VI SA/Wa 1254/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Protokolant ref. staż. Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2016 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego, dalej "Główny Inspektor", decyzją z [...] kwietnia 2016 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), dalej: "k.p.a.", art. 64 ust. 1, 2, art. 64c, art. 140aa ust. 1, 3 pkt 1, 4, art. 140ab ust. 1 pkt 1, ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r., poz. 1137), dalej: "p.r.d.", art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych (Dz.U. z 2015 r. poz. 460), dalej: "u.d.p.", po rozpatrzeniu odwołania M. B., dalej: "skarżący", od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, dalej "Wojewódzki Inspektor" z [...] maja 2015 r. nr [...], o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 1500 zł, w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt VI SA/Wa 2102/15 z dnia 22 grudnia 2015 r., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Do wydania powyższej decyzji doszło na podstawie następujących ustaleń: W dniu [...] kwietnia 2015 r. w G. na drodze wojewódzkiej [...] (dopuszczalny nacisk na oś 8 t) zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z ciągnika marki S. o nr rejestracyjnym [...] (organ błędnie podał [...]) z naczepą o nr rejestracyjnym [...] kierowany przez Z. R.. Pojazdem wykonywano w imieniu skarżącego prowadzącego działalność gospodarczą M. B. S., transport drogowy części samochodowych (ładunek podzielny) na trasie M. – G. W toku kontroli zespół pojazdów poddano ważeniu, w którego wyniku po odjęciu możliwych błędów ustalono, że nacisk na pojedynczą oś napędową wyniósł 11,35 t. W wyniku kontroli ustalono, że transport odbywał się pojazdem nienormatywnym, na którego przejazd wymagane było zezwolenie kategorii I, którego kierowca nie okazał. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...]. W związku ze stwierdzeniem powyższego naruszenia Wojewódzki Inspektor decyzją z [...] maja 2015 r. nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 1.500 zł. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, skarżący pismem z [...] czerwca 2015 r. złożył odwołanie od ww. decyzji, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz umorzenie postępowania administracyjnego jako bezpodstawnego i bezprzedmiotowego. Skarżący wskazał, iż przewoził ładunek podzielny, masa całkowita pojazdu wynosiła zaledwie 29,6 t a podczas kontroli stwierdzono jedynie przekroczenie dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej. W ocenie strony, z instrukcji obsługi wag wynika SAW 10C wynika, że służy ona jedynie do pomiaru nacisku kół i osi w układzie dwóch połączonych wag – w odniesieniu do osi wielokrotnych składających się maksymalnie z 3 osi składowych. Zdaniem skarżącego, aby pojazd można było uznać za nienormatywny, co najmniej dwie osie muszą być ponadnormatywne. Poza tym w ocenie strony, organ I instancji nie przeprowadził postępowania w zakresie ustalenia kto miał wpływ na powstanie naruszenia i nie wystąpił w tym zakresie do załadowcy. Główny Inspektor decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie organu wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii I było okolicznością, na którą strona miała wpływ, a przy realizacji przejazdu nie dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z kontrolowanym przejazdem. Rozpoznając skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 grudnia 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 2102/15 uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd wskazał, iż organ nie ustalił w sposób jednoznaczny i niewątpliwy wszystkich istotnych okoliczności stanu faktycznoprawnego sprawy. Sąd zwrócił uwagę, iż do kontroli nacisków osi pojazdu zastosowano przenośne wagi do pomiarów statycznych typu SAW 10C/II. Główny