VI SA/Wa 1232/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski Sędziowie Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak Sędzia WSA Dariusz Zalewski (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2014 r. sprawy ze skargi K. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rejestracji odbiorników telewizyjnych i ustalenia opłaty za ich użytkowanie oddala skargę I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. W dniu [...] czerwca 2013 r., zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. Nr 85, poz. 728 z późn. zm.), dalej również: u.o.a., przeprowadzono kontrolę wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w Hotelu "[...]" w W. przy ul. [...] S. [...], zajmowanym na potrzeby prowadzonej działalności przez Spółkę. Kontrola została przeprowadzona w obecności asystentki dyrektora generalnego. W wyniku kontroli ujawniono w lokalu 172 szt. odbiorników telewizyjnych oraz stwierdzono, że Spółka posiada trzy samochody służbowe wyposażone w odbiorniki radiofoniczne. W protokole z kontroli odnotowano, że jeden telewizor marki "[...]" znajdował się w restauracji, a drugi, tej samej marki, w siłowni-fitness. W restauracji telewizor był włączony i odbierał program [...]. Telewizor w siłowni-fitness uruchomiła asystentka biorąca udział w kontroli, włączając przy tym program telewizji "[...]“. Hotel posiada 170 pokoi hotelowych wyposażonych w 170 sztuk telewizorów marki "[...]". W oświadczeniu złożonym przez Dyrektora Generalnego z dnia [...] czerwca 2014 r. wyjaśniono, że w momencie kontroli wszystkie pokoje były wynajęte i zajęte przez gości, co uniemożliwiało uruchomienie odbiorników w celu stwierdzenia technicznej możliwości dostosowania do odbioru programu. Odbiorniki telewizyjne marki "[...]" były użytkowane w hotelu od 1 sierpnia 2012 r. W oświadczeniu wyjaśniono także, że trzy użytkowane samochody służbowe wyposażone w radia w momencie kontroli są w terenie. Kontrolujący stwierdzili, że telewizory były używane przez dziesięć miesięcy, radia w samochodach - pięć miesięcy. Poinformowali o przepisach wynikających z ustawy o opłatach abonamentowych. Podczas kontroli stwierdzono, że do telewizorów podłączona jest antena C. Zapis tej treści pojawił się przy włączeniu telewizora. Ustalenia kontroli utrwalono w protokole kontroli z dnia [...] czerwca 2013 r., załączając do niego oświadczenie Dyrektora Generalnego strony z tej samej daty. 2. W odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego z dnia [...] sierpnia 2013 r. w sprawie stwierdzenia używania trzech niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych oraz stu siedemdziesięciu dwóch niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych, spółka K. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (nazywana dalej "Skarżącą", "Spółką") pismem z dnia [...] września 2013 r. wyjaśniła, że Spółka nie odbiera za pomocą będących przedmiotem kontroli odbiorników telewizyjnych programów telewizji publicznej. Odbiorniki, w posiadaniu których jest Spółka, umożliwiają jedynie odbiór programów telewizji komercyjnej (np. program [...]) oraz stacji zagranicznych (np. [...]), za który uiszczana jest opłata podmiotom rozpowszechniającym te programy. Spółka wyjaśniła również, że w stanowiącym jej własność Hotelu funkcjonuje system wewnętrznego nadawania informacji (poprzez monitory w pokojach gości), którego celem jest dostarczanie gościom hotelowym informacji związanych z funkcjonowaniem hotelu. Na potrzeby gości telewizja hotelowa udostępnia płatne filmy – system [...], będący na licencji firmy A. Sp. z o.o. i przez tę firmą dostarczane do hotelu. Z tego tytułu Spółka odprowadza co miesiąc opłaty z tytułu użytkowania systemu na rzecz A. 3. Pismem z dnia [...] września 2013 r. organ ustosunkował się do wyjaśnień strony zawartych w piśmie z dnia [...] września 2014 r., podkreślając, ze opłacanie abonamentu telewizji kablowej lub cyfrowej nie zwalnia z obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych za używanie odbiorników rtv. Na pobieranie opłat abonamentowych nie ma wpływu, czy oglądane są programy nadawcy publicznego, czy też komercyjnego. Użytkownik telewizji kablowej lub cyfrowej wnosi dwie niezależne opłaty: opłatę abonamentową wynikającą z ustawy o opłatach abonamentowych i drugą, wynikającą z umowy cywilno-prawnej na rzecz operatora sieci kablowej lub cyfrowej. Opłaty za korzystanie z usług telewizji kablowej/satelitarnej mimo zbieżnej nazwy nie mogą utożsamiane z opłatami abonamentowymi za używanie odbiorników radiowych lub telewizyjnych. 4. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. Nr [...], na podstawie art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 6 u.o.a. w zw. z § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 lipca 2005 r. w sprawie określenia jednostek operatora publicznego przeprowadzających kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych i uiszczania opłat abonamentowych za ich używanie, wzoru upoważnienia do wykonywania czynności kontrolnych oraz zasad i trybu wydawania tych upoważnień (Dz.U. Nr 132, poz. 1116 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a., stwierdził, że Strona nie wykonała obowiązku wynikającego z § 1 oraz z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. Nr 187, poz. 1342) i nakazał rejestrację trzech używanych odbiorników radiofonicznych oraz stu siedemdziesięciu dwóch używanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalił opłatę za używanie trzech niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych oraz stu siedemdziesięciu dwóch niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie (172 x 30 x 18,65 zł) = 96 234,00 złotych. 5. Pismem z dnia [...] grudnia 2013 r. Spółka wniosła odwołanie od decyzji Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. z dnia [...] grudnia 2013 r., wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu odwołania Spółka podtrzymała stanowisko zawarte w piśmie z dnia [...] września 2013 r. Powołując się na ustawę o opłatach abonamentowych zauważyła, że skoro nie jest odbiorcą programów telewizji publicznej, to misja publiczna nie jest w stosunku do niej realizowana. Tym samym nie ma podstaw do jej obciążania opłatą abonamentową. Skarżąca zaznaczyła, że odbiorniki hotelowe są przekazywane do używania gościom hotelowym na podstawie zawartej z nimi umowy świadczenia usług hotelowych. Tym samym odbiorniki te nie podlegają obowiązkowi rejestracji, a co za tym idzie nie istnieje w stosunku do nich obowiązek uiszczania opłat abonamentowych. 6. Minister Administracji i Cyfryzacji decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...], na podstawie art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 7 u.o.a.oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania Spółki utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. z dnia [...] grudnia 2013 r. W uzasadnieniu decyzji Minister Administracji i Cyfryzacji powołał się na art. 2 ust. 1 u.o.a., zgodnie z którym za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. W myśl art. 2 ust. 2 ww. ustawy, domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Oznacza to, że zdolność do natychmiastowego odbioru programu przez odbiornik jest równoznaczna ze stwierdzeniem, że odbiornik jest używany, a z tego wynika obowiązek posiadacza do wniesienia opłaty abonamentowej za jego używanie. Organ odwoławczy podkreślił, że opłaty abonamentowe uiszcza się niezależnie od tego, czy korzysta się z mediów publicznych, czy też nie. Opłaty abonamentowe ponoszone przez posiadaczy odbiorników telewizyjnych w kraju wiążą się ściśle z posiadaniem odbiorników telewizyjnych, a nie z korzystaniem z usługi konkretnej telewizji. Są świadczeniem przymusowym i bezzwrotnym o charakterze publicznoprawnym, z góry nakierowanym na realizację określonych przez ustawodawcę celów. Stanowią pozabudżetowy dochód celowy o charakterze publicznoprawnym. Dla obowiązku ponoszenia opłat abonamentowych nie ma