VI SA/Wa 1235/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie: Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska Protokolant: ref. staż. Piotr Czyżewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2014 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącej [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 1600 (jeden tysiąc sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. VI SA/Wa 1235/14 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] października 2013 r. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej, na podstawie art. 246 i art. 247 ust. 2 w związku z art. 132 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (j.t. Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.) – także jako ustawa lub p.w.p., unieważnił prawo ochronne na znak towarowy "Metropolis Nieruchomości Komercyjne" nr [...], udzielone na rzecz K. sp. z o.o. z siedzibą w K. (także jako spółka), w części dotyczącej usług z klasy 36 – sprzedaż nieruchomości komersyjnych dla osób trzecich (z wyłączeniem nieruchomości dot. budownictwa mieszkaniowego) przeznaczonych pod działalność inwestycyjną przemysłową, w tym terenów dla obiektów handlowych, użyteczności publicznej, produkcyjnych, składów i magazynów. Decyzję wydano w następujących ustaleniach; Podaniem z dnia [...] października 2006 r. spółka zgłosiła do ochrony znak słowno-graficzny "Metropolis Nieruchomości Komercyjne", otrzymując decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. prawo ochronne m.in. w zakresie usług z kl. 36 opisanych w decyzji Urzędu Patentowego z dnia [...] października 2013 r. W opisie znaku podano, że składa się z dużego podkreślonego napisu "METROPOLIS", pod którym mniejszą czcionką widnieje napis "nieruchomości komercyjne". Nad napisami występuje fantazyjna grafika osiedla w kolorze granatowym, natomiast napisy są w kolorze szarym. Ogłoszenie o udzieleniu prawa ochronnego podano w Wiadomościach Urzędu Patentowego nr [...]. W dniu [...] kwietnia 2012 r. wpłynął do Urzędu Patentowego sprzeciw S. K. wobec decyzji udzielającej prawo ochronne na przedmiotowy znak towarowy. W podstawie sprzeciwu podano przepis art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. W ocenie składającego sprzeciw znak narusza wymieniony przepis, gdyż w dacie zgłoszenia z ochrony korzystał znak składającego sprzeciw "Metropolis" nr [...] zgłoszony z wcześniejszym pierwszeństwem dla usług i towarów w kl. 35, 36 i 45. Przeciwstawiony znak towarowy jest znakiem słowno-graficznym i został zgłoszony do ochrony [...] sierpnia 2006 r. otrzymując ochronę decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. Znak jest przeznaczony dla oznaczania usług – zarządzanie nieruchomościami, inwestowanie w budowę domów na sprzedaż, pośrednictwo w sprzedaży nieruchomości. Zdaniem składającego sprzeciw zakres usług oznaczanych oboma znakami jest tożsamy, lub bardzo podobny, natomiast ze względu na dominujący charakter wyrażenia "metropolis" w znaku spornym, znaki są do siebie bardzo podobne, co może wprowadzać ich odbiorców w błąd co do pochodzenia towarów i usług. W odpowiedzi na sprzeciw spółka uznając go za bezzasadny wnosiła o oddalenie sprzeciwu. W ocenie spółki jej znak różni się dominująca grafiką, dodatkowym wyróżnikiem "nieruchomości komercyjne" a usługi świadczone przez nią różnią się od usług składającego sprzeciw. Wobec uznania sprzeciwu za bezzasadny sprawa została przekazana do rozpatrzenia w trybie spornym. Spółka w dodatkowej odpowiedzi na sprzeciw przedstawiła porównanie znaków na ich podobieństwo z wydrukami zawierającymi słowo "metropolis" używanego przez innych przedsiębiorców oraz wyniki z wyszukiwarki Google na słowo kluczowe "metropolis nieruchomości" stwierdzając, że wyrażenie to nie ma zdolności odróżniającej dla usług w zakresie nieruchomości. Po przeprowadzeniu rozprawy Urząd Patentowy, wskazując na przebieg postępowania, zarzuty wymienione w sprzeciwie oraz odwołując się do jego podstawy prawnej, wydał wymienioną na wstępie decyzję administracyjną. Dokonując oceny podobieństwa usług oznaczanych oboma znakami