VI SA/Wa 1239/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Borowiecki po rozpoznaniu w dniu 28 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. sp. z o.o. z siedzibą w T. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi Z. sp. z o.o. z siedzibą z siedzibą w T. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] maja 2016 r., nr [...] w sprawie ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu wykonywania pracy na podstawie umów o świadczenie usług p o s t a n a w i a: - przywrócić termin do uzupełnienia braków formalnych skargi - W piśmie z dnia 9 czerwca 2016 r. Z. sp. z o.o. z siedzibą w T. (dalej także: "skarżąca spółka" lub "strona skarżąca"), reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] maja 2016 r., nr [...] wydaną w sprawie ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu wykonywania pracy na podstawie umów o świadczenie usług. Zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 czerwca 2016 r. pełnomocnik skarżącej spółki został wezwany do uzupełnienia - w terminie 7 dni - braku formalnego skargi poprzez nadesłanie oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii odpisu z KRS (ewentualnie pobranego w oparciu o przepis art. 4 ust. 4aa ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym wydruku komputerowego), z którego wynika sposób oraz osoby umocowane do działania w jej imieniu. Powyższe wezwanie do uzupełnienia barków formalnych skargi zostało prawidłowo doręczone pełnomocnikowi skarżącej spółki w dniu 18 lipca 2016 r. (vide: zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki - k. 24 akt sądowych). W piśmie procesowym z dnia 26 lipca 2016 r. pełnomocnik skarżącej spółki wystąpił o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącej spółki wskazał, że niedochowanie wyznaczonego terminu spowodowane było czuwaniem (wraz z rodziną) przy łóżku odchodzącego taty, jego śmiercią, a także koniecznością przygotowania uroczystości pogrzebowej. Jednocześnie, pełnomocnik strony skarżącej wskazał we wniosku, iż ze względu na prowadzenie jednoosobowej kancelarii oraz brak pracowników, niemożliwe było wyręczenie się przy dokonywaniu czynności inną osobą. Pełnomocnik wskazał, że w związku z przygotowaniem uroczystości pogrzebowej do pracy wrócił w dniu 26 lipca 2016 r. Do wniosku dołączone zostały: informacja z dnia 26 lipca 2016 r. odpowiadająca odpisowi aktualnemu z Rejestru Przedsiębiorców pobrana na podstawie art. 4 ust. 4aa ustawy o KRS (data dokonania ostatniego wpisu - 5 lipca 2016 r.) oraz kopia odpisu skróconego aktu zgonu ojca pełnomocnika, a także kopia dowodu osobistego pełnomocnika wskazująca na pokrewieństwo pełnomocnika oraz zmarłego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przepis art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz.718 ze zm. - dalej: "p.p.s.a.") stanowi, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Ponadto, w myśl przepisu art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Zgodnie zaś z art. 87 § 2 p.p.s.a., w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W rozpatrywanym przypadku skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, w związku z czym należało ocenić, czy ww. wniosek został wniesiony w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu oraz czy zaistniałe uchybienie terminowi nie było przez stronę zawinione. W ocenie Sądu, dzień powrotu pełnomocnika do pracy należy uznać jako ustanie przyczyny uchybienia terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Podkreślić należy, że przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, iż niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu. Uprawdopodobnienie istnienia danej okoliczności jest zaś środkiem zastępczym dowodu w ścisłym tego słowa znaczeniu i nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie; w tym sensie nie oznacza więc udowodnienia braku winy (zob. B. Dauter /w:/ B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Kraków 2005, s. 217 i nast.). Wobec faktu, iż ustawodawca nie określił w przepisie art. 86 § 1 p.p.s.a., według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony, Sąd ma możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności, które uzna przy tym za istotne (por. w tej materii postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 lipca 1999 r., I PKN 273/99, publ. OSNAP 2000/20/757). Kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega zaś na dopełnieniu przez stronę szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając jednak wystąpienie tej przesłanki Sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego dbającego o swoje interesy; o braku winy w uchybieniu terminu można zaś mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2004 r., sygn. akt FZ 13/04, nie publik. oraz z dnia 2 października 2002 r., V SA 793/02, publ. Monitor Prawniczy 2002/23/1059). W ocenie Sądu, podane przez wnioskodawcę okoliczności uzasadniają przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego. Wnioskodawca w sposób przekonujący wykazał bowiem, że z uwagi na śmierć ojca w dniu 21 lipca 2016 r. i konieczność przygotowania uroczystości pogrzebowej, a także fakt prowadzenia jednoosobowej kancelarii, nie był w stanie uzupełnić braku formalnego skargi w terminie. Według Sądu, nie można zatem przyjąć, aby spóźnienie wykonania wezwania Sądu w obliczu trudnej sytuacji, w jakiej znalazł się wnioskodawca poczytywać należy w kategoriach działania zawinionego. Tym samym, zasadnym jest przyjęcie, iż pełnomocnik skarżącej nie dopuściła się swoistego zaniedbania. Na marginesie Sąd zauważa, że wezwanie Sądu z dnia 27 czerwca 2016 r. do uzupełnienia braków formalnych skargi nie było jednoznaczne i nieprecyzyjnie określało przedmiot wezwania, w związku z tym Sąd uznał za konieczne ponowne wezwanie o uzupełnienie braków formalnych skargi poprzez nadesłanie pełnego odpisu z KRS strony skarżącej (ewentualnie pobranego w oparciu o art. 4 ust. 4aa ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym wydruku komputerowego aktualnego na dzień wniesienia skargi), z którego wynika sposób oraz osoby umocowane do działania przed sądami administracyjnymi w jej imieniu. Z nadesłanej wraz z wnioskiem informacji z dnia 26 lipca 2016 r. odpowiadająca odpisowi aktualnemu z Rejestru Przedsiębiorców pobrana na podstawie art. 4 ust. 4aa ustawy o KRS wynika, że datą dokonania ostatniego wpisu jest 5 lipca 2016 r., a zatem już po wniesieniu do Sądu skargi. W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. - postanowił przywrócić skarżącej spółce termin do uzupełnienia braku formalnego skargi, o czym orzeczono, jak w sentencji postanowienia.