znaczenia, czy podmiot je ponoszący zamierza korzystać, czy też korzysta, bądź nie z programów nadawanych, czy też korzysta z innych niż publiczne mediów. Organ odwoławczy powołał się na treść art. 7 ust. 6 u.o.a., jak również art. 5 ust. 3 cyt. ustawy, określający wysokość opłaty, która jest stała i stanowi trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika. Organ nie ma możliwości miarkowania jej wysokości. W związku z powyższym w momencie stwierdzenia używania przez Skarżącą niezarejestrowanych odbiorników, organ nie miał podstaw prawnych do odstąpienia od ustalenia opłaty abonamentowej. 7. Pismem z dnia 5 marca 2014 r. Spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] lutego 2014 r., wnosząc o jej uchylenie wraz z decyzją organu I instancji. Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego: a) art. 2 ust. 1, art. 5 ust. 1 i art. 5 ust.3 w związku z art. 1 u.o.a. poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że obowiązek rejestracji odbiorników telewizyjnych i radiofonicznych, uiszczania opłat abonamentowych oraz uiszczania opłat za używanie niezarejestrowanych odbiorników wynika tylko i wyłącznie z faktu posiadania odbiorników, a okoliczność nieodbierania przez posiadacza programów publicznych, w tym brak technicznej możliwości odbioru tych programów, pozostaje bez znaczenia dla istnienia ww. obowiązków, b) art. 5 ust. 2 pkt 3 u.o.a. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że wskazane w tym przepisie zwolnienie z obowiązku uiszczania opłat abonamentowych nie znajduje zastosowania w sprawie, c) art. 5 ust. 3 u.o.a. poprzez jego zastosowanie i obciążenie Skarżącej opłatą za używanie niezarejestrowanych odbiorników. W konsekwencji zaskarżanej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W ocenie Skarżącej, dokonana przez organy administracji interpretacja przepisów ustawy o opłatach abonamentowych, a w szczególności art. 1, art. 2 ust. 1, art. 5 ust. 1 tej ustawy, pozostaje w sprzeczności z literalnym brzmieniem powołanych przepisów, które jednoznacznie wiążą obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej i rejestracji odbiorników z realizacją misji publicznej wykonywanej przez nadawców publicznej telewizji i radiofonii w emitowanych przez nich programach publicznych. W związku z tym ograniczanie powstania ww. obowiązków tylko i wyłącznie od zaistnienia w danym przypadku przesłanki posiadania czy też używania tych odbiorników, jak uczyniono to w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nie może się ostać. Spółka podkreślała, że nie jest odbiorcą programów polskiej telewizji publicznej, co więcej nie ma technicznej możliwości odbioru tych programów. Tym samym misja publiczna nie może być i nie jest w stosunku do strony realizowana. W związku z powyższym uznanie w decyzjach obu instancji, że na Skarżącej ciąży obowiązek rejestracji odbiorników i obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej, i w efekcie obciążenie jej opłatą, o której mowa w art. 5 ust. 3 u.o.a.pozostaje w sprzeczności z obowiązującym prawem. Skarżąca nie zgodziła się również z dokonaną przez organ odwoławczy interpretacją art. 5 ust. 2 pkt 3 u.o.a. i uznaniem, że w sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające zastosowanie zwolnienia przewidzianego w ww. przepisie. W swojej argumentacji organ administracji pominął fakt, że posiadanie odbiornika telewizyjnego w pokoju hotelowym nie jest niezbędne. Przekazywanie gościom hotelowym do korzystania odbiorników telewizyjnych do używania, jako usługa dodatkowa, świadczona przez Skarżącą w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, mieści się w zakresie art. 5 ust. 2 pkt 3u.o.a.. 8. W odpowiedzi na skargę Minister Administracji i Cyfryzacji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.). 2. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. 3. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż skarga nie ma uzasadnionych podstaw do jej uwzględnienia. