VI SA/Wa 1231/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Protokolant Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2009 r. sprawy ze skargi B. K. i J. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym oddala skargę Decyzją z [...] kwietnia 2009 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 138 § 1 k.p.a., art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13 g ust. 1, art. 40 c, art. 41 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm., dalej jako u.d.p.) oraz lp. 9.5 lit. b) załącznika nr 2 do ww. ustawy, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm., dalej jako p.r.d.), po rozpatrzeniu odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] listopada 2008 r., dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 600 (sześćset) złotych na J. K. i B. K. (dalej jako skarżący), utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. [...] października 2008 r. zatrzymano do kontroli drogowej pojazd marki S. o numerze rejestracyjnym [...] z naczepą marki W. o numerze rejestracyjnym [...], którym to zespołem pojazdów wykonywany był przewóz [...]. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono, że dopuszczalna masa całkowita pojazdu członowego została przekroczona o 1,101 t, gdyż w kontrolowanym pojeździe nie powinna ona być większa niż 40 t, a wynosiła 41,101 t. Wobec stwierdzonego naruszenia [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżących karę pieniężną w wysokości 600 zł. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący podniósł, że transport drogowy wykonywany był pojazdem, na który posiada dowód rejestracyjny upoważniający do zachowania masy całkowitej 42 t, co oznacza, że waga stwierdzona w trakcie kontroli mieściła się w dopuszczalnych granicach. Zaakcentował, że działał w dobrej wierze do decyzji organów administracji publicznej i nie może z tego tytułu ponosić negatywnych konsekwencji. Nadto skarżący zauważył, że organ kontrolujący nie wykazał legalizacji przyrządu kontrolno-pomiarowego, pomiaru temperatury, nachylenia powierzchni terenu, zachowania procedury kontrolnej dla podłoża, na którym dokonano pomiaru i nie podał czy pomiaru dokonano na właściwym podłożu. W konsekwencji wnosił o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania. Powołaną na wstępie decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że pojazd został zważony przy pomocy nieautomatycznej wagi do pomiarów statycznych o nr fabrycznym [...]. Waga legitymowała się w chwili kontroli ważnym świadectwem legalizacji ponownej, wydanym przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w O. do [...] kwietnia 2010 r. Powyższe dokumenty zostały okazane kierowcy przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania ważenia oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Po dokonaniu ważenia sporządzono protokół kontroli nr [...], który kierowca podpisał bez wnoszenia uwag. Odnośnie zarzutu niespełnienia odpowiednich procedur podczas ważenia pojazdu organ podkreślił, że waga użyta w trakcie kontroli winna w dniu kontroli spełniać jedynie wymogi określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne, oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych z dnia 31 stycznia 2008 r. (Dz. U. Nr 26, poz. 152). Takie wymogi zostały spełnione, co potwierdza ww. świadectwo. Organ zwrócił przy tym uwagę, że rozporządzenie to nie wprowadzało szczególnych warunków dla miejsca, na którym miało być wykonywane ważenie przy pomocy wag nieautomatycznych. W obowiązujących przepisach brak jest też uregulowania procedury ważenia za pomocą wag nieautomatycznych przez organy kontrolne. W dalszej kolejności organ podał, że w wyniku ważenia oraz pomiarów pojazdu stwierdzono następujące naruszenia dopuszczalnych norm: - masa zespołu pojazdów 41,101 t - przekroczenie o 1,101 t; - przewoźnik nie miał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Stosownie do § 57 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia dopuszczalna masa całkowita pojazdu członowego lub zespołu złożonego z pojazdu silnikowego i przyczepy, zarejestrowanych po raz pierwszy przed dniem 13 marca 2003 r. może wynosić 42 tony. Z analizy powyższego przepisu wynika, iż zarówno pojazd silnikowy jak i naczepa muszą być zarejestrowane