VI SA/Wa 1228/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "(...)"Sp. z o.o. z siedzibą w "(...)" na decyzję Ministra Energii z dnia "(...)" kwietnia 2018 r. nr "(...)" w przedmiocie określenia wysokości opłaty zapasowej postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; 2. zwrócić skarżącej kwotę 18 311,00 (słownie: osiemnaście tysięcy trzysta jedenaście) złotych, tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego od skargi. Pismem z 30 maja 2018 r. "(...)"Sp. z o.o. z siedzibą w "(...)" (dalej jako "Skarżąca", "Spółka") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej jako "WSA") skargę na decyzję Ministra Energii z "(...)" kwietnia 2018 r. nr "(...)" (dalej jako "zaskarżona decyzja") w przedmiocie określenia wysokości opłaty zapasowej. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym: W dniach 25-27 października 2017 r. zespół kontrolny pracowników Agencji Rezerw Materiałowych dokonał kontroli w należącym do Skarżącej Oddziału Gaz w "(...)". Kontrola dotyczyła zapasów obowiązkowych w zakresie, o którym mowa w art. 29 ust. 4 ustawy z 16 lutego 2007 r. o zapasach ropy naftowej, produktów naftowych i gazu ziemnego oraz zasadach postępowania w sytuacjach zagrożenia bezpieczeństwa paliwowego państwa i zakłóceń na rynku naftowym (Dz.U. z 2017 r., poz. 1210 z późn. zm., dalej jako "ustawa o zapasach"). Z przeprowadzonej kontroli sporządzono Protokół Kontroli nr "(...)", datowany na "(...)"października 2017 r. Pismem z 19 grudnia 2017 r. Prezes Agencji Rezerw Materiałowych zawiadomił Spółkę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie określenia wysokości opłaty zapasowej w stosunku do Skarżącej za miesiące: styczeń 2015 r., luty 2015 r., marzec 2015 r., maj 2015 r., lipiec 2015 r., wrzesień 2015 r., grudzień 2015 r., styczeń 2016 r., luty 2016 r., marzec 2016 r., lipiec 2016 r. oraz wrzesień 2016 r. Postanowieniem Prezesa Agencji Rezerw Materiałowych Nr "(...)"z "(...)" lutego 2018 r. w toczącym się wobec Skarżącej postępowaniu administracyjnym, dopuszczono jako dowód Protokół Kontroli z "(...)" października 2017 r. nr "(...)", którą Prezes ww. agencji przeprowadził u Spółki na podstawie przepisów art. 29 ustawy o zapasach. Pismem z 2 lutego 2018 r. Prezes Agencji Rezerw Materiałowych poinformował Spółkę o zakończeniu postępowania dowodowego w sprawie określenia wysokości opłaty zapasowej. Spółka nie składała żadnych wniosków dowodowych, nie wypowiadała się odnośnie zebranych dowodów i materiałów, nie kwestionowała również dokonanych ustaleń zawartych w Protokole Kontroli z "(...)" października 2017 r. Decyzją z "(...)" lutego 2018 r. nr "(...)"Prezes Agencji Rezerw Materiałowych określił wysokość opłaty zapasowej wobec Skarżącej za następujące miesiące: 1. za styczeń 2015 r. – w wysokości 2 684 547,00 zł; 2. za luty 2015 r. – w wysokości 1 833 761,00 zł; 3. za marzec 2015 r. – w wysokości 2 081 367,00 zł; 4. za maj 2015 r. – w wysokości 2 076 946,00 zł; 5. za lipiec 2015 r. – w wysokości 2 740 994,00 zł; 6. za wrzesień 2015 r. – w wysokości 2 025 665,00 zł; 7. za grudzień 2015 r. – w wysokości 2 959 195,00 zł; 8. za styczeń 2016 r. – 2 354 516,00 zł; 9. za luty 2016 r. – w wysokości 2 540 152,00 zł; 10. za marzec 2016 r. – w wysokości 2 543 355,00 zł; 11. za lipiec 2016 r. – w wysokości 2 826 934,00 zł; 12. za wrzesień 2016 r. – w wysokości 2 020 797,00 zł. Na powyższą decyzję Skarżąca wniosła odwołanie do Ministra Energii, w którym zarzuciła naruszenie art. 21b ust. 6 i 7 ustawy o zapasach, w brzmieniu obowiązującym w okresie objętym decyzją, poprzez ich niezastosowanie w sprawie, prowadzące do dokonania przez Prezesa Agencji Rezerw Materiałowych