VI SA/Wa 1245/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.) Asesor WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Protokolant apl. prok. Małgorzata Chyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2006r. sprawy ze skargi J. G. i R. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r., nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez skarżących J. G. i R. G., przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą [...] z siedzibą w W. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2004 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 8.280,- zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w całości. Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] sierpnia 2004 r., podczas kontroli pojazdu ciężarowego marki [...] o nr rej. [...] z ładunkiem piasku, stanowiącego własność skarżących J. G. i R. G., przeprowadzonej w miejscowości L., w ciągu drogi krajowej nr [...], stwierdzono, poza faktem wykonywania transportu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych - przekroczenie dopuszczalnego nacisku na osi 3 i 4 pojazdu, który łącznie wynosił 256,21 kN i był większy od dopuszczalnego o 102,31 kN. Jednocześnie w toku kontroli stwierdzono przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu o 9,01 ton (wynik ważenia wyniósł 41,01 ton przy d.m.c. kontrolowanego pojazdu wynoszącym 32 tony). Protokół z zatrzymania i kontroli pojazdu został podpisany przez kierowcę, który nie zgłaszał to jego treści oraz samego sposobu przeprowadzenia kontroli jakichkolwiek zastrzeżeń (vide: Protokół z zatrzymania i kontroli pojazdu nr [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r.; w aktach administracyjnych sprawy – k.28-29). Pismem z dnia [...] sierpnia 2004 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego – działając w oparciu o przepis art. 10 § 1 k.p.a. i art. 61 § 1 i 4 k.p.a. – powiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzonego w dniu [...] sierpnia 2004 r. przekroczenia. Organ poinformował jednocześnie stronę postępowania o prawie czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz przeglądania akt sprawy, jak również o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, w tym do złożenia stosownych wyjaśnień w terminie 7 dni od dnia otrzymania zawiadomienia. Skarżący – pomimo wezwania przez organ - nie złożyli jakichkolwiek wyjaśnień odnośnie stwierdzonych w toku kontroli uchybień. W oparciu o zebrany w toku postępowania materiał dowodowy [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał w dniu [...] października 2004 r. decyzję nr [...], na podstawie której – opierając się na dyspozycjach przepisów art. art. 56 pkt 2 oraz art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz.U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088), a także art. 40c ust. 1, art. 13g ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.) w zw. z Lp. 5 pkt 11 lit. c) i lit. d) i Lp. 7 pkt 1 lit. b) załącznika nr 2 do w/w ustawy z dnia 21 marca 1985 r., oraz na podstawie art. 61 ust. 11, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2003 r. Nr 58, poz. 515 ze zm.) i na podstawie art. 104 § 1 k.p.a. - obciążył skarżących J. G. i R. G., przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą [...] z siedzibą w W. karą pieniężną w łączne wysokości 8.280,- złotych za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia, w tym karą pieniężną w wysokości 6.840,- złotych za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 98 kN (10 t), oraz karę w wysokości 1.440,- złotych za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji – powołując się na ustalenia zawarte w protokole z zatrzymania i kontroli pojazdu nr [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r. - stwierdził m.in., iż droga krajowa nr [...] w L. jest drogą, na której dopuszczalny jest ruch pojazdów o naciskach osi do 153,9 kN (15,7 t) dla podwójnej osi napędowej pojazdów samochodowych przy odległości pomiędzy osiami składowymi od 1,30 m do 1,80 m. Organ stwierdził, iż nacisk na oś 3 licząc od przodu pojazdu wyniósł 131,71 kN, zaś nacisk na oś 4 licząc od przodu pojazdu wyniósł 124,50 kN. W konsekwencji organ stwierdził, iż łączny nacisk na osie 3 i 4 pojazdu wyniósł 256,21 kN i był większy od dopuszczalnego o 102,31 kN. Jednocześnie organ stwierdził, iż w toku kontroli stwierdzono przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu o 9,01 ton, podnosząc, że wynik ważenia wyniósł 41,01 ton przy d.m.c. kontrolowanego pojazdu wynoszącym 32 tony). Organ I instancji stwierdził ponadto, iż przed przystąpieniem do czynności kontrolnych kierowca pojazdu został poinformowany o sposobie przeprowadzenia ważenia, które następnie zostało przeprowadzone przy pomocy 6 legalizowanych wag. W decyzji organ podniósł, że kierowca pojazdu był obecny