Urząd Patentowy stwierdził ich podobieństwo w rozumieniu art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. Znak przeciwstawiony służy do oznaczania usług w kl. 36 - zarządzanie nieruchomościami, inwestowanie w budowę domów na sprzedaż, pośrednictwo w sprzedaży nieruchomości. Natomiast znak sporny do oznaczania w kl. 36 – sprzedaż nieruchomości komersyjnych dla osób trzecich (z wyłączeniem nieruchomości dot. budownictwa mieszkaniowego) przeznaczonych pod działalność inwestycyjną przemysłową, w tym terenów dla obiektów handlowych, użyteczności publicznej, produkcyjnych, składów i magazynów. Oba znaki zatem w ocenie organu administracji służą do oznaczania usług związanych z nieruchomościami – z ich obrotem. Zdaniem Urzędu Patentowego usługi pośrednictwa w obrocie nieruchomościami nie zostały ograniczone, dotycząc wszelkich nieruchomości, w tym nieruchomości komersyjnych. W ocenie organu administracji usługi wskazane przez znak sporny w zakresie "sprzedaż nieruchomości komersyjnych dla osób trzecich (z wyłączeniem nieruchomości dot. budownictwa mieszkaniowego) przeznaczonych pod działalność inwestycyjną przemysłową, w tym terenów dla obiektów handlowych, użyteczności publicznej, produkcyjnych, składów i magazynów" nie wpływają na fakt, iż usługi te związane są z obrotem nieruchomościami. Usługi te mogą być świadczone przez te same podmioty powiązane ze sobą i ich odbiorcami mogą być te same podmioty, np. inwestorzy. Podawane przez uprawnioną różnice pomiędzy sprzedażą a pośrednictwem odnoszą się do aspektu poziomu zaangażowania w transakcję sprzedającego i pośrednika, co nie zmienia faktu, iż w każdym przypadku chodzi o sprzedaż i nabycie nieruchomości, zatem cel usługi w obu przypadkach jest ten sam. Oceniając w całości znaki na podobieństwo Urząd Patentowy zwrócił uwagę na siłę odróżniającą ich poszczególnych elementów, oryginalność i sposób ich postrzegania, miejsce w znaku i kontekst poszczególnych elementów w jakim zostały użyte. W znaku spornym "Metropolis Nieruchomości Komersyjne" "Metropolis" zapisano większą czcionką od wyrażenia "Nieruchomości Komersyjne". Nad słowem "Metropolis" występuje grafika (trzy prostopadłościany wyglądające na zarysy budynków o różnej wysokości). Natomiast znak przeciwstawiony składa się ze słowa "Metropolis" i z elementu graficznego poprzedzającego to słowo wielkości odpowiadającej pierwszej literze "M". Ten element graficzny to kwadrat o zaokrąglonych rogach z wpisanymi różnymi figurami i liniami. W warstwie wizualnej, zdaniem Urzędu Patentowego, na pierwsze miejsce wysuwa się w obu znakach to samo słowo "Metropolis" jako element dominujący i wyróżniający co najmniej zachowujący niezależną pozycję w znaku spornym. Pozostałe elementy słowne w tym znaku i jego elementy graficzne nie eliminują podobieństwa znaków. Ze względu na element słowny "Metropolis" znaki wykazują podobieństwo także w warstwie fonetycznej, jako najistotniejszej w znakach usługowych. W znaku przeciwstawionym jest to jedyny element słowny tego znaku, a w znaku spornym występuje jako pierwszy i jako jedyny ma charakter odróżniający w odniesieniu do usług nim oznaczanych. Pozostałe słowa "nieruchomości komersyjne" mają charakter ogólnoinformacyjny wskazujący na przedmiot świadczonych usług. W warstwie znaczeniowej, w ocenie Urzędu Patentowego, znaki są także podobne. Słowo "metropolis" oznacza w języku angielskim metropolię i tak będzie rozumiane przez polskich odbiorców, którzy bez zastanowienia i bez większego namysłu w taki sposób to słowo odczytają. W związku z tymi ustaleniami Urząd Patentowy uznał, że potencjalni odbiorcy usług oznaczanych oboma znakami, mogą mylić pochodzenie usług świadczonych przez strony postępowania. Zdaniem organu administracji na odmienna ocenę wprowadzenia w błąd odbiorców nie miało wpływu stwierdzenie uprawnionej o braku zdolności odróżniającej słowa "Metropolis", gdyż jak podkreślała, słowo to było powszechnie używane do oznaczania usług z zakresu nieruchomości. Stwierdzenie uprawnionej nie znajduje potwierdzenia w przedłożonym materiale dowodowym, gdyż