VI SA/Wa 1230/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wegner Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Protokolant st. ref. Lili Zawadzka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2019 r. sprawy ze skargi W. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2017r. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. Nr [...] Prezydent [...] wymierzył karę pieniężną w wysokości 2.200,00zł wobec W. Sp. z o.o. za zajęcie pasa drogowego ul. [...] w dniach 3 stycznia 2017 r. - 24 stycznia 2017 r. poprzez umieszczenie w nim dwustronnej reklamy o treści "[...]" o łącznej powierzchni 4,0m2 bez zezwolenia zarządcy drogi. W dniu 28.04.2017 r. W. Sp. z o.o. wniosła odwołanie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:  1. art. 28 k.p.a. poprzez nieprawidłowe ustalenie stron postępowania, czyniąc adresem decyzji podmiot, który nie jest właścicielem reklamy, nie umieścił przedmiotowej reklamy w pasie drogowym ul. [...]; 2. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a., poprzez zaniechanie przeprowadzenia własnego postępowania dowodowego i przełożenie ciężaru jego prowadzenia na stronę przez zaniechanie samodzielnego ustalenia podmiotu odpowiedzialnego za posadowienie reklamy w przestrzeni nad pasem drogowym ul. [...]; 3. art. 86 k.p.a., poprzez zaniechanie przesłuchania stron postępowania mimo istnienia okoliczności niewyjaśnionych, a mających istotne znaczenie dla ustalenia podmiotu odpowiedzialnego za zajęcie pasa drogowego bez zgody zarządcy drogi. Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania pierwszej instancji w całości albo przekazania sprawy do ponownego rozpatrzeniu organowi pierwszej instancji, gdyż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres prawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Decyzją z dnia [...] marca Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania W. Sp. z o.o. od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...].04.2017 r. Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej dla W. Sp. z o.o. za zajęcie pasa drogowego (drogi powiatowej) ul. [...] w dniach 03.01.2017 r.-24 styczeń.2017 r. poprzez umieszczenie w nim dwustronnej reklamy o treści "[...] o łącznej powierzchni 4,0m2 bez zezwolenia zarządcy drogi i ustalenia kary pieniężnej w wysokości 2.200,00 zł, orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej. W uzasadnieniu organ wskazał, że fakt zajęcia pasa drogowego bez stosownego zezwolenia został ujawniony podczas kontroli pasa drogowego, która odbyła się w dniu 03.01.2017 r. Kolejne kontrole w dniu 09.01.2017 r., 12.01.2017 r" 18.01.2017 r., 20.01.2017 r. i 24.01.2017 r. potwierdzały fakt funkcjonowania przedmiotowej reklamy w pasie drogowym, co wynika z karty kontroli zajęcia pasa drogowego oraz dokumentacji fotograficznej. W związku z powyższym Zarząd Dróg Miejskich posiadał umocowanie do wydania zaskarżonej decyzji z dnia [...].04.2017 r., bowiem w myśl obowiązującego art. 40 ust. 12 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016r. poz. 1440), dalej jako "u.d.p.", w przypadku ustalenia faktu zajmowania przez określoną osobę pasa drogowego bez zezwolenia, istnieją prawne przesłanki do nałożenia na nią kary pieniężnej przez jednostkę do tego upoważnioną. Zgodnie z Uchwałą Nr [...] z dnia [...] maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze m.st. Warszawy, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych (Dz. Urz. Woj, Mazow. z 2004 r. Nr 148, poz. 3717 ze zm) oraz poz. 18a załącznika nr 3 do ww. uchwały Nr XXX1/666/2004, dla drogi powiatowej - reklamy o powierzchni nieprzekraczającej 3 m stawka opłaty wynosi 2,50 zł (2,50 zł x 10-krotność = 25,00 zł). Organ wskazał, że reklama została umieszczona w liniach rozgraniczających ul. [...] zarządzającej przez Zarząd Dróg Miejskich. W tym stanie faktycznym i prawnym organ I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie administracyjne, bowiem dowodem na zajęcie pasa drogowego jest protokół z kontroli pasa