Inspektor, wyjaśniając sposób oraz zakres pomiarów, które można przeprowadzić przy użyciu ww. wag, powołał się na instrukcję ich obsługi, nie dołączając jednak takowej instrukcji do materiałów administracyjnych sprawy, w aktach znajduje zaś się dokument pn. "Instrukcja obsługi i opis techniczny wagi SAW 10A/SAW 10C". Sąd wskazał, iż organ nie wyjaśnił dlaczego taka instrukcja znajduje się w aktach sprawy, w szczególności nie podał, czy odpowiada ona instrukcji obsługi właściwej dla wag SAW 10C/II, czy zapisy przedłożonej instrukcji pokrywają się/są tożsame z analogicznymi zapisami instrukcji dotyczącej wag SAW 10C/II, a przede wszystkim, czy taka odrębna instrukcja dla tych ostatnich istnieje. W ocenie Sądu, organ nie podał przy tym, czy uważa ten dokument - określający zakres pomiarów, których można dokonać przy użyciu wag SAW 10A/SAW 10C - za odnoszący się również do wag typu SAW 10C/II, a jeżeli tak, to z czego to wynika. Sąd zwrócił uwagę, iż organ w zaskarżonej decyzji powołuje się na świadectwo homologacji, którego nie ma w aktach sprawy. Ponadto Sąd, odniósł się do zarzucanych naruszeń prawa materialnego tzn. do dokonanej przez organ wykładni art. 2 pkt 35a p.r.d., ponieważ - jak wywodzi skarżący - przekroczenie nacisku osi stwierdzono tylko na jednej z nich, podczas gdy w przepisie tym posłużono się liczbą mnogą, a zatem kontrolowany w dniu [...] kwietnia 2014 r., pojazd nie odpowiadał definicji legalnej pojazdu nienormatywnego. Sąd wskazał iż definicja z art. 2 pkt 35a p.r.d. zawiera sformułowania w liczbie mnogiej, tj. "naciski osi", "są większe od dopuszczalnych", "przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych". Z faktu tego, a ściślej mówiąc z zastosowanej przez ustawodawcę techniki legislacyjnej, skarżący wywodzi jednak błędne wnioski, koncentrując się wyłącznie na wyniku wykładni językowej tego jednego tylko przepisu, pomijając pozostałe regulacje p.r.d. Wojewódzki Sąd Administracyjny przypomniał, iż ustawodawca uznał, że największe spustoszenie na drogach czynią pojazdy o niewłaściwym, nierównomiernym rozłożeniu ładunku na poszczególne osie, a decydującym czynnikiem oceny normatywności pojazdu muszą być w istocie naciski wywierane właśnie na poszczególne osie pojazdu. Dlatego też przekroczenie dopuszczalnej normy na choćby jednej z osi napędowych powinno być karane. Jest to podyktowane dbałością o ochronę stanu technicznego dróg, jako że przeciążenie chociażby jednej z osi ponad dopuszczalną wartość techniczną drogi może skutkować negatywnie na jej stan. Z tego też powodu w art. 61 ust. 2 pkt 1 p.r.d. postanowiono, że ładunek na pojeździe umieszcza się w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę. Z art. 66 ust. 1 pkt 4 p.r.d. wynika zaś, że pojazd uczestniczący w ruchu ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego nie powodowało niszczenia drogi. W ocenie Sądu, interpretując zaś sporny przepis, tak jak czyni to skarżący, powodowałoby, że cel wprowadzenia wyżej wskazanych przepisów byłby iluzoryczny, nielogiczny oderwany od pozostałych przepisów dotyczących powyższych kwestii. Z tych też powodów zarzut naruszenia (błędnej wykładni) art. 2 pkt 35a p.r.d. Sąd uznał za bezzasadny. Przywołaną na wstępie decyzją z [...] kwietnia 2016 r. Główny Inspektor utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ przedstawił zasady przejazdu pojazdami nienormatywnymi po drogach publicznych, w tym udzielania zezwoleń na przejazd pojazdami nienormatywnymi. Wyjaśnił, że droga wojewódzka nr [...] została zaliczona do kategorii dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. Przypomniał, iż w wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu stwierdzono, iż nacisk na pojedynczej osi napędowej pojazdu wyniósł 11,35 t (po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) – przekroczenie o 3,35 t a podmiot wykonujący nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Organ podkreślił, iż możliwe jest przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi pojazdu przy jednoczesnym nieprzekroczenie dopuszczalnej ładowności pojazdu i dopuszczalnej/rzeczywistej masy całkowitej. