kontroluje jedynie kwestie proceduralne, a w szczególności uzasadnienie takiego postanowienia. Może ono być zakwestionowane wówczas, jeżeli nosi cechę dowolności, narusza przepisy postępowania administracyjnego dotyczące obowiązku dokładnego wyjaśnienia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego w sprawie. W ustawie o ochronie osób i mienia nie podano przesłanek jakimi powinien kierować się organ uprawniony do wydawania licencji, opiniując zamiar organu koncesyjnego w przedmiocie udzielenia, odmowy udzielenia, ograniczenia zakresu działalności gospodarczej lub formy usług oraz cofnięcia koncesji na działalność gospodarczą w zakresie usług ochrony osób i mienia. Przedsiębiorca, który uzyska koncesję na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia uczestniczy w realizacji zadań państwa w zakresie zapewnienia ładu i bezpieczeństwa publicznego. Zatem właściwy organ współdziałający jest zobowiązany w oparciu o uzyskane informacje przeprowadzić analizę dawania rękojmi wykonywania tych zadań przez podmiot ubiegający się o koncesję. Organ opiniujący w ramach uznania administracyjnego w oparciu o posiadane informacje stwierdził, iż prowadzenie postępowania karnego przeciwko wspólnikowi spółki wyklucza wydanie pozytywnej opinii. Swoją ocenę organ uzasadnił wyrokiem Sądu Rejonowego G.w G. Wydział [...] Karny z dnia [...] sierpnia 2006 r. sygn. akt [...] Z.A. został uznany winnym czynu z art. 49 powyższej ustawy o ochronie osób i mienia, i skazany na karę grzywny oraz zakaz prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie ochrony osób i mienia na okres 5 lat od uprawomocnienia się wyroku. Zgodzić się należy z organem, że B.A., Z. B. Spółka jawna [...] z siedzibą w G. nie daje gwarancji przestrzegania przepisów prawa. Wobec jednego z dwóch jej wspólników, uprawnionego do jej reprezentowania, toczy się postępowania karne o prowadzenie działalności gospodarczej bez wymaganej koncesji w zakresie której ubiega się spółka. Z powyższych względów należy uznać, że zaskarżone postanowienie nie narusza obowiązującego prawa, a skarga jako niezasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).