VI SA/Wa 1265/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.) Sędzia WSA Piotr Borowiecki Protokolant Aneta Stefaniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2010 r. sprawy ze skargi P. S.A z siedzibą w [...] na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] oznaczone w skardze nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2009 r. oznaczonym w skardze przez P. SA w [...], skarżącą w niniejszej sprawie nr [...] Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia [...] grudnia 2008 r. Nr [...] odmawiające zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Prezesa UKE z dnia [...] kwietnia 2007 r. Nr [...] w sprawie dostosowania opłat z tytułu świadczenia usługi zakańczania połączeń głosowych w publicznej sieci telefonicznej P. SA. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] kwietnia 2007 r. Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej wydał decyzję administracyjną Nr [...] mocą której nałożył na skarżącą obowiązek dostosowania docelowo tj. z dniem [...] maja 2010 r. stawki za zakańczanie połączeń w ruchomej publicznej sieci telekomunikacyjnej P. SA do poziomu 0,26 12 zł/min. z zachowaniem harmonogramu uwzględniającego stopniowe obniżanie stawki oraz obowiązek corocznego przedstawienia Prezesowi UKE uzasadnienia kosztowego opłat z tytułu zakańczania połączeń w ruchomej sieci telekomunikacyjnej P. SA nie później niż w terminie 100 dni od końca roku obrotowego (dalej – decyzja MTR 2007r.). Decyzją z dnia [...] września 2008 r. (dalej decyzja MTR 2008) Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej nałożył na skarżącą (m.in.) obowiązek dostosowania stawki za zakańczanie połączeń w ruchomej publicznej sieci telekomunikacyjnej P. SA do poziomu 0,16 77 zł/min. z dniem [...] lipca 2009 r. z zachowaniem harmonogramu uwzględniającego stopniowe obniżanie stawki. [...] października 2008 r. Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji MTR 2007r. Wnioskiem z dnia [...] października 2008 r. skarżąca wystąpiła o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją MTR 2008 i złożyła do Sądu Okręgowego w [...] – [...] odwołanie od tej decyzji. Pismem z dnia [...] grudnia 2008 r. skarżąca złożyła wniosek o zawieszenie postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji MTR 2007r. do czasu rozstrzygnięcia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją MTR 2008 i odwołania od tej decyzji wniesionego do [...]. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2008 r. Nr [...] Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 101 § 1 k.p.a. odmówił zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z dnia [...] kwietnia 2007 r. Nr [...] – decyzji MTR 2007r. W uzasadnieniu wskazano, że skarżąca nie wskazała żadnej podstawy prawnej ale wniosek należy rozpatrywać w ramach art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., a zdaniem organu w postępowaniu w przedmiocie wygaśnięcia ww. decyzji nie występuje zagadnienie wstępne w rozumieniu powołanego przepisu. Brak jest bowiem relacji między rozstrzygnięciem objętym ww. decyzją, a postępowaniem wszczętym na wniosek skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzji MTR 2008r. i odwołaniem do [...]. Zwrócono przy tym uwagę, iż zagadnieniem wstępnym może być tylko takie zagadnienie prawne, którego rozstrzygnięcie należy do właściwości innego organu lub sądu, a taka sytuacja w sprawie nie zachodzi. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem ww. postanowienia z dnia [...] grudnia 2008 r., skarżąca wniosła o jego uchylenie i orzeczenie zgodnie z żądaniem wniosku. We wniosku podniesiono, że postępowanie w sprawie wygaśnięcia decyzji MTR 2007r. powinno być zawieszone ze względu na toczące się postępowanie o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem decyzji MTR 2008. Nadto podniesiono, że przed wydaniem decyzji kończącej to postępowanie powinno zostać rozpoznane odwołanie od decyzji MTR 2008 wniesione do [...]. Skarżąca podniosła również, iż innym organem w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. może być ten sam organ, przed którym toczy się postępowanie, a zatem wykładnia tego przepisu dokonana przez organ jest błędna. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2009 r. Nr [...] Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ podtrzymał swoje stanowisko co do tego, iż w sprawie nie występuje zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., w tym także z tego powodu, że takim zagadnieniem może być tylko zagadnienie, którego rozstrzygnięcie należy do właściwości innego organu lub sądu. Podniósł nadto, że [...] grudnia 2008 r. została wydana decyzja nr [...] utrzymująca w mocy decyzję MTR 2008. Rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją MTR 2008 nie miało, zdaniem organu, wpływu na rozstrzygnięcie sprawy w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji MTR 2007 z uwagi na przesłanki wydania decyzji MTR 2008 jak i decyzji stwierdzającej wygaśnięcie z dniem [...] stycznia 2009 r. decyzji MTR 2007. Zwrócono nadto uwagę, iż z uwagi na nadanie decyzji MTR 2008 rygoru natychmiastowej wykonalności decyzja ta mimo złożonego odwołania do [...] jest wykonalna. W aktach administracyjnych znajduje się poświadczona za zgodność z oryginałem przez pełnomocnika skarżącej kserokopia ww. postanowienia na którym została przystawiona pieczątka o treści "Kancelaria Radcy Prawnego E. B. ul. [...],[...] (kod nieczytelny oraz nr NIP i Regon, oraz nakładająca się na powyższą treść pieczątka o treści "wpłynęło [...] kwietnia 2009 r." K. S. 14.00. W skardze skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia z dnia [...] kwietnia 2009 r. oznaczonego przez stronę Nr [...] oraz poprzedzającego go postanowienia z dnia [...] grudnia 2008 r., i orzeczenie o kosztach postępowania sądowego, w tym o kosztach zastępstwa procesowego, według właściwych przepisów prawa. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. oraz art. 144 k.p.a. przez utrzymanie w mocy niewłaściwego rozstrzygnięcia, opartego na błędnym uznaniu, iż postępowanie w sprawie o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej decyzji z dnia [...] września 2008 r., znak: [...], nie stanowi "zagadnienia wstępnego", którego rozstrzygnięcie powinno nastąpić przed zakończeniem postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] kwietnia 2007 r., znak [...] i w związku z tym - bezpodstawną odmowę zawieszenia ww. postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia tej ostatniej decyzji. Zdaniem skarżącej kontynuowanie postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji MTR 2007, nie powinno mieć miejsca w sytuacji, gdy toczyło się jednocześnie postępowanie o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem decyzji MTR 2008 prowadzone na podstawie art. 127 § 3 k.p.a. i nie rozpoznano odwołania do [...]. Skarżąca podniosła nadto, iż przyjęta przez organ wykładnia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. nie jest możliwa do zaakceptowania. Z uwagi na przepisy kompetencyjne, zawarte w prawie telekomunikacyjnym, organem administracyjnym właściwym w różnych - częstokroć pozostających ze sobą w związku - sprawach dotyczących funkcjonowania przedsiębiorców telekomunikacyjnych, jest bowiem ten sam organ, tj. Prezes UKE. Przyjęcie prezentowanego przez Prezesa UKE stanowiska o braku możliwości zawieszenia postępowania w sytuacji, gdy dla rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego właściwy jest ten sam organ, jest zatem nie do przyjęcia. Oznaczałoby to bowiem dla stron postępowania brak gwarancji rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przed ostatecznym zakończeniem sprawy. W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej wniósł o jej odrzucenie z uwagi na nieusuwalną obronę przepisów dotyczących formy skargi skutkującą jej niedopuszczalnością bądź o jej oddalenie ze względu na niezasadność. W uzasadnieniu odpowiedzi podniesiono, co następuje: Petitum skargi zostało oparte na "zaskarżeniu" dwóch rozstrzygnięć Prezesa UKE, tj. postanowienia z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...] – ("Postanowienie II") oraz poprzedzającego je postanowienia z dnia [...] grudnia 2008 roku, nr [...] – ("Postanowienie I") utrzymanego w mocy Postanowieniem II. W sytuacji, gdyby przyjąć, że P. chodziło o zaskarżenie Postanowienia II, to powinno zostać jednocześnie zaskarżone postanowienie Prezesa UKE z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...], które zostało utrzymane w mocy w niniejszej sprawie Postanowieniem II. Jeżeli zaś zamiarem Skarżącej byłoby wzruszenie Postanowienia I, to winna zaskarżyć