VI SA/Wa 1225/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pawłowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dorota Dziedzic - Chojnacka Sędzia WSA Tomasz Sałek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 lipca 2021 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. K. na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania 1. uchyla zaskarżone postanowienie i utrzymane nim w mocy postanowienie Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury z [...] grudnia 2020r.; 2. zasądza od Ministra Sprawiedliwości na rzecz A. K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Postanowieniem z [...] lutego 2021 r. nr [...] (dalej: "zaskarżone postanowienie") Minister Sprawiedliwości (dalej: "Organ", "Minister") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 141 § 1, art. 144 i art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; dalej: "Kpa"), po rozpatrzeniu zażalenia A. K.(dalej: "Skarżący", "Strona") na postanowienie Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury (dalej: "Organ I instancji", "Dyrektor KSSiP") z [...] grudnia 2020 r. nr [...] , o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wpisania na listę klasyfikacyjną kandydatów na stanowisko asesora sądowego – utrzymał w mocy postanowienie Organu I instancji z [...] grudnia 2020 r. Do wydania zaskarżonego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Skarżący w 2016 r. ukończył aplikację ogólną w Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (dalej także: "KSSiP"). W dniu 7 lipca 2020 r. na podstawie art. 19 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1139 ze zm.; dalej: "ustawa o nowelizacji") wniósł o dopuszczenie do egzaminu sędziowskiego w 2020 r. Następnie, pismem z 7 grudnia 2020 r. Skarżący złożył wniosek o umieszczenie go na liście osób uprawnionych do wyboru stanowiska asesora sądowego, wskazując, że ukończył aplikację w KSSiP oraz złożył egzamin sędziowski. Do wniosku dołączył odpis dyplomu ukończenia aplikacji ogólnej. Postanowieniem z [...] grudnia 2020 r. nr [...] Dyrektor KSSiP, na podstawie art. 61 a § 1 Kpa w związku z art. 33a ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (tj. Dz. U. z 2020 r., poz. 1366 ze zm.; dalej: "Ukssp") odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wpisania na listę klasyfikacyjną kandydatów na stanowisko asesora sądowego z uwagi na brak podstawy prawnej. W uzasadnieniu postanowienia Organ I instancji wskazał, że ustawą o nowelizacji wprowadzono do porządku prawnego zasadę, że drogą do uzyskania stanowiska asesora sądowego jest aplikacja prowadzona przez KSSiP, zakończona zdanym egzaminem sędziowskim lub prokuratorskim. Zasada ta znajduje odzwierciedlenie w treści art. 106h ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (tj. Dz. U. z 2020 r., poz. 2072; dalej: "Usp"). Ponadto, nowelizacją dodano do ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury art. 33a-33c, określające zasady i tryb ubiegania się o stanowisko asesora sądowego, w tym przepisy dotyczące sporządzania list klasyfikacyjnych egzaminowanych aplikantów sędziowskich. Procedura naboru na stanowiska asesorskie przewidziana w art. 33a Ukssp dotyczy wyłącznie egzaminowanych aplikantów KSSiP. Dyrektor KSSiP wyjaśnił, że Skarżący ukończył aplikację ogólną, która do czasu wejście w życie nowelizacji była pierwszą częścią aplikacji dwuetapowej - najpierw ogólnej, potem sędziowskiej lub prokuratorskiej. Dopiero ukończenie obu aplikacji pozwalało aplikantom KSSiP na przystąpienie do egzaminu sędziowskiego (prokuratorskiego). Wskazał, że Skarżący nie przystąpił do egzaminu sędziowskiego jako aplikant aplikacji sędziowskiej, lecz w trybie art. 19 ust. 2 ustawy o nowelizacji. Przepis ten nie daje jednak prawa do wpisania na listę klasyfikacyjną kandydatów na stanowisko asesora sądowego. Dalej Organ i instancji zaznaczył, że zgodnie z art. 61a Kpa, gdy żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przyczyną odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego