VI SA/Wa 1258/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Sędzia WSA Dariusz Zalewski Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2013 r. sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przekazanie wykazu zawierającego nieprawdziwe dane i informacje, które mogą istotnie wpływać na udzieloną producentom ekologicznym pomoc finansową oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych, na podstawie art. 24 ust. 2 pkt 6, art. 24 ust. 4 i 6 i art. 26 ust. 1 oraz w związku z art. 17 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2009 r. o rolnictwie ekologicznym (Dz.U. z 2009 r. nr 116, poz. 975), po rozpatrzeniu wniosku jednostki certyfikującej B. Sp. z o. o. z siedzibą w K. o ponowne rozpoznanie sprawy, utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] listopada 2012 r. o wymierzeniu kary pieniężnej w wysokości 500 zł za przekazanie wykazu producentów ekologicznych, zawierającego nieprawdziwe dane i informacje, które mogą istotnie wpływać na udzielaną producentom ekologicznym pomoc finansową. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia GIHARS podał, że Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na podstawie art. 24 ust. 6 ustawy o rolnictwie ekologicznym wniósł o wszczęcie postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej jednostce certyfikującej B. Sp. z o. o. Podstawę wniosku o wymierzenie kary stanowiło przekazanie zgłoszeniem błędów lub pomyłek, o których mowa w art. 17 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2009 r. o rolnictwie ekologicznym do wykazu za 2009 r., po upływie ustawowego terminu do ich zgłoszenia. Zgłoszenie dotyczyło 3 producentów ekologicznych i zostało dokonane odpowiednio pismami wysłanymi i datowanymi na dzień [...] marca 2010 r., oraz [...] marca 2010 r. Po wszczęciu postępowania jednostka certyfikująca B. Sp. z o. o. na wezwanie organu przekazała informację dotyczącą wielkości przychodu/obrotu w 2011 r. oraz wyjaśnienia dotyczące złożenia poprawionych formularzy wykazu za 2009 r. po ustawowym terminie, określonym w art. 17 ust. 2 pkt 1 ustawy o rolnictwie ekologicznym, dotyczące wymienionych producentów ekologicznych. Strona wyjaśniła, że zgłoszenie zmian z dnia [...] marca 2010 r. wynikało ze zmiany w zakresie imienia, nazwiska oraz numeru identyfikacyjnego producenta H. K., która dopiero w dniu [...] lutego 2010 r. powiadomiła jednostkę certyfikującą, że przejęła zobowiązania od Z. P., a także ze zmiany statusu sadów w przypadku producenta J. H., o czym Biuro Powiatowe ARiMR poinformowało wskazanego producenta w dniu [...] marca 2010 r. Podała także, że zgłoszenie zmian z dnia [...] marca 2010 r. wynikało z uzyskania przez jednostkę certyfikującą informacji od producenta B. K. o popełnionym błędzie w wykazie, o czym producent został poinformowany przez Biuro Powiatowe ARiMR po [...] lutego 2010 r. Błąd w wykazie polegał na wpisaniu prawidłowych danych, ale do niewłaściwej kolumny. Wskazała, że pomimo złożenia korekty wykazu, Biuro Powiatowe ARiMR nie wypłaciło producentowi B. K. części płatności, w związku z czym w dniu [...] lipca 2010 r. jednostka certyfikująca wypłaciła producentowi należną kwotę w wysokości 1069,50 zł. Jednocześnie strona wyjaśniła, że zmiany w złożonych po terminie wykazach wynikały z okoliczności od niej niezależnych, tj. zostały dokonane w oparciu o informacje przekazane przez producentów po złożeniu wykazu i miały na celu dostosowanie stanu stwierdzonego wydanymi przez stroną wcześniej dokumentami do stanu zgodnego ze stanem rzeczywistym.. Prezes ARiMR przekazał do GiHARS wyciąg z wykazu za 2009 r. zawierający m.in. dane wskazywanych producentów ekologicznych oraz informacje dotyczące stopnia i rodzaju istotnego wpływu danych i informacji, zawartych w tym wykazie, na udzieloną producentom ekologicznym pomoc finansową. Jednocześnie poinformował organ, że decyzję w sprawie przyznania