VI SA/Wa 1252/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędzia WSA Joanna Wegner (spr.) Protokolant st. ref. Agnieszka Dzięcioł po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2019 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej oddala skargę Zaskarżoną decyzją nr [...] z [...] marca 2019 r. Komendant Główny Policji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, ze zm.), zwanej dalej "k.p.a." oraz art. 29 ust. 6 pkt 2 w związku z art. 26 ust. 3 pkt 6 i art. 29 ust. 8 ustawy z 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2018 r. poz. 2142), po rozpoznaniu odwołania R. P. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z [...] stycznia 2019 r., orzekającej o skreśleniu skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następujących okolicznościach sprawy: Postanowieniem z [...] września 2018 r. nr [...], utrzymanym następnie w mocy postanowieniem Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z [...] października 2018 r. nr [...] - Komendant Powiatowy Policji w D., działając na podstawie art. 26 ust. 3 pkt 6 ustawy o ochronie osób i mienia, po przeprowadzeniu wywiadu środowiskowego, negatywnie zaopiniował R. P. jako kwalifikowanego pracownika ochrony fizycznej. Skarga na to postanowienie została prawomocnie oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 5 marca 2019 r., sygn. akt II SA/Ol 879/18. Komendant Wojewódzki Policji w O. [...] listopada 2018 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie skreślenia skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, wobec utraty nienagannej opinii wydanej po ustaleniu, że [...] maja 2017 r. skarżący dopuścił się [...], tj. wykroczenia z art. 119 § 1 ustawy z 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń (Dz.U. z 2018 r. poz. 911 ze zm.) – zwanej dalej "k.w.", za co został skazany prawomocnym wyrokiem sądu. Decyzją z [...] stycznia 2019 r. nr [...], Komendant Wojewódzki Policji w O., skreślając skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej przyjął, że brak posiadania przez skarżącego nienagannej opinii obliguje organ do wydania decyzji na podstawie art. 29 ust. 6 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia. W odwołaniu od tej decyzji skarżący zarzucił naruszenie wskazanych powyżej przepisów ustawy o ochronie osób i mienia, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy skarżący złożył skargę na ostateczne postanowienie w przedmiocie negatywnej opinii sądu, co może skutkować jego uchyleniem, a w konsekwencji brakiem podstaw do skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Ponadto, zarzucił brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, pominięcie istotnych okoliczności takich jak długoletnia, nienaganna praca na stanowisku kwalifikowanego pracownika ochrony fizycznej i pozytywna opinia pracodawcy, co doprowadziło do dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych. Utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy, Komendant Główny Policji uznał zarzuty odwołana za bezzasadne, wyjaśniając, że zgodnie z art. 29 ust. 6 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia, pracownika ochrony skreśla się z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, w przypadku gdy nie spełnia on warunków określonych w art. 26 ust. 3 pkt 6 tej ustawy tj. nie posiada nienagannej opinii wydanej przez właściwego ze względu na jego miejsce zamieszkania komendanta powiatowego Policji, co miało miejsce w niniejszej sprawie w stosunku do skarżącego. Jednocześnie, zaskarżenie tej opinii do sądu administracyjnego nie stanowiło przesłanki do zawieszenia prowadzonego postępowania. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w. w. decyzji zarzucono naruszenie art. 29 ust. 6 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia poprzez jego zastosowanie, pomimo braku ustawowych przesłanek obligujących organ do wydania decyzji. Skarżący wskazał również na brak wszechstronnego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co w jego ocenie skutkowało niewyjaśnieniem wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, alternatywnie o przekazanie do sprawy do ponownego rozpatrzenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sprawując kontrolę legalności decyzji Sąd nie dopatrzył się w niej ani wad kwalifikowanych ani też uchybień przepisów prawa procesowego, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź naruszeń prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.). Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 29 ust. 6 pkt 2 w związku z art. 26 ust. 3 pkt 6 ustawy o ochronie osób i mienia, w myśl których pracownika ochrony skreśla się z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, w przypadku gdy nie posiada on nienagannej opinii wydanej przez właściwego ze względu na jego miejsce zamieszkania komendanta powiatowego (rejonowego, miejskiego) Policji, sporządzonej na podstawie aktualnie posiadanych przez Policję informacji. Decyzja w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej ma charakter związany. Świadczy o tym już sama imperatywna forma czasownika "skreśla się". Organ Policji nie ma zatem prawnej możliwości wyboru rozstrzygnięcia w tym zakresie. Wydając decyzję, kieruje się jedynie oceną wystąpienia w sprawie przesłanek określonych w. w. przepisie. Przepisy