wymiaru opłaty zapasowej bez uwzględnienia prawa do obniżenia wysokości należnej opłaty zapasowej z tytułu produkcji gazu płynnego (LPG) polegającej na jego mieszaniu, o opłatę zapasową uiszczoną z tytułu przywozu gazu płynnego (LPG) wykorzystanego jako składnik w toku wskazanej produkcji. Po rozpatrzeniu odwołania Minister Energii, jako organ odwoławczy (dalej również jako "organ"), decyzją z "(...)" kwietnia 2018 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z "(...)" lutego 2018 r. "(...)"Sp. z o.o. z siedzibą w "(...)"w ustawowym terminie zaskarżyła do WSA decyzję z "(...)" kwietnia 2018 r. wnosząc o jej uchylenie w całości i przekazanie do ponownego rozpatrzenia przez Ministra Energii, a także o zasądzenie kosztów postępowania, wraz z kosztami zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi w całości. Pismem z 17 lipca 2018 r. (k. 26) organ wniósł o skierowanie niniejszej sprawy na posiedzenie mediacyjne. W piśmie zaznaczył, że w przypadku skierowania sprawy do mediacji wnosi o wyznaczenie mediatora przez sąd. W odpowiedzi na ww. pismo Skarżąca pismem z 6 sierpnia 2018 r. (k. 29-30) przychyliła się do wniosku organu o skierowanie przedmiotowej sprawy na posiedzenie mediacyjne, jak również wniosła o wyznaczenie mediatora. Pismem z 4 września 2018 r. (k. 36) organ wskazał jako mediatora w przedmiotowej sprawie pana A. S. z Centrum Rozwiązywania Sporów i Konfliktów przy Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. Skarżąca na powyższe wyraziła zgodę (pismo - k. 38). W konsekwencji Sąd postanowieniem z 7 grudnia 2018 r. skierował strony postępowania do mediacji, wskazał A. S. jako zgodnie wyznaczonego przez strony postępowania mediatora w sprawie oraz pouczył strony postępowania o możliwości niewyrażenia zgody na przeglądanie przez mediatora akt sprawy, w terminie tygodnia od dnia doręczenia postanowienia. W wykonaniu zarządzenia sędziego sprawozdawcy z 12 lutego 2019 r., pismem z 18 lutego 2019 r. wskazano wyznaczonemu mediatorowi dane kontaktowe stron postępowania. W dniu 14 marca 2019 r. do przedmiotowej sprawy wpłynął Protokół mediacji z 7 marca 2019 r. (k. 55-56) z którego wynika, że posiedzenie mediacyjne zostało przeprowadzone z udziałem przedstawicieli organu, Skarżącej oraz wskazanego mediatora. Podpisanie protokołu mediacji przez strony doprowadziło do zakończenia postępowania mediacyjnego w dniu 7 marca 2019 r. Zapisy protokołu mediacji wskazują na to, że w wyniku przeprowadzonej mediacji strony doszły do porozumienia, w którym dokonano następujących ustaleń: 1) Minister Energii w terminie 2 miesięcy od dnia podpisania protokołu mediacji uchyli w całości zaskarżoną decyzję i uchyli w całości decyzję Prezesa Agencji Rezerw Materiałowych nr "(...)"z "(...)" lutego 2018 r. w sprawie określenia wysokości opłaty zapasowej oraz rozpozna sprawę co do istoty określając dla Skarżącej wysokość opłaty zapasowej lub jej nadpłaty w zakresie miesięcy objętych pierwotną decyzją organu z zastosowaniem takiej wykładni art. 21b ust. 5 ustawy o zapasach, zgodnie z którą w sytuacjach gdy Skarżąca była jednocześnie "handlowcem" i "producentem" w rozumieniu ustawy o zapasach, Skarżąca nie będzie obowiązana do dwukrotnego uiszczenia opłaty zapasowej od tych samych wolumenów paliw; 2) w związku z osiągnięciem celu mediacji, Skarżąca powinna otrzymać zwrot całości wpisu sądowego od skargi na decyzję organu; 3) Skarżąca rezygnuje z dochodzenia od Ministra Energii zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w związku z wniesieniem przez ten podmiot skargi na pierwotną decyzję organu; 4) koszty przeprowadzenia postępowania mediacyjnego zostaną poniesione przez