jest m.in. brak podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym i wydania decyzji. Obowiązujące przepisy nie przewidują prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie o umieszczenie na liście klasyfikacyjnej egzaminowanych aplikantów sędziowskich, w tym wydania w takiej sprawie decyzji administracyjnej. Zarówno sporządzenie, jak i ogłoszenie przez Dyrektora KSSiP listy klasyfikacyjnej na podstawie art. 33a ust. 1 Ukssp jest jednorazową czynnością materialno - techniczną i nie ma charakteru decyzji administracyjnej. Od ww. postanowienia Strona wniosła zażalenie, wskazując, że art. 106h Usp określa, kto może być mianowany na stanowisko asesora sądowego. W zakresie warunku ukończenia aplikacji w KSSiP przepis ten nie wskazuje natomiast, jaką aplikację należy ukończyć, a zatem należy przyjąć, że wystarczające jest ukończenie jakiejkolwiek aplikacji prowadzonej przez KSSiP. Warunkiem bycia asesorem jest dokonanie wyboru miejsca asesorskiego spośród ujętych w wykazie wolnych miejsc asesorskich ogłoszonym przez Ministra Sprawiedliwości. Dokonanie tego wyboru jest możliwe tylko w przypadku ujęcia na liście klasyfikacyjnej uregulowanej w art. 33a-33c Ukssp. Skarżący uznał, iż wobec spełnienia przesłanek określonych w art. 106h Usp jest on uprawniony do mianowania na stanowisko asesora sądowego, a więc należy wpisać go na listę klasyfikacyjną egzaminowanych aplikantów aplikacji sędziowskiej. Strona we wniesionym zażaleniu na postanowienie Dyrektora KSSiP wniosła o jego uchylenie. Postanowieniem z [...] lutego 2021 r. Minister utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora KSSiP z [...] grudnia 2020 r. Uzasadniając postanowienie Organ podzielił argumentację Dyrektora KSSiP zawartą w postanowieniu z [...] grudnia 2020 r. i podniósł, że organ administracyjny po otrzymaniu wniosku jest zobligowany zbadać, czy dopuszczalne jest wszczęcie postępowania administracyjnego zgodnie z żądaniem wnioskodawcy. Minister wskazał, że art. 61a § 1 Kpa stanowi, że gdy żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Jako inną uzasadnioną przyczynę wskazuje się żądanie wszczęcia postępowania w sprawie, w której brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia zgłoszonego żądania i wydania decyzji administracyjnej, którą zasadnie zidentyfikował Organ I instancji, gdyż coroczne sporządzanie i ogłaszanie listy klasyfikacyjnej po każdym egzaminie sędziowskim na podstawie art. 33a Ukssp jest jednorazową czynnością materialno – techniczną i dlatego nie ma charakteru decyzji administracyjnej. Organ zważył, że podstawy lub jej braku procedowania w przedmiocie wniosku Skarżącego nie można poszukiwać w art. 106h Usp. Znaczenie w tym zakresie mają przepisy określające, kto mógł i obecnie może być wpisany na listę klasyfikacyjną. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o nowelizacji na listę klasyfikacyjną kandydatów na stanowisko asesora sądowego sporządzoną przez Dyrektora KSSiP w terminie 14 dni od dnia wejścia w życie nowelizacji zostali wpisani: 1) aplikanci KSSiP, którzy zdali egzamin sędziowski oraz nie zostali skreśleni z listy aplikantów aplikacji sędziowskiej; 2) referendarze sądowi i asystenci sędziów, którzy w latach 2011-2016 zdali egzamin sędziowski. Przepis ten miał charakter jednorazowy i dotyczył wyłącznie osób, które w dniu wejścia w życie ustawy spełniały jeden z ww. warunków. Ponieważ Skarżący nie odbywał aplikacji sędziowskiej i przystąpił do egzaminu sędziowskiego jako referendarz sądowy dopiero w 2020 r., nie spełnia żadnego z tych warunków, co oznacza, że nie jest objęty dyspozycją analizowanego przepisu i nie przysługiwało mu prawo do wpisu na listę klasyfikacyjną na jego podstawie. Natomiast, stosownie do art. 33a ust. 1 zd. 1 Ukssp, który obowiązuje od dnia 21 czerwca 2017 r., w terminie 14 dni od dnia zakończenia egzaminu sędziowskiego Dyrektor KSSiP sporządza i ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej listę klasyfikacyjną, na którą wpisuje egzaminowanych aplikantów