VI SA/Wa 1229/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi "A." Sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie zakazu wprowadzania produktów na rynek, nakazu wycofania produktów z rynku oraz nałożenia kary pieniężnej za wprowadzenie na rynek produktów niespełniających wymagań bezpieczeństwa oddala skargę Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej Prezes UOKiK) decyzją nr [...] z [...] kwietnia 2009 r., po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez "A." sp. z o.o. z siedzibą w L. utrzymał w mocy swoją decyzję nr [...] z [...] stycznia 2009 r. wydaną w sprawie ogólnego bezpieczeństwa deskorolek model [...] wprowadzonych na polski rynek przez tą firmę, w której stwierdził, że produkty te, ze względu na rozwarstwianie się sklejki deski oraz brak wszystkich informacji niezbędnych do bezpiecznego używania nie są bezpieczne i : zakazał wprowadzania na rynek deskorolek model [...], które nie zostały jeszcze wprowadzone, nakazując podjęcie czynności niezbędnych do zapewnienia przestrzegania tego nakazu; przekazania Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów niezwłocznie dowodów podjęcia tych czynności nie później niż w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji; nakazał natychmiastowe wycofanie z rynku deskorolek model [...] wprowadzonych na rynek; nie później niż w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji przekazania Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów dowodów wykonania decyzji. 3) stwierdził, że "A." sp. z o.o. z siedzibą w L. wprowadziła na rynek produkty niespełniające wymagań bezpieczeństwa i nałożył na tego przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 10 000 zł. Jako podstawę prawną decyzji wskazał art. 24 ust. 4 pkt 1 lit. b) oraz pkt 2 lit. b) i ust.12 w związku z art. 10 ust. 1. art. 5 ust. 1. art. 4 ust. 2 pkt 1) oraz art. 33a ust. 2 pkt 2) w związku z art. 10 ust. 1 i art. 13 ustawy z dnia 12 grudnia 2003 r. ustawy z dnia 12 grudnia 2003 r. o ogólnym bezpieczeństwie produktów (Dz. U. Nr 229, poz.2275 z 2007 r. Nr 35. poz. 2275 oraz Dz. U. z 2008 r. Nr 157. poz. 976). Podstawę faktyczną decyzji stanowiły następujące ustalenia: Główny Inspektorat Inspekcji Handlowej pismem z [...] sierpnia 2008 r. przekazał do Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (zwanego dalej UOKiK) protokół wraz z aktami kontroli dotyczącymi deskorolek model [...] wprowadzonych na polski rynek przez "A." sp. z o.o. z siedzibą w L. (zwaną dalej skarżącą, stroną). Ustalono, że inspektorzy [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w [...] Delegatura w [...] w trakcie kontroli w hipermarkecie "L." w S. dokonali badań organoleptycznych deskorolek model [...] w oparciu o przepisy ustawy z dnia 12 grudnia 2003 r. o ogólnym bezpieczeństwie produktów (Dz. U. Nr 229. poz. 2275 z późn. zm.). z uwzględnieniem wymagań określonych w normie PN-EN 13613:2003 Sprzęt rolkowy - Deskorolki - Wymagania bezpieczeństwa i metody badań. Deskorolka model [...] składa się z deski łączącej dwa wózki z kółkami, którą można rozpędzić przez odpychanie się i którą można kierować przez przesuwanie ciężaru ciała. Deska wykonana jest z siedmiu warstw sklejki i pokryta czarnym papierem ściernym zwiększającym przyczepność nóg. Spód deski oklejono kolorową folią samoprzylepną i przymocowano do niego dwa metalowe wózki, umożliwiające montaż kółek do deski oraz kierowanie nią przez pochylanie się w stronę, w którą użytkownik deskorolki chce skręcić. Wózek zbudowany jest z nakładki, która jest przymocowana do deski, gumowej poduszki, która zapewnia elastyczność przy skręcaniu deskorolką, śruby regulacyjnej, która wpływa na sztywność i skrętność oraz osi. na której zamocowano dwa kółka. Produkt należy do klasy ‘"B", jest przeznaczony dla osób o masie ciała od 20 do 50 kg. Stwierdzono, że bezpośrednio na produkcie nie było żadnego trwałego oznaczenia, natomiast na opakowaniu produktu stanowiącym przezroczystą termokurczliwą folię, umieszczono papierową naklejkę zawierającą informacje: "Deskorolka, wyprodukowano w [...]", dane importera -..A. sp. z o.o. [...]". nr telefonu i faxu. adres strony internetowej, model "[...]" oraz informacje: "Dopuszczalna masa użytkownika do 50 kg. Uwaga! Podczas jazdy na deskorolce konieczne jest stosowanie sprzętu ochronnego (kask. nakolanniki. nałokietniki. ochraniacze na nadgarstki), zgodność z normą EN 13613". Do produktu dołączono ulotkę zawierającą nazwę, dane importera, kod kreskowy oraz informacje i ostrzeżenia dotyczące bezpiecznego użytkowania produktu wraz z instrukcją obsługi. W wyniku badań organoleptycznych inspektorzy Inspekcji Handlowej stwierdzili, że wózki z kółkami są nieprawidłowo i niesymetrycznie zamocowane względem osi wzdłuż deski, gdyż osie wzdłużne wózków nie pokrywają się z osią wzdłużną deski, a ponadto są ustawione pod kątem w: stosunku do deski. Może to wpływać na niestabilność deski i odchylenie toru jazdy w stosunku do wizualnej osi deski. W trakcie badania na sypkim podłożu stwierdzono, że deskorolka pozostawia 4 ślady, co świadczy o nieprawidłowym (niesymetrycznym) ustawieniu osi wózków i braku zbieżności kółek. W przypadku dwóch z czterech przebadanych egzemplarzy produktu stwierdzono rozwarstwianie się sklejki deski, co spowodowało obustronne występowanie szczelin o długości 6, 7 i 17 cm w przypadku jednej deskorolki oraz 24 i 19 cm w przypadku drugiej. Inspektorzy zakwestionowali prawidłowość oznakowania produktów z uwagi na brak ich trwałego oznaczenia, jak i na niedołączenie wszystkich wymaganych w normie PN-EN 13613:2003 informacji, tj.: uwagi o terminach utraty skuteczności przez samozabezpieczające nakrętki i łączniki; opisu poprawnych technik hamowania; instrukcji sprawdzania mechanizmu kierowania deskorolką; czy jest zainstalowany, czy jest prawidłowo wyregulowany i czy łączniki zostały pewnie zabezpieczone; wyraźnego wskazania, że regularna obsługa poprawia bezpieczeństwo. Prezes UOKiK wszczął w tej sprawie postępowanie administracyjne na podstawie ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów i pismem z [...] września 2008 r. powiadomił o tym stronę. Jednocześnie postanowieniem z tego samego dnia, wydanym na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów, wyznaczył stronie postępowania termin 21 dni od dnia otrzymania postanowienia na wyeliminowanie zagrożeń stwarzanych przez deskorolki model [...]