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo stwierdził wykonywanie przejazdu drogowego pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii I, z uwagi na wielkość stwierdzonego podczas kontroli nacisku na pojedynczej osi napędowej oraz rodzaj, kategorię drogi, na której zatrzymano kontrolowany pojazd, jak również podzielność ładunku (części samochodowe). Główny Inspektor odnotował, że miejsce ważenia legitymowało się w dniu kontroli pomiarem inwentaryzacji wagi samochodowej, a pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10 C/II, posiadających w chwili kontroli ważne świadectwa zgodności wydane przez Okręgowy Urząd Miar w P. dnia [...] sierpnia 2014 r. Organ zauważył, iż wagi SAW 10C i SAW 10C/II mają tożsame zastosowanie, a zapisy instrukcji obsługi wag SAW 10A/SAW 10C pokrywają się z zapisami instrukcji obsługi wag SAW 10C/II. Główny Inspektor, powołując się na instrukcję obsługi wag SAW 10C/II, stwierdził, iż wagi te mogą być eksploatowane w konfiguracji samych tylko dwóch wag (jednej pary) przy pomiarach obciążenia osi. Podkreślił, iż przy tego rodzaju pomiarze, nie zamieszczono ograniczenia co do liczby osi, które mogą być poddane takiemu ważeniu. Dodał ponadto, że instrukcja wskazuje jedynie przykładowy sposób postępowania przy procedurze ważenia i umiejscowienia podkładek wyrównawczych, w zależności od tego, czy pomiar dokonywany jest za pomocą jednej, dwóch, trzech lub czterech par wag równocześnie. A na tej podstawie, nie sposób twierdzić, że przy użyciu jednej pary wag niedopuszczalne jest uzyskanie pomiaru nacisku czterech, pięciu, czy nawet większej liczby osi składowych osi wielokrotnej, co wprost dopuszcza pkt 2.4 instrukcji. W ocenie organu wyznaczenie masy całkowitej kontrolowanego pojazdu członowego było możliwe i prawidłowe. Pojazd został zważony przy pomocy dwóch wag umieszczonych we wnęce fundamentowej, wyniki pomiarów poszczególnych osi zostały zsumowane w wyniku czego otrzymano naciski na osiach wielokrotnych oraz masę całkowitą pojazdu. Ponadto organ zwrócił uwagę, iż zgodnie ze znajdującą się w aktach kserokopią świadectwa homologacji, istnieje możliwość połączenia dwóch wag do pomiaru osi, co w żaden sposób nie wyklucza wyznaczenia pomiaru osi za pomocą dwóch wag bez zastosowania interfejsu. Nie ma bowiem obowiązku łączenia dwóch wag, a jedynie istnieje taka możliwość. Wobec powyższego w ocenie organu procedura ważenia odbyła się prawidłowo, za pomocą zalegalizowanych przyrządów pomiarowych, była dokonana przez kompetentne organy, a jej wyniki są w pełni wiarygodne. Główny Inspektor nie uwzględnił zarzutu strony dotyczącego możliwości nałożenia kary pieniężnej jedynie w przypadku stwierdzenia przekroczenia dopuszczalnej wartości dla co najmniej dwóch osi. Wskazał, iż zgodnie z art. 2 pkt 57 p.r.d. nacisk osi oznacza sumę nacisków, jaką na drogę wywierają koła znajdujące się na jednej osi, tym samym o kwestii "nienoramtywności" danego pojazdu decyduje to, czy jego parametry odpowiadają parametrom przewidzianym dla danej drogi. Zdaniem organu, wyrażenie "naciski osi" należy rozumieć jako przekroczenie nacisku, zarówno osi pojedynczej, jak i wielokrotnej, napędowej, nienapędowej, czyli każdej osi pojazdu. Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że obowiązujące regulacje prawne przewidują możliwość wszczęcia postępowania administracyjnego również wobec podmiotów wykonujących inne czynności związane z przewozem drogowym, jednakże kara pieniężna może być nałożona na te podmioty równocześnie, obok odpowiedzialności podmiotu wykonującego przejazd, a nie zamiast i tylko w przypadku gdy podmiot taki miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia. Odpowiedzialność podmiotu wykonującego przejazd jest odpowiedzialnością niezależną od odpowiedzialności ww. podmiotów, a z punktu widzenia podmiotu wykonującego przejazd kwestie załadunkowe nie są istotne dla odpowiedzialności administracyjnej. Każdy bowiem z podmiotów odpowiada za czynności, do których był zobowiązany, z uwzględnieniem charakteru wpływu lub godzenia się na wykonywanie przejazdu bez zezwolenia, przy czym czynnością, za którą odpowiada zaś podmiot wykonujący przejazd, jest przewóz. Jak wyjaśnił Główny Inspektor, odpowiedzialność podmiotu realizującego przejazd została wyłączona do okoliczności polegających na dochowaniu należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz braku wpływu na powstałe naruszenie. Naruszeniem tym jest wykonywanie przejazdu bez właściwego zezwolenia, a nie za naruszenie obowiązków załadunkowych. Organ wyjaśnił przy tym, że okolicznością bezsporną jest, iż odpowiedzialność przewoźnika może być konsekwencją niewłaściwego załadowania towaru, ale nie jest to okoliczność istotna dla wyłączenia jego odpowiedzialności z uwagi na to, że, odpowiada on za przejazd już załadowanego pojazdu, a więc zawsze może przerwać łańcuch błędnych decyzji. W ocenie Głównego Inspektora przewoźnik ma obowiązek odmówić przewozu rzeczy wyłączonych z przewozu oraz rzeczy podlegających szczególnym warunkom przewozu, jeżeli te nie zostały spełnione. Jak wyjaśnił organ odwoławczy, kwestie związane z tym, kto dopuścił się niewłaściwego rozmieszczenia towaru, jak kształtował się proces załadunku i rozmieszczania towaru nie są okolicznościami istnymi dla uwolnienia się przez podmiot wykonujący przejazd z odpowiedzialności administracyjnej na podstawie art. 140aa ust. 4 p.r.d. Organ wskazał, iż zgodnie z art. 64a ust. 1 p.r.d., zezwolenie kategorii I na przejazd pojazdu nienormatywnego jest wydawane w celu umożliwienia dojazdu do i ze wskazanego w zezwoleniu miejsca i uprawnia do ruchu po drodze wskazanej w zezwoleniu. Wobec powyższego w ocenie Głównego Inspektora, podmiot wykonujący przejazd miał możliwość wystąpienia i uzyskania zezwolenia kategorii I, czego zaniechał. Tym samym skoro strona nie skorzystała z możliwości uzyskania zezwolenia, zdaniem organu, świadczy to o niedochowaniu należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem i wpływie na powstanie naruszenia. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 oraz 77 k.p.a. i zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Ponadto strona postępowania została prawidłowo ustalona, a kara pieniężna nałożona zgodnie z prawem. Główny Inspektor nie dopatrzył się przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego, na podstawie 140aa ust. 4 p.r.d. albowiem skarżący nie dostarczył takich dowodów, z których wynikałoby wyłączenie jego odpowiedzialności za brak zezwolenia. Z uwagi, iż w rozpatrywanym przypadku nie przewożono ładunku sypkiego, ani drewna (przedmiotem przewozu były części samochodowe), nie znajduje zastosowania art. 140aa ust. 4 pkt 2 p.r.d. Jak wskazał organ odwoławczy, już sam ruch pojazdu nienormatywnego po danej drodze publicznej wymaga zezwolenia (art. 64 ust. 1 p.r.d.), a zatem podmiot wykonujący przejazd przed rozpoczęciem przejazdu powinien zbadać, czy pojazd odpowiada określonym normom. W skardze na powyższą decyzję skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Wojewódzkiego Inspektora, jak również o dokonanie oceny prawnej sprawy i zawarcie w uzasadnieniu wyroku wskazań co do dalszego postępowania, które będą wiązać organ administracji i skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym. Zaskarżonej decyzji zarzucił obrazę art. 2 Konstytucji RP oraz błędne zastosowanie sankcji określonej w art. 140 ab ust. 1 pkt 