VI SA/Wa 1248/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant st. ref. Agnieszka Fidor po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2018 r. sprawy ze skargi "W." Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie interpretacji przepisów ustawy o transporcie kolejowym oddala skargę Pismem z dnia [...] marca 2018 r. spółka "W." sp. z o.o. z siedzibą w P. złożyła do Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego, wniosek o wydanie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów, wymienionych szczegółowo w treści wniosku, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej, tj. wniosek o wydanie pisemnej interpretacji celem udzielenia odpowiedzi na pytanie: Czy spółka przejmująca w trybie art. 492 § 1 pkt 1 k.s.h., spółkę prowadzącą działalność jako przewoźnik kolejowy, wykonujący przewozy na infrastrukturze kolei wąskotorowej (art. 4 pkt 9 ustawy o transporcie kolejowym) na podstawie: 1) świadectwa bezpieczeństwa, wydanego na podstawie art. 19 ust. 2 ustawy o transporcie kolejowym oraz rozporządzenia z dnia 25 września 2015 r., 2) decyzji w sprawie zatwierdzenia przepisów wewnętrznych, o których mowa w art. 13 ust. 5 ustawy o transporcie kolejowym w brzmieniu do dnia 1 marca 2016r., 3) decyzji w sprawie zatwierdzenia dokumentacji, o której mowa w § 17 ust. 1 rozporządzenia z 12 października 2015 r., 4) decyzji w sprawie wydania świadectw dopuszczenia do eksploatacji typu, o których mowa w art. 13 ust. 2 pkt 3 ustawy o transporcie kolejowym, wydanych na rzecz właściciela urządzeń, 5) umowy dzierżawy, obejmującej urządzenia i pojazdy kolejowe, o których mowa powyżej, dla których wydano świadectwa dopuszczenia do eksploatacji typu, staje się z mocy art. 494 § 1 i 2 k.s.h. następcą prawnym spółki przejmowanej i może w związku z tym w sposób nieprzerwany prowadzić działalność jako przewoźnik kolejowy, wykonujący przewozy na infrastrukturze kolei wąskotorowej (art. 4 pkt 9 ustawy o transporcie kolejowym), prowadzoną przed przejęciem przez spółkę przejmowaną, w sposób nieuchybiający przepisom ustawy o transporcie kolejowym i innych aktów prawnych i jednocześnie bez konieczności występowania o wydanie decyzji w sprawie wydania/zmiany decyzji, o których mowa powyżej i ponoszenia w związku z tym opłat. We wniosku spółka wskazała, że ona oraz spółka N. sp. z o.o., zwana dalej "NKW" są spółkami, w ramach których Gmina R. posiada w stosunku do każdej ze spółek udziały reprezentujące 100% kapitału zakładowego spółek. Jak wyjaśniono dalej, Gmina R. jako właściciel ww. spółek planuje ich połączenie poprzez przeniesienie całego majątku spółki przejmowanej - NKW na Wnioskodawcę w zamian za udziały, które Wnioskodawca wyda wspólnikowi NKW (art. 492 §1 pkt 1 k.s.h.), na kontynuowanie przez spółkę przejmującą działalności w obszarze kolei wąskotorowej prowadzonej aktualnie przez NKW. Wspomniano także, że spółka NKW prowadzi działalność w zakresie przewozów na infrastrukturze kolei wąskotorowej, a więc jest ono przewoźnikiem kolejowym w: rozumieniu art, 4 pkt 9 ustawy o transporcie kolejowym. Wnioskodawca wskazał, że spółka przejmowana prowadzi działalność w oparciu o akty administracyjne, szczegółowo wymienione we wniosku i przedłożone w załączeniu do wniosku. Ponadto, jak wskazano we wniosku, eksploatacja typów budowli i typów urządzeń wskazanych w świadectwach dopuszczenia do eksploatacji typu, wymienionych powyżej, odbywa się przez NKW na podstawie umowy dzierżawy zawartej z właścicielem ww. mienia, tj. Gminą R. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2018r. Prezes Urzędu Transportu Kolejowego działając na podstawie art. 10 ust. 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2017 r. poz. 2168 ze zm.), zwanej dalej ustawą o swobodzie działalności gospodarczej" oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.). zwanej dalej "k.p.a.", w związku z art. 13 ust. 1a pkt 1 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 2117 ze zm.). zwanej dalej "ustawą o transporcie kolejowym", po rozpatrzeniu wniosku spółki "W." sp. z o.o. z siedzibą w P. o wydanie pisemnej interpretacji, co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów, wymienionych szczegółowa w treści wniosku, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej: I. uznał za nieprawidłowe stanowisko zawarte we wniosku w zakresie stwierdzenia, że spółka przejmująca w trybie art. 492 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1577 ze zm.), zwanej dalej "k.s.h.", spółkę prowadzącą działalność jako przewoźnik kolejowy, wykonujący przewozy na infrastrukturze kolei wąskotorowej (art. 4 pkt 9 ustawy o transporcie kolejowym) na podstawie świadectwa bezpieczeństwa, wydanego na podstawie art. 19 ust. 2 ustawy o transporcie kolejowym oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 25 września 2015 r. w sprawie warunków oraz trybu wydawania, przedłużenia, zmiany i cofania autoryzacji bezpieczeństwa, certyfikatów bezpieczeństwa i świadectw bezpieczeństwa (Dz.U. z 2015 r, poz. 1548), zwanego dalej "rozporządzeniem z 25 września 2015 r.", staje się z mocy art. 494 § 1 i 2 k.s.h. następcą prawnym spółki przejmowanej i może w związku z tym w sposób nieprzerwany prowadzić działalność jako przewoźnik kolejowy, wykonujący przewozy na infrastrukturze kolei wąskotorowej (art. 4 pkt 9 ustawy o transporcie kolejowym), prowadzoną przed przejęciem przez Spółkę przejmowaną, w sposób nieuchybiający przepisom ustawy o transporcie kolejowym i innych aktów prawnych i jednocześnie bez konieczności występowania o wydanie decyzji w sprawie wydania/zmiany decyzji, o której mowa wyżej i ponoszenia w związku z ty m opłat, wskazanych w § 1-6 oraz w załączniku do rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 19 kwietnia 2017 r. w