. Poinformował stronę, że niezbędne jest zaprzestanie ich dalszego wprowadzania na rynek, a w przypadku produktów, które zostały już wprowadzone na polski rynek - podjęcie działań polegających na ich wycofaniu. Przedsiębiorca mógł również zaproponować inny sposób wyeliminowania zagrożeń stwarzanych przez produkty będące przedmiotem postępowania, który zostałby zaakceptowany przez Prezesa UOKiK lub przedstawić dowody świadczące o tym, że są to produkty bezpieczne. W piśmie z [...] października 2008 r. strona wniosła o umorzenie postępowania zarzucając, że badania deskorolki model [...] nie były przeprowadzone zgodne z metodami określonymi w normie PN -EN 13613:2003. Prezes UOKiK, w związku z tymi zarzutami uzyskał stanowisko Inspekcji Handlowej w G. odnoszące się do nich i podtrzymujące w piśmie z [...] listopada 2008 r. wcześniejsze stanowisko. Wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej wskazał, że nie przeprowadzał badania produktu na jego zgodność z normą PN-EN 13613:2003, a jedynie przy ocenie bezpieczeństwa deskorolek model [...] - wykorzystano postanowienia tej normy. Stwierdził, że nieprawidłowości są widoczne "gołym okiem" i nie wymagają przeprowadzania badań laboratoryjnych. Prezes UOKiK pismem z [...] grudnia 2008 r. poinformował stronę o częściowym uznaniu jej stanowiska dotyczącego prawidłowości oceny bezpieczeństwa deskorolki będącej przedmiotem postępowania. Podzielił opinię Inspekcji Handlowej w zakresie stwierdzonego rozwarstwiania się sklejki deski oraz nieprawidłowości w oznakowaniu produktu. Zwrócił się do strony postępowania o przekazanie informacji i dowodów dotyczących obrotu produktami będącymi przedmiotem postępowania i poinformował ją o prawie do zapoznania się z aktami i do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Strona przekazała swoje stanowisko w piśmie z [...] stycznia 2009 r. Organ uznał, że część z przekazanych przez stronę dowodów nie spełniała wymagań określonych w art. 22a ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów: były to kopie dokumentów niepoświadczone za zgodność z oryginałem. Strona nie przekazała również faktur sprzedaży. Prezes UOKiK ustalił, że sporne deskorolki zostały wprowadzone na polski rynek przez skarżącą spółkę, co wskazuje, że skarżąca jest ich producentem w rozumieniu art. 3 pkt 2 lit. b) ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów i ponosi odpowiedzialność za ich bezpieczeństwo na zasadach określonych w tej ustawie. Stwierdził, że wprowadzając na rynek produkty, które nie spełniają wymagań bezpieczeństwa, skarżący naruszył art. 10 ust. 1 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów, który to przepis nakłada na producenta obowiązek wprowadzania na rynek wyłącznie produktów bezpiecznych. Produktem bezpiecznym, zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów jest produkt, który w zwykłych lub innych, dających się w sposób uzasadniony przewidzieć warunkach jego używania, z uwzględnieniem czasu korzystania z produktu, a także, w zależności od rodzaju produktu, sposobu uruchomienia oraz wymogów instalacji i konserwacji, nie stwarza żadnego zagrożenia dla konsumentów lub stwarza znikome zagrożenie, dające się pogodzić z jego zwykłym używaniem i uwzględniające wysoki poziom wymagań dotyczących ochrony zdrowia i życia ludzkiego. Odnosząc się do zarzutu strony, iż badania wykonane przez wojewódzkiego inspektora Inspekcji Handlowej nie zostały przeprowadzone zgodnie z metodami określonymi w normie PN - EN 13613:2003, Prezes UOKiK uwzględnił argument co do tego, że badania kółek jezdnych powinny zostać przeprowadzone w warunkach i zgodnie z metodami określonymi w tej normie. Nie zgodził się jednak, że z tego samego powodu należy zakwestionować wady dotyczące rozwarstwiania się sklejki deski. Uznał, że wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej jest organem uprawnionym do kontroli produktów w zakresie spełniania ogólnych wymagań bezpieczeństwa (art. 17 ust. 1 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów). W okolicznościach sprawy niniejszej badania produktów mógł dokonać również organoleptycznie. Do stwierdzenia wad deskorolki nie były potrzebne specjalne warunki. Wystarczyło badanie organoleptyczne, które zostało udokumentowane na zdjęciach wykonanych w trakcie kontroli. Skoro szczeliny powstałe wskutek rozwarstwienia się sklejki są widoczne podczas badań organoleptycznych i stwierdzono je w dwóch z czterech przebadanych egzemplarzy produktu, brak jest podstaw do uznania, iż badania te nie są wiarygodne i co najmniej część z wprowadzonych przez stronę postępowania na rynek produktów posiada podobne wady. Prezes UOKiK uznał, że nieprawidłowości w oznakowaniu produktów będących przedmiotem postępowania, polegające na braku oznakowania samego produktu, a jedynie jego opakowania, które podczas rozpakowywania produktu ulega zniszczeniu oraz brak w dołączonej instrukcji istotnych informacji, niezbędnych do bezpiecznego używania produktu również ma wpływ na bezpieczeństwo produktów będących przedmiotem postępowania. Wskazał, że oznakowanie produktu jest - zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 3) ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów - jednym z istotnych elementów, jakie należy uwzględnić przy ocenie jego bezpieczeństwa. Skoro skarżący zadeklarował zgodność wprowadzanej przez siebie na rynek deskorolki z normą PN -EN 13613:2003, powinien więc również przestrzegać wymagań tej normy w zakresie oznakowania produktów. Prezes UOKiK uznał, że deskorolki model [...], z uwagi na możliwość pęknięcia w trakcie jazdy lub wykonywania ewolucji oraz brak oznakowania umożliwiającego bezpieczne używanie nie są bezpieczne. Uznał, że zagrożenie stwarzane przez te produkty nie jest poważne w rozumieniu art. 5 ust. 3 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów. Wskazał, że w toku prowadzonego postępowania administracyjnego umożliwił przedsiębiorcy będącemu stroną tego postępowania podjęcie dobrowolnych działań mających na celu wyeliminowanie zagrożeń stwarzanych przez deskorolki model [...]