aplikacji sędziowskiej. Następnie Organ podkreślił, że uprawnienie Skarżącego do przystąpienia do egzaminu sędziowskiego nie wynikało z faktu bycia aplikantem sędziowskim, ale z art. 19 ust. 2 ustawy o nowelizacji. Przepis ten stanowi, że osoba, która w dniu wejścia w życie nowelizacji była zatrudniona na stanowisku referendarza sądowego i nie spełniała warunku, o którym mowa w art. 151c § 1 Usp w brzmieniu do dnia 20 czerwca 2017 r., tj. posiadania trzyletniego stażu pracy na stanowisku referendarza sądowego, może po spełnieniu tego warunku do dnia 31 grudnia 2023 r. przystąpić do egzaminu sędziowskiego w terminach przewidzianych dla aplikantów aplikacji sędziowskiej. Skoro Skarżący przystąpił na jego podstawie do egzaminu sędziowskiego, a uprzednio nie był aplikantem sędziowskim ani nie ukończył aplikacji sędziowskiej, nie posiadał zatem uprawnienia do wpisania na listę klasyfikacyjną sporządzaną na podstawie art. 33a ust. 1 Ukssp. Według Ministra nie jest zasadne twierdzenie Strony, że jej uprawnienie do bycia asesorem wynika z treści art. 106h Usp z pominięciem art. 33a ust. 1 Ukssp. Przepis art. 106h Usp w obecnym brzmieniu wprowadzonym nowelizacją stanowi, że na stanowisko asesora sądowego może być mianowany ten, kto: spełnia warunki określone w art. 61 § 1 pkt 1-4 Usp, ukończył aplikację w KSSiP i złożył egzamin sędziowski lub prokuratorski. Organ podniósł, że przepis ten nie precyzuje expressis verbis, że dotyczy wyłącznie aplikacji sędziowskiej i prokuratorskiej, jednakże nie można dokonywać jego wykładni w oderwaniu od przepisów ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury. Już ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury oraz niektórych innych ustaw (tj. Dz. U. z 2015 r. poz. 694 ze zm.) zrezygnowano z prowadzenia aplikacji ogólnej na rzecz jednolitego modelu aplikacji sędziowskiej i aplikacji prokuratorskiej. W dniu wejścia w życie art. 106h Usp przepisy ustawy o KSSiP nie przewidywały prowadzenia aplikacji innych niż sędziowska i prokuratorska. Z uwagi na korelację analizowanego przepisu ze wskazaną ustawą można dokonać tylko jednej prawidłowej jego wykładni, zgodnie z którą przez aplikację w KSSiP, o której mowa w art. 106h pkt 2 Usp, należy rozumieć aplikację sędziowską lub aplikację prokuratorską. Minister zauważa, że Skarżący pominął zupełnie fakt, że jest uprawniony do udziału w konkursie na wolne stanowisko sędziowskie. Jego uprawnienie wynika z art. 20 ust. 1 ustawy o nowelizacji, zgodnie z którym w okresie 5 lat od dnia złożenia egzaminu sędziowskiego osoba, o której mowa w art. 19 ust. 1-4 ustawy o nowelizacji, może być powołana na stanowisko sędziego sądu rejonowego, jeżeli spełnia wymagania określone w art. 61 § 1 pkt 1-6 Usp. Należy dodać, że wprowadzając przepisy o asesurze sądowej dla egzaminowanych aplikantów sędziowskich i prokuratorskich, ustawodawca zakreślił dwie odrębne ścieżki dojścia do zawodu sędziego - przez asesurę (dla ww. aplikantów) i przez konkurs na wolne stanowisko sędziowskie (dla osób, których uprawnienie do udziału w tym konkursie wynika z art. 18 lub art. 20 ust. 1 ustawy o nowelizacji albo art. 61 § 2 Usp). Uprawnienia przysługujące osobom z każdej z tych grup mają charakter rozłączny. W konkluzji Organ stwierdził, że z uwagi na oczywisty brak podstawy prawnej do wydania decyzji administracyjnej, a także brak po stronie Skarżącego uprawnienia do bycia wpisanym na listę klasyfikacyjną egzaminowanych aplikantów aplikacji sędziowskiej, Organ I instancji był zobligowany treścią art. 61a § 1 Kpa do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego, czemu dał wyraz zaskarżonym postanowieniem. Na ww. postanowienie Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił Organowi, że przy wydaniu zaskarżonego postanowienia naruszył przepisy prawa materialnego - art. 106h Usp przez jego błędną wykładnię i niezastosowanie w sytuacji, w której Skarżący wypełnił przesłanki w nim opisane i spełnia przesłanki bycia asesorem sądowym, wobec czego należy umożliwić mu wybór