sprawie czynności wykonywanych przez Prezesa Urzędu Transportu kolejowego, za które pobierane są opłaty oraz wysokości tych opłat i trybu ich pobierania (Dz.U. z 2017 r. poz. 901), zwanego dalej "rozporządzeniem w sprawie opłat za czynności Prezesa UTK", w szczególności decyzji w sprawie wydania/zmiany świadectwa bezpieczeństwa, o której mowa w art. 13 ust. 1a pkt 1 ustawy o transporcie kolejowym; II. uznał za nieprawidłowe stanowisko zawarte we wniosku w zakresie stwierdzenia, że spółka przejmująca w trybie art. 492 § 1 pkt 1 k.s.h. spółkę prowadzącą działalność jako przewoźnik kolejowy, wykonujący przewozy na infrastrukturze kolei wąskotorowej (art. 4 pkt 9 ustawy o transporcie kolejowym) na podstawie decyzji w sprawie zatwierdzenia przepisów wewnętrznych, o których mowa w art. 13 ust. 5 ustawy o transporcie kolejowym, w brzmieniu do dnia 1 marca 2016 r., staje się z mocy art, 494 § 1 i 2 k.s.h. następcą prawnym spółki przejmowanej i może w związku z tym w sposób nieprzerwany prowadzić działalność jako przewoźnik kolejowy, wykonujący przewozy na infrastrukturze kolei wąskotorowej (art. 4 pkt 9 ustawy o transporcie kolejowym), prowadzoną przed przejęciem przez Spółkę przejmowaną, w sposób nieuchybiający przepisom ustawy o transporcie kolejowym i innych aktów prawnych i jednocześnie bez konieczności występowania o wydanie decyzji w sprawie wydania/zmiany decyzji, o której mowa wyżej i ponoszenia w związku z tym opłat, wskazanych w § 1-6 oraz w załączniku do rozporządzenia w sprawie opłat za czynności Prezesa UTK; III. uznał za prawidłowe stanowisko zawarte we wniosku w zakresie stwierdzenia, że spółka przejmująca w trybie art. 492 § 1 pkt 1 k.s.h. spółkę prowadzącą działalność jako przewoźnik kolejowy, wykonujący przewozy na infrastrukturze kolei wąskotorowej (art. 4 pkt 9 ustawy o transporcie kolejowym) na podstawie decyzji w sprawie zatwierdzenia dokumentacji, o której mowa w § 17 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 października 2005 r. w sprawie ogólnych warunków technicznych eksploatacji pojazdów kolejowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 226), staje się z mocy art. 494 § 1 i 2 k.s.h. następcą prawnym spółki przejmowanej i może w związku z tym w sposób nieprzerwany prowadzić działalność jako przewoźnik kolejowy, wykonujący przewozy na infrastrukturze kolei wąskotorowej (art. 4 pkt 9 ustawy o transporcie kolejowym), prowadzoną przed przejęciem przez Spółkę przejmowaną, w sposób nieuchybiający przepisom ustawy o transporcie kolejowym i innych aktów prawnych i jednocześnie bez konieczności występowania o wydanie decyzji w sprawie wydania/zmiany decyzji, o której mowa wyżej i ponoszenia w związku z ty m opłat, wskazanych w § 1-6 oraz w załączniku do rozporządzenia w sprawie opłat za czynności Prezesa UTK, w szczególności decyzji w sprawie zatwierdzenia dokumentacji, o której mowa w § 17 ust. 1 rozporządzenia z 12 października 2015 r.; IV. uznał za prawidłowe stanowisko zawarte we wniosku w zakresie stwierdzenia, że spółka przejmująca w trybie art. 492 § 1 pkt 1 k.s.h. spółkę prowadzącą działalność jako przewoźnik kolejowy, wykonujący przewozy na infrastrukturze kolei wąskotorowej (art. 4 pkt 9 ustawy o transporcie kolejowym) na podstawie decyzji w sprawie wydania świadectw dopuszczenia do eksploatacji typu, o których mowa w art. 13 ust. 2 pkt 3 ustawy o transporcie kolejowym, wydanych na rzecz właściciela urządzeń, staje się z mocy art. 494 § 1 i 2 k.s.h. następcą prawnym spółki przejmowanej i może w związku z tym w sposób nieprzerwany prowadzić działalność jako przewoźnik kolejowy, wykonujący przewozy na infrastrukturze kolei wąskotorowej (art. 4 pkt 9 ustawy o transporcie kolejowym), prowadzoną przed przejęciem przez Spółkę przejmowaną, w sposób nieuchybiający przepisom ustawy o transporcie kolejowym i innych aktów prawnych i jednocześnie bez konieczności występowania o wydanie decyzji w sprawie wydania/zmiany decyzji, o której mowa wyżej i ponoszenia w związku z ty m opłat, wskazanych w § 1-6 oraz w załączniku do rozporządzenia w sprawie opłat za czynności Prezesa UTK, w szczególności decyzji w sprawie wydania świadectw dopuszczenia do eksploatacji typu, o których mowa w art. 13 ust. 2 pkt 3 ustawy o transporcie kolejowym, wydanych na rzecz właściciela urządzeń; V. odmówił wydania interpretacji w zakresie stwierdzenia, że spółka przejmująca w trybie art. 492 § I pkt 1 k.s.h. spółkę prowadzącą działalność jako przewoźnik kolejowy, wykonujący przewozy na infrastrukturze kolei wąskotorowej (art. 4 pkt 9 ustawy o transporcie kolejowym), na podstawie umowy dzierżawy, obejmującej urządzenia i pojazdy kolejowe, dla których wydano świadectwa dopuszczenia do eksploatacji ty pu, staje się z mocy art. 494 § 1 i 2 k.s.h. następcą prawnym spółki przejmowanej i może w związku z tym w sposób nieprzerwany prowadzić działalność jako przewoźnik kolejowy, wykonujący przewozy na infrastrukturze kolei wąskotorowej (art. 4 pkt 9 ustawy o transporcie kolejowym), prowadzoną przed przejęciem przez Spółkę przejmowaną, w sposób nieuchybiający przepisom ustawy o transporcie kolejowym i innych aktów prawnych i jednocześnie bez konieczności występowania o wydanie decyzji w sprawie wydania/zmiany decyzji, o której mowa wyżej i ponoszenia w związku z tym opłat, wskazanych w § 1-6 oraz w załączniku do rozporządzenia w sprawie opłat za czynności Prezesa UTK, z uwagi na to, że interpretacja dotyczy zastosowania przepisów, z których nie wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, przedsiębiorca może złożyć do właściwego organu administracji publicznej łub państwowej jednostki organizacyjnej wniosek o wydanie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej oraz składek na ubezpieczenia społeczne łub