materiał ten wskazuje jedynie, iż słowo "metropolis" było wykorzystywane przez niektóre podmioty jako element ich nazwy, nie wskazując, że jest to oznaczenie ogólnoinformacyjne w odniesieniu do usług obrotu nieruchomościami, czyli usług, które oznaczane są oboma zankami. Od decyzji K. sp. z o.o. z siedzibą w K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o uchylenie decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Decyzji zarzucono: - naruszenie przepisów postępowania (art. 6, art. 7, art. 8 w zw. z art. 32 Konstytucji RP w zw. z art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a.) podnosząc, że wobec tego samego podmiotu i wobec tych samych okoliczności organ przyznał prawo ochronne, by bez komentarza następnie to prawo unieważnić; - art. 107 § 3 k.p.a. brak prawidłowego uzasadnienia decyzji bez wskazania z jakich powodów odmówiono wiarygodności dowodom skarżącej; - art. 7, art. 77 § 1 i § 4, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. przez brak oceny całości materiału dowodowego i dokonanie wadliwych ustaleń – pominięcie, że element "Metropolis" nie wskazuje konkretnego miejsca pochodzenia towaru, a jest jednocześnie elementem nazwy przedsiębiorstwa skarżącej o ustalonej pozycji na rynku, wadliwe przyjęcie charakteru odróżniającego tego elementu słownego, brak rozpatrzenia sprawy z pominięciem istoty usług świadczonych przez skarżącą i wadliwe ustalenie kręgu odbiorców tych usług świadczonych przez skarżącą. Naruszenie art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przez przyjęcie, iż wyrażenie "Metropolis", jako używane przez wielu przedsiębiorców na rynku ma charakter odróżniający, przyjęcie identyczności usług świadczonych przez strony oraz wadliwą ocenę przesłanek niebezpieczeństwa konfuzji w zakresie wpływu różnic między usługami i modelu przeciętnego odbiorcy. Odwołując się do akt rejestrowych spornego znaku skarżąca wskazywała, że wnioskodawca [...] stycznia 2008 r. złożył do akt uwagi do zgłoszenia, powołując się na wcześniejsze prawa do znaku [...] (przeciwstawionego), a następnie na tej samej podstawie (wcześniejszego zgłoszenia) złożył sprzeciw. Zatem organowi były znane okoliczności wcześniejszego zgłoszenia znaku przeciwstawionego i nie stwierdzając istnienia przeciwskazań, z art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., znak skarżącej zarejestrował, by bez wyjaśnienia powyższych okoliczności znak następnie unieważnić, z naruszeniem wskazanych w skardze przepisów postępowania w zw. z art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. Zdaniem skarżącej Urząd Patentowy nie odniósł się do przedstawionych przez skarżącą dowodów w sprawie przyjmując arbitralnie za zasadne stanowisko wnioskodawcy, który na swoje twierdzenia nie przedłożył żadnych dowodów, będąc do tego obowiązany jako wnioskujący o unieważnienie znaku skarżącej, gdyż to na wnioskodawcy spoczywał ciężar udowodnienia zasadności żądania. Potwierdzeniem tego jest wadliwość oceny organu o podobieństwie świadczonych usług przez strony. W tym przedmiocie wskazano na pisma złożone do Urzędu Patentowego z dnia [...] lutego 2011 r. i z [...] czerwca 2011 r. oraz z dnia [...] października 2013 r. przedstawiające charakterystykę usług objętych zgłoszeniem ze wskazaniem na brak ich jednorodzajowości z usługami uczestnika postępowania. Jak podkreślano usługi te nie są jednorodzajowe ze względu na: różnicę co do ich charakteru i rodzaju, urynkowienia nabytej nieruchomości (jej dostosowanie do potrzeb przyszłego inwestora), świadczone są odmiennie w zakresie przeniesienia własności nieruchomości i formy ustalenia oraz negocjowania zapłaty, inna jest częstotliwość świadczenia tych usług, inna jest wartość obrotu transakcji oraz inny jest rodzaj odbiorcy tych usług. Okoliczności te były znane Urzędowi Patentowemu już na etapie zgłoszenia znaku spornego dlatego powinien wziąć je pod uwagę podczas rejestracji. Nie uwzględniając ich w zaskarżonej decyzji dopuścił się nierozpatrzenia całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie dostrzegając, że usługi świadczone przez strony