równocześnie postanowienie Prezesa UKE z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...], które w rzeczywistości utrzymało w mocy Postanowienie I. Skarżąca nie określiła zatem jednoznacznie, z jakim postanowieniem Organu nie zgadza się i dlaczego w jej ocenie rozstrzygnięcie Organu jest niezgodne z prawem, bądź dla niej krzywdzące. Umożliwienie Skarżącej uzupełnienia lub też poprawienia skargi, pozostawałoby w rażącej sprzeczności z wymogiem dochowania 30-dniowego terminu do jej wniesienia, którego niedotrzymanie powoduje odrzucenie skargi, ponieważ w zaistniałej sytuacji P. powinien przetworzyć całkowicie swoją skargę, a zatem zarówno w zakresie oznaczenia skarżonego rozstrzygnięcia Organu, zarzutów skargi - określenia na czym , miałyby one polegać zdaniem Skarżącej oraz uzasadnienia skargi - wskazania naruszeni prawa lub interesu prawnego. Byłaby to więc nowa skarga, dla której termin do wniesienia upłynął oraz brak przesłanek do uwzględnienia ewentualnego wniosku o przywrócenie tegoż terminu. Dlatego tryb usuwania (poprawiania) incydentalnych braków skargi nie może być w tym przypadku zastosowany, co winno skutkować odrzuceniem skargi. Nadto podniesiono, że postanowieniem nr [...] Prezes UKE utrzymał w mocy postanowienie z [...] grudnia 2008 r., nr [...] odmawiające zawieszenia postępowania w sprawie wygaśnięcia decyzji MTR 2007, a nie jak wskazała Skarżąca Postanowienie nr [...], które zostało wydane przez Prezesa UKE po rozpoznaniu wniosku P., w którym to wniosku P. domagał się zawieszenia postępowania do czasu rozstrzygnięcia wniosku Skarżącej o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej Decyzją MTR 2008, a także odwołania do [...] od Decyzji MTR 2008. Skarżąca wskazuje zatem na Postanowienie I, którym Prezes UKE odmówił zawieszenia postępowania i przytacza motywy, które zostały wskazane w tym postanowieniu. Nie jest to postanowienie, które utrzymał w mocy Prezes UKE Postanowieniem II (utrzymującym w mocy, jak już wskazano, postanowienie z [...] grudnia 2008 roku, nr [...]), a zatem przywoływanie motywów Postanowienia I jest bezzasadne w niniejszym postępowaniu. Postanowienie z [...] grudnia 2008 roku, nr [...] dotyczy także odmowy zawieszenia postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia Decyzji MTR 2007, Postanowienie to zostało utrzymane w mocy Postanowieniem II. Wyżej wskazane Postanowienia [...] i utrzymujące je w mocy Postanowienie II oraz Postanowienie I i utrzymujące je w mocy postanowienie [...], mimo pozornego podobieństwa - to samo rozstrzygniecie, są jednak postanowieniami wydanymi w oparciu o inny stan faktyczny (inne były przesłanki wniosku o zawieszenie postępowania), a zatem nie można twierdzić, iż argumentacja podnoszona w stosunku do postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania z uwagi na konieczność wniosku o stwierdzenie nieważności Decyzji MTR 2007 w części dotyczącej pkt I ppkt 3 będzie zasadną również w stosunku do odmowy zawieszenia postępowania z uwagi na niewystąpienie uzasadnienia wstępnego. Organ nie ma zatem możliwości odniesienia się do złożonej skargi. Wskazując na to, że argumentacja skargi jest rozbieżna zdaniem Prezesa UKE, z przedmiotem rozstrzygnięcia, organ, jak podał, z ostrożności procesowej, przedstawił merytoryczne stanowisko w sprawie uznając, iż zarzuty skargi są niezasadne. W piśmie z dnia [...] lipca 2009 r. pełnomocnik skarżącej podniósł, że skarga odnosi się do postanowienia z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] utrzymującego w mocy postanowienie z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Prezesa UKE z dnia [...] kwietnia 2007 r. do czasu rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją MTR 2008. Powyższe oznaczenia (daty, numery) odpowiadają dokumentacji posiadanej przez stronę i doręczonej jej przez organ. Zdaniem strony istnieje uzasadnione przypuszczenie, że organ posługuje się odmienną numeracją postanowień aniżeli określa się w egzemplarzach doręczonych pełnomocnikowi. W piśmie z dnia [...] września 2009 r. pełnomocnik organu wyjaśnił, że z informacji uzyskanych z Departamentu Hurtowego Rynku Telekomunikacyjnego wyjaśnił, że rozbieżność w numeracji postanowień znajdujących się w aktach administracyjnych przesłanych do Sądu i tych dostarczonych stronie jest skutkiem