zdrowotne, w jego indywidualnej sprawie. Organ wskazał, że w doktrynie postępowania administracyjnego oraz w orzecznictwie sądowym przyjęty został podział aktów administracyjnych na akty osobowe i rzeczowe. Administracyjny akt osobowy ma na celu ukształtowanie sytuacji prawnej określonej osoby w oderwaniu od elementów rzeczowych. Chodzi tutaj o ukształtowanie takim aktem uprawnień (obowiązków) o charakterze ściśle osobistym. Charakter osobisty mają te prawa lub obowiązki administracyjne, które są związane z posiadaniem przez podmiot cech szczególnych, w tym - szczególnych kwalifikacji lub umiejętności. Związane są one ściśle z bytem adresata aktu. Administracyjny akt rzeczowy jest skierowany zaś dorzeczy w tym znaczeniu, że przedmiotem regulacji aktu będzie status prawny rzeczy kształtowany w oderwaniu od statusu jej właściciela (posiadacza, dysponenta). Treścią aktu administracyjnego rzeczowego będą co do zasady określone zakazy lub nakazy (określony sposób postępowania z rzeczą). Ukształtowany aktem rzeczowym stosunek prawny nie wygasa z chwilą zakończenia istnienia podmiotu, ale przechodzi na każdoczesny podmiot władający rzeczą. Przejście natomiast rzeczy w gestię innego podmiotu niż adresat aktu nie czyni bezprzedmiotowym samego aktu. Różnica między aktami osobowymi a rzeczowymi sprowadza się zatem do natury adresatów aktów administracyjnych. Osobowe akty administracyjne regulują bezpośrednio zachowanie lub pozycję prawną osoby. Akty administracyjne rzeczowe obejmują pojedyncze regulacje, które odnoszą się do publiczno-prawnej sytuacji przedmiotu. Prezes UTK wydając na podstawie ustawy o transporcie kolejowym oraz przepisów wykonawczych do tej ustawy decyzję przyznającą uprawnienie, ocenia elementy organizacyjne przedsiębiorcy, przyjęte systemy zarządzania, kompetencje pracowników tub rozwiązania organizacyjne. Dopiero pozytywna ocena tych elementów skutkuje wydaniem decyzji przyznającej uprawnienie. Decyzje są wydawane każdorazowo na rzecz indywidualnie oznaczonego podmiotu i są ściśle związane z charakterem (strukturą, zasobami, kompetencjami personelu dokumentacją, strukturą podejmowania decyzji) przedsiębiorstwa. W takich przypadkach prawa z decyzji mają charakter osobisty lub osobisto-rzeczowy. Przenosząc powyższe rozważania na stan faktyczny przedmiotowej sprawy, w odniesieniu zawartego we wniosku twierdzenia wnioskodawcy, zgodnie z którym spółka przejmująca w trybie art. 492 § 1 pkt 1 k.s.h., spółkę prowadzącą działalność jako przewoźnik kolejowy na podstawie świadectwa bezpieczeństwa, staje się z mocy art. 494 § 1 i 2 k.s.h. następcą prawnym spółki przejmowanej, bez konieczności występowania o nową decyzję wydającą świadectwo bezpieczeństwa, organ stwierdził, że świadectwo bezpieczeństwa nosi cechy aktu administracyjnego osobowego, a w związku z tymi w zasadzie nie zachodzi w jego przypadku następstwo prawne. Organ wskazał, że świadectwo bezpieczeństwa, zgodnie z definicją unormowaną w art. 4 pkt 18 ustawy o transporcie kolejowym, jest dokumentem potwierdzającym zdolność bezpiecznego prowadzenia ruchu kolejowego i wykonywania przewozów kolejowych, wydawanym podmiotom zwolnionym z obowiązku uzyskania certyfikatu bezpieczeństwa i autoryzacji bezpieczeństwa. A zatem, jak wynika z powyżej definicji, świadectwo bezpieczeństwa jest dokumentem potwierdzającym kwalifikacje podmiotu i uprawniającym ten podmiot do rozpoczęcia i prowadzenia działalności polegającej na eksploatacji infrastruktury kolejowej. Co więcej, taki podmiot nie powinien w ogóle rozpoczynać eksploatacji tej infrastruktury przed uzyskaniem ww. dokumentu, co z kolei prowadzi do wniosku, że jest to uprawnienie ściśle związane z samym podmiotem i faktem posiadania przez niego określonych kwalifikacji potwierdzonych wydaną przez Prezesa UTK decyzją administracyjną. Zgodnie ze stanowiskiem Prezesa UTK oraz funkcjonującym w7 tym zakresie orzecznictwem sądowym, świadectwo bezpieczeństwa jest ściśle związane ze strukturą i organizacją danego przedsiębiorstwa, dlatego też w przypadku zmiany w zakresie podmiotowy m. nie może ono w dalszym ciągu funkcjonować w ramach nowego podmiotu. Świadectwo bezpieczeństwa pozostaje w bezpośrednim związku strukturalnym, funkcjonalnym i organizacyjnym z podmiotem, dla którego je wy dano, toteż nie może zostać przeniesione na inny podmiot. Na uwadze mieć należy także, że istotą świadectwa bezpieczeństwa jest potwierdzenie przez organ administracji publicznej przyjęcia przez przewoźnika kolejowego podstawowych mechanizmów organizacyjnych mających na celu zapewnienie wysokiego poziomu bezpieczeństwa ruchu kolejowego. Prezes UTK. biorąc pod uwagę wyniki postępowania administracyjnego prowadzonego w sprawie wydania świadectwa bezpieczeństwa, ocenia bowiem, czy przewoźnik kolejowy spełnił określone prawem wymogi, a tym samym czy zapewnia odpowiedni poziom bezpieczeństwa eksploatacji infrastruktury. Zważyć należy także, że wszelkie zapisy i dokumenty, na podstawie których świadectwo zostało wydane, ściśle dotyczą podmiotu, dla którego je wydano. Do uzyskania świadectwa bezpieczeństwa przez przewoźnika kolejowego konieczne jest bowiem, zgodnie z art. 19 ust. 2 ustawy o transporcie kolejowym, przedłożenie wraz z wnioskiem dokumentów: wykazu eksploatowanych typów pojazdów kolejowych: oświadczeń o posiadaniu aktualnych świadectw sprawności technicznej eksploatowanych pojazdów kolejowych i oświadczeń potwierdzających, że na stanowiskach bezpośrednio związanych z prowadzeniem określonych rodzajów pojazdów kolejowych zatrudnia pracowników spełniających warunki określone w ustawie i wydanych na jej podstawie przepisach oraz wykazu przepisów wewnętrznych, określających warunki techniczne oraz zasady i wymagania związane z utrzymaniem i eksploatacją