. Strona nie podjęła takich działań, nie przedstawiła też żadnych dowodów które potwierdziły by, że wprowadzane przez nią na rynek produkty spełniają wymagania bezpieczeństwa. Prezes UOKiK uznał, że wprowadzenie na rynek produktów nie spełniających wymagań bezpieczeństwa, stanowiące naruszenie art. 10 ust. 1 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów wyczerpuje przesłanki określone w art. 33a ust. 2 pkt 2) tej ustawy, którego skutkiem jest, że organ nadzoru może, w drodze decyzji, nałożyć na producenta karę pieniężną w wysokości do 100.000 zł. Wysokość kar ustala się uwzględniając w szczególności stopień oraz okoliczności naruszenia obowiązków. Ocenił, że na wysokość kary wpłynęła ocena całokształtu okoliczności sprawy. Uwzględnił, że działalność strony postępowania ma charakter profesjonalny. Oznacza to, że konsumenci mają prawo oczekiwać, iż wprowadzane przez tego przedsiębiorcę na rynek produkty będą spełniały wymagania bezpieczeństwa. Miał na uwadze, że grupą narażoną na zagrożenia związane z używaniem deskorolek są dzieci - grupa konsumentów, która - zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 4) ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów podlega szczególnej ochronie. Uznał również, że liczba produktów niespełniających wymagań bezpieczeństwa wprowadzonych na przez stronę na polski rynek była znaczna (wg oświadczenia strony - 1 662 sztuk produktów). Miał na uwadze, że skarżący nie poinformował Prezesa UOKiK o podjęciu działań, mających na celu wyjaśnienie stwierdzonych przez Inspekcję Handlową wad produktów, ograniczając się jedynie to stwierdzenia, że wprowadzane przez niego na rynek produkty są bezpieczne. Podkreślił, iż nawet jeśli przedsiębiorca dysponuje badaniami produktu nie jest wykluczone, że np. określona partia produktu nie spełnia wymagań bezpieczeństwa. Obowiązkiem przedsiębiorców jest więc reagowanie na wszystkie sygnały o możliwych nieprawidłowościach, zwłaszcza, jeśli uzyskują je od organów nadzoru. Wziął również pod uwagę fakt. iż nie jest to pierwsze naruszenie przez stronę postępowania przepisów ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów. Prowadzone było już bowiem postępowanie administracyjne w sprawie wprowadzenia na rynek zabawki "karuzela pozytywka F.", zakończone wydaniem decyzji nr [...] z dnia [...] maja 2006 r. Jako okoliczność łagodzącą Prezes UOKiK potraktował natomiast fakt, iż nie jest poważne zagrożenie stwarzane przez produkty będące przedmiotem postępowania. Ocenił, że dowody przekazane przez stronę nie spełniały wymagań określonych w art. 22a ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów, nie mógł wziąć ich pod uwagę i ustalić nawet przybliżonego przychodu ze sprzedaży, jaki strona osiągnęła wprowadzając na rynek produkty będące przedmiotem postępowania. O tym, jakie wymagania powinny spełniać dowody w postępowaniu administracyjnym prowadzonym na podstawie ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów, Prezes UOKiK informował stronę postępowania aż trzykrotnie - w pismach z dnia [...] września 2008 r., [...] grudnia 2008 r. i [...] stycznia 2009 r. Strona wbrew zaleceniu Prezesa UOKiK nie przekazała faktur dokumentujących sprzedaż produktów będących przedmiotem postępowania w 2008 r. Prezes UOKiK wskazał, że wymierzając karę uwzględnił wagę naruszenia przez stronę postępowania przepisów o ogólnym bezpieczeństwie produktów i uznał, że kara określona w sentencji decyzji jest adekwatna do stwierdzonych naruszeń, spełni swój skutek prewencyjny i skłoni przedsiębiorcę do nienaruszania przepisów z zakresu ogólnego bezpieczeństwa produktów. Ocenił, że zastosowane środki określone w art. 24 ust. 4 pkt 1 lit. b), pkt 2 lit. b) oraz art. 33a ust. 2 pkt 2) ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów są adekwatne do zagrożenia stwarzanego przez produkty będące przedmiotem postępowania. Odnosząc się do nakazu wycofania produktów będących przedmiotem postępowania z rynku, w przypadku gdy dystrybutorzy nie posiadają już produktów będących przedmiotem postępowania, a tym samym nie jest możliwe ich odebranie wyjaśnił, że strona postępowania może przedstawić ich pisemne oświadczenie o nieposiadaniu w sprzedaży deskorolek model [...]. W przypadku jeśli strona postępowania zamierza w przyszłości wprowadzać na rynek produkt będący przedmiotem postępowania, powinna przedstawić Prezesowi UOKiK dowody, potwierdzające spełnianie przez ten produkt ogólnych wymagań bezpieczeństwa. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona domagała się umorzenia postępowania w zakresie zarzutu dotyczącego rozwarstwiania się sklejki, z jakiej wykonano deskorolkę model [...], wobec niezastosowania przewidzianych Polską Normą PN-EN 13613:2003 metod badań nie uzyskano w niniejszym postępowaniu dowodów, pozwalających prawidłowo ocenić poziom trwałości przedmiotowego produktu - na zasadzie przepisu art. 24 ust. 14 pkt. 3 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów. Wnosiła o udzielenie jej 30-dniowego terminu na usunięcie niezgodności deskorolki model [...] z punktami: 8.1.b), 8.2.c), 8.2.d)i8.3 normy PN-EN13613:2003 z uwagi na brak informacji w zakresie terminów utraty skuteczności przez samozabezpieczające nakrętki i łączniki, instrukcji sprawdzania mechanizmu kierowania deskorolką, poprawnych technik hamowania i wyraźnego wskazania, że regularna obsługa poprawia bezpieczeństwo, a po dostarczeniu w w/w terminie dowodów usunięcia niezgodności wyrobu z wymogami zasadniczymi. Następnie umorzenie postępowania w zakresie nieprawidłowego oznaczenia przedmiotowej deskorolki w związku z tym, iż niezgodność wyrobu z wymaganiami zasadniczymi została usunięta w zakreślonym stronie terminie Zarzucała, że przepis art. 27 ust. 2 tejże ustawy nakazuje pobrać w celu przeprowadzenia badania próbki produktów w ilościach określonych w przepisach odrębnych albo dokumentach normalizacyjnych. Wymaga, by badanie było przeprowadzone w sposób określony w przepisach odrębnych albo dokumentach normalizacyjnych. Definicja pojęcia dokumentów normalizacyjnych - zawarta w przepisie art. 2 pkt. 4 wskazanej ustawy - oznacza, że takim dokumentem jest norma PN-EN 13613:2003 "Sprzęt rolkowy. Deskorolki. Wymagania bezpieczeństwa i metody badań." Innymi słowy zarzucała, że badając deskorolki w zakresie spełniania przez nie ogólnych wymogów bezpieczeństwa inspektorzy Inspekcji Handlowej byli obowiązani zastosować metody badań wyraźnie sprecyzowane w Polskiej Normie PN-EN 