VI SA/Wa 1231/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi J C na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę W dniu [...] sierpnia 2016 r. w W., około godziny [...], poddano kontroli drogowej pojazd marki [...]. Kontrolowany pojazd posiadał pięć miejsc siedzących, a w chwili kontroli przewożono nim dwie osoby. Pojazdem kierował, J C, który przesłuchany w charakterze świadka podał adres do korespondencji i odmówi odpowiedzi na dalsze pytania. W toku kontroli drogowej przesłuchano w charakterze świadków pasażerów kontrolowanego pojazdu – P. K. i B. S., którzy zeznali, że w dniu [...] sierpnia 2016 r. ok godz. [...] zamówili taksówkę z korporacji [...] dzwoniąc z nr [...] na nr [...] na ul. [...]. Po paru minutach dostali informację, że przyjedzie pojazd marki [...] w kolorze srebrnym. Kierowca potwierdził swoje przybycie telefonicznie dzwoniąc z nr [...]. Przyjechał samochód, który nie posiadał oznakowania TAXI i zabrał ich pod wskazany adres tj. [...]. Po przybyciu na miejsce uiścili opłatę w wys. [...] zł. Za kurs nie otrzymali paragonu W pojeździe nie było kasy fiskalnej i taksometru. Kierowca na pytanie o paragon skierował ich do firmy [...]. Nie wiedzieli jak została wyliczona kwota niezbędna do zapłaty. Opłatę za kurs uiścili gotówką. W trakcie kontroli sporządzono kopię okazanych dokumentów oraz dokumentację fotograficzną kontrolowanego pojazdu. Kierowca nie okazał do kontroli licencji na wykonywanie transportu drogowego osób ani licencji na wykonywanie transportu taksówką. Kontrola została udokumentowana protokołem nr [...]. Decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...][...]Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2016 r. poz. 1907) oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. nałożył na J. C. karę pieniężną w wysokości 10000 złotych za stwierdzone w trakcie kontroli naruszenia tj.: - wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art, 18 ust. 5, - wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a. z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b oraz - wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji. W odwołaniu od powyższej decyzji J. C. wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania, zarzucając jej naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Zaznaczyła, że nie jest dopuszczalne podwójne karanie za ten sam czyn, tymczasem w dniu kontroli został na niego nałożony mandat karny. Skarżący nie miał interesu zarobkowego w przewiezieniu pasażerów, których nie znał. Wskazał, że padła ofiarą niedopuszczalnej prowokacji. W jego ocenie z uwagi na niecodzienną sytuację związaną ze stresem kontrolowanego należy zweryfikować wyniki kontroli bowiem te uzyskane mają nikłą wartość. Decyzją z dnia [...] marca 2017 roku Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 4 pkt 11 i 22, art. 5 ust. 1, art. 5b ust. 1, art. 11 ust. 3, art. 18 ust. 4a i 4 b oraz ust. 5, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2016 r. poz. 1907 ze zm.) oraz lp. 1.1, 2.9 i 2.10 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, po rozpatrzeniu odwołania J. C. utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2016 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł. Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie organ odwoławczy wyjaśnił, iż w toku postępowania w I instancji organ uzupełnił materiał dowodowy o informacje uzyskane z Urzędu Miasta W., zgodnie z którymi stronie nie udzielono licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym ani licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem przeznaczonym do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą. Wykonawcą przewozu był J. C., który osobiście w dniu kontroli wykonywał przewóz. Organ zwrócił uwagę na fakt, że strona w toku kontroli nie złożyła zeznań w charakterze strony, tym samym zrezygnowała z możliwości przedstawienia własnej wersji stanu faktycznego. W ocenie organu odwoławczego bezspornym jest, że w dniu kontroli doszło do popełnienia przez stronę naruszeń z Ip. 1.1, 2.9 i 2.10 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Strona na dzień kontroli nie dysponowała żadnym uprawnieniem licencyjnym umożliwiającym jej wykonywanie zarobkowych przewozów osób (licencją na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, licencją na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, ani licencją na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem przeznaczonym do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, ani licencją na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką), co wynika z informacji udzielonych przez Urząd Miasta W., w związku z tym organ I instancji prawidłowo nałożył na stronę karę z lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu uznając je za bezzasadne. Stwierdził także, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek, które dawałyby możliwość zastosowania art. 92c ustawy o transporcie drogowym. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, J. C. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania w sprawie. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1) naruszenie art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym przez jego błędną wykładnię i przez to niezasadne nałożenie kary pieniężnej w wysokości 10000 złotych; 2) naruszenie art. 18 ust. 3 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym poprzez jego niezasadne niezastosowanie w niniejszej sprawie; 3) błąd w ustaleniach faktycznych polegający w szczególności na: - niezasadnym przyjęciu, że kierujący pojazdem dopuścił się wykonywania transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia, - niezasadnym przyjęciu, że pojazd, którym został wykonany kurs był wyposażony w urządzenia wymienione w art. 18 ust.5 ustawy o transporcie drogowym, 4) pominięcie zeznań świadków, którzy zgodnie twierdzili, że żadnych urządzeń wymienionych w art. 18 ust.5 w/w ustawy w pojeździe nie zauważyli 5) naruszenie przepisu art. 7 kpa i art. 77 § 1 kpa poprzez brak wyczerpującego zebrania i analizy całego materiału dowodowego, a w szczególności poprzez pominiecie, że zostało wykazane, że przewóz miał charakter okazjonalny i jako taki nie potrzebuje dodatkowych zezwoleń 6) naruszenie przepisu art. 107 § 3 kpa i art. 11 kpa w zw. z art. 240 kpa przez brak prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego, a w szczególności brak odniesienia się przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego do zarzutów podnoszonych przez skarżącego w odwołaniu i niewyjaśnieniu jakimi przesłankami kierował się organ II instancji utrzymując w mocy decyzję organu I instancji i nie uwzględniając argumentów podniesionych w odwołaniu. W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął i uzasadnił wskazane zarzuty. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2016 poz. 1066 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 718, dalej cyt. jako p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.), czy też stwierdzenie, że akt ten dotknięty jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie. Przesłanek takich Sąd nie dopatrzył się zarówno w świetle argumentacji strony i, jak i z urzędu. W ocenie Sądu stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo, a organy dokonały jego prawidłowej subsumpcji do obowiązującego w sprawie stanu prawnego, trafnie przyjmując, że skarżący w dacie zdarzenia objętego kontrolą drogową wykonywał przewóz okazjonalny, tj. przewóz osób, który nie stanowił przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego, a pojazd, którym wykonywano skontrolowaną usługę, nie odpowiadał wymaganiom konstrukcyjnym przewidzianym w ustawie o transporcie drogowym. Ustawa o transporcie drogowym (dalej u.t.d.), stanowiąca materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie, określa zasady podejmowania i wykonywania krajowego transportu drogowego, międzynarodowego transportu drogowego, niezarobkowego krajowego przewozu drogowego, niezarobkowego międzynarodowego przewozu drogowego, zasady działania Inspekcji Transportu Drogowego i odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, kierowców, osób zarządzających transportem i innych osób wykonujących czynności związane z przewozem drogowym, zasady i tryb wyznaczania dworców, w których jest udzielana pomoc osobom niepełnosprawnym i zasady ochrony praw pasażerów (art. 1 ust. 1 i ust. 2 u.t.d.). Zgodnie z regulacją art. 4 pkt 11 u.t.d. przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. W myśl art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Jak stanowi art. 18 ust. 4b u.t.d. dopuszcza się przewóz okazjonalny: 1. pojazdami zabytkowymi, 2. samochodami osobowymi: a. prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę, b. na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, c. po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przez rozpoczęciem przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa. Jak stanowi art. 5 ust. 1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i ust. 