pojazdów kolejowych. Powyższe dokumenty powinny być każdorazowo dostosowane do specyfiki danego przedsiębiorstwa, Z momentem przejęcia przedsiębiorstwa, z którego funkcjonowaniem związane było świadectwo bezpieczeństwa, zmianie ulega stan faktyczny i prawny dotyczący wewnętrznych procedur odnoszących się do szeroko pojmowanego bezpieczeństwa. Prezes UTK w każdym przypadku indywidualnie ocenia, czy doszło do spełnienia przez dany podmiot warunków niezbędnych do wydania świadectwa bezpieczeństwa. Organ podkreślił, że wydanie świadectwa bezpieczeństwa potwierdza zdolność danego, konkretnego podmiotu do bezpiecznego prowadzenia ruchu kolejowego i wykonywania przewozów kolejowych, a co za tym idzie jest aktem administracyjnym ściśle związanym z określonym podmiotem i następca prawny podmiotu, na rzecz którego została wydana decyzja o wydaniu świadectwa bezpieczeństwa nie może posługiwać się tą decyzją. Podmiot ten jest zatem zobligowany do wystąpienia z wnioskiem o wydanie decyzji na swoją rzecz, tak aby Prezes UTK miał możliwość weryfikacji procedur lub dokumentów funkcjonujących w zmienionej strukturze przedsiębiorstwa. Tym samym uznać należało za nieprawidłowe stanowisko zawarte we wniosku Spółki w zakresie stwierdzenia, że spółka przejmująca w trybie art. 492 § 1 pkt 1 k.s.h. spółkę prowadzącą działalność jako przewoźnik kolejowy, wykonujący przewozy na infrastrukturze kolei wąskotorowej na podstawie świadectwa bezpieczeństwa staje się z mocy art. 494 § 1 i 2 k.s.h. następcą prawnym spółki przejmowanej i może w związku z tym w sposób nieprzerwany prowadzić działalność jako przewoźnik kolejowy, wykonujący przewozy na infrastrukturze kolei wąskotorowej, prowadzoną przed przejęciem przez Spółkę przejmowaną, w sposób nieuchybiający przepisom ustawy o transporcie kolejowym i innych aktów prawnych i jednocześnie bez konieczności występowania o wydanie decyzji w sprawie wydania/zmiany decyzji, o której mowa wyżej i ponoszenia w związku z tym opłat, wskazanych w § 1-6 oraz w załączniku do rozporządzenia w sprawie opłat za czynności Prezesa UTK. Następnie organ zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 13 ust. 5 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. 2015 r. poz. 1297), w brzmieniu obowiązującym do 1 marca 2016 r. Prezes UTK posiadał kompetencje do zatwierdzania przepisów wewnętrznych, o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 3. ust. 2 pkt 4. ust. 3 pkt 2 i ust. 3a pkt 2. Takimi przepisami stosownie do art. 19 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy były natomiast przepisy wewnętrzne, określające zasady i wymagania dotyczące bezpiecznego prowadzenia ruchu kolejowego i utrzymania infrastruktury kolejowej. Na tej podstawie prawnej Prezes UTK wydał w stosunku do przewoźnika kolejowego NKW decyzje o zatwierdzeniu przepisów wewnętrznych szczegółowo wskazane w treści przedmiotowego wniosku. Następnie ustawią z 25 września 2015r. o zmianie ustawy o transporcie kolejowym (Dz. U. 2015r., poz. 1741) z dniem 1 marca 2016 r. art. 13 ust. 5 ustawy o transporcie kolejowym przewidujący uprawnienie Prezesa UTK do zatwierdzania przepisów wewnętrznych został uchylony. Zgodnie z art. 2 ust. 3 ww. ustawy Prezes UTK od tego czasu pozostawia bez rozpoznania przepisy wewnętrzne złożone do zatwierdzenia. Organ zauważył jednak, że wprowadzenie powyższej regulacji nie zmienia jednak faktu, że przedsiębiorcy są zobowiązani do posiadania aktualnych przepisów wewnętrznych, pozwalających na bezpieczne prowadzenie działalności kolejowej. Co więcej, warunkiem koniecznym uzyskania świadectwa bezpieczeństwa jest przedstawienie wykazu przepisów wewnętrznych regulujących działalność wnioskodawcy. W trakcie postępowania administracyjnego o wydanie świadectwa bezpieczeństwa szczegółowo weryfikowane jest czy wnioskodawca posiada aktualne przepisy wewnętrzne wydane dla siebie. Natomiast spółka powinna przygotować i posiadać własne aktualne przepisy wewnętrzne. Konkludując, Prezes UTK stwierdził, że jest obecnie władny do wydawania decyzji w sprawie zatwierdzenia przepisów wewnętrznych, dlatego też nie może być wydana w stosunku do Wnioskodawcy nowa decyzja w tym zakresie. Prezes UTK uznał za prawidłowe stanowisko Spółki, w zakresie stwierdzenia, że spółka przejmująca spółkę prowadzącą działalność jako przewoźnik kolejowy, na podstawie decyzji w sprawie zatwierdzenia dokumentacji, o której mowa w § 17 ust. 1 rozporządzenia z 12 października 2015 r., staje się z mocy art. 494 § 1 i 2 k.s.h. następcą prawnym spółki przejmowanej i może w związku z tym w sposób nieprzerwany prowadzić działalność jako przewoźnik kolejowy, bez konieczności występowania o wydanie decyzji w sprawie wydania/zmiany decyzji, o której mowa wyżej i ponoszenia w związku z tym opłat. Ustosunkowując się do kwestii możliwości posługiwania się przez Spółkę jako następcy prawnego przewoźnika kolejowego dysponującego świadectwami dopuszczenia pojazdów do eksploatacji tym aktem, na kanwie dotychczasowych rozważań organ zauważył, że świadectwo dopuszczenia do eksploatacji typu także należy do rzeczowych aktów administracyjnych. Świadectwo dopuszczenia do eksploatacji typu, które zgodnie z definicją zawarta w art. 4 pkt 15 ustawy o transporcie kolejowym, jest dokumentem uprawniającym do eksploatacji odpowiednio typu pojazdu kolejowego, typu budowli albo typu urządzenia. Tak więc decyzja wydająca to uprawienie wprost odnosi się do rzeczy, którą w tym przypadku jest dany typ infrastruktury kolejowej tj.: szyna, podkład kolejowy, rozjazd czy różnego rodzaju pojazdy kolejowe, i oznacza umożliwienie (przyznanie prawa) użytkowania ww. rzeczy zgodnie z ich przeznaczeniem, bez względu na osobę dysponenta rzeczy. Świadectwa dopuszczenia do eksploatacji wydawane są dla