obejmują całkowicie odmienne sektory runku nieruchomości. Zdaniem skarżącej element słowny "Metropolis", występujący w obu znakach, był i jest powszechnie używany na runku nieruchomości i to z reguły w odniesieniu do pośrednictwa w sprzedaży nieruchomości lub usług deweloperskich. Na tę okoliczność skarżąca przedkładała materiały dowodowe, których Urząd Patentowy nie poddał właściwej analizie. Jeżeli natomiast organ administracji uznał, że wyrażenie to jest używane jako element nazwy firm przedsiębiorców, to tym samym powinien uznać brak jego zdolności odróżniającej w odniesieniu do usług z zakresu nieruchomości, w szczególności z zakresu pośrednictwa sprzedaży nieruchomości lub usług deweloperskich. Jako przykład podano M. sp. z o.o. z W. zarejestrowaną [...] lutego 2004 r. zajmującą się m.in. pośrednictwem w obrocie nieruchomościami (załącznik nr 10 do pisma skarżącej z [...] października 2013 r.). Na dowód używania w nazwie firmy wyrażenia "metropolis", a więc na dowód braku charakteru odróżniającego tego wyrażenia, skarżąca przytoczyła nazwy innych przedsiębiorców, odwołując się do dowodu wydruku z wyszukiwarki internetowej Panorama Firm wskazującego, że w samej W. firm z elementem nazwy "metropolis" jest pięć. W związku z tym, w ocenie skarżącej, przeciętny odbiorca nie jest w stanie odróżnić pochodzenia towarów jedynie na podstawie elementu słownego "metropolis" występującego w znaku towarowym/usługowym. Dlatego będzie szukał innych wyróżników w znaku, tak jak w znaku skarżącej "Nieruchomości Komercyjne", odróżniających ten znak od znaku przeciwstawionego. Urząd Patentowy nie wziął pod uwagę tego, że skarżąca M. sp. z o.o. powstała w 2005 r. Ustalając niebezpieczeństwo konfuzji organ administracji nie dokonał analizy kręgu odbiorców usług świadczonych przez strony. Podstawowymi odbiorcami usług uczestnika postępowania są osoby fizyczne w zakresie pośrednictwa budownictwa mieszkalnego. Natomiast odbiorcami usług skarżącej są profesjonalni klienci doskonale zorientowani w branży nieruchomości komercyjnych. Są to specjaliści z bardzo dużymi środkami finansowymi inwestycyjnymi, posiadający wiedzę nie tylko z zakresu nieruchomości, ale i ekonomii, marketingu oraz prawa. W efekcie czas podejmowania przez nich decyzji jest bardzo długi w przeciwieństwie do czasu podejmowania decyzji przez osoby kupujące mieszkania lub domy. Z tych względów nie ma ryzyka, by klienci skarżącej i uczestnika postępowania pomylili oba znaki. Na rozprawie skarżąca podniosła, iż wystąpiła o wygaszenie znaku uczestnika postępowania z powodu nieużywania znaku przeciwstawionego. W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy, odpowiadając na zarzuty skarżącej, wnosił o oddalenie skargi. Odnosząc się do zarzutu sprzeczności działania organu patentowego, mającego polegać na zarejestrowaniu znaku, a następnie na jego unieważnieniu, Urząd Patentowy podkreślał istotną rozdzielność procedur odnoszących się do tych dwóch postępowań. Wskazując na przepisy ustawy organ administracji stwierdził, że w postępowaniu spornym nie mają zastosowania przepisy obowiązujące w postępowaniu zgłoszeniowym. Nadto zgodnie z art. 255 ust. 4 p.w.p. w postępowaniu ze sprzeciwu organ patentowy jest związany wnioskiem składającego sprzeciw i podaną przez niego podstawą prawną. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają w pierwszej instancji wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy). W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż skarga ma uzasadnione podstawy dla jej uwzględnienia aczkolwiek nie ze wszystkich powodów wskazywanych w skardze. Skarżąca podnosząc, iż wystąpiła o wygaszenie znaku uczestnika postępowania nie mogła na tej podstawie żądać uchylenia zaskarżonej decyzji. Postępowanie o wygaszenie znaku towarowego/usługowego jest postepowaniem odrębnym od postępowania o unieważnienie znaku. W postępowaniu tym Urząd Patentowy ustala, czy znak faktycznie był nieużywany i czy jego nieużywanie spełnia przesłanki do wygaszenia znaku. Nadto organ patentowy ustala także datę wygaszenia znaku. Wszystkie te