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone decyzje nie naruszają prawa. W działaniu organu Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętych rozstrzygnięć, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. 4. Podstawę materialnoprawną wydanych decyzji stanowił przepis art. 5 ust. 1 i 3 u.o.a., zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego pobiera się opłatę w wysokości stanowiącej trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika, a określonej zgodnie z zapisami ustawy w rozporządzeniu Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z 13 kwietnia 2011 r. w sprawie wysokości opłat abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz zniżek za ich uiszczanie z góry za okres dłuższy niż jeden miesiąc w 2012 r. (Dz. U. nr 93, poz. 548 ze zm.). Skarżąca nie zgadzając się z zaskarżoną decyzją podniosła zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania. Sąd nie podzielił słuszności wykazywanych przez skarżącą uchybień oraz przytoczonej na ich poparcie argumentacji. 5. W skardze skarżąca zarzuca, że w sprawie doszło do naruszenia przez organ art. 5 ust. 2 pkt 3 u.o.a., zgodnie z którym: "Obowiązkowi rejestracji nie podlegają odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne: przeznaczone przez przedsiębiorcę wyłącznie do sprzedaży lub przekazania osobom trzecim do używania na podstawie umów, jeżeli czynności te należą do przedmiotu działalności gospodarczej danego przedsiębiorcy". Sąd podziela stanowisko organu, że podnoszona w odwołaniu oraz w skardze argumentacja na okoliczność tego, że przedmiotowe odbiorniki telewizyjne są przeznaczone wyłącznie do przekazywania ich gościom hotelowym do używania w ramach umów hotelowych, nie znajduje uzasadnionych podstaw. Wbrew stanowisku skarżącej nie można w żaden sposób uznać, iż w rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z wyjątkiem określonym w art. 5 ust. 2 pkt 3 u.o.a. Skarżąca prezentowała pogląd, że jako właściciel hotelu na podstawie umowy zawieranej z gośćmi hotelowymi, przekazuje tymże gościom m.in. odbiorniki telewizyjne. Wskazywała, że czynności takie są integralną częścią prowadzenia hotelu, spełniającego określone przepisami prawa standardy. W tym zakresie przywoływała przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 19 sierpnia 2004 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których świadczone są usługi hotelarskie (j.t. Dz.U. Z 2006 r., nr 22, poz. 169) nakładające na właściciela hotelu, obowiązek posiadania odbiorników RTV. W ocenie Sądu, taka interpretacja treści art. 5 ust. 2 pkt 3 u.o.a. abonamentowych nie daje się pogodzić z literalnym brzmieniem tego przepisu, z którego wynika w sposób jednoznaczny, że ma on zastosowanie do przedsiębiorców, których przedmiotem działalności gospodarczej jest sprzedaż lub przekazywanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych osobom trzecim do używania na podstawie umów. W takim przypadku to na osobie, która nabywa odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny na podstawie umowy zawartej z przedsiębiorcą ciąży obowiązek jego zarejestrowania w placówce operatora publicznego. Jednakże z ustaleń Ministra co do przedmiotu działalności gospodarczej skarżącej nie wynika, aby czynności w zakresie sprzedaży lub przekazywania odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych osobom trzecim do używania na podstawie umów należały do zakresu działalności gospodarczej skarżącej. Okoliczności te znajdują swoje potwierdzenie w KRS skarżącej spółki. Sąd zauważa, iż przedmiotem umowy o świadczenie usług hotelarskich nie jest bowiem sprzedaż lub przekazywanie do używania odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. Odbiorniki telewizyjne będące w posiadaniu skarżącej stanowią element wyposażenia pokoi hotelowych i są wraz z innym sprzętem udostępniane do dyspozycji osób wynajmujących te pokoje. Powyższe jest zgodne z oceną prawną wyrażaną w dominującej linii orzeczniczej sądów