typu. czyli powtarzalnego rozwiązania konstrukcyjnego, budowli lub urządzenia przeznaczonego do prowadzenia ruchu kolejowego, a nie dla konkretnego egzemplarza budowli lub urządzenia, ani też dla konkretnego podmiotu dysponującego tytułem własności do tego egzemplarza. Oznacza to, że aktualny właściciel budowli, urządzenia lub pojazdu kolejowego, na który zostało wydane świadectwo dopuszczenia do eksploatacji typu. jest uprawniony do dalszego użytkowania budowli, urządzenia lub pojazdu kolejowego, na takich samych zasadach jak podmiot, który wystąpił z wnioskiem o wydanie świadectwa. Świadectwo dopuszczenia do eksploatacji typu jest bowiem aktem o charakterze rzeczowym i jest nierozerwalnie związane z typem budowli, urządzenia lub pojazdu kolejowego, na który zostało wydane. Potwierdza, że określony typ budowli, urządzenia lub pojazdu spełnia wymagane warunki dopuszczenia do eksploatacji i może być użytkowany w ruchu kolejowym. Nie jest natomiast ściśle związane z podmiotem eksploatującym dany typ budowli, urządzenia lub pojazdu. Prawa wynikające z tych zezwoleń nie są nierozerwalnie związane z podmiotem na rzecz, którego zostały wydane Istotne jest jedynie, aby w przypadku eksploatowania typów budowli, urządzeń i pojazdów kolejowych, typy te posiadały świadectwa dopuszczenia do eksploatacji. Ustawa o transporcie kolejowym nie zawiera przepisów, które ograniczałyby przejście z mocy prawa uprawnień wynikających ze świadectw dopuszczenia do eksploatacji. Takich ograniczeń nie zawierają również decyzje Prezesa UTK wydające poszczególne świadectwa dopuszczenia do eksploatacji. Nie ma zatem konieczności występowania do Prezesa UTK przez następcę prawnego podmiotu, na rzecz którego zostały wydane tego typu decyzje, z wnioskami o ich zmianę w zakresie obejmującym wskazanie adresata tych decyzji. Tym samym za prawidłowe zdaniem organu uznać należało stanowisko Wnioskodawcy w zakresie, w którym Spółka stwierdza, że spółka przejmująca w trybie art. 492 § 1 pkt 1 k.s.h. spółkę prowadzącą działalność jako przewoźnik kolejowy, wykonujący przewozy na infrastrukturze kolei wąskotorowej, na podstawie decyzji w sprawie wydania świadectw dopuszczenia do eksploatacji typu, staje się z mocy art. 494 § 1 i 2 k.s.h. następcą prawny m spółki przejmowanej i może w związku z tym w sposób nieprzerwany prowadzić działalność jako przewoźnik kolejowy, bez konieczności występowania o wydanie decyzji w sprawie wydania/zmiany decyzji, o której mowa wyżej. Na zakończenie Prezes UTK wskazał, że nie mógł wydać interpretacji przepisów prawa odnoszących się do zagadnienia następstwa prawnego spółki przejmującej w trybie art. 492 § 1 pkt 1 k.s.h. spółkę prowadzącą działalność jako przewoźnik kolejowy w przypadku umowy dzierżawy obejmującej urządzenia i pojazdy kolejowe, dla których wydano świadectwa dopuszczenia do eksploatacji typu. Pismem z dnia 23 maja 2018r. "W." Spółka z o.o. wniosła do WSA w Warszawie skargę na powyższą decyzję, zaskarżając ją w pkt I i II i zarzuciła: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 492 §1 pkt 1) k.s.h. w zw. z art. 494 §1 i 2 k.s.h. w zw. z art. 4 pkt 9 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym w zw. z art. art. 19 ust. 2 u.t.k. w zw. z art. 13 ust. 1a pkt 1 u.t.k. oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 25 września 2015 r. w sprawie warunków oraz trybu wydawania, przedłużania, zmiany i cofania autoryzacji bezpieczeństwa, certyfikatów bezpieczeństwa i świadectw bezpieczeństwa. poprzez błędną wykładnię ww. przepisów wyrażającą się w przyjęciu, że spółka przejmująca w trybie art. 492 §1 pkt 1) k.s.h. spółkę prowadzącą działalność jako przewoźnik kolejowy, wykonujący przewozy na infrastrukturze kolei wąskotorowej (art. 4 pkt 9 u.t.k.) nie staje się z mocy art. 494 §1 i 2 k.s.h. następcą prawnym spółki przejmowanej i nie może w zw. z tym w sposób nieprzerwany prowadzić działalność jako przewoźnik kolejowy, wykonujący przewozy na infrastrukturze kolei wąskotorowej (art. 4 pkt 9 u.t.k.), prowadzoną przed przejęciem przez Spółkę przejmowaną, w sposób nieuchybiający przepisom u.t.k. i innych aktów prawnych, i jednocześnie bez konieczności występowania o wydanie decyzji ws. wydania/zmiany decyzji, o której mowa w art. 13 ust. 1a pkt 1 u.t.k, gdy tymczasem prawidłowa wykładnia ww. przepisów prowadzi do wniosku, że spółka przejmująca, jako następca prawny spółki przejmowanej, przejmuje ogół praw i obowiązków spółki przejmowanej, także w sferze administracyjnoprawnej, w zw. z czym spółka przejmująca staje się także sukcesorem (następcą prawnym) spółki przejmowanej na gruncie wydanego świadectwa bezpieczeństwa, o którym mowa w 13 ust. 1a pkt 1 u.t.k; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, tj. art 492 §1 pkt 1 k.s.h. w zw. z art. 494 §1 i 2 k.s.h. w zw. z arł. 4 pkt 9 u.t.k. w zw. z art. 13 ust. 5 u.t.k. (w brzmieniu do dnia 1 marca 2016 r.) w zw. z art. 19 ust. 1 pkt 3, ust. 2 pkt 4, ust. 3 pkt 2 i ust. 3a pkt 2 u.t.k. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że spółka przejmująca w trybie art. 492 §1 pkt 1) k.s.h. spółkę prowadzącą działalność jako przewoźnik kolejowy, wykonujący przewozy na infrastrukturze kolei wąskotorowej (art. 4 pkt 9 u.t.k.) nie staje się z mocy art. 494 §1 i 2 k.s.h. następcą prawnym spółki przejmowanej i nie może w zw. z tym w sposób nieprzerwany prowadzić działalność jako przewoźnik kolejowy, wykonujący przewozy na infrastrukturze kolei wąskotorowej (art. 4 pkt 9 u.t.k.), prowadzoną przed przejęciem przez Spółkę przejmowaną, w sposób nieuchybiający przepisom u.t.k. i innych aktów prawnych, i jednocześnie bez konieczności opracowywania i posiadania nowych przepisów wewnętrznych, o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 3, ust. 2 pkt 4, ust. 3 pkt 2 i ust. 3a pkt 2 u.t.k., gdy tymczasem prawidłowa wykładnia ww. przepisów prowadzi do wniosku, że spółka przejmująca, jako następca prawny spółki przejmowanej, może w ww. zakresie posługiwać się decyzją wydaną na spółkę przejmowaną w trybie art. 13 ust. 5 u.t.k. (w brzmieniu do dnia 1 marca 2016 r.); Mając na uwadze powyższe zarzuty, strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi administracji oraz zobowiązanie organu administracji w trybie art. 145a §1 do rozstrzygnięcia decyzji w uchylonej części zgodnie ze stanowiskiem skarżącej, zaprezentowanym w przedmiotowej skardze oraz we wniosku z dnia 8 marca 2018 r. a także zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu spółka wskazała, że w doktrynie prawa handlowego podkreśla się, że sukcesja praw i obowiązków cywilnoprawnych oznacza, że spółki sukcesorki, tj. przejmujące lub nowo zawiązane, wstępują z dniem połączenia we wszystkie prawa i obowiązki spółek przejmowanych i łączonych (fuzja). Przyjęta więc została konstrukcja prawna sukcesji uniwersalnej, która następuje z dniem połączenia. Dla zaistnienia skutków w postaci sukcesji nie są potrzebne żadne dodatkowe czynności poza tymi, których należy dokonać w postępowaniu łączeniowym (A. Kidyba, Sukcesja, kontynuacja a może coś innego?, Mon. Pr. Hand. 2011, nr 1, s. 36). W ramach sukcesji administracyjnej od ww. zasady sukcesji uniwersalnej wprowadzono wyjątki. Ograniczenie przejścia zezwoleń na nowe spółki może wynikać z przepisów ustawy albo gdy decyzja o przyznaniu tak stanowi, (art. 494 § 2 k.s.h.). Sukcesja administracyjnoprawna może więc być ograniczona przez: 1) przepisy ustaw; 2) samą treść decyzji (o udzieleniu koncesji, zezwoleń); 3) sprzeciw, a w końcu 4) termin, o którym mowa w art. 618 k.s.h. (Ibid.) Wyliczenie zawarte w art. 494 § 2 jest przykładowe ("w szczególności"), co oznacza, że sukcesja uniwersalna w zakresie prawa administracyjnego dotyczy także innych, niż wynikające z zezwoleń, koncesji albo ulg, uprawnień bądź obowiązków administracyjnoprawnych. Skarżąca podkreśliła, że w doktrynie prawa handlowego prezentowane jest stanowisko, zgodnie z którym charakterystyczne jest przy tym, że decyzją wyłączającą sukcesję administracyjnoprawną może być wyłącznie decyzja, której przedmiotem jest udzielenie zezwolenia, koncesji albo ulgi (por. art. 494 § 2 in fine). Decyzja administracyjna dotycząca innego przedmiotu nie może zatem wyłączyć tej sukcesji. Innymi słowy, sukcesja uniwersalna dotycząca praw i obowiązków administracyjnoprawnych niewynikających z zezwolenia, koncesji albo ulgi, może być wyłączona tylko przepisem ustawowym, nigdy zaś decyzją administracyjną. Zdaniem skarżącej w u.t.k. brak jest jednoznacznych przepisów prawnych, które wyłączałyby ww. zasadę sukcesji uniwersalnej w aspekcie istotnym z punktu widzenia niniejszej opinii. W ocenie skarżącej brak więc jest przepisów szczególnych, wyłączających ogólną zasadę sukcesji administracyjnoprawnej spółki przejmującej po spółce przejmowanej, o której mowa w art. 494 § 1 i 2 k.s.h., względem aktów administracyjnych wskazanych na wstępie niniejszego wniosku, uprawniających do prowadzenia działalności w charakterze przewoźnika kolejowego, o którym mowa w art. 4 pkt 9 u.t.k. 2 tego względu, zdaniem skarżącej spółka przejmująca wchodzi z dniem zarejestrowania przejęcia w ogół sytuacji administracyjnoprawnej spółki przejmowanej, także na gruncie aktów administracyjnych wskazanych szczegółowo na wstępie niniejszego wniosku, i nie musi w zw. z tym podejmować żadnych dodatkowych czynności, w szczególności składać wniosku o wydanie świadectwa bezpieczeństwa, o którym mowa w art. 19 ust. 2 i 17e ust. 3 u.t.k. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej "p.p.s.a." - Dz. U. z 2017 poz.1369 ze zm.). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że jest ona niezasadna. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane kryteria, doszedł do przekonania, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przedmiotem skargi jest decyzja Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego wydana w trybie art. 10 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej i dotycząca pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów, wymienionych szczegółowo w treści wniosku, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej. Stosownie do treści art. 10 ust. 1 o swobodzie działalności gospodarczej przedsiębiorca może złożyć do właściwego organu administracji publicznej lub państwowej jednostki organizacyjnej wniosek o wydanie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej oraz składek na ubezpieczenia społeczne lub zdrowotne, w jego indywidualnej sprawie. Wniosek o wydanie interpretacji może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (ust.2). Przedsiębiorca we wniosku o wydanie interpretacji jest obowiązany przedstawić stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe oraz własne stanowisko w sprawie (ust. 3). Strona skarżąca złożyła wniosek o wydanie pisemnej interpretacji celem udzielenia odpowiedzi na pytanie: Czy spółka przejmująca w trybie art. 492 § 1 pkt 1 k.s.h., spółkę prowadzącą działalność jako przewoźnik kolejowy, wykonujący przewozy na infrastrukturze kolei wąskotorowej (art. 4 pkt 9 ustawy o transporcie kolejowym) na podstawie: 1) świadectwa bezpieczeństwa, wydanego na podstawie art. 19 ust. 2 ustawy o transporcie kolejowym oraz rozporządzenia z dnia 25 września 2015 r., 2) decyzji w sprawie zatwierdzenia przepisów wewnętrznych, o których mowa w art. 13 ust. 5 ustawy o transporcie kolejowym w brzmieniu do dnia 1 marca 2016r., 3) decyzji w sprawie zatwierdzenia dokumentacji, o której mowa w § 17 ust. 1 rozporządzenia z 12 października 2015 r., 4) decyzji w sprawie wydania świadectw