13613:2003. Cytując normę PN-EN 13613:2003 wskazywała na wymagane w niej – do badań – warunki do ich przeprowadzania: w ściśle oznaczonej w podpunkcie 6.3. kolejności, w temperaturze 21-25 stopni C przy wilgotności względnej od 45-55% lub temperaturze 18-22 stopni C przy wilgotności względnej 60-70% (podpunkt 6.4). Brak zachowania powyższych warunków, całkowite pominięcie zasad wyrażonych w Polskiej Normie PN-EN 13613:2001 uzasadnia, zgodnie z przepisem art. 24 ust. 14 pkt. 3 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów, umorzenie postępowania w sprawie, jeżeli z innych przyczyn stało się ono bezprzedmiotowe. Dopiero w dalszej kolejności produkt powinien być poddany testowi trwałości, który przeprowadza się zgodnie z procedurą na bębnie obracającym się z prędkością obwodową 0,5 m/s. Potem poddaje się próbkę badaniu spadającego ciężaru o masie 20 kg i średnicy 100 mm w kształcie walca, do którego zamocowany jest arkusz gumy o odpowiedniej twardości. Całość znajduje się w rurze prowadzącej. Taki ciężar uderzać ma w różne miejsca deskorolki. Test zderzeniowy przeprowadza się rozpędzając deskorolkę za pomocą odpowiedniego urządzenia do prędkości maksymalnie równej 5 m/s i trzykrotnego uderzenia deskorolką w krawężnik o wysokości równej średnicy kółek. Na tej podstawie strona nie zgodziła się z tezą organu, że badanie deskorolek w zakresie ich trwałości może być - w odróżnieniu od badania kółek jezdnych - przeprowadzane również organoleptycznie. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżąca deklarowała, iż w ciągu 30 dni od daty otrzymania odpowiedniego postanowienia Prezesa UOKiK podejmie dobrowolne działania w celu usunięcia w/w niezgodności, tj. dołączy do opakowań wszystkich deskorolek - w tym tych już wprowadzonych do obrotu -odpowiednią informację, a także dostarczy Prezesowi UOKiK dowody usunięcia w/w niezgodności wyrobu z wymogami zasadniczymi. Wskazywała, że wszystkie wymagane informacje zostały umieszczone na przedmiotowym wyrobie w trwały sposób, tj. poprzez naklejenie naklejki na jego opakowaniu. Nie zgodziła się ze stanowiskiem organu, że wymagane normą oznaczenie winno zostać umieszczone bezpośrednio na blacie deskorolki. Producenci i importerzy deskorolek - w tym ci o największej renomie na rynku - nie umieszczają oznakowania bezpośrednio na wyrobie, lecz w sposób trwały na jego opakowaniu lub w załączonej do produktu instrukcji obsługi. Umieszczenie oznaczenia bezpośrednio na blacie deskorolki byłoby nieracjonalne ze względów ekonomicznych. W piśmie z dnia [...] kwietnia 2009 r. strona postępowania sprecyzowała swoje żądania oświadczając, że wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz udzielenie jej 30-dniowego terminu na uzupełnienie umieszczanej na deskorolkach informacji w zakresie terminów utraty skuteczności przez samozabezpieczające zakrętki i łączniki, instrukcji sprawdzania mechanizmu kierowania deskorolką poprawnych technik hamowania wyraźnego wskazania, że regularna obsługa poprawia bezpieczeństwo, a po uzupełnieniu tych informacji - umorzenie postępowania. Ponadto, strona postępowania stwierdziła, że przekazane przez nią faktury zostały złożone z ostrożności procesowej. Prezes UOKiK ponownie dokonując analizy zgromadzonego materiału, nie dopatrzył się w prowadzonym wcześniej postępowaniu uchybień, które powinny skutkować zmianą wydanej decyzji. Odnosząc się do zarzutu, że inspektorzy Inspekcji Handlowej powinni zastosować metody badań sprecyzowane w Polskiej Normie PN-EN 13613:2003" stwierdził, że zarzut strony byłby uzasadniony, gdyby przedmiotem postępowania prowadzonego przez Prezesa UOKiK byłaby zgodność deskorolki model [...] z wymaganiami określonymi w normie PN-EN 13613:2003 Sprzęt rolkowy -Deskorolki - Wymagania bezpieczeństwa i metody badań. Tymczasem, przedmiotem niniejszego postępowania jest ocena, czy deskorolka model [...] jest produktem bezpiecznym w rozumieniu przepisów ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów. Art. 4 ust. 2 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów stanowi, że oceny bezpieczeństwa produktu dokonuje się uwzględniając w szczególności jego cechy, opakowanie, instrukcje montażu i konserwacji oraz wygląd, oznakowanie, ostrzeżenia i instrukcje. Kryteria te zastosowali inspektorzy Inspekcji Handlowej, dokonujący badań organoleptycznych produktu będącego przedmiotem postępowania. W ich wyniku w dwóch z czterech egzemplarzy produktu stwierdzili rozwarstwianie się sklejki deski, co spowodowało obustronne występowanie szczelin o długości 6, 7 i 17 cm w przypadku jednej deskorolki oraz 24 i 19 cm w przypadku drugiej. W opinii Prezesa UOKiK, wady te mogą doprowadzić do pęknięcia deskorolki w trakcie jazdy lub wykonywania ewolucji i w konsekwencji sprawiają, że produkty będące przedmiotem postępowania nie mogą zostać uznane za bezpieczne w rozumieniu art. 10 ust. 1 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów. Norma, którą przywołuje strona postępowania również może być podstawą do oceny bezpieczeństwa produktu - zgodnie z art. 6 ust. 3 pkt 1) ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów, oceny bezpieczeństwa produktu dokonuje się bowiem "w szczególności z uwzględnieniem" spełniania przez produkt wymagań wynikających z dobrowolnych norm krajowych państw członkowskich UE, a taką normą jest norma PN-EN 13613:2003. Strona jednak nie przedstawiała żadnego dowodu (np. wyników badań) który potwierdzałby, że produkty będące przedmiotem postępowania rzeczywiście spełniają wymagania określone w tej normie, a tym samym, pomimo występowania szczelin deskorolki posiadają odpowiednią wytrzymałość. Przeciwnie - nieprawidłowości w oznakowaniu deskorolki model [...] świadczą o tym, że wprowadzane przez nią na rynek produkty nie spełniają wymagań określonych w normie. Wskazał, że w toku postępowania odwoławczego strona dwukrotnie zwracała się do Prezesa UOKiK o wyznaczenie terminu na uzupełnienie oznakowania produktu będącego przedmiotem postępowania, ale żądania te nie mogły zostać rozpatrzone pozytywnie - procedura postępowania administracyjnego nie przewiduje takiej możliwości. Wbrew twierdzeniu strony, nieprawidłowe oznakowanie i brak wszystkich informacji niezbędnych do bezpiecznego użytkowania były również przyczynami, dla których Prezes UOKiK uznał, że produkty