płatności rolnośrodowiskowych, zgodnie z § 21 ust. 2 i 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" PROW 2007-2013 (Dz.U. nr 33, poz. 262 ze zm.) wydaje się do dnia 1 marca roku następującego po roku, w którym został złożony wniosek. Natomiast płatność rolnośrodowiskową wypłaca się w terminie do dnia 30 czerwca roku następującego po roku, w którym wniosek został złożony. Zdaniem Prezesa ARiMR, powyższe oznacza, że zgłoszenie przez jednostkę certyfikującą zmian po terminie, o którym mowa w art. 17 ust. 2 pkt 1 ustawy o rolnictwie ekologicznym, wpłynęło na odmowę przyznania płatności rolno- środowiskowej producentowi B. K., w wariancie uprawy warzywnicze (powierzchnia wnioskowana wynosiła 0,69 ha), w kwocie 1069,50 zł, a wpływ ten miał wysoki charakter. Natomiast w przypadku pozostałych producentów, zmiany w zgłoszeniu zostały przekazane przez jednostkę certyfikującą z opóźnieniem 16 dni (licząc do daty wpływu do siedziby ARiMR) i nie miały wpływu na przyznaną kwotę płatności rolno-środowiskowej. W piśmie z dnia [...] listopada 2012 r. strona podniosła, że warunkiem ewentualnego ukarania jednostki certyfikującej było zakwalifikowanie danego zdarzenie w kategorii wystąpienia istotnego wpływu lub braku istotnego wpływu, albo zaniechania jednostki na udzielaną producentom ekologicznym pomoc finansową. Jej zdaniem w przypadku wszystkich producentów, których dotyczyły zgłoszenia zmian - nie stwierdzono istotnego wpływu na udzielaną pomoc finansową, ponieważ dwóm z nich ARiMR wypłaciła należną pomoc finansową, natomiast w przypadku B. K. przysługującą kwotę płatności "ostatecznie" wypłaciła jednostka certyfikująca. Jako dowód wypłaty należnej kwoty (1069,50 zł), jednostka dołączyła do akt sprawy wydruk potwierdzenia przelewu z dnia [...] lipca 2010 r. Decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. GIHARS wymierzył stronie karę pieniężną w wysokości 500 zł za przekazanie wykazu za 2009 r., o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o rolnictwie ekologicznym, zawierającego nieprawdziwe dane i informacje, które mogą istotnie wpływać na udzielaną producentom ekologicznym pomoc finansową. GIHARS rozpatrując ponownie niniejszą sprawę, na wstępie przytoczył treść przepisu art. 17 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1, ust. 4 oraz art. 24 ust. 2 pkt 6 ustawy o rolnictwie ekologicznym oraz podtrzymał dotychczasowe ustalenia w sprawie. Stwierdził, że dokonanie przez stronę będącą jednostką certyfikującą zgłoszenia błędów do wykazu za 2009 r. z uchybieniem terminu określonego w art. 17 ust. 2 pkt 1 ustawy o rolnictwie ekologicznym, skutkowało odmową przyznania producentowi ekologicznemu płatności rolnośrodowiskowej, w wysokości 1069,50 zł. Podkreślił, że strona dokonując zgłoszenia błędów w wykazie za 2009 r. dotyczących powierzchni trwałych użytków zielonych, należących do producenta, przyznała, że w wykazie za 2009 r. zostały podane błędne dane. Organ podniósł, że zgłoszenie błędu po terminie odebrało możliwość skorygowania wykazu w okresie przewidzianym w przepisach prawa, wskutek czego wykaz ten zawierał nieprawdziwe dane dotyczące producenta B. K. Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy – GIHARS uznał, że okoliczność, iż błąd zawarty w złożonym wykazie miał charakter wyłącznie techniczny, nie zaś merytoryczny i polegał na wpisaniu prawidłowych danych o powierzchni wynoszącej 0,69 ha do niewłaściwej kolumny w arkuszu kalkulacyjnym (kolumna nr 8 zamiast kolumna nr 10) pozostaje bez wpływu na sprawę, potwierdza natomiast fakt, że strona przez techniczną pomyłkę przyczyniła się do niewypłacenia przez ARiMR producentowi ekologicznemu należnej płatności, w wariancie uprawy warzywnicze, za co nie ponosił on żadnej winy. Bez wpływu na fakt przekazania nieprawdziwych danych i informacji, które miały istotny wpływ na udzielaną producentom ekologicznym pomoc finansową organ uznał