VI SA/Wa 1229/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Asesor WSA Danuta Szydłowska Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2008 r. sprawy ze skargi S. Ł. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2008 r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej oddala skargę Komendant Główny Policji (KGP) decyzją z [...] kwietnia 2008r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania S. Ł. (dalej powoływanego również jako: "skarżący") od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] lutego 2008r. nr [...] odmawiającej wydania skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską w celu łowieckim utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Jako podstawę rozstrzygnięcia organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a) k.p.a. oraz art. 17 ust.1 pkt 5 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm., powoływanej dalej jako "uobia"). W uzasadnieniu powyższej decyzji KGP podniósł, że S. Ł. uprzednio posiadał pozwolenie na broń palną myśliwską, które cofnięto na podstawie art. 18 ust. 5 pkt 4 uobia z uwagi na to, iż Sąd Rejonowy w C. wyrokiem z dnia [...] marca 2006 r. sygn. akt [...] warunkowo umorzył postępowanie prowadzone wobec skarżącego o czyn z art. 263 § 4 kk (nieumyślna utrata broni). Postępowanie w przedmiocie cofnięcia pozwolenia zakończyło się prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 maja 2006r. sygn. akt VI SA/Wa 902/06 oddalającym skargę S. Ł. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2006r. Organ wskazał, że aktualnie rozpatrywana sprawa została zainicjowana wnioskiem strony z dnia 25 czerwca 2007r., do którego skarżący dołączył m.in. odpis ww. wyroku Sądu Rejonowego w C., pozytywną dla siebie opinię Zarządu Koła Łowieckiego [...] w S. oraz wymagane orzeczenia lekarskie oraz psychologiczne. W toku postępowania organ uzyskał m.in. uzasadnienie ww. wyroku sądu karnego. KGP podniósł, że pierwsza w niniejszej sprawie decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] października 2007r. o odmowie wydania wnioskowanego pozwolenia została uchylona przez Komendanta Głównego Policji decyzją z dnia [...] grudnia 2007r. ponieważ, zdaniem organu odwoławczego, nie zostały wykazane powody dla których interes społeczny przeważył nad interesem strony. Rozpoznając ponownie sprawę, organ pierwszej instancji uznał, że nie jest możliwym, aby przedmiotowe pozwolenie otrzymała osoba, która swoim lekkomyślnym zachowaniem w przeszłości doprowadziła do utraty swojej broni palnej, przez co jednostka broni dostała się w ręce osób nieuprawnionych. W ocenie Komendanta Głównego Policji stanowisko organu pierwszej instancji jest prawidłowe. Odwołując się do uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego w C. z dnia [...] marca 2006r. sygn. akt [...] organ odwoławczy stwierdził, że stan faktyczny sprawy karnej o czyn z art. 263 § 4 kk w zakresie dotyczącym przedsięwziętych przez S. Ł. środków ostrożności w związku z przewożeniem broni ustalono nie na podstawie zeznań skarżącego a na podstawie zeznań towarzyszącej mu kobiety. Organ podkreślił, że sąd karny nie dał wiary wersji skarżącego, który tłumaczył pozostawienie broni bez nadzoru w samochodzie, jako sytuację spowodowaną obiektywną przyczyną tj. chęcią udania się do toalety, ale ustalił, że celem udania się do restauracji, gdzie skarżący przebywał przynajmniej 30 minut była przede wszystkim chęć spożycia posiłku. W konkluzji Sąd stwierdził, że posiadacz broni pozostawił ją bez nadzoru na około pół godziny w samochodzie, który nie miał alarmu, na parkingu bez dozoru w godzinach wieczornych oraz w miejscu pozostającym poza zasięgiem jego wzroku. W ocenie Komendanta Głównego Policji lekceważąca postawa skarżącego w zakresie prawidłowego przechowywania broni, znajdująca odzwierciedlenie w ustaleniach sądu karnego, nie daje również na przyszłość gwarancji bezpiecznego dysponowania bronią. Organ podkreślił, że nieumyślność czynu z art. 263 § 4 kk nie oznacza nieumyślności niezachowania zasad bezpiecznego przechowywania broni. KGP uwypuklił, że skarżący jako wieloletni posiadacz broni (strona legitymuje się 30 – letnim stażem w Polskim Związku Łowieckim) powinien wykazywać – wynikającą również z doświadczenia życiowego - szczególną ostrożność i dbałość o właściwy nadzór nad bronią. Pozostawienie przedmiotowej broni bez nadzoru w warunkach i okolicznościach ustalonych w toku postępowania karnego, uwzględniając również relatywnie niewielką długość trasy na której podróżował skarżący organ uznał jako przejaw zlekceważenia przez skarżącego przepisów dotyczących przechowywania i przenoszenia broni, statuowanych w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji oraz art. 32 uobia. Ponadto organ zaakcentował, że utracona broń nie została odnaleziona, dostała się zatem w ręce przestępcy lub przestępców a więc może zostać użyta do popełnienia przestępstw. W tym stanie rzeczy, organ odwoławczy uznał, że odmowie wydania zezwolenia sprzeciwia się interes społeczny, który wymaga, aby bronią dysponowały jedynie osoby gwarantujące bezpieczne i zgodne z przepisami jej posiadanie. Zdaniem KGP, uwzględniając okoliczności w jakich skarżący utracił broń a także fakt jej nieodnalezienia, pozytywna opinia jaką cieszy się S. Ł. w miejscu zamieszkania i środowisku myśliwych, nie jest wystarczająca dla odbudowania wiarygodności strony w kwestii przyznania ściśle reglamentowanego dobra jakim jest dostęp do broni. Ponadto, organ podkreślił, że w dacie wydania decyzji nie upłynął jeszcze okres, w którym warunkowo umorzone postępowanie może zostać podjęte, gdyż okres próby o jakim mowa w art. 68 § 4 kk upłynie dopiero 7 maja 2008r. W skardze na powyższą decyzję wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. Ł. zarzucił organowi naruszenie zarówno przepisów prawa procesowego tj. art. 7 i 8 k.p.a. jak i prawa materialnego tj. art. 17 ust. 1 pkt 5 uobia. Naruszenia ww. przepisów procedury skarżący upatruje w niewykazaniu przez organ, że interes publiczny rzeczywiście przemawia za odmową wydania pozwolenia. Strona zarzuca, że stanowiska zaprezentowanego w decyzji organ nie poparł jakimkolwiek dowodem, co podważa zaufanie do obiektywizmu organów decyzyjnych w sprawach broni. Naruszenie prawa materialnego polega natomiast, zdaniem strony, na błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu wzmiankowanego przepisu uobia a także przekroczeniu granic uznania administracyjnego. W konkluzji skarżący wnosi o uchylenie decyzji obydwu instancji. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji. Sąd administracyjny może uchylić zaskarżony akt (lub stwierdzić jego nieważność) tylko wówczas, jeśli stwierdzi, że akt ten narusza prawo materialne – w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy lub prawo procesowe – w stopniu mogącym mieć wpływ istotny. Należy ponadto podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną. Kompetencja sądu wyraża się w możliwości zastosowania środków przewidzianych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności organów administracji publicznej wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Biorąc pod uwagę, tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia decyzji, Sąd nie stwierdził, by zaskarżone orzeczenie naruszało przepisy prawa materialnego lub przepisy procedury administracyjnej w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego. Decyzja odmawiająca wydania skarżącemu pozwolenia na broń została oparta na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 5 uobia który stanowi, że właściwy organ Policji może odmówić wydania pozwolenia na broń osobie, która naruszyła zasady przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, o których mowa w art. 32. Jest to przepis wskazujący na fakultatywność decyzji nadającej uprawnienie. Zgodnie z art. 32 ust. 1 uobia broń i amunicję należy przechowywać i nosić w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych. Szczegółowe warunki przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji określa rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (Dz. U. Nr 27, poz. 343), będące aktem wykonawczym wydanym na podstawie powołanego wyżej art. 32 uobia. W rozpatrywanej sprawie bezspornym pozostaje, iż sąd karny warunkowo umorzył postępowanie prowadzone przeciwko S. Ł. oskarżonemu o przestępstwo z art. 263 § 4 k.k. tj. o to, że w dniu 9 grudnia 2005r. w miejscowości O., pozostawiając broń myśliwską [...] wraz z amunicją w samochodzie marki [...] doprowadził do jej nieumyślnej