2, art. 140aa ust. 1-3 p.r.d. w odniesieniu do stwierdzonego naruszenia w treści: za brak zezwolenia kategorii I. Ponadto decyzji zarzucił: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 140ab ust. 1 pkt 2 p.r.d., art. 140aa ust. 1-4 p.r.d. przez niedostrzeżenie braku podstawy prawnej do ukarania za stwierdzone naruszenie, gdyż obowiązujące przepisy wykluczają możliwość nałożenia sankcji administracyjnej w sytuacji, jaka zaistniała w trakcie przeprowadzonej kontroli drogowej; 2) naruszenie przepisów postępowania: art. 7 i art. 107 § 3 k.p.a. przez ponowne niepowiadomienie strony o zakończeniu postępowania administracyjnego, ponowne niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, po raz drugi załatwienie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu skarżącego oraz nieustosunkowanie się do wszystkich zarzutów skarżącego i niepodanie przyczyn, z których powodu argumentom skarżącego odmówiono wiarygodności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia [...] sierpnia 2016 r., odnosząc się do wniosku o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, organ wniósł o przeprowadzenie rozprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, iż w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekające w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że w granicach danej sprawy Sąd dokonuje oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami prawa, bez względu na zarzuty podniesione w skardze. Trzeba także wskazać, że w sprawie niniejszej został już wydany wyrok przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Wyrokiem z dnia z dnia 22 grudnia 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 2102/15 WSA uchylił poprzednią decyzję organu w przedmiocie kary pieniężnej wskazując, że organ nie podał, czy uważa dokument (dołączoną instrukcję obsługi wagi) - określający zakres pomiarów, których można dokonać przy użyciu wag SAW 10A/SAW 10C - za odnoszący się również do wag typu SAW 10C/II, a jeżeli tak, to z czego to wynika. Sąd zwrócił uwagę, iż organ w zaskarżonej decyzji powołuje się na świadectwo homologacji, którego nie ma w aktach sprawy. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. organ był związany oceną prawną wyrażoną w wyroku Sądu oraz wskazaniami, co do dalszego postępowania. Rozpoznając obecnie skargę w niniejszej sprawie Sąd stwierdził, że w świetle wyżej wskazanych kryteriów należy uznać, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Organ zastosował się do wskazań Sądu zamieszczonych w uzasadnieniu wyroku WSA z dnia 22 grudnia 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 2102/15. Organ wyjaśnił, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że miejsce ważenia legitymowało się w dniu kontroli pomiarem inwentaryzacji wagi samochodowej, a pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10 C/II, posiadających w chwili kontroli ważne świadectwa zgodności wydane przez Okręgowy Urząd Miar w P. dnia [...] sierpnia 2014 r. Organ prawidłowo podał, iż wagi SAW 10C i SAW 10C/II mają tożsame zastosowanie, a zapisy instrukcji obsługi wag SAW 10A/SAW 10C pokrywają się z zapisami instrukcji obsługi wag SAW 10C/II. Główny Inspektor, powołując się na instrukcję obsługi wag SAW 10C/II, stwierdził, iż wagi te mogą być eksploatowane w konfiguracji samych tylko dwóch wag (jednej pary) przy pomiarach obciążenia osi. Słusznie organ wskazał, że przy tego rodzaju pomiarze, nie zamieszczono ograniczenia co do liczby osi, które mogą być poddane takiemu ważeniu. Istotne jest, że instrukcja wskazuje jedynie przykładowy sposób postępowania przy procedurze ważenia i umiejscowienia podkładek wyrównawczych, w zależności od tego, czy pomiar dokonywany jest za pomocą jednej, dwóch, trzech lub czterech par wag równocześnie. A na tej podstawie, nie sposób twierdzić, że przy użyciu jednej pary