przekazanie producentowi ekologicznemu przez jednostkę certyfikującą B. M. Sp. z o. o. kwoty równoważnej w stosunku do płatności, która nie została mu przyznana. Następnie organ wyjaśnił mechanizm przyznawania płatności producentom ekologicznym realizującym m. in. pakiet rolnictwo ekologiczne w ramach programu rolnośrodowiskowego PROW 2007-2013. Podkreślił, że w przedmiotowym przypadku przyznanie płatności uzależnione było od spełniania przez producenta wymogów rolnictwa ekologicznego na powierzchni, którą wskazała jednostka certyfikująca, jako podmiot kompetentny do stwierdzenia czy wymogi na danym obszarze są spełnione. Dane te są wykorzystywane do naliczania płatności. Zdaniem organu strona nie dołożyła należytej staranności przy sporządzaniu wykazu za 2009 r., a rekompensata finansowa dokonana na rzecz producenta, któremu odmówiono przyznania płatności, potwierdza fakt popełnienia błędu i jest sposobem jego naprawienia. Organ wywodził, że choć działanie strony było niezamierzone, to jednak jest czynem o wysokim stopniu szkodliwości, który na mocy art. 24 ust. 2 pkt 6 ustawy o rolnictwie ekologicznym podlega karze pieniężnej. Za bezpodstawny organ uznał zarzut, co do niedokonania całościowej oceny działań jednostki certyfikującej, tylko wymierzenia jej kary pieniężnej "w oparciu o jeden tylko i zupełnie odosobniony przypadek". Organ stwierdził, że przepis art. 24 ust. 2 pkt 6 ustawy o rolnictwie ekologicznym nakłada na niego obowiązek wszczęcia postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej na wniosek Prezesa ARiMR, nawet w przypadku, gdy przedmiotowy wykaz zawiera nieprawdziwe dane mające wpływ na udzielenie pomocy finansowej jednemu producentowi. Organ stwierdził także, że jednostka certyfikująca nie powinna uzależniać terminowości przekazywania korekty do wykazu od wywiązywania się z zadań innych instytucji. Podkreślił, że strona, jako profesjonalista nie może uchylać się od odpowiedzialności za prawdziwość danych przekazywanych w wykazie do ARiMR oraz MRiRW, jak również za terminy wnoszonych zmian. Przypomniał, że zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa - strona mogła złożyć korektę do wykazu do końca lutego 2010 r., a przekazanie tej korekty w dniu [...] marca 2010 r., czyli 31 dni po terminie określonym w ustawie o rolnictwie ekologicznym, skutkowało niewypłaceniem producentowi należnej kwoty pomocy finansowej. Następnie organ podniósł, że ze względu na dyspozycję z art. 26 ust. 1 ustawy o rolnictwie ekologicznym, przy wymierzaniu kary uwzględnił stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, zakres naruszenia oraz dotychczasową działalność jednostki certyfikującej i wielkość jej obrotów. Stwierdził, że odmowa przyznania części płatności producentowi ekologicznemu oznacza, że przekazanie nieprawdziwych danych miało istotny wpływ na udzieloną pomoc finansową, zatem było czynem o wysokim stopniu szkodliwości. Natomiast ze względu na fakt, że stwierdzone nieprawdziwe dane i informacje, które miały istotny wpływ na udzieloną pomoc finansową, dotyczyły jednego producenta ekologicznego – GIHARS przyjął, że zakres naruszenia był niski. Za niski organ uznał także stopień zawinienia strony dając jej wiarę, że nieprawdziwe dane i informacje nie zostały zamieszczone w sposób celowy. Uzasadniając wysokość wymierzonej kary organ wskazał na wielkość obrotu, która zgodnie z oświadczeniem Prezesa Zarządu jednostki certyfikującej w 2011 r. wynosiła 1 533 220,31 zł, a także na fakt, że w dotychczasowej działalności strony nie stwierdzono przypadku przekazania nieprawdziwych lub niekompletnych danych i informacji zawartych w wykazie, mających istotny wpływ na udzielaną producentom ekologicznym pomoc finansową. Podkreślił, że wysoki stopień szkodliwości czynu, niski stopień zawinienia, niski zakres naruszenia uzasadniają wymierzenie kary pieniężnej w wysokości 500 zł, Jednocześnie dodał, że