dopuszczenia do eksploatacji typu o których mowa w art. 13 ust. 2 pkt 3 ustawy o transporcie kolejowym, wydanych na rzecz właściciela urządzeń, 5) umowy dzierżawy, obejmującej urządzenia i pojazdy kolejowe, o których mowa powyżej, dla których wydano świadectwa dopuszczenia do eksploatacji typu, staje się z mocy art. 494 § 1 i 2 k.s.h. następcą prawnym spółki przejmowanej i może w związku z tym w sposób nieprzerwany prowadzić działalność jako przewoźnik kolejowy, wykonujący przewozy na infrastrukturze kolei wąskotorowej (art. 4 pkt 9 ustawy o transporcie kolejowym), prowadzoną przed przejęciem przez Spółkę przejmowaną, w sposób nieuchybiający przepisom ustawy o transporcie kolejowym i innych aktów prawnych i jednocześnie bez konieczności występowania o wydanie decyzji w sprawie wydania/zmiany decyzji, o których mowa powyżej i ponoszenia w związku z tym opłat. W ocenie Sądu stanowisko organu przedstawione w zaskarżonej decyzji w zakresie interpretacji zakresu i sposobu zastosowania przepisów, opisanych szczegółowo we wniosku strony skarżącej, jest prawidłowe. Jak zauważył organ istotą sporu między skarżącą a organem, jest kwestia dotycząca sukcesji uprawnień wynikających z decyzji administracyjnej, a w szczególności przeniesienie uprawnień i obowiązków w sferze stosunków administracyjno-prawnych na inny podmiot niż ten, na rzecz którego została wydana decyzja administracyjna. Skarżąca podkreśla, że sukcesja praw i obowiązków cywilnoprawnych oznacza, że spółki sukcesorki, tj. przejmujące lub nowo zawiązane, wstępują z dniem połączenia we wszystkie prawa i obowiązki spółek przejmowanych i łączonych (fuzja). Przyjęta więc została konstrukcja prawna sukcesji uniwersalnej, która następuje z dniem połączenia. Dla zaistnienia skutków w postaci sukcesji nie są potrzebne żadne dodatkowe czynności poza tymi, których należy dokonać w postępowaniu łączeniowym. W ramach sukcesji administracyjnej od ww. zasady sukcesji uniwersalnej wprowadzono jednak wyjątki. Ograniczenie przejścia zezwoleń na nowe spółki może wynikać z przepisów ustawy albo gdy decyzja o przyznaniu tak stanowi, (art. 494 §2 k.s.h.). Sukcesja administracyjnoprawna może więc być ograniczona przez: 1) przepisy ustaw; 2) samą treść decyzji (o udzieleniu koncesji, zezwoleń); 3) sprzeciw, a w końcu 4) termin, o którym mowa w art. 618 k.s.h. Zdaniem skarżącej żaden z powołanych wyjątków w niniejszej sprawie nie wystąpił. Natomiast organ za nieprawidłowe uznał stanowisko skarżącej w zakresie stwierdzenia, że spółka przejmująca w trybie art. 492 § 1 pkt 1 k.s.h. spółkę prowadzącą działalność jako przewoźnik kolejowy, wykonujący przewozy na infrastrukturze kolei wąskotorowej (art. 4 pkt 9 ustawy o transporcie kolejowym) na podstawie świadectwa bezpieczeństwa, wydanego na podstawie art. 19 ust. 2 ustawy o transporcie kolejowym oraz rozporządzenia Ministra infrastruktury i Rozwoju z dnia 25 września 2015 r. w sprawie warunków oraz trybu wydawania, przedłużenia, zmiany i cofania autoryzacji bezpieczeństwa, certyfikatów bezpieczeństwa i świadectw bezpieczeństwa (Dz.U. z 2015 r. poz. 1548), staje się z mocy art. 494 § 1 i 2 k.s.h. następcą prawnym spółki przejmowanej i może w związku z tym w sposób nieprzerwany prowadzić działalność jako przewoźnik kolejowy, wykonujący przewozy na infrastrukturze kolei wąskotorowej, prowadzoną przed przejęciem przez spółkę przejmowaną, w sposób nieuchybiający przepisom ustawy o transporcie kolejowym i innych aktów prawnych i jednocześnie bez konieczności występowania o wydanie decyzji w sprawie wydania/zmiany decyzji, o której mowa wyżej i ponoszenia w związku z tym opłat, wskazanych w § 1-6 oraz w załączniku do rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 19 kwietnia 2017 r. w sprawie czynności wykonywanych przez Prezesa Urzędu Transportu kolejowego, za które pobierane są opłaty oraz wysokościach opłat i trybu ich pobierania (Dz. U, z 2017 r. poz. 901). W ocenie Sądu powyższe stanowisko organu zasługuje na aprobatę. Świadectwo bezpieczeństwa, zgodnie z definicją zawartą w ustawie o transporcie kolejowym, jest dokumentem potwierdzającym zdolność bezpiecznego prowadzenia ruchu kolejowego i wykonywania przewozów kolejowych, wydawanym podmiotom zwolnionym z obowiązku uzyskania certyfikatu bezpieczeństwa i autoryzacji bezpieczeństwa. A zatem, świadectwo bezpieczeństwa jest dokumentem potwierdzającym kwalifikacje podmiotu i uprawniającym ten podmiot do rozpoczęcia i prowadzenia działalności polegającej na eksploatacji infrastruktury kolejowej. Świadectwo bezpieczeństwa jest ściśle związane ze strukturą i organizacją danego przedsiębiorstwa, dlatego też w przypadku zmiany w zakresie podmiotowym, nie może ono w dalszym ciągu funkcjonować w ramach nowego podmiotu. Oznacza to, że podmiot nie powinien w ogóle rozpoczynać eksploatacji infrastruktury kolejowej przed uzyskaniem świadectwa bezpieczeństwa, co z kolei prowadzi do wniosku, że jest to uprawnienie ściśle związane z samym podmiotem i faktem posiadania przez niego określonych kwalifikacji, potwierdzonych wydaną przez Prezesa UTK decyzją administracyjną. Podkreślić należy, że świadectwo bezpieczeństwa pozostaje w bezpośrednim związku strukturalnym, funkcjonalnym i organizacyjnym z podmiotem, dla którego je wydano, dlatego też nie może zostać "przeniesione" na inny podmiot. Należy mieć na uwadze także, że istotą świadectwa bezpieczeństwa jest potwierdzenie przez organ administracji publicznej przyjęcia przez przewoźnika kolejowego podstawowych mechanizmów organizacyjnych, mających na celu zapewnienie wysokiego poziomu bezpieczeństwa ruchu kolejowego. Wydanie świadectwa bezpieczeństwa potwierdza zdolność danego, konkretnego podmiotu do bezpiecznego prowadzenia ruchu kolejowego i wykonywania przewozów