VI SA/Wa 1263/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Sławomir Kozik Protokolant st. sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 23), art. 4 pkt 22 lit. a 92a, art. 92b, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.), lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (tj. Dz. U. UE L 2014 60.1 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] nakładającą na P. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (zwaną dalej "skarżącą", "stroną") karę pieniężną w wysokości 5.000,00 (słownie: pięć tysięcy) złotych. Do wydania niniejszej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Podczas kontroli drogowej zestawu pojazdów składającego się z ciągnika siodłowego marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą marki [...] o nr rej. [...], przeprowadzonej w dniu [...].06.2015 r. o godzinie [...], w punkcie: droga krajowa nr [...], [...], [...]km ustalono, że miało miejsce nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Zatrzymanym pojazdem w imieniu przedsiębiorcy kierował Pan W. Z. Powyższym pojazdem realizowany był w imieniu i na rzecz strony krajowy transport drogowy rzeczy. Z przeprowadzonej kontroli sporządzono protokół kontroli. Za stwierdzone w toku kontroli naruszenie, na skarżącą została nałożona zaskarżoną decyzją kara w wysokości 5.000,00 (słownie: pięć tysięcy) złotych. Od decyzji wydanej w I instancji z dnia [...] lutego 2016 r. strona wniosła odwołanie, w którym zarzuciła naruszenie art. 75 § 1 kpa w zw. z art. 92c ust 1 pkt 1 utd, poprzez odstąpienie przez organ pierwszej instancji od przeprowadzenia wnioskowanych przez nią dowodów, tj. przesłuchania świadków oraz osoby zarządzającej transportem w przedsiębiorstwie, co w konsekwencji w ocenie strony doprowadziło do niewłaściwego ustalenia stanu faktycznego i niezastosowania w niniejszej sprawie przepisu egzoneracyjnego art. 92c utd. Jak wynika z treści uzasadnienia odwołania strony, w jej ocenie przedsiębiorca nie mógł mieć wpływu na zachowanie kierowcy i nie nakłaniał go do popełnienia naruszenia. Organ odwoławczy po analizie sprawy wskazał na obowiązujące przepisy ustawy o transporcie drogowym, w szczególności na art. 92a ust. 1, 2, 6, art. 92b ust. 1, 2, art. 92c ust. 1 oraz przytoczył ich treść. Podkreślił również, że istotne z punktu widzenia naruszenia polegającego na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi jest uregulowanie zawarte w Ip. 6.2.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Ponadto w dniu 2 marca 2016 roku weszło w życie Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z dnia 4 lutego 2014 r. (Dz.Urz.UE.L Nr 60, str. 1). Według organu odwoławczego rozstrzygające jest brzmienie art. 34 tego rozporządzenia, które w sposób szczegółowy reguluje sposób postępowania z wykresówką lub kartą kierowcy. Organ ustalił, że analiza danych cyfrowych zapisanych na karcie kierowcy oraz danych z tachografu cyfrowego wykazała, iż występują niezgodności w w/w zapisach. Kierowca przesłuchany na powyższą okoliczność zeznał, iż użył niedozwolonego urządzenia, tj. magnesu przytwierdzonego do impulsatora skrzyni biegów, gdyż chciał uniknąć przerwania odbierania odpoczynku dziennego w czasie rozładunku pustych pojemników w miejscowości [...], na terenie zakładu B., w dniu [...] czerwca 2015 r., ok. godziny [...]. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie organu odwoławczego kara w wysokości 5.000,00 (słownie: pięć tysięcy) złotych z tytułu naruszenia sankcjonowanego przez lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym została nałożona zasadnie. Odnosząc się do zarzutów skarżącej podniesionych w odwołaniu, organ odwoławczy uznał, iż są niezasadne i nie zasługują na uwzględnienie. W ocenie organu odwoławczego, organ pierwszej instancji zasadnie nie przychylił się do wniosku skarżącej o przeprowadzenie dowodów z przesłuchania świadków. Skarżąca nie kwestionowała samego faktu, iż doszło do naruszenia, co potwierdza zgromadzony w toku kontroli drogowej materiał dowodowy, i na którą to okoliczność został przesłuchany kierowca, potwierdzając użycie niedozwolonego urządzenia. Organ odwoławczy analizując niniejszą sprawę zważył, iż przesłuchanie dodatkowych świadków w niniejszej sprawie jest bezcelowe, i nie wniosłoby do sprawy żadnych nowych okoliczności. Ponadto, zastosowanie art. 92c ustawy o transporcie drogowym wymaga w pierwszej kolejności potwierdzenia, iż w przedsiębiorstwie zapewniono właściwą organizację i dyscyplinę pracy. Jak zeznał kierowca, użył on niedozwolonego urządzenia, aby nie skracać dziennego okresu odpoczynku. Należy zauważyć, iż w przypadku, gdyby przedsiębiorca zainstalował w pojeździe system satelitarnego śledzenia pojazdów (GPS), z całą pewnością zauważyłby fakt, iż pojazd porusza się, a kierowca skraca dzienny odpoczynek. Skarżąca w toku postępowania ani w odwołaniu nie okazała dowodu, iż taki system został zainstalowany w pojeździe, a poprawność wykonywania zadań przewozowych jest na bieżąco, właściwie kontrolowana. Co również istotne, do naruszenia doszło, jak wynika z materiału dowodowego, ok. godziny [...]