przy odczycie wskazań przyrządów pomiarowych, a ponadto, iż inspektorzy okazali kierowcy wykonującemu transport m.in. świadectwa legalizacji wag i przyrządów pomiarowych oraz protokół pomiaru pochylenia terenu na stanowisku do ważenia pojazdów. Skarżący w piśmie z dnia [...] listopada 2004 r. odwołali się od w/w decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego do Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Skarżący wnieśli o uchylenie i jednocześnie o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji organu I instancji. Ponadto skarżący wnieśli o wyłączenie pracownika prowadzącego merytorycznie postępowanie w pierwszej instancji, podnosząc, iż jest on bezpośrednio zainteresowany wynikiem rozstrzygnięcia, a także, że między stroną a nim istnieje zatarg, co wywołuje wątpliwości co do bezstronności tego pracownika. Skarżący stwierdzili, iż udział owego pracownika w tym postępowaniu stanowi obrazę przepisów art. 24 § 1 pkt 1 i 4 oraz § 3 k.p.a. W uzasadnieniu odwołania strona skarżąca podniosła, iż decyzja organu I instancji nie spełnia wszystkich wymagań określonych w art. 107 k.p.a. Zdaniem strony w decyzji tej organ w szczególności nie wskazał, kto jest stroną postępowania, albowiem w decyzji wpisał tylko nazwę przedsiębiorstwa oraz jego adres. Według strony zaskarżona decyzja organu I instancji nie określa również na kogo nałożona zostaje kara pieniężna, co skutkuje tym, że decyzja ta jest niewykonalna i podlega uchyleniu w trybie art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Strona skarżąca zarzuciła również, iż decyzja organu I instancji jako wydana bez podstawy prawnej nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 1 k.p.a. W ocenie skarżących decyzja pierwszoinstancyjna narusza ponadto konstytucyjną zasadę prawną, iż jeden czyn może być ukarany tylko raz, zaś organ z jednego faktu zatrzymania pojazdu wywodzi dwie różne kary. Skarżący zarzucili jednocześnie naruszenie przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. – poprzez niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz niedokonanie oceny okoliczności sprawy na podstawie całokształtu materiału dowodowego. W ocenie skarżących organ I instancji nie podjął również wszelkich niezbędnych kroków celem wyjaśnienia stanu faktycznego, a także nie uzasadnił na podstawie których dowodów oparł się przy ustalaniu faktów. W wyniku rozpatrzenia odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 8.280,- zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Transportu Drogowego, powołując się na obowiązujące w tej materii przepisy prawa oraz na protokół z przeprowadzonej w dniu [...] sierpnia 2004 r. kontroli pojazdu - uznał, iż organ I instancji prawidłowo ustalił wysokość należnej kary pieniężnej z tytułu przekroczenia dopuszczalnych nacisków na osie 3 i 4 kontrolowanego pojazdu o 102,31 kN oraz z tytułu przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu o 9,01 ton. Ustosunkowując się do zarzutów strony skarżącej zawartych w odwołaniu organ II instancji podniósł, że z podpisanego bez zastrzeżeń protokołu kontroli pojazdu wynika jednoznacznie, iż wynik pomiarów nacisków osi oraz masy całkowitej wykazał "nienormatywność" kontrolowanego samochodu. Odnosząc się do zarzutów dotyczących nieprawidłowego oznaczenia strony organ odwoławczy wyjaśnił, iż strona niniejszego postępowania została wskazana w sposób właściwy, albowiem z decyzji wynika jednoznacznie, iż jej adresatami są Państwo J. G. i R. G., wykonujący działalność gospodarczą pod nazwą [...]. Ustosunkowując się z kolei do zarzutów niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że organ I instancji nie był zobligowany do podejmowania dodatkowych kroków w celu wyjaśnienia stanu faktycznego. W ocenie organu odwoławczego wynika to ze specyfiki czynności kontrolnych, których efektem końcowym jest protokół kontroli zawierający wszelkie i bardzo dokładne informacje o konkretnych naruszeniach. W tej sytuacji – zdaniem organu odwoławczego – stan faktyczny jest klarowny po dokonaniu ważenia, a w związku z brakiem jakichkolwiek wyłączeń spod ograniczeń nacisków na osie oraz dmc pojazdu, organ I instancji w przedmiotowej sytuacji nie musiał prowadzić dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Organ wskazał ponadto, iż inspektorzy transportu drogowego nie posiadają swobody w zakresie ustalania wysokości nakładanej kary pieniężnej, która precyzyjnie określona została w załączniku nr 2 do ustawy o drogach publicznych. Skarżący J. G. i R. G. – działając za pośrednictwem organu odwoławczego - wnieśli w dniu [...] maja 2005 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie podpisaną skargę na w/w decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2005 r. