VI SA/Wa 1250/19

Dnia 24 października 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 24 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi G. z siedzibą w W. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] marca 2019 r., nr. [...] w przedmiocie sprostowania decyzji oddala skargę Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej, w postanowieniu z dnia [...] marca 2019 r. [...], na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. w związku z art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2018 r., poz. 1954 ze zm.) - dalej "Pt", w związku z wydaniem przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej ("Prezes UKE") decyzji z dnia [...] grudnia 2018 r., znak [...] ("Decyzja") nakładającej karę pieniężną na G. sp. z o.o. z siedzibą w [...] ("strona", "spółka"), sprostował z urzędu oczywistą omyłkę w Decyzji, w ten sposób, że w sentencji Decyzji na stronie 1 po słowach: "nakładam na G. sp. z o.o. karę pieniężną w wysokości: 6000 PLN (słownie sześć tysięcy złotych), płatną do budżetu państwa, za niewypełnienie określonego w art. 6 ust. 1 Pt obowiązku przekazania Prezesowi UKE informacji żądanych w piśmie z dnia", słowa "12 stycznia 2017 r." zastąpiono słowami "16 grudnia 2016 r.". W uzasadnieniu organ wyjaśnił podstawę prawną postanowienia oraz wskazał, że wszystkie dokumenty zgromadzone w sprawie zakończonej wydaniem Decyzji, poczynając od zawiadomienia o wszczęciu postępowania (pismo z dnia 14 grudnia 2018 r., znak [...]), którym do akt sprawy włączono "kopię wezwania Prezesa UKE z dnia 16 grudnia 2016 r. wraz ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru, znak: [...]", a skończywszy na treści uzasadnienia Decyzji wymieniają wyraźnie, że przedmiotowe postępowanie dotyczyło nieprzekazania przez stronę w wyznaczonym terminie informacji żądnych przez Prezesa UKE w wezwaniu z dnia 16 grudnia 2016 r., znak [...], a nie jak to omyłkowo wskazano w sentencji Decyzji - w piśmie z dnia 12 stycznia 2017 r. Prezes UKE podniósł także, że prawidłowo oznaczone pismo z dnia 16 grudnia 2016 r. zostało wskazane w części poprzedzającej sentencję Decyzji, co - zdaniem organu - wskazuje na to, że omyłka była oczywista. Następnie organ zauważył, że w treści samej Decyzji, w sentencji której popełniono omyłkę, data wezwania Prezesa UKE, w którym zawarte były żądania przekazania informacji, tj. 16 grudnia 2016 r., została wymieniona pięciokrotnie, tj.: - strona nr 1 Decyzji (akapit przed sentencją), - strona nr 1 Decyzji (wskazanie treści zawiadomienia), - strona nr 2 Decyzji (informacja o włączonej do akt sprawy kopii wezwania), - strona nr 2 Decyzji (nawiązanie do wydanego wezwania), - strona nr 3 Decyzji (nawiązanie do wydanego wezwania). Organ zauważył przy tym, że żaden dokument w sprawie nie wskazuje na wezwanie lub pismo z dnia 12 stycznia 2017 r. W skardze do WSA w Warszawie na ww. postanowienie zarzucono naruszenie art. 113 § 1 k.p.a. poprzez nieprawidłowe zastosowanie polegające na: uznaniu, że zastąpienie słów "12 stycznia 2017 r." słowami "16 grudnia 2016 r." w sentencji Decyzji stanowi oczywistą omyłkę pisarską i podlega możliwości zastosowania instytucji sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej, uznaniu, że zastąpienie słów "12 stycznia 2017 r." słowami "16 grudnia 2016 r." w sentencji Decyzji nie stanowi omyłki istotnej, podczas gdy dokonane sprostowanie w sposób istotny wpływa na ustalenia dokonane w toku wydawania Decyzji, uznaniu, że sprostowanie dokonane w zaskarżonym postanowieniu nie doprowadzi do merytorycznej zmiany Decyzji, uznaniu, że umieszczenie słów "12 stycznia 2017 r." w sentencji Decyzji należy uznać za oczywisty błąd, podczas gdy analiza akt sprawy oraz treści Decyzji wskazuje, że oczywistym błędem mogła być pomyłka wyłącznie co do cyfry "12" a nie miesiąca "stycznia 2017 r.". Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz o zasądzenie kosztów według norm przepisanych, w tym o zwrot kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Prezes UKE wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w sprawie nie miał zastosowania. To z kolei oznacza, że sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa procesowego oraz materialnego, niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów. W zakresie dokonywanej oceny legalności nie może jednak wykraczać poza sprawę, której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie i kontrolować legalności działań organów, które nie są związane ze sprawą w jej znaczeniu przedmiotowym. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie skargi na postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 p.p.s.a.), skarga podlega oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Na zasadzie art. 119 pkt 3 oraz art. 120 p.