kolejowych, a co za tym idzie jest aktem administracyjnym ściśle związanym z określonym podmiotem i następca prawny podmiotu, na rzecz którego została wydana decyzja o wydaniu świadectwa bezpieczeństwa, nie może posługiwać się tą decyzją. Podmiot ten jest zatem zobligowany do wystąpienia z wnioskiem o wydanie decyzji na swoją rzecz, tak aby Prezes UTK miał możliwość weryfikacji procedur łub dokumentów funkcjonujących w zmienionej strukturze przedsiębiorstwa. Jak słusznie zauważył organ, z momentem przejęcia przedsiębiorstwa, z którego funkcjonowaniem związane było świadectwo bezpieczeństwa, zmianie ulega stan faktyczny i prawny dotyczący wewnętrznych procedur odnoszących się do szeroko pojmowanego bezpieczeństwa. Prezes UTK w każdym przypadku indywidualnie ocenia, czy doszło do spełnienia przez dany podmiot warunków- niezbędnych do wydania świadectwa bezpieczeństwa. W niniejszej sprawie ograniczenie dla sukcesji generalnej stanowią zatem przepisy ustawy o transporcie kolejowych dotyczące uzyskiwania świadectwa bezpieczeństwa. Nie można w tym przypadku mówić o automatyzmie przejścia uprawnień i obowiązków wynikających z decyzji (świadectwa bezpieczeństwa) na spółkę przejmującą, skoro Prezes UTK w ramach prowadzonego postepowania administracyjnego, ocenia czy przewoźnik kolejowy spełnił określone prawem wymogi, a tym samym czy zapewnia odpowiedni poziom bezpieczeństwa eksploatacji infrastruktury. Do uzyskania świadectwa bezpieczeństwa przez przewoźnika kolejowego konieczne jest bowiem przedłożenie wraz z wnioskiem dokumentów: wykazu eksploatowanych typów pojazdów kolejowych; oświadczeń o posiadaniu aktualnych świadectw sprawności technicznej eksploatowanych pojazdów kolejowych i oświadczeń potwierdzających, że na stanowiskach bezpośrednio związanych z prowadzeniem określonych rodzajów pojazdów kolejowych zatrudnia pracowników spełniających warunki określone w ustawie i wydanych na jej podstawie przepisach oraz wykazu przepisów- wewnętrznych, określających warunki techniczne oraz zasady i wymagania związane z utrzymaniem i eksploatacją pojazdów kolejowych. Powyższe dokumenty powinny być każdorazowo dostosowane do specyfiki danego przedsiębiorstwa. Dlatego też w ocenie Sądu mając na uwadze charakter wydawanego aktu jakim jest świadectwo bezpieczeństwa, nie można podzielić zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 492 § 1 pkt 1 k.s.h. w zw. z art. 494 § 1 i 2 k.s.h., w zw. z art. 4 pkt 9 ustawy o transporcie kolejowym, w zw. z art. 19 ust. 2, 13 ust. 1a pkt 1 ustawy o transporcie kolejowym i uznanie jako prawidłowe stanowisko, że następca prawny spółki przejmowanej może prowadzić działalności jako przewoźnik kolejowy, bez konieczności występowania o wydanie decyzji w sprawie wydania/zmiany decyzji, o której mowa w art. 13 ust. 1a pkt 1 ustawy o transporcie kolejowym. Za prawidłowe zdaniem Sądu uznać należy także stanowisko organu, że w obecnym stanie prawnym Prezes UTK nie posiada już kompetencji do zatwierdzania przepisów wewnętrznych. Zgodnie bowiem z art. 13 ust. 5 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. 2015, poz. 1297), w brzmieniu obowiązującym do 1 marca 2016 r., Prezes UTK. posiadał kompetencje do zatwierdza przepisów wewnętrznych, o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 3, ust. 2 pkt 4, ust. 3 pkt 2 i ust. 3a pkt 2. Takimi przepisami stosownie do art. 19 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy były natomiast przepisy wewnętrzne, określające zasady i wymagania dotyczące bezpiecznego prowadzenia ruchu kolejowego i utrzymania infrastruktury kolejowej. Następnie, ustawą z 25 września 2015 r. o zmianie ustawy- o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2015 r., poz. 1741), z dniem 1 marca 2016 r, art. 13 ust. 5 ustawy o transporcie kolejowym przewidujący uprawnienie Prezesa UTK do zatwierdzania przepisów wewnętrznych, został uchylony. Zgodnie z art. 2 ust. 3 ww. ustawy Prezes UTK od tego czasu pozostawia bez rozpoznania przepisy wewnętrzne złożone do zatwierdzenia. Jak zasadnie zauważył jednak Prezes UTK wprowadzenie powyższej regulacji nie zmienia faktu, że przedsiębiorcy są zobowiązani do posiadania aktualnych przepisów wewnętrznych, pozwalających na bezpieczne prowadzenie działalności kolejowej. Ponadto warunkiem koniecznym do uzyskania świadectwa bezpieczeństwa jest przedstawienie wykazu przepisów wewnętrznych, regulujących działalność wnioskodawcy, albowiem w trakcie postępowania administracyjnego o wydanie świadectwa bezpieczeństwa, szczegółowo weryfikowane jest, czy wnioskodawca opracował aktualne przepisy wewnętrzne. Pomimo więc faktu, że Prezes UTK nie jest obecnie władny do wydawania decyzji w sprawie za zatwierdzenia przepisów wewnętrznych, jednakże następca prawny spółki, w stosunku do której wydana została decyzja o zatwierdzeniu przepisów wewnętrznych, nie powinien posługiwać się tą decyzją, gdyż dotyczy ona przepisów wewnętrznych innego podmiotu, a następca prawny zobowiązany jest do posiadania własnych i aktualnych przepisów wewnętrznych. Dlatego też nieuzasadniony zdaniem Sądu jest zarzut skargi, dotyczący naruszenie art. 492 § 1 pkt 1 k.s.h. w zw. z art. 494 § 1 i 2 k.s.h., w zw. z art. 4 pkt 9 w zw. z art. 13 ust. 5 ustawy o transporcie kolejowym, w zw. z art. 19 ust. 1 pkt 3, ust. 2 pkt 4, ust. 3 pkt 2 i ust. 3a pkt 2 ustawy o transporcie kolejowym i uznanie, tak jak argumentuje to skarżąca, że następca prawny spółki przejmowanej może prowadzić działalności jako przewoźnik kolejowy bez konieczności opracowywania i posiadania nowych przepisów wewnętrznych, o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 3, ust, 2 pkt 4, ust. 3 pkt 2 i ust. 3a pkt 2 ustawy o transporcie kolejowym. Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.