pomyłki pisarskiej referenta przy nadawaniu sygnatury poszczególnym postanowieniom. Pomyłki co do numeracji poszczególnych postanowień nie wpływają jednak na merytoryczną i prawną prawidłowość rozstrzygnięć zawartych w tych postanowieniach. W piśmie z dnia [...] marca 2010 r. skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia z powodu niemożności dokonania kontroli sądowej tego aktu z uwagi na jego niezgodność z aktami sprawy administracyjnej co prowadzi do naruszenia art. 133 § 1 zd 1 k.p.a. i art. 54 § 2 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej przy czym w świetle § 2 powołanego artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – dalej p.p.s.a.). Badając skargę według powyższych kryteriów Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie z dnia [...] grudnia 2008 r. nie noszą bowiem znamion wadliwości, z którymi art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. wiąże skutek w postaci uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonych aktów bądź stwierdzenia ich nieważności. W pierwszej kolejności rozważenia wymaga kwestia objętego skargą przedmiotu zaskarżenia. Ze skargi, a także późniejszych pism procesowych strony wynika, iż strona skarży postanowienie organu z dnia [...] kwietnia 2009 r. Nr [...], którym jak podaje, organ utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia [...] grudnia 2008 r. Nr [...] odmawiające zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] kwietnia 2007 r. do czasu rozstrzygnięcia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją MTR 2008. Strona, co bezsporne, złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. postanowieniem i organ wniosek ten rozpoznał. W aktach administracyjnych znajduje się bowiem postanowienie organu z dnia [...] kwietnia 2009 r. Nr [...], z którego treści zarówno z części wstępnej jak i uzasadnienia wprost wynika, iż zapadło ono wskutek rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem z dnia [...] grudnia 2008 r. Nr [...]. Wprawdzie pełnomocnik podnosi, że doręczone mu postanowienie z [...] kwietnia 2009 r. w powyższym przedmiocie zostało oznaczone Nr [...] (nie zaś tym, który figuruje na postanowieniu znajdującym się w aktach administracyjnych) i takim też numerem posługuje się wskazując zaskarżony akt i twierdzi, że wiąże akt w wersji jej doręczonej, zaś w konsekwencji zarzuca, iż w obrocie prawnym znajdują się dwie wersje tego samego z pozoru aktu. Jednakże treść przystawionych pieczątek i podpis osoby kwitującej odbiór postanowienia przeczy przedstawionemu przez stronę stanowi rzeczy. Jak wyżej podano na postanowieniu z [...] kwietnia 2009 r. Nr [...] zostały przystawione pieczątki Kancelarii pełnomocnika oraz pieczątka z datą wpływu postanowienia do Kancelarii oraz podpisem osoby kwitującej odbiór. Wątpliwości w tym zakresie tak co do faktu przystawienia pieczątki, jak i ich treści i podpisu osoby kwitującej odbiór pełnomocnik strony w żadnym zakresie nie podnosił. W świetle powyższego przyjąć należy, iż ww. postanowienie zostało stronie doręczone i weszło do obrotu prawnego. Strona, co zresztą potwierdziła, otrzymała postanowienie z dnia [...] kwietnia 2009 r. odpowiadające co do treści ww. postanowieniu tyle, że zostało ono zamiast Nr [...] oznaczone Nr [...]. Nie ma zatem podstaw do przyjęcia, iż doszło do wydania dwóch aktów w wyniku rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 r., ani też do przyjęcia, iż postanowienie z [...] kwietnia 2009 r. Nr [...] nie weszło do obrotu prawnego. Wyjaśniona przez organ okoliczność pomyłki w oznaczeniu ww. postanowienia powyższego stanu rzeczy nie zmienia i nie stanowi o uchybieniu ze strony organu o charakterze mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Z tych względów Sąd uznał, iż w istocie skargą objęte jest postanowienie organu z dnia [...] kwietnia 2009 r. Nr [...] i jak strona podała w skardze poprzedzające je postanowienie z dnia [...] grudnia 2008 r. Nr [...]