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Oznacza to, że w przypadku tego rodzaju skarg, skierowanie ich do rozpoznania w powyższym trybie nie jest uzależnione od wniosku strony. Na tej właśnie podstawie w trybie uproszczonym została rozpoznana skarga wniesiona w niniejszej sprawie. Przeprowadzona według powyższych kryteriów kontrola legalności zaskarżonego postanowienia nie wykazała, aby przy jego wydaniu doszło do naruszenia przepisów prawa w stopniu skutkującym koniecznością jego uchylenia. Podstawę prawną kontrolowanego postanowienia stanowił art. 113 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Ustawodawca nie wprowadził definicji legalnych "błędu pisarskiego i rachunkowego" oraz "oczywistej omyłki". W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że uregulowana w art. 113 § 1 k.p.a. instytucja sprostowania zawartych w decyzjach oczywistych omyłek służy przywróceniu rzeczywistej woli organu, ilekroć zachodzi pewna niezgodność między rzeczywistą wolą tego organu a jej wyrażeniem na piśmie. Przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie "błędy pisarskie i rachunkowe" oraz "inne oczywiste omyłki". Omyłka pisarska to między innymi widoczne, wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazów, czy zwrotów. Oczywistość tego rodzaju błędu można stwierdzić, porównując treść decyzji z zawartymi w aktach sprawy dokumentami (por. m.in. wyrok NSA z dnia 12 maja 2016 r., II OSK 2118/14, dostępny - jak wszystkie orzeczenia powołane w uzasadnieniu - na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreśla się przy tym, że wszystkie błędy prostowane w trybie art. 113 § 1 k.p.a. powinny cechować się oczywistością, a ta winna wynikać z natury samego błędu lub z porównania treści rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, treścią wniosku, innymi dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy. Podstawowym zatem wyznacznikiem oczywistości omyłki pisarskiej w rozumieniu art. 113 § 1 k.p.a. jest możność natychmiastowego i niepozostawiającego wątpliwości wykrycia uchybienia w drodze nawet powierzchownego zestawienia treści rozstrzygnięcia z dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy. Skład Sądu orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela zaprezentowane wyżej poglądy, jak i stanowisko oraz argumentację NSA przedstawione w wyroku z dnia 19 maja 2016 r., I OSK 2040/14. W wyroku tym dostrzeżono, że w orzecznictwie sądowym wskazuje się na szereg przykładów niedopuszczalnego poszerzania pojęcia oczywistej omyłki w wydawanych decyzjach. Według NSA, należy jednak mieć na uwadze, że charakter stwierdzonej w decyzji omyłki lub błędu musi być przeanalizowany w odniesieniu do każdej indywidualnej sprawy administracyjnej. Oczywistym jest, że wada aktu administracyjnego nie może dotyczyć materialnej jego treści i musi charakteryzować się oczywistością. Wynika z tego, że sprostowanie aktu nie może w żadnym razie prowadzić do jego merytorycznej zmiany. Zatem, nie mogą podlegać sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a. błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej. Dalej NSA trafnie wywodził, że sformułowanych w judykaturze poglądów opowiadających się przeciw możliwości sprostowania konkretnych omyłek nie można odnosić do każdego przypadku sprostowania niejako mechanicznie, a więc bez uwzględniania takich konkretnych okoliczności analizowanego przypadku, które wymagają indywidualnego rozważenia. Trafnie nadto argumentował, że to, co może być uznane za oczywiste w jednym układzie stosunków faktycznych, może tę cechę stracić, gdy układ ów ulega zmianie, choćby w relatywnie niewielkim stopniu. Pojęcie "oczywistej omyłki" ma wszak charakter niedookreślony, odsyłający do systemu pojęć i ocen pozaprawnych, wyłączający w konsekwencji automatyzm przyjmowanych kryteriów na rzecz pewnej elastyczności, pozwalającej urealnić dokonywaną kwalifikację prawną i dopasować ją do różnych, nierzadko niepowtarzalnych i jednostkowych aspektów badanej sytuacji. W rozpoznawanej sprawie, mając na względzie całokształt zgromadzonego materiału dowodowego dotyczącego postępowania w sprawie nałożenia na skarżącą kary w decyzji z dnia [...] grudnia 2018 r., nie ulega wątpliwości, że zawarcie w sentencji tej decyzji daty pisma stanowiącego wezwanie do wykonania obowiązku poprzez przekazanie określnych danych dotyczących rynku telekomunikacyjnego, stanowiło oczywistą omyłkę, która mogła zostać sprostowana w trybie art. 113 § 1 k.p.a. Pismo z dnia 16 grudnia 2016 r., jako podstawa obowiązków skarżącej, jest konsekwentnie powoływane w Decyzji (w pięciu wskazanych w zaskarżonym postanowieniu miejscach). Jednocześnie, sprostowanie dokonane postanowieniem z dnia [...] marca 2019 r. nie spowodowało zmiany merytorycznej Decyzji. W stanie faktycznym sprawy nie ma bowiem wezwania z dnia 12 stycznia 2017 r., a zakres obowiązków skarżącej polegających na przekazania określnych danych dotyczących rynku telekomunikacyjnego, wynika właśnie z pisma z dnia 16 grudnia 2016 r. W ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy nie budzi zatem wątpliwości oczywistość omyłki, polegającej na błędnym wpisaniu daty wezwania w sentencji Decyzji. W tym stanie rzeczy Sąd skargę oddalił, na podstawie art. 151 p.p.s.a.