administracyjnych m.in. w wyroku WSA w Warszawie z dnia 5 września 2008 r., VI SA/Wa 851/08, który to skład orzekający w przedmiotowej sprawie podziela: Przedmiotem umowy o świadczenie usług hotelarskich nie jest sprzedaż lub przekazywanie do używania odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. Odbiorniki telewizyjne stanowią element wyposażenia pokoi hotelowych i są wraz z innym sprzętem udostępniane do dyspozycji osób wynajmujących te pokoje. Organ prawidłowo w związku z tym ustalił, że przepis art. art. 5 ust. 2 pkt 3 u.o.a. nie ma zastosowania w stanie faktycznym niniejszej sprawy. Ponadto Sąd zwraca uwagę, że ustawa o opłatach abonamentowych wprowadziła powszechny obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (art. 2 ust. 1 u.o.a.). Natomiast wyjątki od tego obowiązku zostały wymienione w art. 5 ust. 2 u.o.a. i nie można dokonywać ich rozszerzającej interpretacji. Natomiast wykładnia przepisu art. 5 ust. 2 pkt 3 u.o.a. zastosowana przez skarżącą iż, podlega ona ustawowemu wyłączeniu spod obowiązku rejestracji odbiorników, jest całkowicie chybiona a także kłóci się z celami ustawy, jakim jest realizacja misji publicznej radia i telewizji. 6. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 2 ust.1, art. 5 ust. 1 oraz art. 5 ust. 3 w zw. z art. 1 u.o.a. poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że obowiązek rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, uiszczania opłat abonamentowych oraz uiszczania opłat za używanie niezarejestrowanych odbiorników wynika tylko i wyłącznie z faktu posiadania odbiorników, a okoliczność nie odbierania przez posiadacza programów publicznych, w tym brak technicznej możliwości odbioru tych programów, pozostaje bez znaczenia dla istnienia ww. obowiązków, po raz kolejny podnieść należy, iż opłaty abonamentowe uiszcza się niezależnie od tego, czy korzysta się z mediów publicznych, czy też nie. Stanowisko takie zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 11 lutego 2013 r., VI SA/Wa 2240/12: Posiadanie, w rozumieniu ustawy z 2005 r. o opłatach abonamentowych, zostało określone jako stan faktyczny rozpatrywany w oderwaniu od prawa własności, przy czym dla nałożenia stosownych obowiązków na pracodawcę określonych w art. 7 ust. 6 tej ustawy wystarczające jest wykazanie, że odbiornik będący w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu znajduje się w lokalu użytkowym zajmowanym przez jego firmę. Podobnie rozstrzygnął ten sam sąd w wyroku z dnia 30 sierpnia 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 5437/06 stwierdzając, iż opłaty abonamentowe ponoszone przez posiadaczy odbiorników telewizyjnych w całej Polsce wiążą się ściśle z posiadaniem odbiorników telewizyjnych, a nie z korzystaniem z usług konkretnej telewizji. Są świadczeniem przymusowym i bezzwrotnym o charakterze publicznoprawnym, z góry nakierowanym na realizację określonych przez ustawodawcę celów. Stanowią pozabudżetowy dochód celowy o charakterze publicznoprawnym. W wyroku tym Wojewódzki Sąd Administracyjny wyraźnie stwierdził, iż dla obowiązku ponoszenia opłat abonamentowych nie ma znaczenia, czy podmiot je ponoszący zamierza korzystać, czy też korzysta, bądź nie z programów nadawanych, czy też korzysta z innych niż publiczne mediów. Powyższe oceny prawne podziela skład orzekający w niniejszej sprawie. 7. W ocenie Sądu nie ma racji pełnomocnik Strony, iż w realiach niniejszej sprawy doszło do naruszenia art. 5 ust. 3 u.o.a. poprzez jego zastosowanie i obciążenie skarżącej opłatą za używanie niezarejestrowanych odbiorników. Z powyżej przestawionego stanu faktycznego i prawnego wynika iż w przedmiotowej sprawie zaistniały wszelkie warunki do ustalenia w stosunku do Strony opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, co zostało prawidłowo wykazane w zaskarżonej decyzji, a przez co nie zasadny jest również zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. 8. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.