utraty będąc uprzednio zgodnie z prawem w jej dyspozycji. Podkreślenia wymaga, że umorzenie postępowania karnego, choć nie jest równoznaczne z wyrokiem skazującym zawiera samo w sobie stwierdzenie popełnienia przestępstwa. Należy zgodzić się z organem, że choć skarżący nieumyślnie utracił broń to okoliczność ta nie wykluczała ustalenia, iż do kradzieży doszło z winy samej strony. W niniejszej sprawie poza sporem jest, że feralnego wieczoru, udając się w przerwie podróży do restauracji, skarżący pozostawił w samochodzie, na tylnej kanapie teczkę natomiast za siedzeniem kierowcy futerał z bronią myśliwską [...] zarzucając na wierzch futerału kurtkę. Auto w którym pozostawiono broń nie miało zamontowanego systemu alarmowego, zostało zaparkowane w miejscu niewidocznym z sali konsumpcyjnej, na parkingu bez dozoru - na którym według strony - był dość znaczny ruch. Po powrocie do samochodu skarżący stwierdził otwarte drzwi pojazdu oraz brak broni i teczki (v. uzasadnienie wyroku Sądu Rejonowego w C. z dnia [...] marca 2006r. sygn. akt [...]). Oceniając zachowanie skarżącego przez pryzmat przywołanych powyżej przepisów uobia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie doszedł do przekonania, że prawidłowy jest wniosek wyprowadzony przez organ, iż skarżący pozostawiając broń w samochodzie nie wykazał się należytą starannością w jej zabezpieczeniu przed utratą i dostępem do niej osób trzecich. S. Ł. nie dopełnił również wymogu sprawowania nieprzerwanej kontroli nad bronią. Trudno zakwestionować logikę w rozumowaniu organu, który uznał, że zachowanie skarżącego cechowała rażąca nieodpowiedzialność, gdyż – jak uzasadnia organ - przeciętnie rozsądny człowiek przewidywałby możliwość dokonania kradzieży rzeczy z samochodu zaparkowanego w nieoświetlonym i niewidocznym dla właściciela miejscu zwłaszcza, że na tylnym siedzeniu auta skarżący pozostawił widoczną z zewnątrz aktówkę. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, doświadczenie skarżącego, który ma 30 – letni staż w myślistwie, stanowi okoliczność obciążającą w aspekcie oceny postawy strony. W ocenie Sądu, do osoby która posiada wieloletnie doświadczenie nie tylko w zakresie obchodzenia się z bronią podczas polowania, ale również w zakresie bezpiecznego i zgodnego z prawem przenoszenia i przechowywania broni, należy przykładać miarę szczególnej staranności. Jest to bowiem osoba, której doświadczenie życiowe powinno podpowiadać jakie mogą być następstwa określonych zachowań czy zdarzeń w sytuacjach dysponowania bronią. Dlatego, w ocenie Sądu, nie przekracza granic uznania administracyjnego surowsza ocena niefrasobliwego zachowania skarżącego jako rażąco nieodpowiedzialnego a w konsekwencji uznanie przez organ, że wzmiankowane zachowanie spowodowało utratę zaufania niezbędnego do przyznania pozwolenia na broń. Zdaniem Sądu, jeżeli nie było możliwości należytego zabezpieczenia broni, skarżący nie powinien spożywać posiłku w restauracji, a taki cel postoju na przedmiotowym parkingu ustalił w sposób nie budzący wątpliwości sąd karny. Tym bardziej, co również wynika z uzasadnienia ww. wyroku, biorąc pod uwagę relatywnie niewielką długość trasy na jakiej podróżował skarżący, postój na posiłek nie był konieczny. W każdym razie pozostawienie broni w samochodzie na publicznym parkingu świadczy o niespełnieniu wymogu zabezpieczenia broni w sposób uniemożliwiający dostęp do niej osób nieuprawnionych. Wbrew twierdzeniom strony, organ uzasadnił w sposób wyczerpujący i logiczny dlaczego uznał, że w rozpatrywanym przypadku interes społeczny ma prymat nad interesem skarżącego a także dlaczego opinie o skarżącym aczkolwiek świadczące na jego korzyść, nie mogą odnieść pożądanego przez stronę skutku w postaci udzielenia pozwolenia na broń. Wzmiankowane zarzuty, jako nieusprawiedliwione, nie mogą zatem prowadzić do uwzględnienia skargi. Za pozbawiony uzasadnionych podstaw należy również uznać zarzut naruszenia prawa materialnego. Zdaniem Sądu, organ prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy oraz dokonał właściwej subsumcji pod normę art. 17 ust.1 pkt 5 uobia nie przekraczając przy tym, o czym już wspomniano, granic uznania administracyjnego. Mając na uwadze powyższe, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.