stanowiska asesorskiego, co jest możliwe jedynie przez wpisanie go na listę kwalifikacyjną kandydatów uprawnionych do wyboru stanowiska asesora sądowego. Skarżący wniósł w związku z tym o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie. Minister podtrzymał wszelkie argumenty podniesione w postanowieniu z [...] lutego 2021 r. Jednocześnie uzupełniająco wyjaśnił, że z treści art. 33a ust. 1 Ukssp w szczególności z użycia przez ustawodawcę określeń "lista klasyfikacyjna egzaminowanych aplikantów aplikacji sędziowskiej" oraz "imiona i nazwiska egzaminowanych aplikantów aplikacji sędziowskiej" jednoznacznie wynika, że jego dyspozycją objęci są wyłącznie aplikanci aplikacji sędziowskiej prowadzonej przez KSSiP i wyłącznie oni mogą być wpisani na wskazaną w tym przepisie listę klasyfikacyjną. Powyższe znajduje uzasadnienie w brzmieniu art. 33a ust. 4-5a Ukssp, a także w treści rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 listopada 2017 r. w sprawie wyboru stanowisk asesorskich w sądach powszechnych (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 2039). Zatem skoro Skarżący nie ukończył aplikacji sędziowskiej w KSSiP, nie należy do określonego w art. 33a Ukssp grona osób. Nie przysługuje mu uprawnienie do wpisania na listę klasyfikacyjną egzaminowanych aplikantów aplikacji sędziowskiej, a w konsekwencji również uprawnienie do wyboru stanowiska asesorskiego. Organ zaznaczył, że Dyrektor KSSiP zobligowany był do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego, bowiem ustawa o KSSiP w sposób wyczerpujący wymienia sprawy indywidualne, które Dyrektor KSSiP rozstrzyga w drodze decyzji administracyjnej (np. art. 33a ust. 7 Ukssp), natomiast niniejsza sprawa jako rozstrzygana czynnością materialno – techniczną nie należy do kategorii tych spraw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć z innych względów niż wskazane w jej treści. Przedmiotem kontroli sprawowanej przez Sąd w niniejszej sprawie jest zaskarżone postanowienie Ministra utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora KSSiP z dnia [...] grudnia 2020 r. o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wpisania Skarżącego na listę klasyfikacyjną kandydatów na stanowisko asesora sądowego. Podstawę prawną wydania zaskarżonego postanowienia stanowi przepis art. 61a § 1 Kpa zgodnie z którym ,,gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis art. 61 § 5 stosuje się odpowiednio". Sąd zauważa, że stosownie do postanowienia art. 61 § 1 Kpa postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Nie ulega w związku z tym wątpliwości, że o ile organ nie wszczyna postępowania z urzędu to jego wszczęcie może nastąpić jedynie na wniosek złożony w tym przedmiocie. We wniosku tym zainteresowana osoba żąda wszczęcia postępowania administracyjnego w określonej sprawie a rolą organu administracji publicznej do której taki wniosek wpłynął jest rozważenie, czy zaistniały podstawy do wszczęcia takiego postępowania czy też zasadna staje się odmowa wszczęcia postępowania z uwagi na to, że żądanie zostało wniesione przez osobę nie będącą stroną lub też z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. Sąd zauważa, że organ administracji publicznej nie ma w tym zakresie swobody i o ile nie zaistniały podstawy do odmowy wszczęcia postępowania powinien je wszcząć i załatwić sprawę wydając stosowne rozstrzygnięcie. Aby jednak organ mógł zadecydować w tym przedmiocie powinien dysponować żądaniem strony wszczęcia takiego postępowania. Sąd pomija przy tym sytuację, gdy zgłoszone żądanie budzi wątpliwości i na organie administracji publicznej spoczywa powinność wyjaśnienia istoty wniosku, jaki jest do niego kierowany. W tym zakresie orzecznictwo sądowe jednoznacznie wskazuje na potrzebę pozyskania od strony wyjaśnienia co do treści zgłoszonego organowi żądania. Z taką też sytuacją nie mamy do czynienia w przypadku wniosku Skarżącego. Wniosek z 7 grudnia 2020r. złożony przez Stronę do Dyrektora KSSiP nie budzi bowiem wątpliwości. Skarżący jasno