będące przedmiotem postępowania nie są bezpieczne. Podkreślił, że w toku postępowania pierwszoinstancyjnego wyznaczył już stronie, w drodze postanowienia z dnia [...] września 2008 r. 21 - dniowy termin na wyeliminowanie zagrożeń stwarzanych przez produkty będące przedmiotem postępowania. Strona nie skorzystała z tej możliwości, co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. Odnosząc się do kwestionowania konieczności oznakowania deskorolki bezpośrednio na produkcie, twierdząc, iż wystarczające jest oznakowanie opakowania produktu lub instrukcji obsługi, Prezes UOKiK nie zgodził się z tą argumentacją. Przemawia przeciwko temu wykładnia językowa pkt 7.2. normy PN-EN 13613:2003 Sprzęt rolkowy - Deskorolki - Wymagania bezpieczeństwa i metody badań., zgodnie z którym oznakowanie ma być umieszczone na każdej deskorolce "w sposób trwały". Skarżący, wnosząc w skardze do tut. Sądu o stwierdzenie nieważności obu wydanych przez Prezesa UOKiK decyzji lub o ich uchylenie w całości zarzucił Prezesowi UOKiK : 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 6 ust. 3 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów poprzez jego błędne zastosowanie i dokonanie przez organ oceny bezpieczeństwa produktu przy jedynie wybiórczym uwzględnieniu wymagań wynikających z Polskiej Normy PN-EN 13613:2003 "Sprzęt rolkowy. Deskorolki. Wymagania bezpieczeństwa i metody badań.", będącej transpozycją normy europejskiej EN 13613:2001; art. 7 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że produkt nie jest bezpieczny, pomimo nieprzeprowadzenia badań produktu przewidzianych Polską Normą PN-EN 13613:2003 i nieustalenia, czy produkt spełnia wymagania przewidziane w/w normie; art. 22 ust. 1 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, iż nie jest możliwe, aby w toku postępowania organ wyznaczył stronie termin na wyeliminowanie zagrożeń stwarzanych przez produkt; art. 27 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej w zw. z art. 2 pkt 4 o Inspekcji Handlowej i art. 17 ust. 1 i. 2 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów poprzez pobranie w toku kontroli przeprowadzonej przez inspektorów Inspekcji Handlowej próbek produktów z całkowitym pominięciem wymagań przewidzianych Polską Normą PN-EN 13613:2003; 2. naruszenie przepisów prawa procesowego, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.: art. 6 kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 26 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów poprzez podejmowanie przez organ działań niezgodnych z w/w przepisami powszechnie obowiązującego prawa; art. 7 k.p.a. w zw. z art. 26 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów poprzez zaniechanie przez organ wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i w konsekwencji wydanie błędnej decyzji, a także poprzez przerzucenie na stronę obowiązku udowodnienia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia w sprawie; art.8 k.p.a. w zw. z art. 26 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów poprzez działanie wbrew zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa; art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 26 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów poprzez niewzięcie pod uwagę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych rozpoznawanej sprawy w celu stwierdzenia, czy organ naruszył w/w przepisy prawa materialnego i przepisy postępowania i czy naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy; art. 80 k.p.a. w zw. z art. 26 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów poprzez uznanie za udowodnioną okoliczności, iż A. Sp. z o.o. wprowadziła na rynek produkt nie spełniający wymogów bezpieczeństwa, pomimo, że wobec braku zastosowania przewidzianych Polską Normą PN-EN 13613:2003 metod badań nie uzyskano wiarygodnych dowodów, pozwalających prawidłowo ocenić poziomu bezpieczeństwa przedmiotowego produktu; art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 26 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów poprzez niestwierdzenie nieważności decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 roku pomimo wydania decyzji przez organ z rażącym naruszeniem powołanych powyżej przepisów prawa. W uzasadnieniu skarżąca ponowiła argumentację zawartą we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podtrzymała pogląd, że skoro brak jest szczegółowych przepisów Wspólnoty Europejskiej, jak również odrębnych przepisów polskich dotyczących bezpieczeństwa deskorolek, a także brak jest norm krajowych, będących transpozycją norm europejskich uznanych przez Komisję Europejską za zgodne z przepisami dotyczącymi ogólnego bezpieczeństwa produktów, do których odniesienia Komisja Europejska opublikowała w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, bezpieczeństwo deskorolek należy oceniać w pierwszej kolejności z uwzględnieniem Polskiej Normy PN-EN 13613:2003, która jest transpozycją normy europejskiej EN 13613:2001. Inspektorzy Inspekcji Handlowej obowiązani byli zatem stosować przepis art. 27 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, który w celu przeprowadzenia badań nakazuje pobierać próbki produktów w ilościach określonych w przepisach odrębnych albo dokumentach normalizacyjnych. Także badanie powinno być przeprowadzone w sposób określony w przepisach odrębnych albo dokumentach normalizacyjnych. Takim dokumentem są Polskie Normy, a zatem również norma PN-EN 13613:2003 "Sprzęt rolkowy. Deskorolki. Wymagania bezpieczeństwa i metody badań. ", które winny mieć zastosowanie zgodnie z przepisem art. 6 k.p.a. stanowiącym, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, co dotyczy także inspektorów Inspekcji Handlowej. Nie zgodziła się ze stanowiskiem Prezesa UOKiK, który z przepisu art. 17 ust. 1 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów wywiódł normę, w świetle której badanie deskorolek w zakresie ich trwałości może być - w odróżnieniu od badania kółek jezdnych - przeprowadzane również organoleptycznie ("ponieważ rozwarstwienie widać gołym okiem"). Metody badania zostały określone wyczerpująco w punkcie 6 Polskiej Normy PN-EN 13613:2003 i odbywają się one według określonych w niej zasad: na dwóch próbkach, przy pośrednim ustawieniu skrętności, w temperaturze 21-25 stopni C przy wilgotności względnej od 45-55% lub