obie strony postępowania w równych częściach. Mając na uwadze powyższe ustalenia, wezwano organ do nadesłania stanowiska w związku z protokołem mediacji z 7 marca 2019 r. W odpowiedzi, organ pismem z 4 czerwca 2019 r. (k. 62) poinformował, iż Minister Energii wydał w dniu "(...)" kwietnia 2019 r. decyzję nr "(...)"zgodną z ustaleniami stron co do sposobu załatwienia sprawy, wyrażonego w treści protokołu z mediacji. Podał również, że nowa decyzja organu została doręczona stronie w dniu 6 maja 2019 r. Jednocześnie organ, powołując się na ustalenia w toku posiedzenia mediacyjnego, na podstawie art. 201 § 2 w związku z art. 206 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, dalej jako "p.p.s.a."), wniósł o odstąpienie od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości i zwrot całości wpisu sądowego na rzecz Skarżącej. W dniu 6 sierpnia 2019 r. do tut. Sądu wpłynęło pismo organu do którego dołączono poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię decyzji Ministra Energii z "(...)" kwietnia 2019 r. nr "(...)" (k. 67, 68-82). Organ jako podstawę prawną ww. decyzji wskazał art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm.) w zw. z art. 117 § 1 p.p.s.a., art. 74a i art. 73 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018 r., poz. 800 z późn. zm.) w zw. z art. 21b ust. 13 ustawy o zapasach oraz art. 21b ust. 5 ustawy o zapasach, w związku z ustaleniami zawartymi w protokole z mediacji z 7 marca 2019 r. dokonanymi w wyniku skierowania do postępowania mediacyjnego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie sprawy o sygn. akt VI SA/Wa 1228/18 prowadzonej na skutek wniesienia skargi przez Skarżącą na decyzję Ministra Energii z "(...)" kwietnia 2018 r. nr "(...)"w sprawie określenia wysokości opłaty zapasowej. Decyzją tą (tj. z "(...)" kwietnia 2019 r.) Minister Energii uchylił w całości swoją decyzję z "(...)" kwietnia 2018 r. nr "(...)"oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezesa Agencji Rezerw Materiałowych z "(...)" lutego 2018 r. nr "(...)"w sprawie określenia wysokości opłaty zapasowej dla Spółki za miesiące: styczeń 2015 r., luty 2015 r., marzec 2015 r., maj 2015 r., lipiec 2015 r., wrzesień 2015 r., grudzień 2015 r., styczeń 2016r., luty 2016 r., marzec 2016 r., lipiec 2016 r. i wrzesień 2016 r. oraz 1. orzekł w tym zakresie co do istoty sprawy w ten sposób, że określił wysokość opłaty zapasowej dla Skarżącej za następujące miesiące: 1. za styczeń 2015 r. – w wysokości 2 556 035,00 zł; 2. za luty 2015 r. – w wysokości 1 451 526,00 zł; 3. za marzec 2015 r. – w wysokości 1 910 876,00 zł; 4. za maj 2015 r. – w wysokości 2 069 575,00 zł; 5. za lipiec 2015 r. – w wysokości 2 486 195,00 zł; 6. za wrzesień 2015 r. – w wysokości 2 025 665,00 zł; 7. za grudzień 2015 r. – w wysokości 2 572 191,00 zł; 8. za styczeń 2016 r. – w wysokości 2 276 420,00 zł; 9. za luty 2016 r. – w wysokości 2 448 650,00 zł; 10. za marzec 2016 r. – w wysokości 2 221 184,00 zł; 11. za lipiec 2016 r. – w wysokości 2 826 934,00 zł; 12. za wrzesień 2016 r. – w wysokości 2 011 943,00 zł; 2. określił dla Spółki wysokość nadpłaty w opłacie zapasowej za następujące miesiące: 2.1. za styczeń 2015 r. – w wysokości 143 118,00 zł; 2. za luty 2015 r. – w wysokości 479 487,00 zł; 3. za marzec 2015 r. – w wysokości 205 126,00 zł; 4. za maj 2015 r. – w wysokości 13 554,00 zł; 5. za lipiec 2015 r. – w wysokości 306 044,00 zł; 6. za wrzesień 2015 r. – w wysokości 1 753,00 zł; 7. za grudzień 2015 r. – w wysokości 448 295,00 zł; 8. za styczeń 2016 r. – w wysokości 96 028,00 zł; 9. za luty 2016 r. – w wysokości 99 816,00 zł; 10. za marzec 2016 r. – w wysokości 372 149,00 zł; 