wskazał, że wobec ukończenia aplikacji w Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury oraz złożenia egzaminu sędziowskiego zwraca się z prośbą o umieszczenie go na liście osób uprawnionych do wyboru stanowiska asesora sądowego. Z treści wniosku wynika, że Strona nie oczekiwała wszczęcia postępowania administracyjnego ani też wydania decyzji administracyjnej w sprawie wpisu jej na wspomnianą listę. Co więcej warto zważyć, że wpis ten dokonywany jest w formie czynności materialno-technicznej polegającej na umieszczeniu na liście klasyfikacyjnej egzaminowanych aplikantów aplikacji sędziowskiej. Lista ta zawiera imiona i nazwiska egzaminowanych aplikantów aplikacji sędziowskiej, liczbę punktów uzyskanych na egzaminie przez każdego aplikanta oraz liczbę porządkową wskazującą jego miejsce na liście (art. 33a ust. 1 Ukssp). Zakres kompetencji Dyrektora KSSiP został w tym zakresie jasno określony. Brak tutaj podstawy prawnej do prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie wpisu na ww. listę klasyfikacyjną kandydatów na stanowisko asesora sądowego. Odmiennie niż to jest w sprawie przyznania aplikantowi prawa uczestniczenia w kolejnym wyborze stanowisk asesorskich, kiedy to ustawodawca przewidział wydanie stosownej decyzji a postępowanie wszczynane jest na wniosek aplikanta, gdy z przyczyn losowych nie złożył oświadczenia o wyborze stanowiska asesorskiego (art. 33a ust. 7 Ukssp). Podsumowując trzeba mieć na uwadze, że Strona nie wnioskowała o wszczęcie postępowania administracyjnego a nadto w sprawie, która była przedmiotem jej pisma z 7 grudnia 2020r. nie prowadzi się postępowania administracyjnego bowiem ewentualne uwzględnienie takiego wniosku następuje w drodze czynności materialno-technicznej. W tym stanie rzeczy nieuprawnione albowiem nie znajdujące uzasadnienia w treści pisma z 7 grudnia 2020r. jak i zasad na jakich dokonuje się wspomnianego wpisu, było przyjęcie przez Organy obu instancji, że istnieją podstawy do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Podstawowym punktem wyjścia dla rozważenia przez organ administracji, czy zaistniała podstawa do wydania postanowienia na podstawie art. 61a § 1 Kpa jest zgłoszenie przez zainteresowany podmiot żądania wszczęcia postępowania administracyjnego, czy też wydania rozstrzygnięcia w określonej sprawie podlegającej załatwieniu w ramach postępowania administracyjnego. O ile zaś ponad wszelką wątpliwość, tak jak w niniejszej sprawie, takie żądanie nie było objęte wnioskiem Strony, a nadto dotyczyło podjęcia jednorazowej czynności materialno- technicznej przez organ administracji publicznej to nie powinno dojść do wydania postanowienia na podstawie art. 61a § 1 Kpa. Postanowienie wskazanego artykułu Kpa w sposób wyraźny odwołuje się bowiem do wniesienia żądania wszczęcia postępowania, o którym mowa w art. 61 Kpa. Brak takiego żądania w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy pozbawia zatem organ administracji publicznej kompetencji do wydania postanowienia, o którym mowa w art. 61a § 1 Kpa. W niniejszym przypadku zatem, w zależności od tego, czy zaistniały podstawy do dokonania wnioskowanej czynności, Dyrektor KSSiP winien ją podjąć a w przeciwnym przypadku odstąpić od jej dokonania i zawiadomić Stronę na piśmie o przyczynach takiego stanu rzeczy. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyjął, że przy wydaniu zaskarżonego postanowienia doszło do naruszenia art. 61a § 1 Kpa poprzez jego zastosowanie, co musiało skutkować jego uchyleniem na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: ,,Ppsa"), jak i uchyleniem postanowienia Dyrektora KSSiP z [...] grudnia 2020 r.na podstawie art. 135 Ppsa. O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 200 w związku z 209 Ppsa zasądzając od Ministra na rzecz Skarżącego kwotę 100 zł. tytułem zwrotu kosztów uiszczonego wpisu od skargi. Sprawa została rozpoznana trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, stosownie do postanowienia art. 119 pkt 3 w związku z art. 120 Ppsa.