. a zatem w godzinach pracy, kiedy aktywność kierowcy można z łatwością kontrolować. Zastosowanie art. 92c ustawy o transporcie drogowym wymaga wykazania szczególnych okoliczności, w których doszło do naruszenia, a które były niezależne od przedsiębiorcy i niemożliwe do przewidzenia. Zdaniem organu odwoławczego postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ I instancji działał na podstawie przepisów prawa, podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Wyjaśnienia skarżącej złożone w toku postępowania w I instancji nie mogły mieć wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Następnie skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniosła o uchylenie decyzji obu instancji zarzucając: 1. mające wpływ na jej treść naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a) art. 6, 7, 10 k.p.a. w zw. z art. 77 §1, 78 §1, 80 i 107 §3 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosku dowodowego o przesłuchanie świadków W. Z. oraz A. S., przez co nie zebrano w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie, b) art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy obowiązkiem organu II instancji było przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego, 2. mające wpływ na jej treść naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 92a ust. 1, 6 i 7 ustawy o transporcie drogowym przez nałożenie kary pieniężnej pomimo braku podstaw do jej nałożenia. W odpowiedzi na skargę organ wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. p. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta w myśl § 2 tegoż artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Podkreślenia wymaga, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. dalej p.p.s.a.). Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. W niniejszej sprawie skarżąca nie kwestionuje ustaleń organów obu instancji odnośnie stwierdzonego naruszenia polegającego na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do utd. Stoi jednakże na stanowisku, że w sprawie miał zastosowanie art. 92c ust. 1 utd, albowiem nie miała ona wpływu na powstanie naruszenia a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogła przewidzieć. Uchybieniem organu było to, że oddalił wniosek dowodowy skarżącej o przesłuchanie świadków, przez co została ona pozbawiona możliwości wykazania, że w sprawie zaistniały okoliczności wyłączające jej odpowiedzialność za stwierdzone naruszenie. Świadkowie ci mieli bowiem zeznać, w jakich warunkach doszło do stwierdzenia naruszenia oraz że skarżąca organizowała dla kierowców szkolenia co przemawia za tym, że naruszenie nastąpiło wyłącznie na skutek działań kierującego pojazdem. Sąd nie potwierdził słuszności zarzutów skarżącej odnośnie naruszenia wskazanych przez nią w skardze przepisów postępowania. Okoliczność niezarejestrowania aktywności poprzez użycie magnesu wynika z zeznań kierowcy, przesłuchanego w charakterze świadka w czasie kontroli pojazdu. Zgodnie z art. 92a utd za stwierdzone naruszenie odpowiada podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem. Oznacza to, że przedsiębiorca ponosi ryzyko związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa i zatrudnionych w nim pracowników. Okoliczność egzoneracyjna przewidziana w art. 92c ust. 1 pkt 1 utd dotyczy mających miejsce nadzwyczajnych zdarzeń i okoliczności, których przedsiębiorca nie mógł przewidzieć i które sprawiły, że nie miał on wpływu na powstanie naruszenia. Owe okoliczności i zdarzenia zachodzą poza normalnym organizowaniem pracy w przedsiębiorstwie a takich skarżąca nie wykazała. Stąd też organ zasadnie oddalił wnioski dowodowe skarżącej, albowiem w myśl art. 78 § 1 k.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić wtedy, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że kara pieniężna w wysokości 5000 złotych została na skarżącą nałożona zgodnie z obowiązującym prawem tj. na podstawie art. 92a ust. 1, 2, ust. 6 utd w zw. z lp.6.2.1. załącznika nr 3 do utd. Z tych względów Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.