VI SA/Wa 1254/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas Sędziowie: Sędzia WSA Pamela Kuraś – Dębecka (spr.) Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Protokolant Kinga Krzemińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2006 r. sprawy ze skargi S. Ś. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego dnia [...] kwietnia 2006 r. decyzją nr [...] utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...], nakładającą na S. Ś. karę pieniężną w kwocie 3.500 złotych (słownie: trzy tysiące pięćset złotych) za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem przepisów o transporcie drogowym i czasie pracy kierowców. Do powyższych rozstrzygnięć doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] stycznia 2006 r. na drodze krajowej nr [...], w miejscowości K. funkcjonariusz Inspekcji Transportu Drogowego przeprowadził kontrolę samochodu ciężarowego marki [...] o nr rej. [...], należącego do S. Ś., a kierowanego przez A. C.. W wyniku powyższej kontroli został sporządzony protokół nr [...], w oparciu o który Wojewódzki Inspektor dnia [...] lutego 2006 r. wydał decyzję, nakładającą na podstawie art. 93 ust 1 w zw. z art. 92 ust 1 i 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 204, poz. 2088 ze zm.), cytowanej dalej jako t.d., w zw. z lp. 4.1 i lp. 1.8.3 załącznika do t.d., na właściciela kontrolowanego pojazdu – S. Ś. karę pieniężną w kwocie 3.500 złotych. Od powyższej decyzji Wojewódzkiego Inspektora S. Ś. złożył odwołanie, wnosząc o uchylenie kary w całości, a w przypadku gdyby nie było to możliwe o zmniejszenie kary i nałożenie jej, w jak najmniejszej wysokości. W uzasadnieniu odwołania strona przyznała, że istotnie kierujący kontrolowanym pojazdem okazał do kontroli kartę opłaty drogowej ważną od dnia 10 stycznia 2005 r. do dnia 9 stycznia 2006 r. oraz to, że kierowca nie okazał do kontroli zaświadczenia poświadczającego spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą. Jednocześnie strona podniosła - na dowód tego, że nie uchylała się od ustawowego obowiązku zakupu karty drogowej, iż przedstawiła dobową kartę drogową ważna od dnia 11 stycznia 2006 r. do dnia 12 stycznia 2006 r. oraz roczną - ważną na okres od dnia 12 stycznia 2006 r. do dnia 11 stycznia 2007 r.. Ponadto strona wskazała, że kierowca A. C. zatrudniony został w firmie od dnia [...] stycznia 2006 r., zatem dzień kontroli ([...] stycznia 2006 r.) był pierwszym dniem pracy kontrolowanego. Główny Inspektor Transportu Drogowego dnia [...] kwietnia 2006 r., po rozpatrzeniu odwołania wydał decyzję utrzymującą w całości w mocy decyzję organu I instancji. Główny Inspektor zważył, że zgodnie z przepisem art. 87 ust 1 t.d. podczas przejazdu po drogach krajowych kierowca pojazdu obowiązany jest mieć przy sobie, między innymi dowód uiszczenia opłaty za korzystanie z tych dróg. Wobec czego, nieokazanie przez kierowcę w chwili kontroli ważnej opłaty za przejazd po drogach krajowych (co strona przyznała w swoim odwołaniu) stanowi podstawę do wymierzenia kary finansowej na podstawie art. 92 ust 1 i 4 t.d. w zw. z treścią lp. 4.1 załącznika do t.d., w wysokości 3.000 złotych. Ustosunkowując się zaś do drugiego zarzutu, tj. nieokazanie przez kontrolowanego kierowcę zaświadczenia potwierdzającego jego zatrudnienie oraz spełnienie wszystkich ustawowych wymagań, organ II instancji zważył, że okoliczność zatrudnienia kierowcy (nieposiadającego wszystkich dokumentów) z uwagi na jego trudną sytuację materialną, nie może w świetle obowiązujących przepisów prawa stanowić podstawy do uwzględnienia odwołania. Wobec powyższego Główny Inspektor utrzymał w mocy nałożoną przez organ I instancji na stronę, na podstawie art. 92 ust 1 i 4 t.d. w zw. z lp. 1.8.3. załącznika do t.d. karę pieniężną w kwocie 500 złotych. Na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego S. Ś. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 20 maja 2006 r. (data stempla pocztowego) skargę, w której wniósł o uchylenie, w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071, ze zm.), cytowanej dalej jako k.p.a., skarżonej decyzji z dnia [...] kwietnia 2006 r.. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że nie kwestionuje stanu faktycznego, jednakże zwraca się do Sądu o ponowne rozpatrzenie sprawy i zmianę krzywdzącego – w jego ocenie, rozstrzygnięcia. Strona skarżąca wskazała, że jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego od niedawna, a poza tym funkcjonuje na terenie objętym ogromnym bezrobociem. Strona podniosła również, że naruszenie przez nią przepisów ustawy o transporcie drogowym było nieumyślne i fakt ten powinien mieć wpływ na wysokość nałożonej kary, podobnie, jak sytuacja materialna jego rodziny – czego organy administracji obu instancji nie wzięły pod rozwagę. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, jako bezzasadnej. Na rozprawie skarżący poparł skargę i wniósł o zmniejszenie kary pieniężnej, ewentualnie o jej umorzenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 cytowanego artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia skarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), cytowana dalej jako p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga Pana S. Ś. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem skarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2006 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2006 r. - nie naruszają prawa. Przedmiotowe decyzje organów obu instancji nie naruszają – zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – przepisów prawa materialnego, w tym przede wszystkim przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Według Sądu brak jest również jakichkolwiek istotnych dla ostatecznego wyniku sprawy uchybień formalnoprawnych (proceduralnych), które uzasadniałyby uchylenie obu zaskarżonych decyzji. W sprawie ustalony stan faktyczny jest niesporny. Skarżący nie kwestionował go i przyznał, że podczas kontroli drogowej, która odbyła się w dniu [...] stycznia 2006 r. w miejscowości K. na drodze krajowej nr [...] kierujący kontrolowanym pojazdem faktycznie okazał do kontroli kartę opłaty drogowej ważną od dnia 10 stycznia 2005 r. do dnia 9 stycznia 2006 r., oraz że kierowca nie okazał do kontroli zaświadczenia poświadczającego spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą. W myśl art. 93 ust 1 uprawnieni do kontroli, inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego, mają prawo nałożyć na wykonującego przewozy drogowe lub inne czynności związane z tym przewozem karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej w przypadku, gdy podczas kontroli drogowej zostaną stwierdzone naruszenia ustawowych obowiązków. W rozpoznawanej sprawie kierowca nie okazał kontrolującemu ważnej karty opłaty drogowej oraz zaświadczenia potwierdzającego jego zatrudnienie w firmie skarżącego, w związku z czym organ I instancji prawidłowo nałożył na właściciela kontrolowanego pojazdu – Pana S. Ś. karę pieniężną w łącznej kwocie 3.500 złotych. Należy stwierdzić jednoznacznie, że dokumenty wskazane przez ustawodawcę w ustawie o transporcie drogowym winny znajdować się w pojeździe w chwili kontroli i kierowca obowiązany był je okazać inspektorowi Inspekcji Transportu Drogowego. W tym przypadku brak ważnej karty dobowej w pojeździe kontrolowanym w chwili rozpoczęcia kontroli był przesłanką do nałożenia kary pieniężnej bez względu na to, że w późniejszym terminie została ww. karta przedstawiona. Fakt jej okazania w terminie późniejszym, nie stanowi bowiem dowodu uiszczenia opłaty nawet gdy karta ta zakupiona została w dniu kontroli, a nie została okazana w chwili kontroli. Ustawodawca w sposób jednoznaczny określił, że jedynie okazanie ważnej karty drogowej w chwili kontroli zadość czyni wymogom ustawowym, i że w innym przypadku przedsiębiorca podlega karze pieniężnej wskazanej w załączniku do ustawy t.d.. Podkreślenia wymaga również fakt, że wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, wskazane w ww. załączniku, nie podlegają w myśl przepisów prawa miarkowaniu, tj. zmniejszaniu lub zwiększaniu w zależności od konkretnej sytuacji. Wobec powyższego Sąd nie podzielił argumentów skarżącego zawartych w skardze. Na uwzględnienie nie zasługują argumenty, że naruszenie prawa przez skarżącego nastąpiło po raz pierwszy, w sposób nieumyślny a wysokość kary powinna być stosownie zmniejszona do stopnia zawinienia. Ponadto, na wysokość przedmiotowej kary pieniężnej nie ma wpływu sytuacja materialna strony oraz fakt, że prowadzi on działalność gospodarczą na terenie objętym ogromnym bezrobociem. W świetle powyższego, brak jest uzasadnionych podstaw faktycznych i prawnych do uwzględnienia skargi i uchylenia decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2006 r., jako niezgodnej z przepisami prawa materialnego lub proceduralnego. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.