VI SA/Wa 1258/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2005r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2005 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] maja 2005r. Nr [...] działając podstawie art. 138 § l pkt l ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 3 ust. l rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, art. 33 ust. l, art. 87 ust.2, art.92 ust. l pkt 6 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 204, poz. 2088), lp.1.1.8 oraz lp. 1.11.7 załącznika do ww. ustawy o transporcie drogowym, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez skarżącego A. K. "T." w M. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2004r. o nałożeniu na ww. przedsiębiorcę kary pieniężnej w wysokości 3.100 złotych utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ ustalił, że w dniu [...] września 2004r. na drodze [...] zatrzymany został do kontroli pojazd marki [...] o nr rej. [...] prowadzony przez Pana A. K. Dopuszczalna masa całkowita pojazdu wynosiła 9,3 tony. Kierowca nie okazał do kontroli wypisu z zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne. Ustalono, iż strona pojazdem tym wykonywała niezarobkowy przewóz drogowy (przewóz na potrzeby własne) tj. transportował pojazd na życzenie nowego właściciela do miejsca przekazania, czego dowodem jest faktura sprzedaży z dnia [...] września 2004r. Nadto ustalono, że pojazd nie jest wyposażony w urządzenie rejestrujące (tachograf). Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. l rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, urządzenie rejestrujące instaluje się i używa w tych pojazdach, które są zarejestrowane w Państwach Członkowskich i są wykorzystywane do transportu drogowego osób lub rzeczy (...). Stosownie do art. 33 ust l ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Powołując się na przepis art. 87 ust.2 ustawy z 6 września 2001r. o transporcie drogowym organ wskazał, że podczas przewozu drogowego wykonywanego na potrzeby własne kontrolowany jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli m.in. wypis z zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne. Organ wskazał, że zgodnie z art. 92 ust. l ww. ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje (...) przewozy na potrzeby własne naruszając obowiązki lub warunki wynikające m.in. z spisów ustawy o transporcie drogowym oraz wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych podlega karze pieniężnej. Wysokość kary za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez posiadania w pojeździe wymaganego wypisu z zaświadczenia określona została w Lp.1.1.8 załącznika do t ustawy (opublikowanego w załączniku do ustawy z dnia 23 lipca 2003r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw - Dz. U. nr 149 poz. 1452) i wynosi 100 złotych. Wysokość kary za brak instalacji przyrządu kontrolnego określona została w lp. 1.11.7 y załącznika i wynosi 3000 złotych. Biorąc powyższe pod uwagę zdaniem organu kara pieniężna w wysokości 3.100 złotych orzeczona w ustalonym stanie faktycznym jest zasadna. W skardze skarżący podnosi, że w chwili kontroli nie był właścicielem pojazdu, bowiem w tym dniu w godzinach porannych zbył na rzecz innego podmiotu czego dowodem jest faktura sprzedaży. Wskazuje, że pojazdu [...] nie użytkował na potrzeby własne, co potwierdza protokół z dnia [...] września 2004r. Podnosi, że w dniu kontroli transportował pojazd wyłącznie na życzenie nowego właściciela do miejsca przekazania. Skarżący podnosi, iż inspektor kontrolujący nie uwzględnił faktu, że przedłożone kserokopie zaświadczenia były potwierdzone za zgodność z oryginałem przez Urząd Miasta. W rezultacie wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymała stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z ustawą z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), zwaną ustawą o u.s.a., ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270), zwana ustawą o p.p.s.a., ustawą z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1271), zwana ustawą p.w.u.p. postępowanie toczy się na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Z protokółu kontroli, dokonanej dnia [...] września 2004r. o godz. 12.37 wynika, że skarżący nie okazał do kontroli wypisu z zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne, a nadto pojazd nie był wyposażony urządzenie rejestrujące (tachograf). Z wyjaśnień skarżącego złożonych do protokółu z dnia [...] września 2004r. wynika, że pojazd był transportowany przez skarżącego do miejsca sprzedaży i został sprzedany tego dnia o godz. 14.30. W tym stanie rzeczy biorąc pod uwagę stan faktyczny nie można podzielić twierdzeń skarżącego, iż nie był właścicielem pojazdu w momencie kontroli. W ocenie Sądu zasadne jest przyjęcie, że w dacie kontroli prawidłowo ustalono stan faktyczny, i wykazano, że strona wykonywała tym pojazdem niezarobkowy przewóz drogowy (przewóz na potrzeby własne). Kierowca nie okazał do kontroli wypisu z zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne. Zgodnie z art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym niezarobkowy przewóz drogowy - na potrzeby własne - to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych także bez ładunku wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Z akt sprawy w sposób jednoznaczny wynika, iż przewóz wykonywany przez skarżącego w chwili kontroli spełniał wszelkie cechy niezarobkowego