drogowego nr [...] oraz karta kontroli zajęcia pasa drogowego, dokumentacja fotograficzna, wypis z ewidencji gruntów i wydruk z mapy zasadniczej - z których wynika, że sporna reklama została usytuowana w pasie drogowym. Ponadto Kolegium wskazało, że w orzecznictwie przyjmuje się, iż stroną postępowania w przedmiocie umieszczenia danego obiektu w pasie drogowym, a zatem zobowiązanym do uzyskania stosownego zezwolenia zarządcy drogi, jest właściciel danego obiektu. On jest w tym zakresie podmiotem stosunku publicznoprawnego w relacjach z organem administracji publicznej. Odpowiednio, właściciel obiektu umieszczonego w pasie drogowym bez zgody zarządcy drogi, jest biernie legitymowany w postępowaniu w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, prowadzonym w oparciu o art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. (por.: wyroki NSA z dnia 8 lutego 2011 r., II GSK 204/10, z dnia 17 sierpnia 2011 r., II GSK 803/10). Przyjmuje się jednocześnie, że opłata za samowolne zajęcie pasa drogowego powinna być nałożona na podmiot, który faktycznie zajął pas drogowy bez zezwolenia, a nie na osobę, która potencjalnie takiego zajęcia mogła dokonać. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Kolegium stwierdziło, że zarządca drogi określił stronę postępowania w sprawie bezprawnego zajęcia pasa drogowego. Jak wynika z dokumentacji fotograficznej, umiejscowiona w pasie drogowym reklama zawierała dane kontaktowe tj. numer telefonu, adres strony internetowej oraz logo "[...]". Widniejące na reklamie dane kontaktowe należą do W. Sp. z o.o. Zdaniem organu strona kwestionując fakt umieszczenia reklamy w pasie drogowym, nie wskazała okoliczności, które podważałyby ustalenia organu I instancji w tym zakresie. Ciążący na organie obowiązek wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy nie zwalnia strony ze współdziałania z organem w ich wyjaśnieniu, zwłaszcza gdy przedstawienie dowodów potwierdzających jej twierdzenia leży w interesie strony i tylko z jej udziałem możliwe jest ich ewentualne pozyskanie. Obowiązek zebrania pełnego materiału przez organ nie może oznaczać biernej postawy strony w trakcie prowadzonego postępowania. Przyjąć zatem należy, że w pewnych okolicznościach i w zależności od rodzaju dowodzonego faktu, ciężar wykazania pewnych kwestii może przechodzić na stronę postępowania, zwłaszcza będącą podmiotem profesjonalnym, w ramach gwarantowanej jej zasady czynnego udziału w postępowaniu. Tym samym podniesiony przez stronę zarzut naruszenia art. 28 k.p.a. organ uznał za niezasadny. W ocenie Kolegium nie jest również trafny zarzut naruszenia art. 86 k.p.a. Z treści powołanego przepisu wynika, że dowód ten może być przeprowadzony, gdy po wyczerpaniu innych środków dowodowych lub przy ich braku pozostały niewyjaśnione istotne dla sprawy fakty. Dowód z przesłuchania strony nie jest zatem obligatoryjny i przeprowadza się go tylko wtedy, kiedy sprawa przy użyciu innych środków dowodowych jest ciągle niewyjaśniona. W sprawie niniejszej sytuacja taka nie miała miejsca, gdyż z protokołów rutynowych kontroli i dokumentacji fotograficznej wynikało, że reklama na której znajdowały się dane kontaktowe oraz logo została umieszczona w pasie drogowym bez zezwolenia. Samo przesłuchanie strony, niepoparte innymi dowodami (a tych strona nie oferowała) nie mogłoby zatem wpłynąć na wyjaśnienie wskazanych faktów. W tym stanie faktycznym i prawnym Kolegium stwierdziło, że organ I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie administracyjne, bowiem dowodem na zajęcie pasa drogowego jest protokół z kontroli pasa drogowego, karta kontroli, dokumentacja fotograficzna, wypis z rejestru gruntów oraz wydruk z mapy zasadniczej, z których wynika, że sporna reklama została usytuowana w pasie drogowym. Tym samym podnoszony przez stronę zarzuty naruszenia art. 7 k.p.a. i 77 § 1 k.p.a. należy uznać za bezzasadne. Pismem z dnia 2 maja 2019r. W. sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła do WSA w Warszawie skargę na powyższą decyzję, zarzucając jej: 1. naruszenie art. 28 k.p.a. poprzez nieprawidłowe ustalenie stron postępowania, orzekając obowiązek nałożenia kary na podmiot, który nie był właścicielem reklamy i który jej nie umieścił w pastę drogowym przy ul. [...]; 2. naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a., poprzez zaniechanie przeprowadzenia własnego postępowania dowodowego i przełożenie ciężaru jego prowadzenia na stronę przez zaniechanie samodzielnego ustalenia podmiotu odpowiedzialnego za posadowienie reklamy w przestrzeni nad pasem drogowym ul. [...]