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżący podnieśli w uzasadnieniu, że decyzja ta została wydana z naruszeniem prawa, w oparciu o błędnie ustalony stan faktyczny. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego, wnosząc o oddalenie przedmiotowej skargi w całości jako nieuzasadnionej, a ponadto – w razie nieuzupełnienia w terminie braku formalnego skargi poprzez złożenie podpisu pod skargą – o odrzucenie skargi. Organ wniósł jednocześnie o zobowiązanie skarżącego do przytoczenia zarzutów, na których opiera skargę. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, iż skarżący nie podnosi żadnych zarzutów względem postępowania, uniemożliwiając stronie przeciwnej ustosunkowanie się do skargi. Skarżący wezwani przez Sąd do uzupełnienia braków formalnych skargi przesłali do WSA w Warszawie pismo procesowe z dnia [...] sierpnia 2005 r., do którego załączyli podpisaną skargę. W uzasadnieniu skargi strona powtórzyła swoje dotychczasowe zarzuty formalno-prawne, sformułowane w uzasadnieniu odwołania od decyzji organu I instancji. W piśmie procesowym z dnia [...] kwietnia 2006 r. pełnomocnik skarżących, ustanowiony w ramach pomocy prawnej, stwierdził w imieniu swoich mocodawców, iż podtrzymuje skargę z dnia [...] maja 2005 r. Pełnomocnik skarżących wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania w wysokości 15,- złotych, które skarżący ponieśli na uiszczenie opłaty skarbowej z tytułu udzielenia pełnomocnictwa procesowego. Jednocześnie pełnomocnik z urzędu zwrócił się z prośbą o niezasądzanie kosztów zastępstwa procesowego udzielonego na podstawie przyznanej stronie pomocy prawnej. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżących wskazał, iż organ II instancji pozostawił bez rozpoznania zarzut podniesiony przez stronę w odwołaniu, że urzędnik prowadzący postępowanie w I instancji winien zostać wyłączony od rozpoznania tej sprawy, co w konsekwencji oznacza, iż organ naruszył zasady postępowania administracyjnego wskazane w art. 7 k.p.a., tj. zasadę kontroli i nadzoru nad przestrzeganiem prawa w postępowaniu oraz zasadę prawdy obiektywnej. Ponadto, w uzupełnieniu argumentów strony skarżącej, pełnomocnik podniósł, iż w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] października 2004 r. jako podstawę prawną wskazano m.in. § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262 ze zm.), podczas gdy przepisu takiego nie ma we wskazanym rozporządzeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga Państwa J. G. i R. G., przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą [...] z siedzibą w W. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2005 r., nr [...] oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji - nie naruszają prawa. Przedmiotowa decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji z dnia [...] października 2004 r. nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, oraz w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z przepisem art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu. Według obowiązującego przepisu art. 61 ust. 2 pkt 1 cyt. ustawy ładunek na pojeździe umieszcza się w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę. Jeżeli masa, naciski osi lub wymiary pojazdu wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach określających warunki techniczne pojazdów, przejazd pojazdu jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia (art. 61 ust. 11 cyt. ustawy). Zgodnie z przepisem art. 13g ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu wymierza się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej. Wysokość kar pieniężnych określa załącznik nr 2 do ustawy (vide: art. 13g ust. 2). Jak stanowi art. 40c ust. 1 ustawy o drogach publicznych, w wypadku stwierdzenia, że pojazd przekracza dopuszczalną masę całkowitą, naciski osi, wymiary lub przejazd pojazdu odbywa się bez zezwolenia wymaganego przepisami o ruchu drogowym, inspektor Inspekcji Transportu Drogowego oraz funkcjonariusz Policji mają prawo wymierzenia i pobrania kary pieniężnej, ustalonej zgodnie z art. 13g ust. 2. Ponadto zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, pojazd uczestniczący w ruchu powinien odpowiadać warunkom technicznym określonym w tym rozporządzeniu. Z akt sprawy, w tym przede wszystkim z zebranych w toku postępowania kontrolnego dowodów (vide: Protokół z zatrzymania i kontroli pojazdu nr [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r.) wynika jednoznacznie, iż w kontrolowanym pojeździe użytkowanym przez stronę skarżącą przekroczony został dopuszczalny nacisk na osie 3 i 4 pojazdu o 102,31 kN oraz przekroczona została dopuszczalna masa całkowitej przedmiotowego pojazdu o 9,01 ton, co w konsekwencji oznaczało wymierzenie kary pieniężnej w wysokości 6.840,- zł na podstawie Lp. 5 pkt 11 lit. c) i lit. d) tabeli stanowiącej załącznik nr 2 do ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz kary 1.440,- zł według Lp. 7 pkt 1 lit. b) w/w tabeli. W ocenie Sądu ważenie pojazdu zostało przeprowadzone prawidłowo i nie budziło zastrzeżeń kierowcy, zaś otrzymane wyniki ważenia zostały podane po uwzględnieniu tolerancji 200 kg + 2% dla każdej osi. Również wysokość kary pieniężnej została ustalona prawidłowo na podstawie załącznika nr 2 do cyt. ustawy o drogach publicznych. Ponadto należy uznać, iż stanowisko, na którym dokonana została kontrola przedmiotowego pojazdu, posiadało również aktualne świadectwo legalizacji, co zresztą nie było negowane w toku postępowania przez stronę skarżącą. Według Sądu należy podkreślić, iż przyrządy pomiarowe użyte w toku kontroli posiadały legalizację, co stwierdzone zostało w protokole z zatrzymania i kontroli pojazdu oraz w wyjaśnieniach udzielonych przez organy w uzasadnieniu obu decyzji, zaś sama kontrola została przeprowadzona prawidłowo. Zdaniem Sądu organy administracji obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a). Ponadto organ odwoławczy, a wcześniej także organ I instancji, nie dopuścił się – w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego – obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), albowiem organy te oparły się na materiale prawidłowo zebranym przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (vide: Protokół kontroli z dnia [...] sierpnia 2004 r.), dokonując jego wszechstronnej oceny. Organy obu instancji, przedstawiając w sposób prawidłowy podstawy faktyczne i prawne rozstrzygnięcia, nie dopuściły się ponadto obrazy przepisu art. 107 § 3 k.p.a., w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie uznał za słuszne zarzutów powołanych przez skarżących. Zdaniem Sądu niezasadny jest zarówno zarzut wadliwego wskazania strony postępowania (adresata decyzji), jak i wadliwego wskazania podstawy prawnej. Niewielki błąd wskazany przez pełnomocnika strony skarżącej w piśmie procesowym z dnia [...] kwietnia 2006 r. nie mógł mieć jakiegokolwiek istotnego wpływu na ostateczny wynik rozstrzygnięcia sprawy. Ustosunkowując się do zarzutu pozostawienia przez organ II instancji bez rozpoznania wniosku strony skarżącej zawartego w odwołaniu, dotyczącego wyłączenia urzędnika prowadzącego postępowanie w I instancji, należy stwierdzić, iż organ odwoławczy nie naruszył zasady postępowania administracyjnego wskazanej w art. 7 k.p.a., albowiem w aktach sprawy znajduje się oświadczenie inspektora [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego - Pana S. K. z dnia [...] listopada 2004 r., w którym pracownik ten stwierdził, iż nie zna skarżących przedsiębiorców i nie pozostaje z nimi w sporze w stosunkach prywatnych i służbowych (vide: notatka służbowa – k. 25 akt administracyjnych). Należy zwrócić uwagę, iż skarżący pismem z dnia [...] sierpnia 2004 r. zostali powiadomieni przez [...] Wojewódzki Inspektorat Transportu Drogowego o wszczęciu postępowania administracyjnego i znając treść protokołu kontroli oraz osobę ją przeprowadzającą - nie zgłaszali jakichkolwiek uwag i wniosków na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego. Składając dopiero w odwołaniu wniosek o wyłączenie pracownika WITD skarżący nie stwierdzili, na czym ma polegać owe prawdopodobieństwo okoliczności wskazujących na istnienie wątpliwości co do bezstronności pracownika. Podobnie w skardze wniesionej w dniu [...] maja 2005 r., jak i na rozprawie przed sadem administracyjnym pełnomocnik strony skarżącej nie wskazał jakichkolwiek okoliczności mogących świadczyć o negatywnym zaangażowaniu w sprawę któregoś z pracowników [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego, którego działanie miałoby przełożyć się na nieprawidłowe zgromadzenie materiału dowodowego i wadliwe w konsekwencji wydanie obu decyzji administracyjnych. Zdaniem Sądu każdy przedsiębiorca zajmujący się profesjonalnie przewozem ładunku po drogach publicznych powinien z należytą starannością, dokładnie i szczegółowo zarówno przygotowywać towar do przewozu, jak i wybierać drogę swego przejazdu, w taki sposób, aby nie naruszyć jakichkolwiek norm prawa drogowego oraz przepisów dotyczących warunków technicznych użytkowanego przez siebie pojazdu. Zdaniem Sądu nakazy stosownego postępowania muszą być bezwzględnie przestrzegane przez użytkowników dróg publicznych, niezależnie od tego, czy danym pojazdem przejeżdżają oni określoną drogą jedynie niewielki jej odcinek, jak również bez względu na rodzaj towaru, konstrukcję pojazdu, czy też bez względu na inne uwarunkowania związane z zakresem prowadzonej przez nich działalności gospodarczej. Zdaniem Sądu należy w konsekwencji przyjąć, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie i z tej przyczyny podlega oddaleniu. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.