temperaturze 18-22 stopni C przy wilgotności względnej 60-70%. Powyższe zasady, wedle kolejności określonej w podpunkcie 6.3. Polskiej Normy (badanie przyczepności, prędkości, trwałości, kształtu zewnętrznego, spadającego ciężaru, test zderzeniowy) zostały przez inspektorów Inspekcji Handlowej w postępowaniu kontrolnym całkowicie pominięte Skarżący twierdził, że w świetle przepisu art. 7 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów, możliwość stosowania przez organ środków określonych tą ustawą uwarunkowane jest wcześniejszym ustaleniem przez organ, iż pomimo zgodności z Polską Normą PN-EN 13613:2003 - produkt nie jest bezpieczny. Odnosząc się do zarzutu niekompletności dołączonej do deskorolki informacji, tj. niezgodności z punktami: 8.1.b), 8.2.c), 8.2.d) i 8.3 normy PN-EN 13613:2003 z uwagi na brak informacji w zakresie terminów utraty skuteczności przez samozabezpieczające nakrętki i łączniki, instrukcji sprawdzania mechanizmu kierowania deskorolką, poprawnych technik hamowania i wyraźnego wskazania, że regularna obsługa poprawia bezpieczeństwo – skarżąca podnosiła, że zwracała się do dwukrotnie z wnioskiem o udzielenie jej 30-dniowego terminu na usunięcie tych niezgodności, a Prezes UOKiK nie rozpatrzył w/w wniosku. Powyższe stanowisko organu stoi w rażącej sprzeczności z przepisem art. 22 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów, zgodnie z którym w toku postępowania organ nadzoru może, w drodze postanowienia, wyznaczyć stronie termin na wyeliminowanie zagrożeń stwarzanych przez produkt Uzasadniając zarzuty procesowe skarżąca wskazywała, że pomimo kilkukrotnego zgłoszenia przez stronę zastrzeżeń co do kompletności i wiarygodności zebranego w sprawie materiału dowodowego, organ zaniechał przeprowadzenia przewidzianych normą PN-EN 13613:2003 badań, które w sposób rzetelny i zgodny z prawem pozwoliłyby ocenić poziom bezpieczeństwa produktu będącego przedmiotem postępowania. Podkreślił, że zgodnie z przepisem art. 25a ustawy ogólnym bezpieczeństwie produktów organ posiada możliwość przerzucenia na przedsiębiorcę kosztów badań produktu, który nie jest bezpieczny. Jej zdaniem, postępowanie powinno być tak przeprowadzone, aby materiał dowodowy jednoznacznie wskazywał na podmiot ukarany jako na sprawcę dokonanego naruszenia prawa, za które nałożono karę. W odpowiedzi na skargę Prezes UOKiK wnosił o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów wskazał, że ustawa o ogólnym bezpieczeństwie produktów nie wprowadza wymogu oceny bezpieczeństwa produktu na podstawie wymagań określonych w normach, a jedynie stanowi, że bezpieczeństwo produktu ocenia się w szczególności z uwzględnieniem spełniania przez produkt wymagań wynikających m.in. z dobrowolnych norm krajowych państw członkowskich Unii Europejskiej (art. 6 ust. 3 pkt 1 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów). W przypadku postępowań prowadzonych na podstawie ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów Prezes UOKiK nie dokonuje oceny zgodności danego produktu z normą, ale jedynie przy pomocy wymagań określonych w normach bada, czy produkt nie stwarza zagrożenia dla życia i zdrowia, w oparciu o kryteria określone w art. 4 ust. 2 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów. Prezes UOKiK nie zgodził się z prezentowaną interpretacją art. 7 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów, który stanowi, że spełnianie przez produkt wymagań określonych w art. 6 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów nie wyłącza możliwości stosowania środków określonych ustawą, jeśli Prezes UOKiK uzna, że pomimo zgodności z tymi normami produkt nie jest bezpieczny. Oznacza to, że nawet jeśli producent zapewni zgodność swojego produktu z wymaganiami określonymi w normach, Prezes UOKiK może uznać, że produkt nie spełnia ogólnych wymagań bezpieczeństwa. W związku z tym, nie ulega wątpliwości, że inspektorzy Inspekcji Handlowej powinni badając produkt kierować się również swoją wiedzą i doświadczeniem. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 22 ust. 1 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów, uznał zarzut za nieuzasadniony. Wyznaczenie przez Prezesa UOKiK w toku postępowania administracyjnego terminu na wyeliminowanie zagrożeń stwarzanych przez produkt jest fakultatywne. W niniejszej sprawie Prezes UOKiK - wbrew twierdzeniu skarżącego - skorzystał z tej możliwości i w postanowieniu z dnia [...] września 2008 r., wyznaczył mu termin 21 dni na wyeliminowanie zagrożeń przez produktu będące przedmiotem postępowania. Skarżący nie skorzystał z tej możliwości. Organ uznał, że brak jest podstaw do wyznaczania takiego terminu w toku postępowania prowadzonego w wyniku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy - już po nałożeniu na skarżącego decyzji nakładającej obowiązki. Przedmiotem postępowania wszczętego wskutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy jest bowiem powtórne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy oraz zbadanie prawidłowości i słuszności już zapadłego rozstrzygnięcia. Organ uznał za chybione oparcie zarzutów skarżącego na przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności (Dz. U. z 2002 r. Nr 204, poz. 2087 z późn. zm.), która w niniejszej sprawie nie miała zastosowania. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 27 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej podniósł, że ust. 1 tego przepisu stanowi, iż próbki produktów pobiera się w celu ustalenia, czy produkt spełnia wymagania jakościowe i bezpieczeństwa: określone w przepisach odrębnych, dokumentach normalizacyjnych. Ust. 2 ww. przepisu stanowi, że próbki pobiera się w ilościach i sposób określony w: przepisach odrębnych, dokumentach normalizacyjnych. Ustawa o ogólnym bezpieczeństwie produktów stanowi przepis odrębny w rozumieniu art. 27 ustawy o Inspekcji Handlowej. Posiada ona również odrębne regulacje dotyczące pobierania próbek produktów - art. 18 ust. 1a tej ustawy stanowi bowiem, że wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej pobiera nieodpłatnie trzy próbki produktu: do badań, próbkę kontrolną i rozjemczą. W niniejszej sprawie zasady te zostały zachowane, a więc również ten zarzut skarżącego nie jest zasadny. Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej jest organem uprawnionym do kontroli produktów w zakresie spełniania ogólnych wymagań bezpieczeństwa, a badania produktów mogą być przeprowadzane również organoleptycznie. W niniejszej sprawie, w wyniku takich właśnie badań inspektorzy Inspekcji Handlowej stwierdzili, że część z badanych produktów posiada wady w postaci rozwarstwiania się sklejki deski, co w ich opinii ma realny wpływ na bezpieczeństwo produktu. Prezes UOKiK podzielił tę opinię Inspekcji Handlowej. Ponieważ inspektorzy Inspekcji Handlowej wykryli te niezgodności w dwóch z czterech przebadanych produktów nie były one w opinii Prezesa UOKiK zabiegiem celowym, a wynikały z zaniedbań skarżącego w zakresie kontroli nad wprowadzanymi na rynek produktami. Odpierając zarzuty dotyczące naruszenia art. 6, 8 i 77 § 1 k.p.a. Prezes UOKiK wskazał, że są nieuzasadnione. Prowadził postępowanie zgodnie z zasadą praworządności i prawdy obiektywnej, dokładnie wyjaśnił wszystkie okoliczności sprawy, wielokrotnie umożliwiał skarżącemu przedstawienie stanowiska i dowodów na jego poparcie. W celu wyjaśnienia podnoszonych przez niego zastrzeżeń podjął również próbę przeprowadzenia badań laboratoryjnych produktu będącego przedmiotem postępowania, pomimo tego, że skarżący takiego wniosku nie zgłaszał. Żadne z laboratoriów nie zechciało podjąć się badań tego produktu. Propozycja B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. nie mogła zostać zaakceptowana z uwagi na fakt, iż koszt budowy stanowiska obciążyłby Skarb Państwa - Prezes UOKiK nie był w stanie zweryfikować opinii Inspekcji Handlowej, iż niesymetrycznie zamocowane wózki powodują zagrożenie dla użytkowników i w konsekwencji nie podzielił tej opinii organu kontroli. Pozostałe ustalenia kontroli - dotyczące nieprawidłowości w oznakowaniu oraz rozwarstwiania się deski sklejki - nie budzą wątpliwości, co spowodowało uznanie deskorolki model [...] za produkt niespełniający ogólnych wymagań bezpieczeństwa. Zatem wyjaśnione zostały wszelkie istotne dla sprawy fakty. Jednocześnie podkreślał bierną postawę skarżącego, który ograniczył swój udział w prowadzonym postępowaniu do kwestionowania działań Inspekcji Handlowej i Prezesa UOKiK, nie przedstawiając jednak żadnych dowodów, które potwierdzałyby jego twierdzenia - mimo postanowienia i pisma z [...] września 2008 r., o możliwości przedstawienia w terminie 21 dni dowodów, które w jego opinii świadczą o tym, że deskorolka model [...] jest produktem bezpiecznym. Postępowanie w niniejszej sprawie było również prowadzone zgodnie z zasadą swobodniej oceny dowodów o czym świadczy zweryfikowanie przez Prezesa UOKiK wyników kontroli przeprowadzonej przez Inspekcję Handlową i odrzucenie zarzutów dotyczących stwarzania zagrożenia przez nieprawidłowo ustawione kółka jezdne. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. stwierdził, że organ odwoławczy nie może równocześnie orzekać na podstawie art. 138 i 156 Kodeksu postępowania administracyjnego, a zatem nie jest dopuszczalne stwierdzenie przez organ odwoławczy nieważności decyzji wydanej w I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Wymaga podkreślenia, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.). Nie jest zasadny najdalej idący wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. W szczególności brak jest wskazania – w świetle zarzutów naruszenia prawa materialnego i procesowego - jego konkretnej podstawy prawnej. Zarzut sprecyzowany bowiem w pkt 2 f skargi nie znajduje podstawy prawnej. Nawet gdyby rozpatrując wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy organ dopatrzył się rażącego naruszenia prawa, to wiązał go art. 138 k.p.a. w zw. z art. 127 k.p.a., czyli obowiązek merytorycznego rozpatrzenia środka odwoławczego. Niedopuszczalne jest stosowanie w takim przypadku art. 156 § 1k.p.a., normującego sytuacje, w których organ wyższego stopnia działa nie jako organ odwoławczy w toku instancji, ale jako organ nadzoru, którego uprawnienia przy stosowaniu art. 156 k.p.a. są węższe niż uprawnienia organu odwoławczego. Takie jest stanowisko literatury i orzecznictwa. Gdyby nawet organ odwoławczy ustalił, że decyzja organu I instancji była dotknięta jedną z wad wyliczonych w art. 156 § 1k.p.a., mógłby jedynie uchylić i zmienić decyzję lub uchylić decyzję i umorzyć postępowanie I instancji (B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz Wyd. C.H. Beck, W-wa 2005 str.608) Innymi słowy, k.p.a. wyłącza stosowanie sankcji nieważności decyzji w postępowaniu odwoławczym. Zastosowanie jej jest rażącym naruszeniem prawa. Przechodząc do zarzutów merytorycznych skargi istotnym jest, że do wyeliminowania przez Sąd z obrotu prawnego decyzji administracyjnej przy ewentualnie stwierdzonym naruszeniu przez organ przepisów postępowania, naruszenie to musi mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zaś ewentualnie stwierdzone naruszenie przepisów prawa materialnego musi mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia ( art. 145 § 1 pkt 1 a i c p.p.s.a.). Badając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, w ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób wyżej określony. W zakresie zarzutów procesowych, które podlegają rozpatrzeniu w pierwszej kolejności, skarżący nie wskazuje jaki, istotny wpływ na wynik sprawy mają podnoszone naruszenia wskazanych norm procesowych. Prowadził postępowanie zgodnie z zasadą praworządności i prawdy obiektywnej, dokładnie wyjaśnił wszystkie okoliczności sprawy, wielokrotnie umożliwiał skarżącemu przedstawienie stanowiska i dowodów na jego.. W celu wyjaśnienia podnoszonych przez niego zastrzeżeń podjął również próbę przeprowadzenia badań laboratoryjnych produktu będącego przedmiotem postępowania, pomimo tego, że skarżący takiego wniosku W ocenie Sądu, wbrew jego twierdzeniu, stan faktyczny został ustalony prawidłowo, z zastosowaniem ogólnych zasad przewidzianych w k.p.a. W szczególności podkreślić należy, że celem ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów jest zabezpieczenie konsumentów przez wprowadzaniem na rynek produktów, które zagrażają ich bezpieczeństwu. Przedmiotem niniejszego postępowania jest zatem ocena, czy deskorolka model [...] jest produktem bezpiecznym w rozumieniu przepisów ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów. Nie była przedmiotem postępowania zgodność deskorolki