VI SA/Wa 1231/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Borowiecki po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi H. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary porządkowej p o s t a n a w i a: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia - Pismem z dnia 15 marca 2013 r. spółka H. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej "skarżąca spółka"), reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] nakładające na skarżącą spółkę pieniężną karę porządkową w wysokości 2.700,00 (dwa tysiące siedemset) złotych. Wraz ze skargą skarżąca spółka złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie zaskarżonego postanowienia skarżąca spółka podkreśliła, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki negatywne wymienione w art. 62 § 2 pkt 1 p.p.s.a. in fine, stojące na przeszkodzie uwzględnieniu wniosku. Strona zwróciła uwagę, że zaskarżone postanowienie Ministra Finansów jest wykonalne, a zatem możliwe jest wstrzymanie jego wykonania. Skarżąca podkreśliła także, że nie istnieje żaden przepis, który wyłączałby wstrzymanie wykonania przedmiotowego postanowienia. Skarżąca spółka wyjaśniła, że za wstrzymaniem przemawiają okoliczności wskazane w treści skargi, w szczególności fakt, że skarga jest niewątpliwie zasadna z uwagi na oczywiście błędną wykładnię przepisów zastosowanych przez Ministra Finansów. Skarżąca spółka wskazała ponadto, że wykonanie zaskarżonego postanowienia wpłynie istotnie na stabilność finansową spółki, co uniemożliwi jej funkcjonowanie na rynku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W świetle przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. Nr 270 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę skarżącą we wniosku konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Należy podnieść przy tym, iż uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji lub postanowienia spoczywa na stronie skarżącej (tak również /w:/ postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004). Zarówno w orzecznictwie, jak i doktrynie zgodnie przyjmuje się, że użyte przez ustawodawcę w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. nieostre pojęcia "znaczna szkoda" lub "trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien w szczególności zaprezentować wnioskodawca. Natomiast samo powołanie się przez skarżącego na ustawowe przesłanki, bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób - w ocenie Sądu - nie uzasadnia żądania wniosku, a tym bardziej nie obliguje Sądu do poszukiwania tych okoliczności ex officio. Zdaniem Sądu, powołanie się w uzasadnieniu wniosku jedynie na okoliczność wykonalności zaskarżonego postanowienia (spełniona została tylko jedna z przesłanek pozytywnych wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a.), a także stwierdzenie, że w sprawie nie zachodzą negatywne przesłanki wymienione w art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. in fine, a tym bardziej wyrażenie opinii, że skarga jest niewątpliwie zasadna - z całą pewnością nie spełniają przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wyjaśnienia wymaga, że przesłanka niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji (postanowienia) zachodzi wówczas, gdy wyrządzona szkoda nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Należy przyjąć, że powyżej opisana przesłanka nie będzie miała zastosowania w przypadku egzekwowanej należności pieniężnej, która w razie uwzględnienia skargi będzie zwrócona skarżącemu wraz z należnymi odsetkami bez dodatkowych dla niego konsekwencji. Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w analizowanym przepisie p.p.s.a., należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. W ocenie Sądu, we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Ministra Finansów skarżąca spółka nie wykazała, że w niniejszej sprawie zachodzą jakiekolwiek okoliczności uzasadniające niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania zaskarżonego postanowienia. Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że brak jest podstaw do zastosowania tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie przepisów art. 61 § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji postanowienia.