przewozu drogowego. Przejazd w chwili kontroli wykonywany był w celach handlowych, tzn. w związku z prowadzoną przez skarżącego działalnością gospodarczą. Zgodnie z art. 87 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, kierowca przedsiębiorcy wykonującego przewóz na potrzeby własne obowiązany jest do posiadania i okazywania na żądnie uprawnionych organów wypisu z zaświadczenia o zgłoszeniu wykonywania przewozów na potrzeby własne, o którym mowa w art. 33 ust. 5 ustawy. Dokumentem tym jest wypis a nie o kopia dokumentu, względnie poświadczone nawet notarialnie kopie. Kopia samego zaświadczenia, a także kopia jego wypisu poświadczone za zgodność z oryginałem przez Urząd Miasta nie są wypisem, o którym mowa w art. 87 ust. 2 ustawy. Wysokość kary za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez posiadania w pojeździe wymaganego wypisu z zaświadczenia określona została w Lp.1.1.8 załącznika do t ustawy (opublikowanego w załączniku do ustawy z dnia 23 lipca 2003r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw - Dz. U. nr 149 poz. 1452) i wynosi 100 złotych. W ocenie Sądu bezspornie ustalono również, iż pojazd nie był wyposażony w urządzenie rejestrujące (tachograf). Dopuszczalna masa całkowita pojazdu wynosiła 9,3 tony. Zgodnie z art. 3 ust. l rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, urządzenie rejestrujące instaluje się i używa w tych pojazdach, które są zarejestrowane w Państwach Członkowskich i są wykorzystywane do transportu drogowego osób lub rzeczy. Wysokość kary za brak instalacji przyrządu kontrolnego określona została w lp. 1.11.7 załącznika i wynosi 3000 złotych. Podnieść należy, że zgodnie z art. 91 ust. 1 Konstytucji ratyfikowana umowa międzynarodowa, po jej ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej, stanowi część krajowego porządku prawnego i jest bezpośrednio stosowana, chyba że jej stosowanie jest uzależnione od wydania ustawy. Ust. 2. stanowi, że umowa międzynarodowa ratyfikowana za uprzednią zgodą wyrażoną w ustawie ma pierwszeństwo przed ustawą, jeżeli ustawy tej nie da się pogodzić z umową. Zgodnie z art. 90 ust. 3 Konstytucji oraz art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o referendum ogólnokrajowym (Dz. U. Nr 57, poz. 507 z późn. zm.) uchwałą Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 17 kwietnia 2003r. zostało zarządzone i przeprowadzone referendum w sprawie wyrażenia zgody na ratyfikację Traktatu dotyczącego przystąpienia Polski do Unii Europejskiej (Dz. U. z 2003, Nr 66, poz. 613). W związku z powyższym Prezydent został upoważniony do ratyfikowania Traktatu Akcesyjnego, podpisanego w Atenach w dniu 16 kwietnia 2003r. Traktat został przyjęty, ratyfikowany i potwierdzony w dniu 23 lipca 2003r. przez Prezydenta RP i ogłoszony w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 30 kwietnia 2004 r. Nr 90, poz. 864. Na mocy Traktatu o przystąpieniu Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej z dniem 1 maja 2004 r. zaczęło obowiązywać w Polsce prawo Unii Europejskiej, które obowiązuje bądź bezpośrednio, bądź wymaga wdrożenia do krajowego porządku prawnego. Na porządek prawny Unii Europejskiej składa się prawo pierwotne oraz prawo wtórne, uzupełniane orzecznictwem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (ETS). Podstawową zasadą prawa wspólnotowego, ustaloną w orzecznictwie ETS, jest zasada nadrzędności, która przewiduje, że prawo pierwotne oraz akty wydane na jego podstawie będą stosowane przed prawem krajowym. Do aktów prawa pierwotnego zalicza się przede wszystkim traktaty wraz z towarzyszącymi im załącznikami i protokołami. Obecnie do obowiązujących traktatów należą m.in. Traktat o ustanowieniu Wspólnoty Europejskiej, Traktat o ustanowieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej oraz Traktat o Unii Europejskiej. Ponadto do prawa pierwotnego zalicza się wszelkie kolejne traktaty nowelizujące oraz traktaty o przystąpieniu nowych państw. Zgodnie z art. 249 Traktatu o ustanowieniu Wspólnoty Europejskiej do aktów wspólnotowego prawa wtórnego należy zaliczyć m.in. rozporządzenia, które są aktami wiążącymi w całości i bezpośrednio stosowanymi w każdym państwie członkowskim. Zatem akty te stają się częścią krajowych systemów prawnych bez potrzeby dokonywania jakichkolwiek czynności wdrożeniowych i wywierają skutki bezpośrednie. (Stosownie do art. 249 II TWE [189 II] rozporządzenia mają ogólne zastosowania i "obowiązują we wszystkich swoich częściach" oraz stosuje się je "bezpośrednio w każdym państwie członkowskim"). Rozporządzenia mają taką samą moc obowiązującą we wszystkich państwach członkowskich i są zintegrowane z systemami prawnymi państw członkowskich. Ich obowiązywanie zależy jedynie od ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. W związku z powyższym zaskarżona decyzja organu II instancji była prawidłowa i nie naruszała obowiązującego w dacie jej wydania prawa w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Od 1 maja 2004 r. na mocy rozporządzenia Rady (EWG) z dnia 20 grudnia 1985 r. nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31.12.1985 organ mógł wskazać jako podstawę materialnoprawną odpowiedzialności skarżącego art. 92 ust. l pkt 2 i 6 ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.) Tak więc nałożone na podstawie wyżej wymienionych przepisów kary były zasadne. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) orzekł jak w sentencji.