. 3. art. 86 k.p.a. poprzez zaniechanie przesłuchania stron postępowania mimo istnienia okoliczności niewyjaśnionych a mających istotne znaczenie dla ustalenia podmiotu odpowiedzialnego za zajęcie pasa drogowego bez zgody zarządcy drogi. Mając powyższe na względzie, strona wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji i uchylenie nałożonej kary za zajęcie pasa drogowego, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie akt sprawy organowi I Instancji celem jej ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu skargi spółka wskazała, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze, rozpatrując odwołanie spółki W., powieliło te same błędy, jakie popełnił organ l Instancji przy wydawaniu decyzji z dnia [...] kwietnia 2017r. Skarżąca podtrzymała zatem zarzuty zawarte w odwołaniu do z dnia 28 kwietnia 2017r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga okazała się uzasadniona. Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2019 poz. 2167 2014 r.) oraz art. 3 i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności zaskarżonego aktu, czyli ocenia jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, według stanu prawnego i faktycznego sprawy z daty jego podjęcia, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżoną decyzję w oparciu o wskazane kryteria sąd stwierdza, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] dotyczącą kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. Zgodnie z regułą przyjętą w art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U.2018, poz.2068), zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Przepis ten nakłada zatem obowiązek uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego, przed jego rzeczywistym zajęciem. Oznacza to, że zajęcie pasa drogowego może nastąpić tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez właściwy w tym względzie organ, które może wywierać skutki jedynie na przyszłość. Zezwolenia takiego wymaga m.in zajęcie pasa drogowego na umieszczenie w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam (art. 40 ust. 2 pkt 3 wskazanej ustawy). Przepisy ustawy o drogach publicznych (udp), regulujące kwestie związane z korzystaniem z dróg publicznych i zarządzaniem nimi, służyć mają ochronie samych dróg i urządzeń z drogą związanych oraz stworzeniu warunków optymalnie bezpiecznego i wygodnego ruchu drogowego. Zadania te realizowane są w obrębie pasa drogowego, którym zgodnie z art. 4 pkt 1 tej ustawy jest wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Ochronę drogi, rozumianą jako działania opisane w art. 4 pkt 21 ustawy udp, zgodnie z art. 20 pkt 10 i 12 tej ustawy, sprawuje zarządca drogi i do niego należy wydawanie zezwoleń na zajęcia pasa drogowego (pkt 8 wskazanego artykułu). Środkiem służącym tej ochronie jest ustanowiony w art. 39 ust. 1 udp zakaz dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego; w szczególności (m.in.) zabrania się lokalizacji w pasie obiektów budowlanych i umieszczania urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Zgodnie z art. 40 ust. 12 i 13 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi - zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6. Zarządca drogi nie ma żadnego luzu decyzyjnego w zakresie nałożenia lub nienałożenia kary za bezprawne zajmowanie pasa drogowego. Sąd zgadza się ze stanowiskiem, że zarządca drogi nie ma możliwości miarkowania wysokości należnej