okoliczności nie są tożsame z okolicznościami warunkującymi unieważnienie znaku, które są przedmiotem rozpoznania organu w postępowaniu o unieważnienie. Powoływanie się przez skarżącą na fakt udzielenia ochrony na znak "Metropolis Nieruchomości Komercyjne" nr [...], jako na okoliczność uzasadniającą uchylenie zaskarżonej decyzji, także nie był trafny. Zgłoszenie znaku do ochrony i rozpatrywanie takich zgłoszeń określają przepisy rozdziału 3 i rozdziału 4 ustawy – Prawo własności przemysłowej. Urząd Patentowy zgodnie z art. 145 p.w.p. odmawia udzielenia prawa ochronnego jeżeli znak nie spełnia ustawowych warunków do jego rejestracji wskazanych w art. 129 p.w.p. Zatem w postępowaniu rejestracyjnym organ patentowy bada jedynie, czy zgłoszony znak nie spełnia przesłanek negatywnych do uzyskania ochrony. Natomiast w postępowaniu o unieważnienie znaku Urząd Patentowy bada, nie tylko czy nie wystąpiły przesłanki do odmowy rejestracji znaku badając także inne powody, dla których znak należy unieważnić, jak kolizyjne podobieństwo znaków, przy czym postępowanie o unieważnienie znaku, w przeciwieństwie do postepowania rejestracyjnego, toczy się w trybie spornym (art. 255 ust. 1 pkt 1 p.w.p.), w którym organ administracji, zgodnie z art. 255 ust. 4 p.w.p., jest związany granicami wniosku i podstawą prawną wskazaną przez wnioskującego o unieważnienie znaku. Zatem postępowanie o unieważnienie znaku obejmuje szerszy zakres okoliczności związanych ze znakiem, na który udzielono ochrony, od postępowania o jego rejestrację. Podstawą prawną decyzji stanowił art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. – nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy identyczny lub podobny do znaku towarowego, na który udzielono prawa ochronnego lub zgłoszonego w celu uzyskania prawa ochronnego (o ile na znak taki zostanie udzielone prawo ochronne) z wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz innej osoby dla towarów identycznych lub podobnych, jeżeli zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje w szczególności ryzyko skojarzenia znaku ze znakiem wcześniejszym. Zgodnie z zacytowanym przepisem aby przystąpić do oceny podobieństwa znaków towarowych w pierwszej kolejności należy ustalić podobieństwo towarów/usług oznaczanych znakiem spornym do towarów/usług oznaczanych znakiem przeciwstawionym. W ocenie składu Sądu orzekającego w sprawie w tym zakresie Urząd Patentowy nie wykazał, dlaczego uznał, że pomiędzy usługami stron postępowania występowało podobieństwo i to podobieństwo o takim charakterze, które powodować może wprowadzenie odbiorców tych usług w błąd co do ich pochodzenia. Urząd Patentowy unieważnił znak skarżącej spółki w całej części dotyczącej zgłoszonych przez skarżącą usług z klasy 36 – "sprzedaż nieruchomości komersyjnych dla osób trzecich (z wyłączeniem nieruchomości dot. budownictwa mieszkaniowego) przeznaczonych pod działalność inwestycyjną przemysłową, w tym terenów dla obiektów handlowych, użyteczności publicznej, produkcyjnych, składów i magazynów". Znak uczestnika postępowania służy (w klasie 36) do sygnowania usług w zakresie: "zarządzanie nieruchomościami, inwestowanie w budowę domów na sprzedaż, pośrednictwo w sprzedaży nieruchomości". Urząd Patentowy omawiając usługi świadczone w klasie 36 przez skarżącą nie wskazał w jakiej części opisu świadczonych usług skarżąca świadczy także usługi "zarządzania nieruchomościami", tak jak uczestnik postępowania podał w swoim zgłoszeniu, w jaki sposób to zarządzanie wykonuje i czego ono miałoby dotyczyć. Ogólne stwierdzenie, że oba znaki służą "do oznaczania usług związanych z nieruchomościami a konkretnie z ich obrotem" nie daje Sądowi możliwości zbadania prawidłowości i zasadności uznania przez organ patentowy, czy i dlaczego uznał podobieństwo usług stron w zakresie "zarządzania nieruchomościami". Brak rozważenia i uzasadnienia stanowiska Urzędu Patentowego przez niewypowiedzenie się co do tego podobieństwa usług stron, czyni rozstrzygnięcie wadliwym, jako naruszającym przepisy postępowania (art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. co