VI SA/Wa 1232/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Zalewski po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Administracji i Cyfryzacji w sprawie ze skargi K. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rejestracji odbiorników telewizyjnych i ustalenia opłaty za ich użytkowanie postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z dnia [...] marca 2014 r. spółka K. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (nazywana dalej "skarżącą") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] lutego 2014 r. utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. z dnia [...] grudnia 2013 r. nakazującą rejestrację trzech używanych odbiorników radiofonicznych oraz stu siedemdziesięciu dwóch używanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalającą opłatę za używanie trzech niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych oraz stu siedemdziesięciu dwóch niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 96 234,00 złotych. W skardze skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, powołując się na trudne do odwrócenia skutki, jak również możliwość zaistnienie znacznej szkody z uwagi na znaczną wysokość ustalonej opłaty. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podała, że wskutek zarejestrowania odbiorników telewizyjnych i radiofonicznych jeszcze przed wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie, tj. w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego, będzie zmuszona regularnie uiszczać opłaty abonamentowe. W przypadku uwzględnienia skargi, będzie zmuszona wszczynać kolejne postępowania administracyjne mające na celu wyrejestrowanie odbiorników i zwrot uiszczonych opłat. Nadto, skarżąca wskazała na znaczną wysokość ustalonej opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników, której uiszczenie, przed rozpoznaniem skargi, stwarza niebezpieczeństwo powstania po stronie skarżącej znacznej szkody polegającej na braku możliwości korzystania z tej części majątku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., nazywanej dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności. Zawarty w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Oznacza to, że ustawa w sposób wyczerpujący wskazuje przesłanki wstrzymania wykonania orzeczenia ostatecznego, uzależniając tę możliwość wyłącznie od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powołanego przepisu wynika, że wstrzymanie przez Sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy. Strona, dążąc do wstrzymania wykonania decyzji musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych i wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Pod pojęciem "wyrządzenia znacznej szkody" należy rozumieć taką szkodę – majątkową lub niemajątkową – której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Sąd, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno na ocenie wniosku skarżącej, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia, bądź też nie, przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wspomniana konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym całości akt sprawy nie oznacza, że Sąd w odniesieniu do wniosku miałby się domyślać, jakie dowody wnioskodawca chciałby przedstawić, celem wykazania, że spełnia przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2010 r. sygn. akt II FSK 502/09, Lex nr 569795), albowiem (jak wskazano na wstępie) uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na składającym wniosek (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2011 r., sygn. akt II FSK 632/11). A zatem, to strona zobowiązana jest do uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2007 r. sygn. akt II FZ 338-339/07), które powinien w szczególności przedstawić wnioskodawca (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 września 2012 r., sygn. akt II FSK 1894/120). Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, przez który należy rozumieć także brak stosownych dokumentów potwierdzających argumentację podaną przez stronę we wniosku, nie jest brakiem formalnym, do uzupełnienia którego Sąd ma obowiązek wezwać skarżącego w trybie art. 49 p.p.s.a. W niniejszej sprawie wniosek skarżącej dotyczy wstrzymania wykonania decyzji Ministra Administracji i Cyfryzacji w sprawie ustalenia opłaty za używanie trzech niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych oraz stu siedemdziesięciu dwóch niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 96 234,00 złotych. Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji skarżąca ograniczyła się do stwierdzenia, że uiszczenie określonej opłaty może skutkować wystąpieniem znacznej szkody w związku z brakiem możliwości korzystania z tej części majątku. Swojego stanowiska strona nie uprawdopodobniła w żaden sposób, ani poprzez przedstawienie - w opisie stanu faktycznego – swojej sytuacji finansowej, ani poprzez przedłożenie dokumentów wspierających wyrażony we wniosku ogólny pogląd, że wykonanie decyzji zagrozi jej interesom majątkowym, stwarzając niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. W świetle orzecznictwa sądów administracyjnych, argumentacja strony dotycząca finansowych następstw decyzji powinna być poparta dokumentami finansowymi oraz majątkowymi (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04). Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 1 grudnia 2009 r., sygn. akt II GZ 259/09, stwierdzając, że skarżąca, prowadząca szeroko zakrojoną działalność (na co wskazuje chociażby przedmiot działalności określony w przesłanym Krajowym Rejestrze Sądowym, k. 13 akt sądowych) powinna przedstawić dokumenty określające jej aktualną sytuację finansową wraz z ekonomicznym uzasadnieniem możliwych strat, które mogą powstać w wyniku wykonania decyzji. W niniejszej sprawie strona nie dołączyła do wniosku żadnych dokumentów na poparcie swojego stanowiska. Tym samym Spółka nie wykazała, jakie konsekwencje, w tym finansowe, poniesie w związku z brakiem uzyskania ochrony tymczasowej przed Sądem. W związku z tym, że skarżąca nie uprawdopodobniła zaistnienia w sprawie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.