11. za lipiec 2016 r. – w wysokości 4 912,00 zł; 12. za wrzesień 2016 r. – w wysokości 11 278,00 zł. W uzasadnieniu ww. decyzji Minister Energii podniósł m.in. to, że instytucja mediacji w postępowaniu sądowoadministracyjnym pozwala na autoweryfikację stanowiska pierwotnie zajętego przez organ, w przypadku gdy strony dokonają potrzebnych ustaleń podczas postępowania mediacyjnego. Pismem z 3 września 2019 r. (k. 89) organ poinformował Sąd, iż decyzja Ministra Energii z "(...)" kwietnia 2019 r. nr "(...)"nie została zaskarżona do Sądu, jest ostateczna oraz prawomocna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 115 § 1 p.p.s.a., na wniosek skarżącego lub organu, złożony przed wyznaczeniem rozprawy, może być przeprowadzone postępowanie mediacyjne, którego celem jest wyjaśnienie i rozważenie okoliczności faktycznych i prawnych sprawy oraz przyjęcie przez strony ustaleń co do sposobu jej załatwienia w granicach obowiązującego prawa. Na podstawie ustaleń dokonanych w postępowaniu mediacyjnym, organ uchyla lub zmienia zaskarżony akt albo wykonuje lub podejmuje inną czynność stosownie do okoliczności sprawy w zakresie swojej właściwości i kompetencji (art. 117 § 1 p.p.s.a.) W myśl art. 118 § 1 p.p.s.a. na akt wydany na podstawie ustaleń, podjętych przez strony w wyniku posiedzenia mediacyjnego, można wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia doręczenia aktu albo wykonania lub podjęcia czynności. Jeżeli skarga na akt lub czynność wydane lub podjęte na podstawie ustaleń mediacyjnych nie zostanie wniesiona albo skarga ta zostanie oddalona, sąd umarza postępowanie w sprawie, w której przeprowadzono postępowanie mediacyjne (art. 118 § 2 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie, na zgodny wniosek stron, Sąd skierował strony do postępowania mediacyjnego. Mediacja zakończyła się porozumieniem. Na skutek realizacji ustaleń mediacyjnych Minister Energii wydał w dniu "(...)" kwietnia 2019 r. decyzję Nr "(...)"którą uchylił w całości, będącą przedmiotem skargi w niniejszej sprawie, decyzję ostateczną z "(...)" kwietnia 2018 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezesa Agencji Rezerw Materiałowych z "(...)" lutego 2018 r. Niezależnie od powyższego należy przy tym podkreślić, iż ostateczny wynik mediacji, tj. dokonanie autoweryfikacji swego stanowiska przez organ, poddany jest w równym stopniu także kontroli Sądu, który bada, czy sposób załatwienia sprawy odpowiada ustaleniom z posiedzenia mediacyjnego. Na gruncie niniejszej sprawy Sąd nie stwierdził jakichkolwiek przesłanek, które mogłyby budzić wątpliwości co do realizacji dokonanych przez strony ustaleń. Decyzja organu z "(...)"kwietnia 2019 r. odpowiada ustaleniom poczynionym przez strony na posiedzeniu mediacyjnym. Organ uchylił zaskarżoną decyzję z "(...)" kwietnia 2018 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji. Organ wydał nowy akt podając za podstawę prawną do jego wydania m. in. ustalenia zawarte w protokole z mediacji z 7 marca 2019 r. Ponadto decyzja organu z "(...)"kwietnia 2019 r., wydana w trybie art. 117 § 1 p.p.s.a., nie została zaskarżona do sądu administracyjnego. Mając powyższe okoliczności na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 118 § 2 p.p.s.a. umorzył postępowanie sądowe. Mając na uwadze zgodne ustalenia stron odnośnie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, zawarte w Protokole mediacji (vide k. 56 – pkt 5 lit. c ppkt 2-4) Sąd odstąpił od zasądzenia kosztów postępowania w całości i zwrócił Skarżącej całość wpisu sądowego od skargi na podstawie art. 201 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 206 p.p.s.a. oraz art. 209 p.p.s.a.