wag niedopuszczalne jest uzyskanie pomiaru nacisku czterech, pięciu, czy nawet większej liczby osi składowych osi wielokrotnej, co wprost dopuszcza pkt 2.4 instrukcji. Sąd zgadza się ze stwierdzeniem GITD, że wyznaczenie masy całkowitej kontrolowanego pojazdu członowego było możliwe i prawidłowe przy zastosowaniu przedmiotowych wag. Kontrolowany pojazd został zważony przy pomocy dwóch wag umieszczonych we wnęce fundamentowej, wyniki pomiarów poszczególnych osi zostały zsumowane w wyniku czego otrzymano naciski na osiach wielokrotnych oraz masę całkowitą pojazdu. Sąd stwierdza, że istnieje możliwość połączenia dwóch wag do pomiaru osi, co w żaden sposób nie wyklucza wyznaczenia pomiaru osi za pomocą dwóch wag bez zastosowania interfejsu. Nie ma bowiem obowiązku łączenia dwóch wag, a jedynie istnieje taka możliwość. Wobec powyższego należy uznać, że procedura ważenia odbyła się prawidłowo, za pomocą zalegalizowanych przyrządów pomiarowych, a jej wyniki są wiarygodne. Sąd pragnie także zaznaczyć, że nie sposób zgodzić się z twierdzeniem strony skarżącej, iż możliwość nałożenia kary pieniężnej istnieje jedynie w przypadku stwierdzenia przekroczenia dopuszczalnej wartości dla co najmniej dwóch osi. Sąd stwierdza, że wyrażenie "naciski osi" należy rozumieć jako przekroczenie nacisku, zarówno osi pojedynczej, jak i wielokrotnej, napędowej, nienapędowej, czyli każdej osi pojazdu. W sprawie niniejszej zatem organ prawidłowo ustalił, że doszło do przekroczenia nacisku na osi pojazdu, za co nałożono stosowną karę pieniężną. Istotne jest również, że odpowiedzialność podmiotu wykonującego przejazd jest odpowiedzialnością niezależną od odpowiedzialności innych podmiotów (np. załadowcy), a z punktu widzenia podmiotu wykonującego przejazd kwestie załadunkowe nie są istotne dla odpowiedzialności administracyjnej. Każdy bowiem z podmiotów odpowiada za czynności, do których był zobowiązany, z uwzględnieniem charakteru wpływu lub godzenia się na wykonywanie przejazdu bez zezwolenia, przy czym czynnością, za którą odpowiada zaś podmiot wykonujący przejazd, jest przewóz. Trzeba zauważyć, że odpowiedzialność podmiotu realizującego przejazd została sprowadzona do okoliczności polegających na dochowaniu należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz braku wpływu na powstałe naruszenie. Naruszeniem tym jest wykonywanie przejazdu bez właściwego zezwolenia, a nie za naruszenie obowiązków załadunkowych. Odpowiedzialność przewoźnika może być konsekwencją niewłaściwego załadowania towaru i jednocześnie godzenie się przewoźnika na taki stan rzeczy. Należy zaznaczyć, że przewoźnik ma możliwość odmówić przewozu rzeczy wyłączonych z przewozu oraz rzeczy podlegających szczególnym warunkom przewozu, jeżeli te nie zostały spełnione. Z akt niniejszej sprawy nie wynika, aby przewoźnik zgłaszał zastrzeżenia do sposobu załadunku towaru przed dokonaniem kontroli nacisku osi w jego pojeździe. Późniejsze twierdzenia przewoźnika w tej kwestii są bez znaczenia dla jego odpowiedzialności. Reasumując Sąd stwierdza, że w działaniach organu nie można dopatrzyć się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona argumentacja jest wyczerpująca. Sąd stwierdza, że analiza materiału dowodowego zebranego w przedmiotowej sprawie jednoznacznie potwierdza, że w dniu kontroli strona dokonywała przewozu pojazdem nienormatywnym bez stosownego zezwolenia, co było podstawą do nałożenia kary. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących nieprawidłowości przy prowadzeniu postępowania administracyjnego, Sąd stwierdza, że organy administracji w toku postępowania zbadały wszystkie istotne okoliczności niniejszej sprawy. W zaskarżonej decyzji organ uzasadnił swoje stanowisko w zakresie wymaganym przez przepisy postępowania, w szczególności art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.