model [...] z wymaganiami określonymi w normie PN-EN 13613:2003 Sprzęt rolkowy -Deskorolki - Wymagania bezpieczeństwa i metody badań. Nie jest sporne, że skarżąca spółka jest producentem zakwestionowanego towaru w rozumieniu art. 3 pkt 2 lit. b) ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów. Przepis art. 10 ust. 1 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów nakłada na nią, jako producenta obowiązek wprowadzania na rynek wyłącznie produktów bezpiecznych. Wbrew jej zarzutom, produktem bezpiecznym jest produkt, który – zgodnie z art. 4 ust. 1 ww. ustawy – nie w laboratoryjnych, ale w zwykłych lub innych, dających się w sposób uzasadniony przewidzieć warunkach jego używania, z uwzględnieniem czasu korzystania z produktu, a także, w zależności od rodzaju produktu, sposobu uruchomienia oraz wymogów instalacji i konserwacji, nie stwarza żadnego zagrożenia dla konsumentów lub stwarza znikome zagrożenie, dające się pogodzić z jego zwykłym używaniem i uwzględniające wysoki poziom wymagań dotyczących ochrony zdrowia i życia ludzkiego. Pozostaje poza sporem, że inspektorzy Inspekcji Handlowej, dokonujący badań organoleptycznych produktów wprowadzonych do obrotu przez skarżącą spółkę w dwóch z czterech egzemplarzy przedmiotowych deskorolek stwierdzili rozwarstwianie się sklejki deski, co spowodowało obustronne występowanie szczelin o długości 6, 7 i 17 cm w przypadku jednej deskorolki oraz 24 i 19 cm w przypadku drugiej. Sąd podziela ocenę Prezesa UOKiK, że wady te w trakcie jazdy lub wykonywania ewolucji mogą doprowadzić do pęknięcia deskorolki i w konsekwencji sprawiają, że produkty te nie mogą zostać uznane za bezpieczne w rozumieniu art. 10 ust. 1 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów. Inne stwierdzone nieprawidłowości w oznakowaniu tych produktów są bezsporne. Polegały na braku oznakowania samego produktu, a jedynie jego opakowania, które podczas rozpakowywania produktu ulega zniszczeniu oraz brak w dołączonej instrukcji istotnych informacji, niezbędnych do bezpiecznego używania produktu również ma wpływ na bezpieczeństwo produktów będących przedmiotem postępowania. Ma rację organ administracji, że oznakowanie produktu jest - zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 3) ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów - jednym z istotnych elementów, jakie należy uwzględnić przy ocenie jego bezpieczeństwa. Skoro skarżący zadeklarował zgodność wprowadzanej przez siebie na rynek deskorolki z normą PN - EN 13613:2003, powinien więc również przestrzegać wymagań tej normy w zakresie oznakowania produktów. Wbrew twierdzeniu strony, nieprawidłowe oznakowanie i brak wszystkich informacji niezbędnych do bezpiecznego użytkowania były również przyczynami, dla których Prezes UOKiK uznał, że produkty będące przedmiotem postępowania nie są bezpieczne. Art. 7 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów, stanowi, że spełnianie przez produkt wymagań określonych w art. 6 tej ustawy nie wyłącza możliwości stosowania środków określonych ustawą, jeśli Prezes UOKiK uzna, że pomimo zgodności z tymi normami produkt nie jest bezpieczny. Oznacza to, że nawet jeśli producent zapewni zgodność swojego produktu z wymaganiami określonymi w normach, Prezes UOKiK może uznać, że produkt nie spełnia ogólnych wymagań bezpieczeństwa. Powyższe stanowi, że nie ulega wątpliwości, że inspektorzy Inspekcji Handlowej badając produkt, powinni kierować się również swoją wiedzą i doświadczeniem. Sąd podziela pogląd organu, że ustawa o ogólnym bezpieczeństwie produktów nie wprowadza wymogu oceny bezpieczeństwa produktu na podstawie wymagań określonych w normach, a jedynie stanowi, że bezpieczeństwo produktu ocenia się w szczególności z uwzględnieniem spełniania przez produkt wymagań wynikających m.in. z dobrowolnych norm krajowych państw członkowskich Unii Europejskiej (art. 6 ust. 3 pkt 1 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów). W przypadku postępowań prowadzonych na podstawie ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów Prezes UOKiK nie dokonuje oceny zgodności danego produktu z normą, ale jedynie przy pomocy wymagań określonych w normach bada, czy produkt nie stwarza zagrożenia dla życia i zdrowia, w oparciu o kryteria określone w art. 4 ust. 2 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów. Wbrew twierdzeniu skarżącego Ustawa o ogólnym bezpieczeństwie produktów stanowi przepis odrębny - w rozumieniu art. 27 ustawy o Inspekcji Handlowej. Posiada ona również odrębne regulacje dotyczące pobierania próbek produktów - art. 18 ust. 1a tej ustawy stanowi bowiem, że wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej pobiera nieodpłatnie trzy próbki produktu: do badań, próbkę kontrolną i rozjemczą. W niniejszej sprawie zasady te zostały zachowane, a więc również ten zarzut skarżącego nie jest zasadny. Powołał się na art. 17 ust. 1 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów, stanowiący, że wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej jest organem uprawnionym do kontroli produktów w zakresie spełniania ogólnych wymagań bezpieczeństwa, a badania produktów mogą być przeprowadzane również organoleptycznie. W niniejszej sprawie, w wyniku takich właśnie badań inspektorzy Inspekcji Handlowej stwierdzili, że część z badanych produktów posiada wady w postaci rozwarstwiania się sklejki deski, co w ich opinii ma realny wpływ na bezpieczeństwo produktu. Prezes UOKiK podzielił tę opinię Inspekcji Handlowej. Ponieważ inspektorzy Inspekcji Handlowej wykryli te niezgodności w dwóch z czterech przebadanych produktów nie były one w opinii Prezesa UOKiK zabiegiem celowym, a wynikały z zaniedbań Skarżącego w zakresie kontroli nad wprowadzanymi na rynek produktami. W okolicznościach niniejszej sprawy- - na tle cytowanej ustawy - nie ulega wątpliwości, że skarżąca ponosi odpowiedzialność za bezpieczeństwo wprowadzonej na rynek deskorolki na zasadach określonych w tej ustawie – niezależnie od zadeklarowanej zgodności z normą PN -EN 13613:2003. W ocenie Sądu, organ prawidłowo uzasadnił wysokość nałożonej kary pieniężnej, o której mowa w art. 33a ust. 1-3, uwzględniające w szczególności stopień oraz okoliczności naruszenia obowiązków. Chybione są zatem argumenty skargi. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.