wymierzona jednostce certyfikującej kara, została ustalona w minimalnej kwocie, tj. 500 zł, co stanowi 0,03 % jej przychodu podczas gdy art. 24 ust. 2 pkt 6 ustawy o rolnictwie ekologicznym określa wysokość kary stanowiącą równowartość do dwudziestokrotnego przeciętnego wynagrodzenia. określonym terminie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, B. Sp. z o.o. z siedzibą w K. zwana dalej skarżącą, wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji GIJHARS z dnia [...] lutego 2013 r. oraz poprzedzającej ją decyzji., umorzenie postępowania w całości i zasądzenie kosztów postępowania. . Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 24 ust. 2 pkt 6 oraz art. 26 ust. 5 ustawy o rolnictwie ekologicznym poprzez błędną wykładnię, polegającą na nietrafnym uznaniu, że skarżąca dopuściła się naruszenia przepisów powołanej ustawy w stopniu uzasadniającym nałożenie na nią kary pieniężnej; - art. 24 ust. 2 pkt 6 w/w ustawy poprzez błędną wykładnię, polegającą na nietrafnym uznaniu, że incydentalna pomyłka techniczna w postaci wpisania do niewłaściwej kolumny prawidłowych i kompletnych danych, dotyczących jednego z 1.395 producentów ekologicznych uprawnia do przyjęcia założenia, że wykaz, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy, sporządzony przez skarżącą zawierał nieprawdziwe dane; - art. 26 ust. 5 w/w ustawy poprzez jego niezastosowanie, pomimo, że z okoliczności faktycznych sprawy wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że ziściły się przesłanki uzasadniające odstąpienie przez organ od wymierzania kary pieniężnej. 2. przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. polegające na nieuwzględnieniu całości materiału dowodowego zebranego w sprawie i całkowitym pominięciu okoliczności pełnego wyrównania producentowi przez skarżącą kwoty płatności, jakiej na skutek technicznej omyłki zawartej w wykazie nie otrzymał on od Biura Powiatowego ARiMR; - art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. polegające na nieuwzględnieniu całości materiału dowodowego zebranego w sprawie i całkowitym pominięciu okoliczności braku stwierdzenia jakichkolwiek uchybień w dotychczasowej działalności skarżącej, co w konsekwencji doprowadziło do niezastosowania przez organ art. 26 ust. 5 ustawy o rolnictwie ekologicznym. Rozwijając w uzasadnieniu zarzuty skargi skarżąca wskazała m.in., że nie zgadza się ze stanowiskiem organu, jakoby dane dotyczące producenta B. K., zawarte w wykazie były nieprawdziwe. Wyjaśniła, że przekazany za 2009 r. wykaz zawierał błąd techniczny, co do danych dotyczących tego producenta, który polegał wyłącznie na nieprawidłowym wpisaniu prawdziwych i kompletnych danych producenta do niewłaściwej rubryki i został poprawiony niezwłocznie po powzięciu przez skarżącą wiedzy, co do faktu jego zaistnienia. W związku z powyższym, jak dalej skarżąca podnosiła - dopuściła się nie tyle przekazania wykazu zawierającego nieprawdziwe czy niekompletne dane producenta, co dokonania technicznego błędu, nieuzasadniającego zastosowania wobec niej kary pieniężnej. W ocenie skarżącej literalna wykładnia art. 24 ust. 2 pkt 6 ustawy o rolnictwie ekologicznym nie daje podstaw do przyjęcia, że incydentalne podanie w wykazie jednej błędnej danej, odnośnie jednego z 1.395 producentów jest wystarczające do uznania, iż ziściła się przesłanka uzasadniająca obciążenie jednostki karą pieniężną. Jej zdaniem z treści przywołanego wyżej przepisu nie wynika, że sankcje w nim przewidziane mogą znaleźć zastosowanie w przypadku podania wyłącznie jednej błędnej danej odnośnie jednego producenta. Podkreśliła, że w niniejszej sprawie organ wymierzył karę pieniężną w oparciu tylko o jeden, zupełnie odosobniony przypadek, w sytuacji, gdy w wykazie za 2009 rok zawarte były dane dotyczące 1395 producentów ekologicznych. Skarżąca nie zgodziła się również z dokonaną przez organ oceną zebranego w sprawie materiału