. Konsekwencją powyższego jest uznanie zarzutów podniesionych w piśmie strony z dnia [...] marca 2010 r. za bezzasadne. Brak jest również, wbrew przekonaniu organu, podstaw do stwierdzenia niedopuszczalności skargi i jej odrzucenia. Kontrolując zaskarżony w istocie akt w postaci postanowienia z dnia [...] kwietnia 2009 r. Nr [...] Sąd uznał, iż nie narusza ono obowiązującego prawa w stopniu uzasadniającym jego wyeliminowanie z obrotu prawnego. Skarżący nie wskazał wprawdzie we wniosku z dnia [...] grudnia 2008 r. jego podstawy prawnej jednakże z treści wniosku jednoznacznie wynika, iż podlega on ocenie z punktu widzenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. i takiej też oceny organ dokonał uznając, iż w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji MTR 2007r. nie występuje zagadnienie prejudycjalne wymagające uprzedniego rozstrzygnięcia, za które strona uznaje nierozpoznanie wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją MTR 2008. Stosownie do powołanego przepisu organ administracji publicznej zawiesza postępowanie w sytuacji gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Z literalnego brzmienia cyt. przepisu wynika, iż brak jest, zdaniem Sądu, podstaw do przyjęcia, iż chodzi również o uprzednie rozstrzygnięcie tego samego organu. Odmienne, prezentowane przez stronę stanowisko w tym względzie, prowadziłoby do niedopuszczalnej interpretacji ustawy i wykładni contra legem (por. wyrok NSA z 10 grudnia 2004 r. sygn. akt GSK 887/04, wyrok NSA z 7 marca 2001 r., sygn. akt III SA 32/00, wyrok z dnia 18 maja 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 2270/06). Przyjąć zatem należy, iż "zagadnienie wstępne" w rozumieniu powołanego przepisu to sytuacja, w której wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem wnioskowane jest uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego zaś ocena tego zagadnienia, jeżeli ono mogło być przedmiotem odrębnego postępowania należy ze względu na jego przedmiot do kompetencji innego organu niż ten przed którym toczy się postępowanie w głównej sprawie. W rozpoznawanej sprawie, zważywszy na przepisy ustawy Prawo telekomunikacyjne w zakresie właściwości Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej, niebudzącą jakichkolwiek wątpliwości natury prawnej jest okoliczność, iż zarówno rozstrzygnięcie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji MTR 2007r., jak i rozstrzygnięcie w postępowaniu w sprawie o ponowne rozpatrzenie wniosku w trybie art. 127 § 3 k.p.a. należy do kompetencji ww. organu. W takiej sytuacji rzeczą organu jest ocena, czy dla rozstrzygnięcia niezbędne jest orzeczenie w innej sprawie i w zależności od tej oceny zajęcie stanowiska co do kolejności podjęcia rozstrzygnięcia w tych rozpatrzeniach spraw. Kontrola zaskarżonych aktów nie obejmuje jednak ich oceny w takim aspekcie. Rzeczą Sądu jest ocena, z punktu widzenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., a powyższy stan rzeczy wskazuje, iż w świetle powołanego przepisu podstaw do zawieszenia postępowania w sprawie wygaśnięcia decyzji MTR 2007r. nie było i tak też stwierdził organ. Podnieść przy tym należy, że jedną z przesłanek zawieszenia postępowania na podstawie cyt. przepisu jest zależność między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji przy czym chodzi o zależność bezpośrednią ponieważ przemawia za tym istota instytucji zawieszenia postępowania jako instytucji tamującej jego bieg i opóźniającej rozstrzygnięcie sprawy (por. wyrok NSA z dnia 7 maja 1999 r. sygn. akt IV SA 744/97 niepubl.). Taka zależność, jak przyjął organ nie zachodzi. Nawet, gdyby przyjąć za obowiązującą wykładnię, iż właściwość jednego organu w zakresie rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego i rozstrzygnięcia sprawy głównej nie stanowi przeszkody zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. to taką przeszkodę w świetle powołanego przepisu stanowi fakt braku powyższej zależności, która powinna być rozumiana jako relacja, w której brak rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez organ lub sąd stanowi bezwzględną przeszkodę dla wydania decyzji w prowadzonej przez organ sprawie. Taka przeszkoda jednak w sprawie nie występuje. W tym stanie rzeczy Sąd nie wdając się w ocenę, zbędnie rozważanych przez organ przesłanek wydania decyzji z dnia [...] grudnia 2008 r., decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji MTR 2007r. uznał, iż w sprawie nie doszło do naruszenia obowiązującego prawa w stopniu uzasadniającym w świetle art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi. Z tych względów Sąd orzekł jak w sentencji i na podstawie art. 151 p.p.s.a.