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.U.UE.L.2009.300.51), dalej "rozporządzenie nr 1071/2009". Gdy chodzi o warunki podjęcia i wykonywania krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób określa je art. 5b ust. 1 u.t.d. stanowiąc, że ich podjęcie i wykonywanie: 1. samochodem osobowym, 2, pojazdem samochodowym, przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3. taksówką - wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.t.d., jak i licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, udziela się przedsiębiorcy po spełnieniu określonych wymagań wskazanych w art. 5c i art. 6 u.t.d. Art. 87 u.t.d. stanowi, że podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli m.in. kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku (...), a ponadto wykonując transport drogowy - wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji. W ocenie Sądu bezspornym jest, że w dniu kontroli doszło do popełnienia przez skarżącego naruszeń z lp. 1.1, 2.9 i 2.10 załącznika nr 3 do utd. Skarżący w dniu kontroli nie dysponował żadnym uprawnieniem licencyjnym umożliwiającym mu wykonywanie zarobkowych przewozów osób tj. licencją na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób. licencją na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, ani licencją na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem przeznaczonym do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, ani licencją na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Powyższe zostało również potwierdzone przez Urząd Miasta W. Podczas kontroli przesłuchano także dwóch pasażerów w charakterze świadków, P. K. i B. S. Z ich zeznań wynika, że w dniu kontroli zamówił taksówkę z korporacji [...] dzwoniąc pod numer telefonu [...]. Po paru minutach świadkowie dostali informację, że przyjedzie po nich pojazd marki [...] w kolorze srebrnym. Kierowca potwierdził przybycie telefonicznie. Pojazd nie był oznakowany jak taksówka. Usługa przewozu została wykonana na trasie z ulicy [...]. Po wykonaniu usługi uiścili opłatę w wysokości [...] zł, ale nie otrzymali paragonu, natomiast w tej sprawie zostali przez kierowcę skierowani do [...]. Świadkowie dodali, że w pojeździe nie było kasy fiskalnej ani taksometru i nie wiedzą, jak została wyliczona opłata za kurs. W okolicznościach niniejszej sprawy trafna jest także ocena organu o braku podstaw do zastosowania w sprawie art. 92c ust. 1 u.t.d. Przepis ten stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Zdaniem Sądu żadna z przesłanek wskazanych w tym przepisie nie zachodzi. Nie ma podstaw aby przyjąć, że skarżący nie miał wpływu na powstanie naruszenia, skoro to on sam - osobiście, prowadził skontrolowany pojazd. Z tych powyższych względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa i została wydana w skutek jednoznacznie ustalonego stanu faktycznego i prawnego. Z akt sprawy wynika, że w chwili kontroli doszło do naruszenia przez skarżącego zarówno przepisów prawa w zakresie obowiązku posiadania uprawnień na wykonywanie transportu drogowego osób, jak i wykonywania przewozu okazjonalnego samochodem spełniającym określone kryterium konstrukcyjne. Materiał dowodowy w sprawie został zgromadzony należycie, przy zapewnieniu skarżącemu czynnego udziału. Skoro skarżący odmówił w czasie kontroli składania zeznań, jak również po wszczęciu niniejszego postępowania pozostał bierny, to tym samym WITD, a następnie GITD, prawidłowo przyjęły, że zeznania pasażerów, złożone w trakcie kontroli, pod rygorem odpowiedzialności karnej, stanowią wiarygodny i wystarczający dowód potwierdzający charakter dokonanego przez skarżącego przewozu. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących nieprawidłowości przy prowadzeniu postępowania administracyjnego, Sąd stwierdza, że organy administracji obu instancji w toku postępowania zbadały wszystkie istotne okoliczności niniejszej sprawy. W zaskarżonej decyzji organ uzasadnił swoje stanowisko w zakresie wymaganym przez przepisy postępowania, w szczególności art. 107 § 3 k.p.a. Skarżący w niniejszej sprawie ograniczając się do negacji ustaleń i twierdzeń organów GITD nie wykazał, że organy te, przeprowadzając niniejsze postępowanie administracyjne, rzeczywiście naruszyły przepisy postępowania w taki sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Reasumując, w ocenie Sądu organy administracji działające w niniejszej sprawie nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania, albowiem podjęły niezbędne czynności w celu pełnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.