dowodowego. Jej zdaniem, nie sposób zaakceptować stanowiska organu, jakoby bez znaczenia dla sprawy pozostawał fakt pełnego wyrównania przez skarżącą producentowi kwoty płatności, jakiej na skutek technicznej omyłki zawartej w wykazie nie otrzymał on od ARiMR. Okoliczność ta winna być uwzględniona przy rozpatrywaniu przedmiotowej, jako uzasadniająca odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej. Podkreśliła, że w efekcie odpowiedzialnego zachowania skarżącej, która przekazała producentowi- nie będąc do tego zobowiązaną - kwotę równoważną do tej, jaka nie została mu wypłacona przez ARiMR, nie poniósł on żadnej szkody. Okoliczność ta zamiast przemawiać na korzyść skarżącej, została jak dalej dodała, uwzględniona przez organ wyłącznie, jako okoliczność potwierdzająca popełniony przez nią błąd. Ponadto skarżąca zarzuciła, że organ wymierzając karę pieniężną całkowicie zaniechał rozpatrzenia okoliczności sprawy w kontekście kryteriów przewidzianych w art. 26 ust. 5 ustawy o rolnictwie ekologicznym, pozwalających organowi na odstąpienie od wymierzenia kary w sytuacjach enumeratywnie wymienionych w tym przepisie. Podniosła, że organ, dokonując oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, całkowicie pominął niekwestionowaną okoliczność, na którą powoływała się we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, iż w jej dotychczasowej działalności nie stwierdzono żadnych uchybień. Powyższe – łącznie z przyjętym przez organ faktem, że przekazanie wykazu zawierającego błąd, nie było celowym i zamierzonym działaniem jednostki, ani próbą wprowadzenia w błąd kogokolwiek, a zakres naruszenia oraz stopień zawinienia był niski - winno, zdaniem skarżącej, skutkować zastosowaniem przez organ możliwości odstąpienia od wymierzenia kary. Tym bardziej, że jak przypominała po stronie producenta nie wystąpiła szkoda, spowodowana omyłkowym ujęciem w wykazie jednej z danych dotyczących jego osoby. W odpowiedzi na skargę GIJHARS wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] listopada 2012 r. nie naruszają przepisów prawa materialnego, na których zostały oparte, ani też nie zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Na wstępie wydaje się być zasadnym wyjaśnienie skarżącej, iż kompetencje sądu administracyjnego sprowadzają się do oceny zgodności z prawem procesowym i materialnym rozstrzygnięć wydanych przez organy administracji. Tak więc wniosek zawarty w skardze o umorzenie postępowania administracyjnego nie znajduje żadnego uzasadnienia Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 17 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1, art. 24 ust. 2 pkt 6, art. 24 ust. 4 i ust. 6 oraz art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2009 r. o rolnictwie ekologicznym. Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy jednostka certyfikująca przekazuje ministrowi właściwemu do spraw rolnictwa oraz Prezesowi Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, w formie papierowej oraz za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej, do dnia 31 października każdego roku, wykaz producentów w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, którzy spełnili określone wymagania dotyczące produkcji ekologicznej zgodnie z przepisami dotyczącymi rolnictwa ekologicznego, według stanu za ten rok. W myśl art. 17 ust. 2 pkt 1 omawianej ustawy - zgłoszenia błędów lub pomyłek w informacjach zawartych w wykazie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, dokonuje się do ostatniego dnia lutego roku następującego po roku przekazania tego wykazu. Stosownie do art. 24 ust. 2 pkt 6 w/w ustawy – jednostka certyfikująca, która nie przekazuje wykazu, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1, lub przekazuje go po terminie, lub przekazuje go niezgodnie z określoną formą lub sposobem, lub przekazuje ten wykaz zawierający nieprawdziwe lub niekompletne dane lub