VI SA/Wa 1244/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska - Przewłoka Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędzia WSA Piotr Borowiecki Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2008 r. sprawy ze skargi T. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję w pkt 2; 2. stwierdza, że decyzja o której mowa w pkt 1 w zakresie uchylonym nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego T. W. kwotę 2817 (dwa tysiące osiemset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. VI SA/Wa 1244/08 UZASADNIENIE W dniu [...] grudnia 2002 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] przeprowadził kontrolę transportu drogowego wykonywanego przez T. W. prowadzącego przedsiębiorstwo pod nazwą A. Z kontroli sporządzono protokół nr [...] i dokumentację fotograficzną. W wyniku kontroli stwierdzono 9 naruszeń. Pierwsze z nich to wykonywanie przewozu towarów niebezpiecznych z nieprawidłowo sporządzonym dokumentem przewozowym. Pojazdem przewożony był materiał niebezpieczny [...]. Okazany do kontroli dokument przewozu nie zawierał liczby i określenia sztuk przesyłki oraz całkowitej ilości przewożonego towaru. Natomiast przedstawiony w toku postępowania administracyjnego dokument [...] nie zawierał prawidłowego określenia nadawcy towaru. Te braki dokumentów - w ocenie organu - stanowiły naruszenie przepisów prawa i dlatego też Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...], decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. za to naruszenie, na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 92 ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088 ze zm.) i lp.1.6.1.3. załącznika do tej ustawy oraz przepisu 5.4.1. umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR) sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. (Dz. U. z 2005 r., Nr 178, poz. 1481), nałożył karę pieniężną w kwocie 200 zł. Kolejne naruszenie to wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych bez posiadania w pojeździe wymaganych instrukcji pisemnych dla kierowcy, oraz brak wyposażenia awaryjnego, tj. dwóch kamizelek ostrzegawczych i dwóch latarek. Braki te były podstawą, w oparciu o art. 92 ust. 1 pkt 1 i pkt 2, art. 92 ust. 4 ww. ustawy i lp. 1.6.1.6. oraz lp. 1.6.2.2. załącznika do tej ustawy oraz przepisu 8.1.2.1. w zw. z przepisem 5.4.3. i 8.1.5. ADR, nałożenia kary pieniężnej odpowiednio 200 zł i 400 zł (100 zł za każdy brakujący element). Następne stwierdzone w trakcie kontroli naruszenie to wykonywanie przewozu towarów niebezpiecznych pojazdem nieoznakowanym w prawidłowy sposób tablicami barwy pomarańczowej. Rolą tych tablic jest informowanie o przewożeniu materiału niebezpiecznego. Konsekwencją naruszenia przepisów obowiązujących w tym zakresie, art. 92 ust. 1 pkt 2, art. 92 ust. 4 ww. ustawy i lp. 1.6.2.3. załącznika do tej ustawy i przepisu 5.3.2.1.1. ADR, była kara pieniężna w wysokości 700 zł. Podczas kontroli ustalono również, że 170 sztuk przesyłki zawierających materiał niebezpieczny nie było oznaczonych nalepkami ostrzegawczymi oraz numerem UN. Za brak każdej nalepki przewidziana była kara 50 zł (art. 92 ust. 1 pkt 2, art. 92 ust. 4 i lp. 1.6.4.5. załącznika do tej ustawy oraz przepisów 5.2.2.1.1., 5.2.2.1.6 ADR), co łącznie dało karę 8500 zł. Sztuki przesyłki nie były również oznakowane numerami rozpoznawczymi zawartych w nich towarów niebezpiecznych, które to naruszenie spowodowało nałożenie kary pieniężnej (art. 92 ust. 1 pkt 2, art. 92 ust. 4 ww. ustawy i lp. 1.6.4.4. załącznika do tej ustawy oraz przepisów 5.2.1.1., 5.2.1.2. 6.1.3. ADR) w wysokości 200 zł. Naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego towarów niebezpiecznych z naruszeniem przepisów dotyczących rozmieszczania i mocowania ładunków (art. 92 ust. 1 pkt 2, art. 92 ust. 4 ww. ustawy i lp. 1.6.3.5. załącznika do tej ustawy oraz przepisu 7.5.7.1 ADR) stanowiło podstawę do nałożenia kary pieniężnej w wysokości 700 zł. Organ uznał, że zabezpieczenie przed przesuwaniem się na boki nie jest wystarczającym zabezpieczeniem, albowiem przesyłki mogą się przesuwać w tylnej części przestrzeni ładunkowej. W trakcie kontroli nie okazano również zaświadczenia o przewozach drogowych na potrzeby własne, czego konsekwencją była kara w wysokości 2000 zł (art. 92 ust. 1, art. 92 ust. 4 ww. ustawy i lp. 1.1.7. załącznika do tej ustawy oraz art. 33 ust. 1 ww. ustawy). Organ pierwszej instancji nałożył również karę pieniężną w kwocie 3000 zł za wykonywanie przewozu drogowego na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd (art. 92 ust. 1 pkt 2 i 6, art. 92 ust. 4 ww. ustawy i lp. 1.11.6. lit. a) załącznika do tej ustawy w związku z art. 42 ust. 1 ww. ustawy). W odwołaniu od decyzji T. W., zaprzeczając ustaleniom organu i powołując się na nieporadność kierującego pojazdem oraz kwestionując prawidłowości zastosowanej podstawie prawnej, wnosił o uchylenie decyzji w całości. Na dowód swoich twierdzeń przedłożył zdjęcia wykonane po kontroli. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2006r. Główny Inspektor Transportu Drogowego na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. k.p.a., art. 4 pkt 4, art. 33 ust. 1, art. 42, art. 87 ust. 1 i 2, art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088 ze zm.), lp. 1.6.1.3, 1.6.1.6, 1.6.2.2, 1.6.2.3, 1.6.4.5, 1.6.4.4, 1.6.3.5, 1.1.7, 1.4.1 załącznika do tej ustawy, § 5 ust. 2-4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 150, poz. 1684 ze zm.), przepisów 5.4.0, 5.4.1.1.1, 3.1.2, 8.1.2.1 b, 5.4.3.1, 5.4.3.8, 8.1.5, 5.3.2.1.1, 5.3.2.2.1, 5.3.2.2.2, 5.2.2.1.1, 5.2.2.2.1.1, 5.2.1.1, 7.5.7.1 umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR) sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. (Dz. U. z 2005 r., Nr 178, poz. 1481), art. 3 oraz art. 28 ustawy z dnia 28 października z 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych (Dz. U. z 2002 r., Nr 199, poz. 1671 ze zm.), uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2006 r. nakładającą na T. W. karę pieniężną w wysokości 15.000 zł w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 3000 zł za wykonywanie transportu drogowego lub przewozy na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych i w tym zakresie umorzył postępowanie, natomiast utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w pozostałej części. Organ I instancji nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 200 zł za brak oznakowania wszystkich sztuk przesyłek numerami rozpoznawczymi zawartych w nich towarów niebezpiecznych, a powinien nałożyć kary po 200 zł za brak oznakowania na każdej sztuce przesyłki, jednakże organ odwoławczy, mając na względzie brzmienie art. 139 k.p.a. zakazujące wydania decyzji mniej korzystnej dla strony, postanowił utrzymać decyzję organu I instancji w omawianym zakresie w mocy. Organ nie uznał za wiarygodne dowodów ze zdjęć nadesłanych przez T. W., gdyż nie zostały one wykonane podczas kontroli i nie mogą stanowić dowodu na istniejący w trakcie kontroli stan faktyczny. Odnosząc się do wykazywanej nieporadności kierowcy stwierdził, że nie może ona stanowić podstawy uchylenia decyzji administracyjnej. Jeżeli chodzi o naruszenie polegające na nieuiszczeniu opłaty za przejazd po drogach krajowych Główny Inspektor Transportu Drogowego uznał, że w niniejszej sprawie nie sposób stwierdzić, że strona w dniu kontroli tj. [...] grudnia 2002 r. nie uiściła opłaty za przejazd po drodze krajowej nr [...]. W aktach brak kart opłaty drogowej o seriach i numerach [...],[...],[...], które zostały okazane w dniu kontroli tj. [...] grudnia 2002 r. Nie ma zatem możliwości zweryfikowania twierdzeń, wskazujących na to, że ww. karty opłaty drogowej nie stanowiły dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drodze krajowej nr [...] w dniu [...] grudnia 2002 r. W skardze na powyższą decyzję w części odnoszącej się do jej pkt 2, T. W. wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2006 r., ewentualnie o stwierdzenie nieważności decyzji jako wydanej bez podstawy prawnej i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zwrócił uwagę na kilkakrotną nowelizację ustawy o transporcie drogowym i uznał, że w stosunku do niego, przy założeniu nieistnienia przepisów intertemporalnych, mogłyby mieć zastosowanie przepisy art. 92 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w jej pierwotnym brzmieniu. Jednakże w tym przypadku o odpowiedzialności skarżącego należałoby orzec negatywnie, bowiem przesłanką odpowiedzialności było łączne naruszenie przepisów dotyczących materiałów niebezpiecznych i odpadów, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. Mając na uwadze przepisy intertemporalne, podstawę prawną ewentualnego orzeczenia kary pieniężnej mógłby stanowić art. 92 ustawy o transporcie drogowym w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw. Skarżący podniósł również, że siedem opisów naruszeń jako podstawę prawną wskazuje art. 92 ust. 1 pkt 1, a więc naruszenie przepisów ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych. W