VI SA/Wa 123/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Maliszewska po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. A. na czynność Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z [...] listopada 2018 r. w przedmiocie uznania za bezzasadną rezygnacji z leczenia uzdrowiskowego postanawia odrzucić skargę Pismem z 26 października 2018 r. Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej jako "WO NFZ") poinformował skarżącą, D. A. o potwierdzeniu, wystawionego jej przez lekarza specjalistę, skierowania na leczenie uzdrowiskowe z wyznaczeniem terminu od 8 grudnia 2018 r. do 29 grudnia 2018 r. oraz miejsca leczenia – Uzdrowisko [...] w miejscowości P. W treści pisma organ poinformował skarżącą o zasadach rezygnacji z przyznanego leczenia. Skarżąca, pismem z 5 listopada 2018 r., dokonała zwrotu skierowania oraz wystąpiła do organu o zmianę terminu leczenia. Wskazał, że pracuje jako jedyny nauczyciel fizyki w szkołach wchodzących w skład [...] w [...]. Zorganizowanie zastępstwa na okres 3 tygodni jest w jej sytuacji niemożliwe. Do wniosku załączyła stanowisko dyrektora szkoły popierające jej argumenty. Pismem z [...] listopada 2018 r. OW NFZ poinformował skarżącą o negatywnym rozpatrzeniu prośby o zmianę terminu leczenia uzdrowiskowego i uznaniu za bezzasadną rezygnacji z leczenia uzdrowiskowego. Jednocześnie zaznaczył, że oddziały wojewódzkie NFZ potwierdzają skierowania na leczenie uzdrowiskowe w ciągu całego roku według kolejności wpływu i nie są w stanie zagwarantować świadczeniobiorcom wybranych przez nich uzdrowisk ani terminów. Oddział uznaje rezygnację i zwrot potwierdzonego skierowania na leczenie uzdrowiskowe za zasadny w udokumentowanych przypadkach, gdy ich powodem jest wypadek losowy, czy choroba świadczeniobiorcy. Realizacja skierowania w dogodnym dla każdego terminie możliwa jest jedynie poprzez skorzystanie z leczenia uzdrowiskowego w trybie ambulatoryjnym. Pismem z 15 listopada 2018 r. skarżąca wskazała, że w jej ocenie wyrażone przez organ zasady stoją w sprzeczności z podstawową zasadą równego dostępu do świadczeń określoną w ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1510 ze zm.). Jej zdaniem, nie jest równym dostępem do świadczeń sytuacja, gdy inne ustawy (tu Karta Nauczyciela) określa ściśle terminy obligatoryjne świadczenia pracy, których w żadnym wypadku nie można zmienić. Niemożność skorzystania z innego niż wakacyjny terminu leczenia uzdrowiskowego nie różni się niczym od przypadków losowych typu pobyt w szpitalu lub choroba. Skarżąca podkreśla, że rezygnacja z przydzielonego terminu nie jest jej wyborem, ani niechęcią pracodawcy do zmian organizacyjnych, a wynika z przepisów tego samego ustawodawcy, który określa zasadę równego dostępu do świadczeń zdrowotnych. Pismem z 10 grudnia 2018 r. skarżąca zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie czynność organu polegającą na uznaniu za bezzasadną rezygnacji z leczenia uzdrowiskowego, o czym Dyrektor [...] OW NFZ poinformował skarżącą pismem z [...] listopada 2018 r. W uzasadnieniu skargi skarżąca podtrzymała dotychczasowe stanowisko w sprawie. Organowi zarzuciła dodatkowo naruszenie art. 32 Konstytucji RP, jak i przepisów ustawy o świadczeniach zdrowotnych finansowanych ze środków publicznych. Podniosła, że wbrew twierdzeniom organu zasada równego traktowania świadczeniobiorców nie jest spełniona w przypadku nauczycieli, bowiem z treści art. 73 ustawy z dnia 26 stycznia 2018 r. Karta Nauczyciela możliwość ubiegania się przez nauczyciela o urlop dla podratowania zdrowia na czas leczenia uzdrowiskowego, niezależnie od urlopu wypoczynkowego udzielonego na podstawie przepisów ww. ustawy w okresie wakacji letnich i ferii zimowych, dotyczy tylko niektórych grup nauczycieli (nie dotyczy m.in. nauczycieli zatrudnionych w niepełnym wymiarze godzin pracy). Powoływanie się przez organ na zapisy ww. artykułu nie może stanowić argumentu przeciwko zarzutowi, że przyjęte zasady kwalifikowania na leczenie uzdrowiskowe dyskryminują tę grupę zawodową i nie spełniają warunku równego dostępu do świadczeń. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie w całości jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Przedmiotem kontroli Sądu z punktu widzenia kryterium legalności jest czynność organu polegająca na uznaniu zwrotu skierowania na leczenie uzdrowiskowe za merytorycznie nieuzasadnione. Powyższą informację organ zawarł w skierowanym do skarżącej piśmie z [...] listopada 2019 r. Odwołując się do stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartego w postanowieniu z 2 lutego 2016 r., II GZ 3/16 (dostępne w bazie orzeczeń www.nsa.gov.pl) stwierdzić należy, że czynność polegająca na uznaniu zwrotu skierowania za merytorycznie nieuzasadnione nie jest czynnością, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Procedura dotycząca kierowania na leczenie uzdrowiskowe albo rehabilitację uzdrowiskową uregulowana została w art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej, zgodnie z którym skierowanie na leczenie uzdrowiskowe wymaga potwierdzenia przez oddział wojewódzki Funduszu właściwy ze względu na miejsce zamieszkania świadczeniobiorcy, a jeżeli nie można ustalić miejsca jego zamieszkania – oddział wojewódzki Funduszu właściwy dla siedziby świadczeniodawcy, który wystawił skierowanie. Do potwierdzenia oraz odmowy potwierdzenia skierowania leczenie uzdrowiskowe nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Nadto procedurę te regulują postanowienia rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 lipca 2011 r. w sprawie kierowania na leczenie uzdrowiskowe albo rehabilitację uzdrowiskową (Dz. U. Nr 142, poz. 835), które zostało wydane w oparciu o delegację ustawową wynikająca z ust. 5 art. 33 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej. We wskazanym powyższej postanowieniu NSA wywiódł, że powołane przepisy, ani inne powszechnie obowiązujące przepisy prawa nie normują kwestii "uznania zwrotu skierowania za nieuzasadnione", a zatem wobec braku regulacji prawnej w tym zakresie pismo o uznaniu zwrotu skierowania za nieuzasadnione nie może być uznane jako informacja o czynności podjętej przez organ w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W konsekwencji Sąd przyjął, że zaskarżona czynność, o której organ zawiadomił skarżącą pismem z [...] listopada 2018 r., jest jedynie informacją organu o skutkach nieskorzystania ze skierowania do sanatorium, a zatem skarga na tą czynność podlegała odrzuceniu w oparciu o art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przesądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302).