informacje, które mogą istotnie wpływać na udzielaną producentom ekologicznym pomoc finansową - podlega karze pieniężnej w wysokości stanowiącej równowartość do dwudziestokrotnego przeciętnego wynagrodzenia. Kara pieniężna, o której mowa w ust. 2, nie może być wyższa niż 10 % przychodu jednostki certyfikującej osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok wymierzenia tej kary (art. 24 ust. 3 pkt 2 ustawy) i jest wymierzana przez GIJHARS w drodze decyzji (art. 24 ust. 4 ustawy), a postępowanie w sprawie jej wymierzenia, GIJHARS wszczyna na wniosek Prezesa ARiMR (art. 24 ust. 6 ustawy). W myśl art. 26 ust. 1 ustawy kary pieniężne, o których mowa w art. 24 i 25, wymierza się przy uwzględnieniu stopnia szkodliwości czynu, stopnia zawinienia, zakresu naruszenia, dotychczasowej działalności podmiotu dokonującego naruszenia i wielkości jego obrotów. Przepis art. 24 ust. 2 pkt 6 ustawy o rolnictwie ekologicznym zawiera enumeratywne wyliczenie sytuacji, których zaistnienie skutkuje nałożeniem na jednostkę certyfikującą w rozumieniu ustawy z dnia 25 czerwca 2009 r. o rolnictwie ekologicznym - kary pieniężnej w wysokości określonej w tym przepisie. Jedną z nich jest przekazanie przez jednostkę certyfikującą, ministrowi właściwemu do spraw rolnictwa oraz Prezesowi ARiMR wykazu producentów, którzy spełnili określone wymagania dotyczące produkcji ekologicznej, zawierającego nieprawdziwe lub niekompletne dane lub informacje, które mogą istotnie wpływać na udzielaną producentom ekologicznym pomoc finansową. Z wykładni art. 24 ust. 2 pkt 6 powołanej ustawy wynika, że jej hipotezą objęta jest już sama możliwość istotnego wpływu nieprawdziwych lub niekompletnych danych lub informacji na udzielaną producentom ekologicznym pomoc finansową. Złożenie zaś przez Prezesa ARiMR wniosku o wszczęcie postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej – obliguje GIJHARS do wszczęcia i przeprowadzania takiego postępowania. W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że w przekazanym za 2009 r. wykazie producentów wystąpiły błędy, które zostały zgłoszone po upływie terminu określonego art. 17 ust. 2 pkt 1 ustawy o rolnictwie ekologicznym. Niesporny jest również fakt, że błędy zgłoszone po upływie ustawowego terminu, dotyczące dwóch producentów ekologicznych nie miały wpływu na przyznaną im kwotę płatności, natomiast błąd zgłoszony po terminie, dotyczący producenta B. K. spowodował odmowę przyznania temu producentowi płatności rolnośrodowiskowej, w wariancie uprawy warzywnicze w kwocie 1069,50 zł. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie zasadne, zatem było nałożenie na skarżącą jednostkę kary pieniężnej na podstawie art. 24 ust. 2 pkt 6 ustawy o rolnictwie ekologicznym, skoro w przekazanym przez nią wykazie za 2009 r. wystąpiły nieprawdziwe dane, które nie tylko mogły istotnie wpłynąć, ale w stosunku do w/w producenta – istotnie wpłynęły na udzieloną pomoc finansową, skoro odmówiono mu przyznania płatności we wskazanym wyżej wariancie. Sąd nie podziela przy tym twierdzenia skarżącej, że techniczna pomyłka w postaci wpisania do niewłaściwej kolumny prawidłowych i kompletnych danych, dotyczących jednego z 1.395 producentów ekologicznych nie stanowi nieprawdziwych danych w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy. Z dyspozycji powołanego przepisu wynika, że podstawą nałożenia kary pieniężnej jest przekazanie wykazu zawierającego m. in. nieprawdziwe dane, które mogą istotnie wpływać na udzielaną producentom ekologicznym pomoc finansową. Nie odnosi się on natomiast do przyczyn przekazania wykazu obarczonego błędami. Zatem irrelewantne z punktu widzenia ziszczenia się przesłanek odpowiedzialności finansowej na gruncie powołanego przepisu jest to, czy nieprawdziwe dane lub informacje zamieszczone zostały w wykazie wskutek technicznej pomyłki, błędu pisarskiego, rachunkowego, czy też merytorycznego. Jednocześnie