kary, ani badania przyczyn zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia, czy też oceny stopnia winy strony. Ponieważ decyzja w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi jest decyzją związaną, organ jest zobligowany do wydania tej decyzji w przypadku stwierdzenia faktu zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia. Warunkiem nałożenia na określony podmiot kary pieniężnej jest jednak prawidłowe i rzetelne ustalenie stanu faktycznego. Zdaniem Sądu, za słuszne zatem uznać należy zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy art. 77 kpa oraz art. 80 kpa przez nierozpoznanie istoty sprawy i zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego. Organ, prowadząc postępowanie całkowicie pominął treść ogólnych zasad postępowania administracyjnego wynikających w szczególności z art. 7, art. 77 i art. 8 § 1 kpa, a zakreślających zasadnicze ramy postępowania administracyjnego, w których musi mieścić się działanie organów administracji publicznej. Zgodnie z art. 7 kpa, w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Art. 8 § 1 kpa stanowi, że organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Przed wszystkim w niniejszej sprawie z naruszeniem art. 7 i 77 kpa, organy nie ustaliły zasadniczej w sprawie kwestii a mianowicie do kogo należy sporna reklama, usytuowana przy ulicy [...]. Skarżąca spółka w toku postępowania wskazywała, że reklama o której mowa nie stanowi jej własności. Organ nie przeprowadził żadnych dowodów na tę okoliczność. Nie przesłuchał strony czy też właściciela działki w obrębie której usytuowano sporną reklamę. Na rozprawie przez WSA w Warszawie w dniu 7 listopada 2019r. pełnomocnik spółki wyjaśnił, że reklama mogła być ustawiona przez spółkę W. spółka z o. o., która budowała to osiedle. Budowa rozpoczęła się w 1998r. a pierwsze, a pozwolenie na użytkowanie na budowę uzyskała w 2000-2001r. Spółka została zlikwidowana w około 2009r. na skutek ogłoszenia upadłości. Pełnomocnik skarżącej podkreślił, że spółka W. nie jest następca prawnym zlikwidowanego podmiotu. Strona skarżąca zaczęła funkcjonować w drugiej połowie 2001r. Pełnomocnik wyjaśnił ponadto, że numer telefonu umieszczony na reklamie to numer centrali telefonicznej służącej do obsługi całego osiedla. Z kolei strona internetowa to domena odkupiona przez W. spółka z o. o. od poprzedniego użytkownika. Również logo W. jest wykorzystywane przez stronę skarżącą. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należało, że zarówno organ I instancji, jak i organ II instancji nie ustalił, w przekonujący dla sądu sposób, jaki podmiot faktycznie jest odpowiedzialny za stwierdzone naruszenie, a ciężar dowodu w tym zakresie niewątpliwie ciąży na organie administracji. Sąd w pełni podziela stanowisko wyrażone w orzecznictwie, że w toku postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 40 ust. 12 u.d.p. za zajęcie pasa drogowego, organ w sposób niebudzący wątpliwości musi wykazać, że naruszenia dokonała określona osoba. Odpowiedzialność administracyjna za zajęcie pasa drogowego powinna bowiem obciążać podmiot, który faktycznie zajął pas drogowy bez zezwolenia, a do wymierzenia kary pieniężnej istotne jest, kto dokonał faktycznego zajęcia pasa drogowego na cele niezwiązane z ruchem drogowym, bez uzyskania zezwolenia, o którym mowa w art. 40 ust. 1 i 2 u.d.p. Postępowanie administracyjne prowadzone w sprawach kar za zajęcie pasa drogowego winno zmierzać do ustalenia, kto faktycznie zajął pas drogowy, bez przypisywania odpowiedzialności administracyjnej automatycznie podmiotowi, który - zdaniem organów - winien był wystąpić do zarządcy drogi o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego. Konstruowanie takiego "domniemania" w postępowaniu nakładającym karę pieniężną za nielegalne zajęcie pasa drogowego nie ma podstaw prawnych, albowiem ustawodawca regulując odpowiedzialność administracyjną podmiotu z tytułu umieszczenia obiektu w pasie drogowym, bez zgody zarządcy drogi, nie wyszczególnił