daje podstawę do uznania za niepozbawiony racji zarzut skargi, naruszenia także przepisów art. 80 i art. 107 § 3 k.pa.), które to naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uczestnik postępowania posiada swój znak usługowy przeznaczony do "pośrednictwa w sprzedaży nieruchomości", która to usługa w zgłoszeniu skarżącej nie występuje. Urząd Patentowy przyjął, że sprzedaż i pośrednictwo w sprzedaży nieruchomości różni się tylko "poziomem zaangażowania w transakcję sprzedającego i pośrednika". Co do tej kwestii skarżąca podkreślał, że stopień zaangażowania stron w świadczoną przez skarżącą usługę kupna/sprzedaży nieruchomości pod inwestycje niejako specjalistyczne jest istotnie odbiegający od usługi pośrednictwa w sprzedaży nieruchomości świadczonej przez uczestnika postępowania. Wynika to z faktu, że skarżąca świadczy usługi sprzedaży nieruchomości o szczególnym przeznaczeniu – nie pod budownictwo mieszkaniowe. Niemniej jednak w zgłoszeniu skarżącej nie występuje usługa "pośrednictwa w sprzedaży nieruchomości" (zgłoszona przez uczestnika postępowania), stąd nie wiadomo z jakiego powodu organ patentowy te usługę niejako włączył do zgłoszenia strony skarżącej. Wyjaśnienia i uzasadnienia przez Urząd Patentowy w szczególności wymagało z jakich powodów organ administracji przyjął za istotne podobieństwo usługi "inwestowanie w budowę domów na sprzedaż" (usługa świadczona przez uczestnika postępowania) z wymienionymi usługami świadczonymi przez skarżącą. Urząd Patentowy, z naruszeniem wymienionych przepisów postępowania, nie odniósł się do usług z klasy 36 skarżącej oznaczanych spornym znakiem, które w istocie są usługami "sprzedaży nieruchomości komercyjnych" jednakże z przeznaczeniem innym niż pod budownictwo mieszkaniowe: "sprzedaż nieruchomości komersyjnych dla osób trzecich (z wyłączeniem nieruchomości dot. budownictwa mieszkaniowego) przeznaczonych pod działalność inwestycyjną przemysłową, w tym terenów dla obiektów handlowych, użyteczności publicznej, produkcyjnych, składów i magazynów". Wyjaśnienia zatem przez Urząd Patentowy wymaga dlaczego uznał, że usługi skarżącej: "sprzedaż nieruchomości komersyjnych" z przeznaczeniem "pod działalność inwestycyjną przemysłową", "handlową", "użyteczności publicznej", "produkcyjną", "składy i magazyny", należy uznać za usługę podobną do usługi uczestnika postępowania: "inwestowania w budowę domów na sprzedaż". Innymi słowy organ administracji nie wyjaśniła w oparciu o jakie ustalenia i przepisy uznał za równoważne (podobne i to o podobieństwie kwalifikowanym) wskazane usługi "sprzedaży nieruchomości" przez skarżącą pod inwestycje "przemysłowe, handlowe, produkcyjne i magazynowe", z inwestycjami uczestnika postępowania "w budowę" i "sprzedaż domów". Ustalając podobieństwo usług stron Urząd Patentowy nie wykazał i nie wyjaśnił dlaczego uznał, że odbiorców (nabywców) "domów" (inwestowanie w budowę i sprzedaż "domów") należy uznać za tożsamych z nabywcami nieruchomości na cele inwestycyjne "przemysłowe, handlowe, użyteczności publicznej, produkcyjne lub składowo-magazynowe". Sąd nie poznał stanowiska Urzędu Patentowego, dlaczego organ ten utożsamił pojęcie "domu" z nieruchomościami o wymienionym przeznaczeniu i to w sytuacji, w której skarżąca w opisie przeznaczenia swoich usług wyraźnie zastrzega, że znak nie służy do oznaczania usług "sprzedaż nieruchomości komersyjnych ... dotyczących budownictwa mieszkaniowego". Rozpoznając ponownie sprawę Urząd Patentowy, z zachowanie przepisów postępowania, w tym wskazanych wcześniej, powinien odnieść się do wymienionych uwag, w tym także do argumentacji skarżącej podnoszonej w tym zakresie w toku postępowania, by, w następstwie dokonania szczegółowej analizy usług świadczonych przez strony zawartych w zgłoszeniach ich znaków, podjąć decyzję z jej uzasadnieniem zgodnym z art. 107 § 3 k.p.a. W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 152 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku, postanawiając o kosztach postępowania w oparciu o art. 200 w związku z art. 205 § 4 p.p.s.a.