jednak zauważyć, że okoliczności te mają wpływ na wymiar kary, a nawet mogą skutkować odstąpieniem od jej wymierzenia. W myśl art. 26 ust. 5 cyt. ustawy w przypadku niskiego stopnia szkodliwości czynu, niskiego stopnia zawinienia, niewielkiego zakresu naruszenia lub braku stwierdzenia istotnych uchybień w dotychczasowej działalności podmiotu dokonującego naruszenia, można odstąpić od wymierzenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 24 i 25. Sąd podziela pogląd organu, że w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności umożliwiające skorzystanie przez skarżącą z dobrodziejstwa uwolnienia się od odpowiedzialności finansowej. Możliwość tę w ocenie Sądu wyklucza fakt, że nieprawdziwe dane zawarte w wykazie, które nie zostały skorygowane w terminie do ostatniego dnia lutego roku następującego po roku przekazania tego wykazu nie tyle hipotetycznie mogły istotnie wpłynąć na udzieloną producentowi ekologicznemu pomoc finansową, co istotnie wpłynęły na tę pomoc, skoro producentowi z ich powodu odmówiono przyznania części płatności. Przypomnieć należy, że skoro przepis art. 24 ust. 2 pkt 6 ustawy o rolnictwie ekologicznym wiąże obowiązek nałożenia kary pieniężnej już z samą możliwością istotnego wpływu nieprawdziwych danych na pomoc finansową, to nie do pogodzenia z celem tego przepisu byłoby odstąpienie od nałożenia kary w sytuacji, gdy przekazane nieprawdziwe dane skutkowały odmową przyznania producentowi części płatności. Bez wpływu na tę ocenę pozostaje zdaniem Sądu fakt, że skarżąca zrekompensowała producentowi tę stratę i wypłaciła mu kwotę równoważną płatności, która zostałaby mu przyznana, gdyby skarżąca nie dopuściła się błędu lub w ustawowym terminie błąd ten skorygowała. Użycie w przepisie art. 24 ust. 2 ustawy o rolnictwie ekologicznym zwrotu "podlega" oznacza, że organ działa w warunkach związania administracyjnego, co oznacza, że z zaistnieniem przesłanek wymienionych w tym przepisie wiąże się konieczność nałożenia kary, chyba, że w sprawie zachodzą okoliczności uzasadniają odstąpienie od nałożenia kary, a te jak wyżej wskazano w niniejszej sprawie nie zaistniały. Stąd okoliczność zrekompensowania producentowi ekologicznemu doznanej straty, może mieć jedynie wpływ na wymiar kary. W ocenie Sądu organ należycie uzasadnił wymiar nałożonej na skarżącą kary, której podstawę materialną stanowi omówiony art. 24 ust. 2 pkt 6 ustawy o rolnictwie ekologicznym, a zasady jej wymiaru określa art. 26 ust. 1 tej ustawy. Wymiar kary mieści się w zakresie normy ustawowej i uwzględnia wielkość obrotów skarżącej osiągniętych w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok wymierzenia tej kary. Jest proporcjonalny do zakresu nieprawidłowości zawartych w przekazanym wykazie, uwzględnia fakt, że nieprawdziwe dane skutkowały odmową przyznania płatności, a jednocześnie bierze pod uwagę okoliczność zrekompensowania producentowi straty przez skarżącą. Ponadto uwzględnia fakt, że w dotychczasowej działalności skarżącej jednostki nie stwierdzono przekazania nierzetelnych danych lub informacji, które mogły mieć wpływ na udzielaną producentom pomoc. Organ dokonał miarkowania kary, wyjaśnił powody, dla których nałożył ją w określonej wysokości oraz wykazał, że właśnie w takiej wysokości spełni ona swoje cele. W konsekwencji należy uznać, że organ w toku postępowania wyczerpująco zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zgromadził materiał dowodowy służący ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 K.p.a), dokonał jego wszechstronnej i wnikliwej oceny opartej na wewnętrznym przekonaniu, wiedzy i doświadczeniu życiowym w ramach swobodnej oceny dowodów oraz uzasadnił swoje stanowisko wyrażone w spornych decyzjach o przekonywującej treści, w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w przepisie art. 107 § 3 K.p.a. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.