dniu kontroli ustawa ta nie obowiązywała i skarżący nie mógł naruszyć jej przepisów. Wskazał także na brak podania przez organ I instancji podstawy prawnej, jak również na nieprawidłowe wskazanie tej podstawy przez organ II instancji. Odnosząc się do stwierdzonych przez organ naruszeń skarżący podał, iż organ nie wyjaśnił dlaczego odmówił wiarygodności złożonemu w toku postępowania dokumentowi przewozowemu, który posiadał wszystkie konieczne zapisy dotyczące przewożonego towaru. Niezrozumiały był również dla niego wywód na temat możliwości wykonania fotografii w dowolnej chwili po kontroli. Podniósł, że twierdzenia organu nie są poparte żadnymi dowodami, a to przecież na organie ciąży obowiązek zgromadzenia dowodów istotnych w sprawie. Podkreślił, że organ nie poczynił żadnych ustaleń dotyczących momentu złożenia zaświadczenia, w sytuacji gdy zaświadczenie ma charakter deklaratoryjny i potwierdza jedynie fakt zgłoszenia, który to powinien być istotny dla oceny, czy jakiekolwiek naruszenie nastąpiło. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o oddalenie skargi, podtrzymując swoją argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 lutego 2007 r. (sygn. Akt VI SA/Wa 1898/06) oddalił skargę T. W. Na skutek złożonej przez T. W. skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok przekazując sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego sąd pierwszej instancji trafnie przyjął zasadnicze znaczenie protokółu kontroli dla ustaleń faktycznych mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia dokonanego przez organ administracji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym Naczelny Sąd Administracyjny wskazał na nieprawidłowe zastosowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 92 ust. 1 pkt 6 i art. 92 ust. 1 pkt 1 tej ustawy w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 149, poz. 1452). Przepis art. 92 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy przewidywał nakładanie kar pieniężnych w przypadkach naruszeń przepisów ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych (Dz. U. Nr 199, poz. 1671), która to ustawa weszła w życie z dniem 1 stycznia 2003 r., a więc po kontroli. Tym samym ustawa o transporcie drogowym w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw nie mogła mieć zastosowania w sprawie, w tym także jej przepisy art. 92 ust. 1 pkt 6 i ust. 4. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego sąd pierwszej instancji nieprawidłowo zastosował art. 8 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw, bowiem przepis ten wyraźnie ograniczył stosowanie nowego prawa tylko do postępowań administracyjnych, natomiast nie miał zastosowania do przepisów prawa materialnego. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że wersja Umowy ADR, wskazana w zaskarżonej decyzji, w dacie kontroli nie obowiązywała. Dokonując wykładni prawnej przepisów wskazanych w uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny dał pod rozwagę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu, czy na podstawie przepisów powołanych przez organ administracji możliwe było nałożenie na skarżącego kar w wymienionej decyzji w tym również co do ich rodzaju i wysokości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona zasadna. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego stanowiły, powołane w niej, przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088 ze zm.), przepis § 5 ust. 2-4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 150, poz. 1684 ze zm.), przepisy umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR) sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. (Dz. U. z 2005 r., Nr 178, poz. 1481), oraz art. 3 i art. 28 ustawy z dnia 28 października z 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych (Dz. U. z 2002 r., Nr 199, poz. 1671 ze zm.). Kontrola przedsiębiorcy miała miejsce w dniu [...] grudnia 2002 r., zatem należało zastosować przepisy obowiązujące na tą datę. Jak wskazał bowiem Naczelny Sąd administracyjny, przepis art. 8 z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 149, poz. 1452), według którego do postępowań administracyjnych w sprawach objętych jej przepisami wszczętych a niezakończonych przed jej wejściem w życie stosuje się nowe przepisy, nie miał zastosowania. Zastosowany przez organ administracji przepis art. 92 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw przewiduje nakładanie kar pieniężnych w przypadkach naruszeń przepisów ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych (Dz. U. Nr 199, poz. 1671). Ustawa ta nie obowiązywała w chwili kontroli, gdyż weszła w życie w dniu 1 stycznia 2003 r., a więc nie mogło dojść do naruszenia jej przepisów. Z tych samych przyczyn, za pośrednictwem tej ustawy, organ administracji nie mógł zastosować do kontrolowanego przewozu przepisów umowy ADR w brzmieniu aktualnym w dacie obowiązywania wymienionej ustawy. Z kolei, jak podnosił to Naczelny Sąd Administracyjny, art. 92 ust. 1 pkt 6 zmienionej ustawy o transporcie drogowym i umowa ADR nie stanowiły dostatecznej podstawy do zastosowania umowy międzynarodowej regulującej sferę przewozów międzynarodowych do przewozów krajowych. Nowelą z dnia 23 lipca 2003 r. zmieniono również art. 92 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym. W związku z tą zmianą, jako załącznik do ustawy o transporcie drogowym, wprowadzono katalog naruszeń i kar odmienny od określonego we wcześniej obowiązującym rozporządzeniu wykonawczym. W chwili kontroli stwierdzającej naruszenia artykułowane w decyzji organu administracji obowiązywał art. 92 ust. 1 pkt 7 ustawy o transporcie drogowym w pierwotnym brzmieniu. Zasady przewozu materiałów niebezpiecznych określał art. 56 ust. 1 – 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98, poz. 602 ze zm.) oraz wydane na podstawie upoważnienia zawartego w art. 56 ust. 4 Prawa o ruchu drogowym, rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 15 czerwca 1999 r. w sprawie przewozu drogowego materiałów niebezpiecznych (Dz. U. Nr 57, poz. 608 ze zm.). Akt ten w § 3 ust. 1 i § 4 ust. 1 pkt 2 zawierał regulacje odsyłające do umowy ADR wraz z załącznikami, z tym, że w ówczesnym brzmieniu, które później było systematycznie zmieniane. Dlatego wersja tej umowy, wskazana w zaskarżonej decyzji, jako późniejsza, w dacie kontroli nie obowiązywała. W zakresie katalogu naruszeń i kar obowiązywało rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym (Dz. U. Nr 115, poz. 999) wraz z załącznikiem. Rozważenia wymaga, czy rodzaj i wysokość nałożonych kar pieniężnych odpowiadała obowiązującemu w dacie kontroli (czyli w dacie stwierdzenia naruszeń) rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym. Rozporządzenie to zawiera w załączniku zatytułowanym: "Wysokość kar pieniężnych za poszczególne rodzaje naruszeń przepisów związanych z wykonywaniem transportu drogowego lub przewozów na potrzeby własne" katalog naruszeń i obowiązujących ówcześnie kar pieniężnych. Podstawy nałożenia kar pieniężnych (wg powołanych w decyzji przepisów umowy ADR), ich wysokości oraz rodzaj naruszeń, nie odpowiadają we wszystkich przypadkach przepisom wymienionego rozporządzenia. Generalnie można stwierdzić, że wysokość nałożonych kar jest różna w rozporządzeniu i zaskarżonej decyzji. Także niektóre naruszenia nie mają swojego odpowiednika w jego przepisach lub były inaczej zdefiniowane w wymienionym rozporządzeniu. Przykładowo, naruszenie określone w decyzji jako "wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych bez stosowania nalepek ostrzegawczych" trudno zaliczyć do wymienionego w pozycji 7.39. załącznika do rozporządzenia. Pod tą pozycją występuje naruszenie "przewóz towarów niebezpiecznych pojazdem nieoznakowanym w prawidłowy sposób odpowiednimi nalepkami". Tymczasem z uzasadnienia decyzji do tego naruszenia wynika, że chodziło o brak oznakowań nalepkami nie na pojeździe lecz na każdej sztuce przesyłki. Także podane w decyzji przepisy umowy ADR są różne od podanych w rozporządzeniu. Co prawda jeden z przepisów umowy ADR był zamieszczony pod poz. 7.45. załącznika do rozporządzenia (5.2.2.1.1.), lecz odnosił się do naruszenia określonego w rozporządzeniu jako "przewóz towaru niebezpiecznego w nieprawidłowo oznakowanej sztuce przesyłki", a nie do naruszenia podanego w decyzji (brak oznakowania każdej sztuki przesyłki). Z zaskarżonej decyzji wynika, że organ administracji bazował na znowelizowanych przepisach umowy ADR, które w dacie kontroli nie odpowiadały wymienionemu rozporządzeniu. Doszło zatem do kwalifikacji naruszeń i orzeczenia kar pieniężnych w sposób odmienny od obowiązujących na podstawie przepisów mających zastosowanie w dacie kontroli. Z uwagi na powyższe, zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które to naruszenie miało wpływ, w ocenie Sądu orzekającego na wynik sprawy i w związku z tym Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a), art. 152, art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.