żadnych cech, którymi podmiot ten miałby się charakteryzować (por. wyrok NSA z dnia 18 października 2017r. sygn. akt. II GSK 3311/15; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 21 lutego 2018r. sygn. akt II SA/Go 1165/17; wyrok WSA z dnia 17 stycznia 2019 r. sygn. akt VIII SA/Wa 775/18, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Ustanowiona w kodeksie zasada oficjalności obciąża organ administracji publicznej obowiązkiem zebrania, a następnie rozważenia całego materiału dowodowego z urzędu. Koresponduje z nim przyjęta w postępowaniu administracyjnym koncepcja spoczywającego na organach administracji ciężaru dowodu, która nabiera szczególnego znaczenia w postępowaniu, którego przedmiotem jest nałożenie sankcji administracyjnej, a więc obowiązku o quasi karnym charakterze. Ponadto należy wskazać, że w przypadku, gdy nie sprzeciwia się temu interes publiczny organ powinien podjąć decyzję na korzyść strony postępowania, a niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób wprost wskazany w przepisach k.p.a. narusza zasady ogólne postępowania administracyjnego (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 2 marca 2017 r. o sygn. III SA/WR 1185/16 oraz wyrok WSA w Opolu z dnia 6 kwietnia 2017r. o sygn. II SA/Op 76/17, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W tej sprawie organom udało się wykazać, że ulica [...] stanowi pas drogowy, co wynika z mapy ewidencyjnej. Wprawdzie nastąpiło to dopiero na etapie postępowania odwoławczego, to jednak w tym zakresie ustalone fakty nie budzą najmniejszych wątpliwości. Co do pozostałej natomiast części ustaleń poczynionych w kontrolowanym przez sąd postępowaniu już takiej pewności nie ma, a to z tej przyczyny, że na żadnej spośród znajdujących się w aktach sprawy map nie została przez uprawnioną do tego osobę wrysowana, w odpowiedniej skali reklama, która – zdaniem organów – zajmuje bezprawnie pas drogowy. Obciążenie strony sankcją administracyjną musi być poprzedzone jednoznacznym, nie budzącym jakichkolwiek wątpliwości ustaleniem faktu, iż istotnie naruszyła ona prawo, z którym to naruszeniem ustawa wiąże odpowiedzialność karno-administracyjną. Przyjęta w art. 75 k.p.a. zasada otwartego katalogu dowodów postępowania administracyjnego nie oznacza bowiem że każdy fakt można wykazać dowolnie obraną kategorią dowodu. Niektóre fakty wymagają wręcz posłużenia się tylko im dedykowanymi dowodami. W tej sprawie dowodem, którego przeprowadzenie pozwalałoby na skuteczne postawienie stronie zarzutu bezprawnego zajęcia pasa drogowego powinna być mapa do celów prawnych z wrysowanym przedmiotem, który narusza przestrzeń pasa drogowego. Taka bowiem mapa, w myśl § 75 – § 77 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 9 listopada 2011 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz. U. Nr 263, poz. 1562 ze zm.), sporządzona być powinna na potrzeby prowadzonego postępowania administracyjnego. Na wspomnianej mapie ewidencyjnej próżno szukać spornego obiektu - reklamy. Zaskarżona decyzja dotknięta jest zatem naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 k. p. a. i art. 80 k. p. a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaakcentować należy, że na obowiązek organów jednoznacznego wykazania granic pasa drogowego i lokalizacji obiektu, który ów pas zajmuje w sprawach dotyczących nałożenia sankcji administracyjnej zwrócono już uwagę w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. np. wyrok NSA z 22 stycznia 2019 r., sygn. akt II GSK 3850/16, wyrok WSA w Warszawie z 4 września 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 725/19, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Reasumując, Sąd uznał skargę za uzasadnioną, albowiem organy administracji w rozpoznawanej sprawie naruszyły w istotnym stopniu przepisy art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. Z uwagi na powyższe, Sąd na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. c.) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.