po raz pierwszy przed dniem 13 marca 2003 r. Tymczasem – jak podał organ – ze zgromadzonego materiału dowodowego tj. dowodu rejestracyjnego seria: [...] wynika, iż naczepa marki W. o nr rejestracyjnym [...] została po raz pierwszy zarejestrowana 18 kwietnia 2007 r. W związku z powyższym przytoczony przepis w rozpatrywanym przypadku nie ma zastosowania. Dlatego też zasadne było – w ocenie organu - nałożenie na przedsiębiorcę kary pieniężnej za przekroczenie dopuszczalnej masy zespołu pojazdów, która może wynosić nie więcej jak 40 t. W skardze na powyższą decyzję, która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący wnosili o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Podnieśli, że wykonywali transport drogowy pojazdem, na który posiadają dowód rejestracyjny, wydany przez właściwy organ państwowy upoważniający do zachowania masy całkowitej 42 t. Oznacza to, że stwierdzona w trakcie kontroli waga 41,1 t mieściła się w dopuszczalnych granicach. W odpowiedzi na skargę organ wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując oceny zasadności wniesionej przez B. K. i J. K. skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do art. 64 ust. 1 p.r.d. ruch pojazdu lub zespołu pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, albo którego wymiary lub masa wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy, jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia. Na podstawie art. 66 ust. 5 p.r.d. Minister Infrastruktury określił w rozporządzeniu z 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r., nr 32, poz. 262 ze zm.), m.in. iż dopuszczalna masa całkowita pojazdu członowego – dwuosiowy ciągnik siodłowy i trzyosiowa naczepa nie może przekraczać 40 t (§ 3 pkt 1 ppkt 3a). W § 57 cyt. rozporządzenia dopuszczono, iż masa całkowita pojazdu członowego lub zespołu złożonego z pojazdu silnikowego i przyczepy, może wynosić 42 t, jeżeli były one zarejestrowane po raz pierwszy przed 13 marca 2003 r. W przedmiotowej sprawie przepis § 57 ww. rozporządzenia nie miał zastosowania, albowiem naczepa marki W. została po raz pierwszy zarejestrowana 18 kwietnia 2007 r. Oznacza to, że dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego zespołu pojazdów nie mogła przekraczać 40 t. Tymczasem wyniki ważenia wykazały, że masa ta wynosi 41,101 t, czyli przekroczenie dopuszczalnej masy wynosiło 1,101 t i tym samym czyniło kontrolowany zespół pojazdów nienormatywnym. W myśl art. 13g ust. 1 u.d.p. za przejazd pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu, wymierza się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 40c u.d.p. w przypadku stwierdzenia, że pojazd przekracza dopuszczalną masę całkowitą, naciski osi, wymiary lub przejazd pojazdu odbywa się bez zezwolenia wymaganego przepisami o ruchu drogowym, inspektor Inspekcji Transportu Drogowego ma prawo wymierzenia i pobrania kary pieniężnej ustalonej zgodnie z art. 13g ust. 2, czyli określonej w załączniku nr 2 do ustawy. W załączniku nr 2 do ustawy o drogach publicznych w lp. 9 pkt 5 przewidziano karę pieniężną za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu członowego składającego się z dwuosiowego ciągnika siodłowego i trzyosiowej naczepy powyżej 40 t do 50 t w wysokości 600 zł. W przypadku masy całkowitej do 40 t włącznie kara – jak to podano w tym załączniku - wynosi 0 zł. Mając na uwadze powyższe przepisy i ustalony – niesporny między stronami stan faktyczny – organ zasadnie nałożył na skarżących karę pieniężną w wysokości 600 zł. Odnosząc się do argumentacji skargi wskazać należy, że poruszając się po drogach publicznych skarżący mają obowiązek przestrzegać unormowań prawnych odnoszących się do pojazdów poruszających się po tego typu drogach, zawartych w ustawie o drogach publicznych i prawie o ruchu drogowym. Masa całkowita pojazdu nie może przekraczać wskazanych w nich wartości i to bez względu na zapisy zawarte w dowodzie rejestracyjnym. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że organ wyjaśnił sprawę w sposób wymagany przez przepisy art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. i zastosował prawidłowe przepisy, które w sposób właściwy zinterpretował. Dlatego też Sąd na zasadzie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.