ustawy o ochronie osób i mienia nie definiuje w art. 26 ust. 3 pkt 6 pojęcia "nienaganna opinia", nie określają też kryteriów, jakimi kierować ma się organ opiniujący osobę posiadającą wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony. Nienaganność opinii kojarzyć należy z oczekiwaniem od pracownika ochrony wykazania się w codziennym postępowaniu takimi cechami, które pozwalają na obdarzenie go niezbędnego w tej pracy zaufaniem. Ustawodawca postawił zatem przed osobą pragnącą pracować w tym zawodzie wysokie wymagania jeżeli chodzi o etos życia codziennego, uczciwość, przyzwoitość, a nade wszystkim praworządność. Do elementów wzorca osoby legitymującej się nienagannym zachowaniem zaliczyć zatem w szczególności należy postępowanie zgodne z porządkiem prawnym i obowiązującymi normami społecznymi, niepozwalające na sformułowanie obiektywnie uzasadnionych zarzutów. Badając tę przesłankę nie można abstrahować od celu wydawanej opinii. W przypadku pracownika ochrony należy brać przede wszystkim pod uwagę charakter powierzanych mu zadań, a zatem dbałość o bezpieczeństwo osób i mienia, zabezpieczanie ich przed niezgodnym z prawem działaniem osób trzecich. Należyte wywiązywanie się z tych obowiązków wymaga zatem w pierwszej kolejności przestrzegania prawa, a ponadto właściwych działań w sytuacjach konfliktowych, prawidłowych i adekwatnych reakcji na różne czynniki i zagrożenia (por. wyrok NSA z 29 września 2011 r., sygn. akt II GSK 963/10, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro podstawowym zadaniem kwalifikowanego pracownika ochrony jest zapewnienie bezpieczeństwa osób i powierzonego mienia przed działaniami osób naruszających prawo, to na nienaganną opinię nie zasługuje ten, kto sam takie czyny popełnia (por. wyrok NSA z 4 lutego 2009 r., sygn. akt II GSK 1066/08, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie może zatem wykonywać zawodu pracownika ochrony ten, kto dopuszcza się umyślnego czynu zabronionego przeciwko mieniu w postaci kradzieży. Popełnienie takiego czynu dyskwalifikuje w ocenie Sądu skarżącego jako osobę, którą można obdarzyć niezbędnym w tym przypadku zaufaniem. Podkreślić należy, że czyn za który skarżący został skazany wyczerpywał wprawdzie dyspozycję wykroczenia z art. 119 § 1 k.w., jednak nie można zapominać o tym, że różnica pomiędzy przestępstwem kradzieży a wykroczeniem ma charakter wyłącznie formalny i ustanowiono ją na podstawie wartości mienia, którego zaboru sprawca się dopuścił (500 złotych). Poza tym stronę podmiotową kradzieży cechuje umyślność i w zasadzie zamiar bezpośredni, kierunkowy – cel przywłaszczenia animus rem sibi habendi (zob. np. wyrok Sądu Najwyższego z 23 listopada 2006 r., sygn. akt II KK 186/06, OSNwSK 2006/1, poz. 2247). Skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem sądu powszechnego, a wymierzona kara grzywny – wykonana. Umyślność działania skarżącego przemawia jednoznacznie za tym, iż skarżący nie legitymuje się nienaganną opinią, co znalazło wyraz w postanowieniu z [...] września 2018 r. Komendanta Powiatowego Policji w D., które zostało utrzymane w mocy postanowieniem Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z [...] października 2018 r. Postanowienie to jest prawomocne w rozumieniu art. 16 § 3 k.p.a., bowiem skarga złożona nań do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie została prawomocnie oddalona. Prawidłowość wyrażenia negatywnej opinii została tym samym jednoznacznie zweryfikowana. Tym samym ziściła się przesłanka wskazana w art. 26 ust. 3 pkt 6 ustawy o ochronie osób i mienia, bowiem skarżący utracił nienaganną opinię warunkującą posiadanie wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, co w konsekwencji obligowało organy Policji do wszczęcia, a następnie - na podstawie art. 29 ust. 6 pkt 2 w. w. ustawy - do skreślania skarżącego z tej listy. W toku postępowania zbadane zostały wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla załatwienia niniejszej sprawy, przeprowadzono w tym celu wyczerpujące postępowanie wyjaśniające, a zgromadzone dowody zostały poddane należytej ocenie. Faza instrukcyjna postępowania została zatem przeprowadzona zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji uzasadniono w sposób wymagany przez art. 107 § 3 k.p.a. Organy nie dopatrzyły się podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego w tej sprawie i kontynuowały je, pomimo zaskarżenia postanowienia w przedmiocie wydania opinii. Postępowanie w tym zakresie także było prawidłowe, choć zabrakło mu wyczerpującego umotywowania. Merytoryczna trafność wydanej przez Komendanta Powiatowego Policji w D., wobec uprawomocnienia się i wykonania wyroku skazującego, nie budziła przecież żadnych wątpliwości. Oczekiwanie na prawomocne załatwienie kwestii wstępnej wiązałoby się z wyrządzeniem poważnej szkody dla interesu społecznego w rozumieniu art. 100 § 2 k.p.a. Nie można bowiem zaakceptować sytuacji, w której wśród pracowników ochrony znajdowałaby się osoba, która utraciła podstawowy przymiot osobisty warunkujący dopuszczalność wykonywania tego zawodu. Wprawdzie zaskarżonej decyzji brakuje szerszych rozważań na ten temat, jednak uchybienie to nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy. Z powyższych względów skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.